21 Ιουλίου 2011


Europe seems to come to the conclusion that the Greek debt should be cut to around either 120 per cent, 106 per cent, or even 80 per cent of GDP. Others, like one of the publishers of the leading newspaper Frankfurter Allgemeine Zeitung, think this to be a desaster, as it would remove any incentive for hard reforms not only in Greece, but in other indebted countries, such as Portugal or Spain, or even Italy.

What is your take on this? Do you think that this is the right idea overall? Is a haircut of this kind, however it is called, unavoidable and necessary, or is it not?

I do not see how this can be done. It is not going to solve any problems anyway. If the goal is to tackle the Greek fiscal problem the way is not to find ways that call the Default with different names. Either you call it haircut, restructuring , reprofiling or selective default it all amounts to the same thing - Default. This would damage the Greek Banks and the pension funds. And the country will collapse. We are under the close inspection of our lenders and we are applying measures of their liking. If tjhey don’t work, they are also responsible. Because they proposed them. As they are responsible for the fact that we have been borrowing carelessly while the country was being monitored by the Commission. If we are to default and face the consequences we don’t need Europe to tell us how to do it. I prefer to see measures that work and lead to a real solution.



2.) With a debt ratio of 106, or even 80 per cent, do you think that Greece could solve its problems then and stay in the Eurozone, or do you think you makes more sense for the country to leave the Eurozone, and regain competiveness?

I believe that this could have been done before we entered the process of “salvation” under the auspices of the EC, the ECB and the IMF. Now it is very hard. Because we have already taken measures upsetting the market, cause widespread unemployment and imposing a hard hitting tax system. The only solution in my view is to apply policies which will bring our annual fiscal accounts to a positive denominator.


3.) A lot of economists agree that Greece needs a positive primary balance. What are, in your view, the central ways to do so?

This is what I call annual surplus. We did this in the early ’90s before the insanity of euro’s low interest rates. And we succeeded because we stopped state handouts, we initiated daring privatizations and we did not agree with raising public expenditure. But of course we lost the next election after first we were toppled from office by a revolt of own deputies. There is a way therefore to solve the problem. Provided the government decides to do the right thing and our creditors insisting that they pursue the right policies. Up to now the troika (IMF, EU and ECB) have been very disappointing in monitoring and supervising the right policies. They have agreed to an absurd increase in taxes while tolerating increases in public spending!! How can you achieve a surplus when you impose taxes you will never receive additional revenue from them and you don’t cut spending, thus magnifying the deficit? Why Europe demanded the voting of the tax imposing interim program, threatening not to cash the fifth installment of the loan, and did not demand – under the same conditions – the equal reduction of spending?


4.) How many years would Greece need to turn the economy around and end up with a positive primary balance?

If there are generous cuts in spending, it can be done fairly quickly.


5.) The IMF wrote in its fourth review that, given the low internal demand, growth had to come from exports and reforms. Which sectors in export could, in your view, contribute most to growth?

But the “salvation program”, initiated and by the IMF, produced the dwarfing of internal demand. How can you suddenly create an export industry? With a society in turmoil and the market in disarray this is a very difficult proposition. Competitive sectors can only be related to tourism and to the naval profession. But of course if we reduce taxes, and at the same time dramatically cut public spending, there is a chance for foreign investment. Which of course will lead to growth.


6.) FDI is dismal in Greece. Considering the huge number of reforms needed, do you think FDI can help quickly to get Greece out of the crisis?

As I mentioned before it is the only chance. Provided we initiate the necessary reforms. First, cut down taxes and keep a stable and long term taxation regime. Not so difficult an initiative provided the European Union allows us to proceed with this. Second, reduce state bureaucracy including numerous EU regulations that stifle economic initiative and discourage investors. And third, cut down the state. Less state agencies, public corporations and inspection agencies. The less you have to deal with he state the easier to produce results that end in rapid growth rates.


7.) Wide consensus exists that Greece need to reform nearly all sectors of the economy. Do you think the Papandreou Government and the new Minister of Finance is up to the job?

Unfortunately not. Based on previous experience I believe they will never dare to reduce the public sector. Because this means less jobs under the state’s umbrella and therefore laying off people there. Who are fundamentally rank and file of the main parties. Unless specifically demanded by the creditors no main Greek political party will ever dare touch the public sector employees. It is not only a matter of Papandreou or Venizelos. It is an issue related to all Greek current politicos.


8.) If the government falls and Mr. Samaras came to power, do you think you would be up to the job?

He talks about reducing taxes but he considers a red line any discussion about laying off civil servants. He is neo-liberal on the revenue side of public finance but a stern socio-democrat on the expenses. This is a clear recipy for disaster. And he supports any initiative to nullify efforts towards reform. This is a dangerous attitude. Especially if you thing that he may become Prime Minister.


