ΣΧΟΛΙΑ

                                                                            ΣΧΟΛΙΑ

 

ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ !

Η χώρα αγωνίζεται με θυσίες να εξασφαλίσει την δυνατότητα να δανείζεται!! Αντί να παλεύει να μπεί στον δρόμο της ανάπτυξης και της αυτάρκειας  πασχίζει να κατακτήσει 'το ιδανικό' να δανείζεται για να μοιράζει παροχές σε χρήμα. Και να ξαναχρεώνεται στο μέλλον. Τι νόημα έχει να αποφύγουμε την  πτώχευση τώρα επαναδανειζόμενοι, ώστε μετά από ένα περίπου χρόνο να είμαστε στην ίδια θέση; Με την μόνη διαφορά πως το χρέος τότε θα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Ποιά είναι η προοπτική;

Εφ όσον η κυβέρνηση επιμένει στην άγρια φορολόγηση, που εξοντώνει την αγορά αλλά και κάθε προοπτική ανάκαμψης, αλλά και στην πείσμονα άρνηση περιορισμού του μεγέθους του δημόσιου τομέα με κατάργηση εκατοντάδων άχρηστων κρατικών φορέων, ελπίδα ανάκαμψης δεν υπάρχει. Αν δεν υπάρξει πρωτογενές πλέονασμα η χώρα δεν πρόκειται να σωθεί. Κι' αυτό δεν μπορεί να γίνει διχως περικοπές στον αριθμό των κομματικών στρατευμάτων που έχουν εποικίσει τον δημόσιο τομέα και με ανακοπή των φορολογικών επιδρομών.

Καινούργιο Μνημόνιο συνεπώς, με εμμονές στις ίδιες πολιτικές, συνιστά άσκηση αυτοκαταστροφής.

 

ΤΟ  ΣΥΝΔΡΟΜΟ  ΤΗΣ  ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η συναντίληψη χωρών του Νότου της Ευρώπης για την πολιτική. Και η κοινή τους πολιτική μοίρα βέβαια. Στην Ελλάδα ο κρατισμός αποτελεί κυρίαρχη ιδεολογία. Η πολιτικη συνιστά απλά και μονο έναν ανταγωνισμό παροχών προς τον λαό. Κι από πόρους ακόμα που δεν υπάρχουν. Το όργιο κρατικού δανεισμού γίνεται πολιτικά απόλυτα αποδεκτό. Εκτός κι όταν οι δανειστές αρχίζουν να απαιτούν τα χρωστούμενα. Η χρεωκοπία λοιπόν είναι μια μάλλον αναπόφευκτη κατάληξη.

Η Πορτογαλία δεν ακολουθεί πολύ διαφορετικό δρόμο. Κι εκεί η ατομική οικονομική υπευθυνότητα αποτελεί μαγική εικόνα. Η αριστερή συναντίληψη του κυρίαρχου κρατισμού αποτελεί κι εκεί αφεντικό της πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο πως το συντηρητικό κόμμα στην Πορτογαλία τιτλοφορείται «Σοσιαλδημοκρατικό»!! Όπως βέβαια έκπληξη δεν είναι πως κι εκεί το δημόσιο χρεωκόπησε και η κοινωνία δοκιμάζεται. 

Παντού οι αριστερόστροφες δοξασίες οδήγησαν στην καταστροφή. Και πολύς κόσμος κινητοποιείται για να δοθούν και πάλι αριστερές λύσεις. Προς την τελική διάλυση;

 

ΠΟΤΕ  ΔΕΝ  ΙΔΡΩΣΕ !!

Ώστε επειδή δεν έριξε ποτέ μπετά στη ζωή του ο κ. Τόμσεν του ΔΝΤ, και δεν ίδρωσε με κάποια σωματική εργασία για να βγάλει το ψωμί του, δεν μπορεί να μας καταλάβει και πραγματικά να μας βοηθήσει!!  Δούλεψε μετά τις σπουδές του απλά σαν βοηθός καθηγητή, κι έπειτα προσλήφθηκε από το ΔΝΤ. Σαν συνέπεια «δεν δικαιούται για να ομιλεί». Γράφτηκε κι αυτή ακόμη η παραδοξολογία σε δημοφιλή ιστοσελίδα, μέσα σε μια απελπισμένη προσπάθεια να υπονομευθεί τo Μνημόνιο και να στηριχθεί η παιδική χαρά της πάλαι ποτέ Ρηγίλλης στο άγχος της να αποκτήσει οντότητα και να φανεί πως κάνει κάτι σοβαρό. Κι όλα αυτά επειδή ο κ. Τόμσεν τόλμησε να σημειώσει πως οι προτάσεις της ΝΔ θα μεγαλώσουν το πρόβλημα αντί να το λύσουν . Στο ζήτημα λοιπόν είναι φανερό πως υπάρχει λύση. Αρκεί να βρούμε κάποιους έμπειρους από οικοδομές και ιδρωμένους από χειρονακτικές εργασίες ανθρώπους και να τους αναθέσουμε να μας βγάλουν από την κρίση. Κάτι παραπάνω από τον κ. Τόμσεν θα γνωρίζουν. Και θα συμφωνούν και με την ΝΔ. 

