Η ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ DNA ΤΗΣ ΝΔ

                                  Η  ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ  ΤΟΥ  DNA  ΤΗΣ  ΝΔ

 
Ξαφνικά, ο τελευταίος Υπουργός Γεωργίας της ΝΔ χτύπησε. Ο ίδιος που φρόντισε να «προικοδοτήσει» τους αγρότες με 500 εκ ευρώ. Την ίδια ώρα που ο δημόσιος τομέας της οικονομίας κατέρρεε και το έλλειμμα της χώρας ανέβαινε σε αστρονομικά ύψη ο Υπουργός της ΝΔ αποφάσισε να ενισχύσει τα εισοδήματα αγροτών που, πολλοί απ’ αυτούς, τον τελευταίο καιρό εισπράττουν χωρίς να παράγουν. Αυτοί (όπως κι εκείνοι που μάχονται να διατηρήσουν σχολεία χωρίς μαθητές και πανεπιστήμια δίχως σπουδαστές) κάνουν τις δηλώσεις του Θ. Πάγκαλου πως «μαζί τα φάγαμε» να ηχούν λογικές και μερικές φορές ρεαλιστικές. Που βρήκε λοιπόν το θάρρος ο έμπειρος πολιτικός της ΝΔ να βγεί μπροστά και να κατακεραυνώσει τον Πρόεδρο του κόμματός του επειδή εγκατέλειψε τον περίφημο «μεσαίο χώρο»;
Δεν ενδιαφέρει εδώ η ουσία της εκατέρωθεν επιχειρηματολογίας. Αν και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, και πριν και τώρα, η ΝΔ περιφρονεί τον φιλελευθερισμό και τις πολιτικές της οικονομίας της  αγοράς.  Ο καυγάς λοιπόν ουσιαστικά ειναι για το πάπλωμα. Η διαφορά είναι περίπου μιά πιό σοσιαλδημοκρατική εκδοχή των λεγομένων Καραμανλικών (με στήριγμα βέβαια μιά βροχή ανεξέλεγκτων παροχών) κι έναν εντονότερο δεξιό πατερναλισμό της σημερινής της ηγεσίας που παντρεύει μιά παλαιομοδίτικη εθνικοφροσύνη με την λαική δεξιά των πελατειακών σχέσεων και της ρουσφετολογίας. Το ζήτημα είναι πως στην ουσία πολιτικά ελάχιστα διαφέρουν. Οι αντιπαλότητες πηγάζουν από προσωπικές φιλοδοξίες, συμάθειες η αντιπάθειες και καριερίστικες προοπτικές.
Η μόνη ερμηνεία που εγώ μπορώ να δώσω για την ξαφνική έκρηξη του πρώην Υπουργού εχει να κανει με ψυχρες εκτιμήσεις για τις προσωπικές του τύχες. Και για τον σκοπό αυτό επενδύει πάνω σε μιά καθιερωμένη πλεον παράδοση στον χώρο της ΝΔ. Το DNA της παράταξης αυτής έχει μιά σοβαρόταρη παθογένεια. Σαν χώρος επιβραβεύει όσους συστηματικά υπονομεύουν την νόμιμη ηγεσία της. Ανεξάρτητα από το αν το κόμμα βρίσκεται στην εξουσία η όχι. Για να διαφοροποιηθεί κάποιος, να ακουσθεί και να εξασφαλίσει υψηλή θέση στις προτιμήσεις των οπαδών της παράταξης  οφείλει να είναι¨αντάρτης', πόλος η παράγων της εσωκομματικης αντιπολίτευσης. Η συμπάθεια των Ελλήνων προς τους πολιτικά αιρετικούς είναι δεδομένη. Αν δε συμβαίνει αυτοί να κραδαίνουν σημαίες συνεχιστών της κομματικής παράδοσης και ιστορικης νομιμοφροσύνης τότε η δικαίωσή τους είναι περίπου προδιαγεραμμενη.
Ο Μιλτιάδης Εβερτ, επικεφαλής τότε μιάς εσωκομματικής τριανδρίας, ασκούσε ανοιχτή κι έντονη κριτική στην πολιτική της κυβερνησης Μητσοτάκη.  Οταν αυτή τελικά κατέρρευσε, ο Μ. Εβερτ πανηγυρικά εκλέχθηκε Πρόεδρος της παράταξης. Αξιοποιώντας την αρθρωμένη τότε εσωκομματική αντιπολίτευση ο Κ. Καραμανλής εκλέχθηκε στη ηγεσία του κόμματος λίγο αργότερο, δίχως να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια. Δεν επελέγη γι αυτό που ήταν, αλλά γι αυτό που δεν ήταν - δεν ήταν δηλ. Εβερτ και Σουφλιάς. Αλλά κι ο Σαμαράς προιόν της ίδιας πολιτικής παράδοσης είναι. Ερριξε ουσιαστικά την κυβέρνηση του κόμματός του από την εξουσία  αντιστρατευόμενος τις ιδιωτικοποιήσεις που εκείνο τότε επιχειρούσε. Τις οποίες βέβαια τώρα, χωρίς να έχει ποτέ εξηγήσει τι ακριβώς άλλαξε,  υποτίθεται πως υποστηρίζει.  
Είναι λοιπόν ολοφάνερη η παράδοση επιβράβευσης αυτών που υπονομευουν την ηγεσία στην ΝΔ. Μιά παράδοση που ειναι φανερό πως εκφράζει όχι μονο τα στελέχη αλλά και την λαική βάση της ΝΔ. Είναι λοιπόν ολοφάνερο πως και η σημερινή της ηγεσία θα αντιμετωπίσει σοβαρότατα προβλήματα εσωτερικής συνοχής κι επαναλαμβανόμενης εσωστρέφειας. Οι κινήσεις λοιπόν του πρώην Υπουργού Γεωργιας αντικατοπτρίζουν την επαναφορά της παλιάς αυτής και δοκιμασμένης συνταγής.
Είναι η κίνηση αυτόνομη η προπομπός ευρύτερων μετωπικών αναμετρήσεων; Δύσκολο να το εκτιμήσει κανείς. Είναι τόσο βαθειά η σχετική παράδοση που ο καθένας αισθανεται ασφαλής κινουμενος πάνω σε αυτά τα αχνάρια. Τίποτα όμως δεν αποκλείει το ξεκίνημα μιάς ευρύτερης αντίδρασης.
Οταν ο κ. Σαμαράς αποφάσισε να διεκδικησει την ηγεσία της ΝΔ δεν μπορεί να μην ήταν γνώστης της πολιτικής παθογένειας της παράταξής του!!