9.) Given the magnitude of necessary reforms and the ongoing protests, do you think that any government can do it?

If it is a government determined to do the job disregarding its prospects in the next election, yes. It can be done.


10.) When I was last in Athens, I heard already calls for foregoing foreign debt and introduching the Drachma again. Do you think such calls will gain in popularity - and do you think it wise economically?

It will be a disaster for people of course who do not have siphoned money abroad and rely for their life on a salary or on moderate savings in Greek Banks. It will be beneficial for those who have purchased CDSs betting on Greece to go bankrupt. I would be very skeptical of the motivations behind these voices. It could have been done, with moderate success, at the beginning of the crisis. When European Banks were loaded with Greek sovereign bonds and we could count on their fear and acquiescence. Now it is too late for such a move to be safe and socially viable.

Πλήρες Άρθρο »


Αρχικό Περιεχόμενο της Σελίδας :
Πλήρες Άρθρο »



Αν έγκαιρα προσέχαμε συμπεριφορές και τήρηση αρχών ίσως να μην είχαμε ποτέ φθάσει στο σημερινό οικονομικό και ηθικό αδιέξοδο. Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα, την οποία με αποτροπιασμό θυμόμαστε τις ημέρες αυτές που αποτελούν την «επέτειό» της, δίδαξε πολλά πράγματα. Κατ’ αρχήν την αδυναμία και την υποκρισία της Ευρωπαικής Ενωσης να κινητοποιηθεί αποτελεσματικά με στόχο την προστασία της ζωής αλλά και της κοινωνικής συνοχής σε ευρωπαικό έδαφος. Οι Ολλανδικές στρατιωτικές δυνάμεις που είχαν την ευθύνη προστασίας αυτού του μέρους της Βοσνίας αποδείχθηκαν πολύ λιγότερες από τις απαιτήσεις των περιστάσεων. Φροντίζοντας μοναχά την εξασφάλιση του καλοζωισμένου εαυτούλη τους άφησαν χιλιάδες μουσουλμάνους έκθετους με αποτέλεσμα να ξεκληρισθούν ολοκληρωτικά από τους οργανωμένους και καλύτερα εξοπλισμένους Σέρβους.

Αντίστοιχα η χώρα μας έδωσε εξετάσεις ανθρωπιστικής αλληλεγγύης κι απέτυχε παταγωδώς. Σύσσωμη περίπου η ελληνική κοινωνία πάνω σε ένα νεφελώδες ιδεολόγημα περί χριστιανικού τόξου, κινητοποιήθηκε στο πλάι των εγκληματούντων Σέρβων. Εκκλησία, κόμματα – αριστερά και δεξιά – η συντριπτική πλειοψηφία μέσων ενημέρωσης και έγκυρων αναλυτών και ραδιοηλεκτρονικών σχολιαστών χέρι – χέρι με την μιλιταριστική Σέρβικη προπαγάνδα βάφτιζε σφαγείς τους κατά βάση άοπλους μουσουλμάνους και καλούσε τους έλληνες, κάτω από το σύμβολο του σταυρού, να συμπαραταχθούν με τους βόρειους «αδελφούς» τους. Αδελφούς βέβαια που δεν δίστασαν να κινηθούν ενάντια στα διατυπωμένα (καλώς η κακώς, δεν έχει σημασία) εθνικά μας συμφέροντα, αναγνωρίζοντας την ΠΓΔΜ σαν Μακεδονία. Και Ελληνες παραστρατιωτικοί ύψωσαν την γαλανόλευκη στα ματωμένα μέτωπα της Βοσνίας κάτω από τις διαταγές του αιματωβαμένου στρατηγού Μπλάντιτς. Ανεξάρτητα από το αν οι στρατευμένοι εθελοντές από την Ελλάδα μετείχαν σε μάχες η όχι, παραμένει το γεγονός πως η ελληνική σημαία κυμάτισε στο πλευρό του ενός στρατοπέδου σε έναν εξοντωτικό και απάνθρωπο εμφύλιο. Και μετά από τόσα χρόνια ούτε ατομικά αλλά ούτε και σαν κράτος δεν διατυπώσαμε κάποια συγγνώμη για την συμπεριφορά μας αυτή.