 

ΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΙ,  ΟΙ   ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ  ΚΑΙ  ΤΑ  ΧΑΜΕΝΑ  ΔΑΝΕΙΚΑ

Εγινε τελικά η λαική συγκέντρωση που οργάνωσε κάποια Κίνηση Πολιτών με στόχο – τι άλλο βέβαια – το Μνημόνιο. Είμαστε υπό κατοχή, ξένοι κερδοσκόποι μας πίνουν το αίμα, να βγούμε από το ευρώ, να διώξουμε τους ξένους δανειστές και να τελειώνουμε. Αυτή, σε γενικές γραμμές, ήταν η ουσία συμπυκνωμένη των προτάσεων μουσικοσυνθέτη και καθηγητών.  Εκτακτα.  Γιατί όχι, θα έλεγα κι εγώ.  Μόνο που δεν ξέρω μετά εναντίον ποίων θα κινητοποιούνται οι λαικές μάζες όταν χωρίς εισαγωγές, με τις τράπεζες κλειστές, την βενζίνη και το πετρέλαιο γενικά σε δυσθεώρατα ύψη, με συνεχείς διακοπές στην ηλεκτροδότηση, με συσσίτια στις γειτονιές και δίχως φάρμακα θα έχουμε ένα κόσμο να λιμοκτονεί και να παραπαίει. Αν αυτό που λέω είναι εξωπραγματικό, καλό θα είναι οι εξάγγελοι της απομόνωσης και της επιστροφής σε μια Ελλάδα του ’40 και του ’50, να μας περιγράψουν την επόμενη ημέρα μετά την υλοποίηση των οραματισμών τους.

Τελικά τι θέλουν οι αρνητές του σήμερα; Γιατί τα βάζουν με τους βουλευτές; Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει «φυλή» πολιτικών. Η σημερινή Βουλή είναι κατά 80 – 85% διαφορετική από εκείνη του 2007. Και γιατί ήρθε η χρεωκοπία; Επειδή οι βουλευτές μοίραζαν κοινωνικές παροχές, κρατική προστασία και διορισμούς στο δημόσιο. Από χρήματα δανεικά, που η χώρα δεν διέθετε. Διαμαρτυρήθηκε κανείς τότε; Καταψηφίσθηκε κανένας που υιοθετούσε τέτοιες πρακτικές; Στηρίχθηκαν μήπως οι φωνές που κατήγγειλαν έγκαιρα το κράτος των παροχών και της επερχόμενης χρεωκοπίας; Σχεδόν ποτέ. Και γιατί οι πολλοί διαμαρτύρονται τώρα; Διότι είναι φανερό ότι πολλές από τις παροχές εκείνες τώρα περικόπτονται. Μα αυτά μας έφεραν κοντά στην οικονομική καταστροφή. Τι θέλει λοιπόν ακριβώς το πλήθος των «διαμαρτυρομένων»;

Tα χρήματα που μας λείπουν δεν τα έκλεψαν οι πολιτικοί. Κι όπου υπήρξε διαφθορά ήταν ποσοστιαία ασήμαντη σε σχέση με το μέγεθος της οικονομικής μας καταστροφής. Τα δανεικά μοιράστηκαν, κατά κύριο λόγο, σε παροχές. Σε επιδοτήσεις, μισθούς, συντάξεις και διάφορες άλλες εύνοιες. Και στην διαπλοκή βέβαια. Οι αριθμοί δείχνουν που πήγαν τα λεφτά. Και οι πολιτικοί που συμπεριφέρονταν έτσι θριάμβευαν στις κάλπες. Πολλούς τους στήριζε και η διαπλοκή. Τους εξέλεγε όμως ο κόσμος.  Οσο δεν μπορούμε να δεχθούμε την απλή αυτή αλήθεια θα είναι δύσκολο να σταθούμε μόνοι μας στα δυό μας πόδια και να βγούμε από την κρίση.

 

Ο ΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ

Το γεγονός και μόνο πως ο Μόκης Θεοδωράκης  θα εκφωνήσει λόγο σε συγκέντρωση διαμαρτυρομένων για το Μνημόνιο υπονομεύει την σοβαρότητα και την αξιοπιστία αυτών των εκδηλώσεων. Πως είναι δυνατόν να καθυβρίζεται συλλήβδην ο πολιτικός κόσμος για πράξεις ρουσφετολογίας και  διαφθοράς και να ηγείται των σχετικών διαμαρτυριών ο άνθρωπος που με ελάχιστα χρόνια στη Βουλή αμέσως διεκδίκησε αναδρομικά. Παρά βέβαια την κρίσιμη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Και να αρνείται μάλιστα να παραιτηθεί από τις σχετικές διεκδικητικές αγωγές. Υπόσχεται απλά πως αν του επιδικασθούν δεν θα τα εισπράξει. Ποιός θα θυμάται βέβαια τότε την ιστορία, και ποιές θα είναι  τότε οι συνθήκες και οι συνέπειες. Αν ήταν άλλος στη θέση του δεν θα τολμούσε καν να εμφανισθεί σε τέτοια μάζωξη... Εδώ όμως ο κόσμος όχι μόνο δεν ενοχλείται αλλά και πανηγυρίζει με ενθουσιασμό!!