ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΑΣ

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΑΣ

Αν έγκαιρα προσέχαμε συμπεριφορές και τήρηση αρχών ίσως να μην είχαμε ποτέ φθάσει στο σημερινό οικονομικό και ηθικό αδιέξοδο. Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα, την οποία με αποτροπιασμό θυμόμαστε τις ημέρες αυτές που αποτελούν την «επέτειό» της, δίδαξε πολλά πράγματα. Κατ’ αρχήν την αδυναμία και την υποκρισία της Ευρωπαικής Ενωσης να κινητοποιηθεί αποτελεσματικά με στόχο την προστασία της ζωής αλλά και της κοινωνικής συνοχής σε ευρωπαικό έδαφος. Οι Ολλανδικές στρατιωτικές δυνάμεις που είχαν την ευθύνη προστασίας αυτού του μέρους της Βοσνίας αποδείχθηκαν πολύ λιγότερες από τις απαιτήσεις των περιστάσεων. Φροντίζοντας μοναχά την εξασφάλιση του καλοζωισμένου εαυτούλη τους άφησαν χιλιάδες μουσουλμάνους έκθετους με αποτέλεσμα να ξεκληρισθούν ολοκληρωτικά από τους οργανωμένους και καλύτερα εξοπλισμένους Σέρβους.


Αντίστοιχα η χώρα μας έδωσε εξετάσεις ανθρωπιστικής αλληλεγγύης κι απέτυχε παταγωδώς. Σύσσωμη περίπου η ελληνική κοινωνία πάνω σε ένα νεφελώδες ιδεολόγημα περί χριστιανικού τόξου, κινητοποιήθηκε στο πλάι των εγκληματούντων Σέρβων. Εκκλησία, κόμματα – αριστερά και δεξιά – η συντριπτική πλειοψηφία μέσων ενημέρωσης και έγκυρων αναλυτών και ραδιοηλεκτρονικών σχολιαστών χέρι – χέρι με την μιλιταριστική Σέρβικη προπαγάνδα βάφτιζε σφαγείς τους κατά βάση άοπλους μουσουλμάνους και καλούσε τους έλληνες, κάτω από το σύμβολο του σταυρού, να συμπαραταχθούν με τους βόρειους «αδελφούς» τους. Αδελφούς βέβαια που δεν δίστασαν να κινηθούν ενάντια στα διατυπωμένα (καλώς η κακώς, δεν έχει σημασία) εθνικά μας συμφέροντα, αναγνωρίζοντας την ΠΓΔΜ σαν Μακεδονία. Και Ελληνες παραστρατιωτικοί ύψωσαν την γαλανόλευκη στα ματωμένα μέτωπα της Βοσνίας κάτω από τις διαταγές του αιματωβαμένου στρατηγού Μπλάντιτς. Ανεξάρτητα από το αν οι στρατευμένοι εθελοντές από την Ελλάδα μετείχαν σε μάχες η όχι, παραμένει το γεγονός πως η ελληνική σημαία κυμάτισε στο πλευρό του ενός στρατοπέδου σε έναν εξοντωτικό και απάνθρωπο εμφύλιο. Και μετά από τόσα χρόνια ούτε ατομικά αλλά ούτε και σαν κράτος δεν διατυπώσαμε κάποια συγγνώμη για την συμπεριφορά μας αυτή.


Η αξιακή μας κλίμακα αποδείχθηκε πως πάσχει, στη διάρκεια των ένοπλων συγκρούσεων στην γειτονική Γιουγκοσλαυία. Αλλά και η Ευρώπη αποδείχθηκε λίγη για το βάρος που κλήθηκε τότε να σηκώσει. Οι δύο αυτές προβληματικές συνιστώσες έρχονται τώρα ταυτόχρονα στο προσκήνιο στην αντιμετώπιση του ελληνικού οικονομικού προβλήματος. Δεν θα έλεγα πως συναισθήματα αισιοδοξίας είναι αυτά που πλημμυρίζουν κάθε αντικειμενικό παρατηρητή…