Η αξιακή μας κλίμακα αποδείχθηκε πως πάσχει, στη διάρκεια των ένοπλων συγκρούσεων στην γειτονική Γιουγκοσλαυία. Αλλά και η Ευρώπη αποδείχθηκε λίγη για το βάρος που κλήθηκε τότε να σηκώσει. Οι δύο αυτές προβληματικές συνιστώσες έρχονται τώρα ταυτόχρονα στο προσκήνιο στην αντιμετώπιση του ελληνικού οικονομικού προβλήματος. Δεν θα έλεγα πως συναισθήματα αισιοδοξίας είναι αυτά που πλημμυρίζουν κάθε αντικειμενικό παρατηρητή…


Πλήρες Άρθρο »




Δεν έχω για σημαντικό χρονικό διάστημα αρθογραφήσει στην Εστία η οπουδήποτε αλλού σχετικά με τις οικονοικο-πολιτικές εξελίξεις. Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Υπήρξε προιόν απογοήτευσης για το γεγονός πως συνεχείς προειδοποιήσεις και δικές μου και αυτής της εφημερίδας για τα επερχόμενα αδιέξοδα, αλλά και προτάσεις για την δυνατότητα αντιμετώπισής τους, συναντούν την καθολική αδιαφορία αυτού που λέγεται σήμερα πολιτικός κόσμος της χώρας. Κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι αδυνατούν να ξεπεράσουν βαθιές ιδεοληψίες, λαικίστικες καταβολές και μικροκομματικές σκοπιμότητες και να κάνουν το άλμα που θα τους ξέκοβε από το τέλμα του παλιού και ξεπερασμένου πολιτικού καθεστώτος.

Παρά τις συμφωνίες που συνομολογεί με τους δανειστές μας αλλά και την εμμονή των αντιπροσώπων τους στην περικοπή δημοσίων δαπανών, οι αρμόδιοι Υπουργοί επιμένουν στα έσοδα, στην «μαγική» καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και σε νέους φόρους. Οι φορείς της αντιπολίτευσης από την πλευρά τους, όσοι τουλάχιστον κάνουν ένα βήμα παραπέρα από τη τυφλή καταδίκη του Μνημονίου και της καταγγελίας κάθε κίνησης των, πράγματι απογοητευτικών, Δυτικών για την διάσωσή μας, επιμένουν σε πρωτοβουλίες εξωπραγματικές και εντελώς αντι-ρεαλιστικές. Ξαφνικά συνειδητοποιεί κανείς πως είναι περίπου χάσιμο χρόνου κάθε προσπάθεια επίκλησης της απλής λογικής για την αντιμετώπιση υπαρκτών, αλλά όχι άλυτων, προβλημάτων.

Αυτή η συνειδητή τύφλωση δεν μπορεί παρά να έχει μία και μοναδική εξήγηση. Εχουμε δηλ να κάνουμε είτε με εγκληματικές κινήσεις είτε με συνειδητοποιημένες ηλιθιότητες. Άλλη εκτίμηση δεν είναι δυνατόν να υπάρχει. Εχεις έξοδα πολλά περισσότερα από τα έσοδά σου. Κι αντί να περικόψεις δραστικά τις δαπάνες σου ψάχνεις απελπισμένα σε γωνίες και ξεχασμένα συρτάρια – ακόμα και ανάμεσα στις στάχτες στο τζάκι – για να αυξήσεις θεαματικά (αν είναι δυνατόν) τις εισπράξεις σου. Και κάποιοι καταφεύγουν σε ουτοπικά τεχνάσματα (λ.χ. επαναδιαπραγμάτευση με απρόθυμους και καχύποπτους δανειστές) για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα.

Αφορμή για το σημερινό μου σημείωμα υπήρξε ένα δημοσίευμα που κατά την γνώμη μου συμπυκνώνει την άγνοια πραγματικότητας και κινδύνου που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο κομμάτι του δημόσιου διαλόγου στη χώρα. Οι λύσεις του ελληνικού προβλήματος κατά τον συντάκτη του δεν είναι δύσκολες. Να απαιτήσουμε, με κεφαλαία αυτό, την διαγραφή 100 περίπου δις ευρώ από το χρέος, να πάνε τα υπόλοιπα 30 χρόνια πίσω, με αισθητά χαμηλότερο επιτόκιο και με 6-7 χρόνια περίοδο χάριτος. Ετσι απλά. Κι αν εισπράξουμε για όλα αυτά ένα μεγαλοπρεπές «όχι», όπως και το πιθανότερο, τι γίνεται; Κι εδώ η απάντηση εμφανίζεται σαν απλή. Απειλούμε πως θα ανάψουμε το φυτίλι. Δηλαδή, θα μιλήσουμε για κήρυξη πτώχευσης. Που υποτίθεται πως οι εταίροι την τρέμουν σαν προοπτική.

Κανείς δεν σκέφθηκε πως σε μια τέτοια περίπτωση τους λύνουμε τα χέρια; Γιατί κάτι τέτοιο ακριβώς επιδιώκουν. Μια πράξη αυτοεξόντωσης δηλ της Ελλάδας που θα τους απαλλάξει από το μαρτυρικό δίλημμα. Διάσωση της Ελλάδας με εσωτερική οικονομική και πολιτική αναταραχή η εσωστρέφεια και φροντίδα των υπολοίπων που αντιμετωπίζουν διαρθρωτικά εντελώς διαφορετικά προβλήματα;

Ηδη οι μεγάλες ευρωπαικές Τράπεζες έχουν απαλλαγεί από τα περισσότερα ελληνικά ομόλογα, ενώ οι αγορές έχουν συνηθίσει στην προοπτική χρεοκοπίας χώρας μέλους της ευρωζώνης. Για μήνες σχεδόν όλοι συνιστούν η προβλέπουν χρεοκοπία που την καλύπτουν κάτω από περίτεχνους νεολογισμούς που θυμίζουν newspeak του Οργουελ (αναδιάρθρωση, επιλεκτική χρεοκοπία, reprofiling, κούρεμα κλπ). Ολοι ξέρουν τι ακριβώς θα συμβεί. Η χώρα θα μπεί σε ένα αδιέξοδο κοινωνικό μεσαίωνα. Με τραγικές συνέπειες για τα αδύναμες κυρίως εισοδηματικά ομάδες. Και ποιοι βέβαια θα πληρώσουν (όσοι δηλ έχουν εκδώσει cds σε σχέση με τα ελληνικά ομόλογα). Χασούρα για τις αμερικανικές κυρίως Τράπεζες. Και κερδισμένοι θα είναι όσοι έχουν ποντάρει στην ελληνική χρεοκοπία – η που συνιστούν πολιτικές που οδηγούν αναπόφευκτα σε αυτήν.

Για μιά ακόμη φορά θα το επαναλάβω. Λύση υπάρχει. Όχι όμως αυτή της ΝΔ – που είναι νεοφιλελεύθερη τα έσοδα (μείωση φόρων) αλλά σοσιαλδημοκρατική στα έξοδα (όχι απολύσεις στο δημόσιο και σε κατάργηση φορέων). Κατάργηση φόρων, μείωση συντελεστών και σταθερό φορολογικό σύστημα είναι η μία πτυχή της λύση. Μείωση δραματική του δημόσιου τομέα (απολύσεις, καταργήσεις φορέων, υπηρεσιών, διευθύνσεων και γενικών γραμματειών σε υπουργεία) είναι η άλλη. Κι’ ενδιάμεσα απαραίτητη είναι η περικοπές γραφειοκρατικών διαδικασιών με κατάργηση κανονισμών, αδειών, εγκρίσεων, πιστοποιητικών κλπ. Ωστε να διευκολύνονται οι επενδύσεις. Ετσι μπορούμε να σωθούμε. Διαφορετικά…

Πλήρες Άρθρο »

Taxation is Theft

Taxation is Theft

by sourcery(Από http://www.freerepublic.com/focus/news/666806/posts)

What is the moral justification for taxation? What gives the government the right to collect taxes by force, whether force of law or force of arms--which in the end amount to the same thing?
The coerced collection of taxes is allegedly justified by four arguments--all of which are demonstrably false:

1. The 'majority rules' argument: The majority in a society has the right to impose its will on the minority, either absolutely, or within the limits prescribed by a Constitution.

The refutation: It's been said that a democracy is where two wolves and a sheep vote on what (or who) is for dinner. The moral to be understood from this is that a vote by the wolfish majority to have the sheepish minority for dinner does not justify violating the rights of the sheep to life, liberty and property. By the same reasoning, just because a majority votes to put those who don't 'voluntarily' pay taxes in jail does not make it morally right.

The 'majority rules' argument is based on the false premise that what just one of your neighbors would not have the right to do--appropriate your property using unjustified coercive force--society as a whole (who are just the aggregation of all your neighbors) somehow magically is morally justified in doing. Were this so, what principle would limit it just to taxes, or to just those things allowed by a Constitution? Where did society get the authority to use a Constitution to give its agent, the government, powers that none of the individuals in the society possess by themselves as single individuals?
If your neighbor does not have the right to force you to be his slave, could it be that two of your neighbors have this right? If not two, then what about 1000 of your neighbors? 10,000 neighbors? 100,000 neighbors? 250,000,000 neighbors? Everyone living on the same continent? What giv es a group (or a society, or its agent, a government) any right to act that any individual member of the group would not have? Rights are not additive: two people who form a group have no more rights than either one has separately. The rights of any group, even society as whole, are simply the union of the rights of all the individuals in the group. It therefore necessarily follows that a group cannot have any rights that any individual member of the group does not also have. So if your neighbor has no just right to simply take from you whatever he or she wants, then neither do any group of neighbors--not even the entire society.

The conclusion is inescapable: you don't owe taxes merely because one or more of your neighbors say you do. I don't have the right to take your property without your consent. Therefore, no group of people has the right to take your property without your consent--no matter how many people are in the group, nor how many of them vote in favor.

2. The 'debt for services rendered and benefits received' argument: Government provides benefits and services. The recipients of said benefits and services owe the government something of value in exchange. Furthermore, society is entitled to a 'payback from,' or 'return on its investment in,' each member of the society, and a 'return on its investment' in the infrastructure of the society, payable as 'dividends' from the earnings of the individuals who live in and benefit from the society and its infrastructure.

The refutation: The argument is flawed in several ways. Firstly, it falsely assumes that a valid debt is created whenever someone receives either direct (or collateral) benefit(s) as a result of actions voluntarily performed by someone else--even when the person receiving the benefit(s) did not consent to the creation of a debt, and even when the person performing the action(s) was largely motivated to perform those actions in his own self interest and for his own benefit. Secondly, it falsely assumes that every taxpayer was a willing participant in a commercial transaction, where he agreed to pay a freely-negotiated price for some service or benefit. Thirdly, it falsely assumes that the amount of tax a taxpayer is assessed is reasonably proportionate to the market value of the services or benefits he received. Finally, the argument falsely assumes that a debt can convey an equity interest in the life, property, or profits of the debtor, without the debtor having consented to the granting of any such equity interest.
• Taxation forces you to pay for what you haven't agreed to buy
It is admittedly possible to accrue a debt without having first consented thereto: such a debt automatically accrues when the debtor causes harm to the life, liberty or property of someone else without valid cause (the only valid cause that comes to mind would be acting in justified self defense). But other than this one exception (infringing on someone else's rights without his or her consent), debts cannot be justly created without the consent of the debtor.

Therefore, you don't owe anyone anything for those things that someone else voluntarily chooses to do without your consent to pay for them. Conversely, you have no right to coerce payment from others who have not consented to pay you for the value of the work you voluntarily choose to do that happens to benefit them.

Even more ludicrous is the idea that you owe anyone anything in exchange for the collateral benefits you may receive as a consequence of actions performed by others. If I choose to build a dam for the twin purposes of generating electricity and controlling floods, solely because the dam benefits me (I make money selling the electricity, and my home is made safer against the threat of flooding), then why should the fact that your home also is made safer against the threat of flooding entitle me to send you an invoice for any part of the cost of building the dam? I would have built the dam whether or not you benefited from it, and whether or not you agreed to pay anything for the privilege of benefiting from the dam.

If you benefit from what someone else has voluntarily done, and have not agreed to provide compensation, then you have no more obligation to pay than does the receiver of any other gift. As long as we do not violate the rights of others, each of us may do;or not do;as we please. If we do not like the fact that what we voluntarily choose to do happens to also benefit others, our only morally-correct remedy is to refrain from doing such things. If you think otherwise, go sweep the street clean and then send an invoice to the city;or to your neighbors;for the hours worked. Good luck.

• Taxation forces you to pay the price set by a monopoly provider

Typically, the amount of tax assessed is not reasonably equivalent to the fair market value of the services provided. One important reason that this is true is because the amount of tax that is assessed is not negotiated between 'buyer' and 'seller' in a free market. Both overcharging and underpaying for goods or services makes one party a thief and the other party the victim of a crime.

• Rate-based taxation assumes that the 'debt' for government services creates an equity interest
The debt you owe to a lienholder does not entitle the lienholder to an equity interest in your life, in your property, and/or in the fruits of your labor. If you think otherwise, try billing (or even suing) your employer for a percentage of profits in lieu of salary, without his prior agreement. Good luck.

3. The 'social contract' argument: A society has the right to dictate to all members of (or residents in) the society what each individual must contribute (or 'give back') in exchange for being allowed to live in, and/or be a member of, and/or receive benefits and services from, the society. By agreeing to live in a society, an individual is deemed to have 'consented' to this 'social contract.'

The refutation: This argument is based on the false premise that 'society' as a whole has a right to coerce consent to debts as a condition for being 'allowed' to be a member of the overall society.
A society is just a group of people who interact. It has no more rights or powers than does any one of its members. Therefore, unless some individual member of a society has the right to coerce other members of the society to agree to conditions in exchange for membership in the society, then it cannot be that the society as a whole has any such right.

It's true that an individual has the right to refuse to interact with any other individual. However, each adult only has the right to make such decisions for himself, not for other adults. Therefore, even though 67% of the citizens of a particular community do not wish to interact with a particular person, the remaining 33% would still have the right to do so, if that is their wish.

No person, or group of persons, has the right to prevent any two adults from interacting, as long as both adults freely choose to do so. It therefore follows that the only way that an individual can morally be denied permission to be a member of society as a whole, is for all the other members of the society to unanimously (and permanently) refuse to interact with him or her. Therefore, society as a whole has no right to demand that individuals agree to conditions in exchange for being allowed to participate in the society--because society has no right to prevent free association (or interaction) among consenting adults. You have the right to interact socially, economically and politically with anyone who is also willing to interact with you, regardless of how many third parties may object.

In fact, the only way that someone could be expelled from society would be to violate the rights of the one expelled. Society would have to kill the person, and/or steal his property, and/or forbid him the right to live on his property, and/or interdict his right to contract with others for a place to live and/or to produce income, and/or violate his right to travel. No one has the right to deny anyone the right to live, to own property, to travel, to engage in commercial transactions with others who are willing, or to do anything whatsoever so long as no else;s rights are being violated. Therefore, society has no right to do any of these things, and so it therefore has no right to threaten to do them unless individuals agree to be taxed. Such a proposition would be extortion;a fancy word for theft.

You have inalienable rights because you are a person, not because you agree to pay taxes. To make the free exercise of your rights contingent on the payment of taxes converts inalienable human rights into privileges that must be purchased. That way lies slavery.

Society is an epiphenomenon that emerges from the actions and interactions of the individuals of which it is composed. Society is thus a creation and manifestation of its members, who are therefore its rightful masters. To posit instead that society rightfully owns and controls the individuals who are its members wrongfully makes each individual a slave to the group. Others do not own you just because you interact with them. Neither do you own others because they interact with you. Therefore, society does not own you because you live in it.

It must also be noted that the so-called 'social contract' is not properly a 'contract' at all. At no time are individuals ever told what are the conditions of the 'social contract' to which they must agree. At no time are individuals ever asked to formally agree to the terms of this alleged contract. I have never agreed to any such contract, and I strongly doubt that anyone who ever reads this essay has ever done so, either. The alleged 'social contract' is therefore nothing more than a fictitious 'blank check,' drawn on the life, liberty and property of the enslaved population, that those in power can cash in any amount that suits them, at any time;again and again.

4. The 'moral debt to those in need' argument: Those who have more than they need are morally obligated to provide for those who have less--and it is a necessary and proper function of government to make sure that the 'haves' contribute their 'fair share' to the 'have nots.' Therefore, the needs of society for the services and benefits of government outweigh the property rights of individuals.

The refutation: This argument is based on the false premise that the needs of one person constitute a moral debt or lien on the life, property or liberty of someone else. This is a wide-spread, but very dangerous, fallacy. No such principle can be morally justified, because it inevitably leads to logical contradictions that destroy individual life, liberty and the pursuit of happiness. It is maliciously inimical to the very foundations of freedom.

Obviously, if I give (almost) everything I have to charity (or to taxes), then I become the 'needy' person, and can then 'rightfully' (sic) demand 'help' from others. Just by having less, and doing less productive work, I can 'create a moral obligation' (sic) for others to provide for my needs. As a result, those of you willing to work become the slaves of those of us willing to leach off the efforts of others. But the resulting 'negative feedback loop' must eventually lead to social, moral and economic decay.
To make each individual responsible for meeting the needs of others would have the following consequences:

a) Any individual would become a slave to all those with greater need,
b) The principle of 'moral risk' would result in many people failing to act responsibly with respect to their own welfare and best interests, and
c) The 'haves' would use the fact that they are coerced into supporting the 'have nots' to impose laws and regulations restricting everyone's freedom; on the grounds that social welfare paid for by coercive tax collection gives the taxpayers a legitimate stake in preventing citizens from making poor life choices.
Down this path lies tyranny.

Fundamentally, neither my needs, nor someone else's needs, justify coerced taking from others. Just because I need a heart transplant does not justify my taking your heart without permission. Just because my neighbor needs food to eat does not justify either of us taking from you the food you need to feed your family. Just because I and my family need a place a live does not justify my evicting you and your family from your apartment. Need is not a valid or workable basis by which to assign ownership of property. You are not a slave to my needs, nor am I a slave to yours.

The principle that your life, liberty and property belong only to you, and that you have no obligation to give them to others, and cannot rightfully be coerced into doing so, is the foundation of freedom. Any society that violates this principle makes slaves out of its members.

You should not be responsible for the consequences of my actions and decisions, and I should not be responsible for the consequences of yours. Each person must be fully and solely responsible for the consequences of the way he/she lives his/her life.

If you wish to feel guilty because you are able and willing to earn a living, that's your affair. If you wish to donate some or all of what you have to others, that's your affair. Nothing prevents you from giving as much as you like to the charities of your choice. But you have no right to select the charities that others must contribute to, nor to specify the amount or percentage of their charitable giving. If you did, then they would have the same right with respect to you, and you might not like their choices!

No one has the right to be 'generous' (sic) with other people's money without their permission. That's not generosity--it's theft.

Working to support yourself and your family is not immoral. Expecting to receive the full benefit of the work you do is not immoral. Expecting others not to steal from you is not immoral. Your hard work helps both yourself, your family, your community, your country and the world at large. You owe no one any debt merely for having worked to accumulate property, nor for having done productive work.

The fact that your neighbors have voted in a law that says you owe taxes does not mean that you do, because others have no right to take your property without your consent.

The fact that you benefit from the operation of government does not mean you owe taxes, because no moral debt can be created without either your consent or your misbehavior.

The fact that you are allowed to operate as a member of society does not mean that you can be construed to have agreed to pay taxes in exchange, because a) you have not in fact agreed to any such contract, b) you have the right to interact (and do business with) anyone else who is willing, and c) no one has the right to violate your rights, or make the enjoyment of your rights contingent on the payment of a fee.

The fact that there are those whose needs are greater or more dire than yours does not mean you owe any taxes, because you are no one’s slave, no matter how needy they may be.

Πλήρες Άρθρο »




Η εκνευριστικά αδιάκοπη ψιλή βροχή είχε μουσκέψει τα πάντα βυθίζοντας την μεσαιωνική πόλη σε ένα πέπλο μελαγχολίας. Η παλιά γκριζωπή αίθουσα είχε όσο φως άφηνε να μπεί το σκοτεινό απομεσήμερο καθώς κι ό,τι προσέθεταν οι παλιοί λαμπτήρες της οροφής. Οι φοιτητές που γέμιζαν την αίθουσα παρακολουθούσαν άκεφα τις τυποποιημένες ομιλίες με θέμα την χούντα της Αθήνας. Πολλές φορές στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ είχαν οργανωθεί πολιτικές εκδηλώσεις για την καταδίκη της κυβέρνησης των συνταγματαρχών. ΚΙ όλες κινούνταν στα τυποποιημένα πρότυπα των πολιτικών λόγων τη εποχής. Την ρουτίνα ξαφνικά έσπασε ο λαμπερός λόγος του φιλοξενούμενου ομιλητή. Ενας πανύψηλος άνδρας με βροντερή φωνή κι’ άψογη αγγλική προφορά αιχμαλώτισε αμέσως το ξένο κυρίως ακροατήριό του. Δεν θα ξεχάσω την αναφορά του στον αφύσικο συνδυασμό ανάμεσα στην Ελλάδα και την δικτατορία. «Στα αρχαία ελληνικά» είχε βροντοφωνάξει «υπήρχε σαφής διάκριση ανάμεσα σε πολίτη και ιδιώτη. Πολίτης ήταν αυτός που μετείχε στα κοινά. Αυτός που δεν είχε σχέση με την πολιτική ήταν ιδιώτης. Μια ιδιότητα μάλλον προσβλητική. Που σήμερα πλέον ταυτίζεται με την έννοια του ηλίθιου. Ιδίως στα αγγλικά».

Μέσα στα χειροκροτήματα του κόσμου ο συναρπαστικός ομιλητής συνέχισε πως η αφαίρεση της ελευθερίας ήταν κατά συνέπεια ύβρις για τον έλληνα και την πολιτική του παράδοση. Αυτή υπήρξε η πρώτη μου επαφή με το πνεύμα και τον λόγο του Μάρκου Δραγούμη. Γιατί αυτός ήταν ο ομιλητής για την Ελλάδα. Ενας κήρυκας ελευθερίας για ένα βασανισμένο τότε λαό που έβλεπε όμως με απεριόριστο θάρρος το μέλλον. Δυστυχώς, η επιστροφή της δημοκρατίας στην Ελλάδα συνοδεύτηκε γρήγορα από μηνύματα εύκολου πλουτισμού, άκοπης κοινωνικής ανέλιξης και πορείας ραστώνης και ωχαδερφισμού. Τα φιλελεύθερα μηνύματα ανθρώπων όπως ο Δραγούμης και τόσοι άλλοι πέρασαν στο περιθώριο. Παραμερίζοντας μπροστά στην καταλυτική κυριαρχία ενός κρατικίστικου λαικισμού.

Εν τούτοις ο σπόρος έχει πέσει. Και τα γραπτά και οι λόγοι του Δραγούμη έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην γιγάντωση ιδεών που κάποια ημέρα ίσως να οδηγήσουν την χώρα αυτή στην λογική και την ευημερία. Συνάντησα πολύ αργότερα τον Μάρκο Δραγούμη σαν δημόσιο λειτουργό στην Γραμματεία Ενημέρωσης Εξωτερικού του Υπ. Επικρατείας κι ομολογώ πως δεν είχαμε πάντα κοινές οπτικές για ζητήματα της εποχής. Δεν μπορούσε όμως κανείς να αμφισβητήσει την πνευματικότητα του ανθρώπου ούτε και την βαρύτητα των απόψεών του.

Ο θάνατός του αποτελεί απώλεια. Γιατί ουδέποτε σταμάτησε να δημιουργεί. Θα λείψει στον τόπο. Ιδιαίτερα στις σημερινές δύσκολες στιγμές.

Πλήρες Άρθρο »




Ωραία, λοιπόν!! Ψηφίσθηκε το μεσοπρόθεσμο και σωθήκαμε. Έτσι, τουλάχιστον ισχυρίζονται άνθρωποι των οποίων την γνώμη συνήθως εκτιμώ. Ακόμα όμως δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό τους. Δηλαδή, αν υποστηρίζει κάποιος την Ευρώπη υποχρεούται να υπεραμύνεται της όποιας ανοησίας οι γραφειοκράτες της και οι απογοητευτικοί της πολιτικοί ηγέτες προωθούν; Το ζητούμενο προφανώς ήταν η πέμπτη δόση του συμφωνηθέντος πέρυσι μνημονίου ώστε να πληρωθούν μισθοί του δημόσιου τομέα και συντάξεις. Και βέβαια η εξασφάλιση του νέου δανείου που συζητείται. Μα αυτό είναι ο στόχος της Ελλάδας σήμερα;

Το ερώτημα είναι αν το μόρφωμα που ψηφίσθηκε σήμερα θωρακίζει την χώρα από το ενδεχόμενο μελλοντικής χρεοκοπίας. Η γνώμη μου είναι πως το μεσοπρόθεσμο εξασφαλίζει την επιβίωση για λίγους μήνες του δημόσιου τομέα και εξοντώνει σχεδόν ολοκληρωτικά την ιδιωτική οικονομία της χώρας. Αυτοί που αγωνιούσαν για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το κράτος δεν σκέφτονται τους μισθούς που δεν θα είναι πλέον σε θέση να εισπράξουν χιλιάδες άνθρωποι που απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα – γιατί θα χάσουν τις δουλειές τους; Και βέβαια με την αγορά νεκρή η χρεοκοπία παραμονεύει ακόμη στην γωνία. Και τότε τι; Καινούργιες αφαιμάξεις της ιδιωτικής οικονομίας για να σωθεί και πάλι το δημόσιο;

Μα τα δημόσιο, με τον όγκο και την αναποτελεσματικότητα του, προκάλεσε την κρίση. Αυτό δανείσθηκε και χρησιμοποίησε τα χρήματα για παροχές, διορισμούς και επιδοτήσεις. Όπως και για προμήθειες και εργολαβίες που με τίποτα δεν προδίκαζαν θετικές οικονομικές εξελίξεις για το μέλλον. Κι όλοι εκείνοι που βυσσοδομούν σήμερα άδικα κατά των δανειστών μας (μας δανείζουν ενάντια σε κάθε λογική εξασφάλισης των χρημάτων τους) στρέφονται και κατά των πολιτικών για τους λάθος λόγους. Αντί να τους καταδικάζουν για την κραιπάλη των παροχών που οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα τους κατηγορούν επειδή οι άθλιες αυτές τακτικές δεν μπορούν πλέον να συνεχισθούν. Εξακολουθούν μάλιστα οι περισσότεροι να δοξάζουν τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ που ξεκίνησε το σχετικό πάρτυ και την οικονομική κατηφόρα. Αυτό το δημόσιο λοιπόν, υφιστάμενοι θυσίες, στοχεύουμε να διαφυλάξουμε από την χρεοκοπία;

Τίθεται, μεταξύ άλλων λοιπόν σήμερα, το ερώτημα τι κάνουν ακριβώς οι δανειστές μας; Τι έκαναν όλο αυτό το διάστημα που η κυβέρνηση δεν εφάρμοζε το μνημόνιο; Γιατί εκταμίευσαν την τέταρτη δόση ενώ δεν είχε τηρηθεί καμία από τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει το ελληνικό κυβερνητικό επιτελείο; Γιατί έθεσαν σαν όρο για την συνέχιση των εκταμιεύσεων την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου κι όχι την υποχρεωτική δραματική περικοπή δημοσίων δαπανών; Όσο σε αυτά τα ερωτήματα δεν παίρνω ικανοποιητικές απαντήσεις δεν έχω εμπιστοσύνη στις επιλογές και στις θέσεις των Ευρωπαίων εταίρων μας. Που φοβάμαι πως, μόλις εξασφαλίσουν το ξεφόρτωμα των ελληνικών ομολόγων από τις Τράπεζες τους και την εξασφάλιση της ισορροπίας της ευρωζώνης στην περίπτωση πτώχευσης μέλους της, θα μας αποχαιρετίσουν με σχετική ανακούφιση.

Και τότε, τι γίνεται;

Πλήρες Άρθρο »