ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Συνέντευξη Ανδριανόπουλου στα 'Επίκαιρα' για το βιβλίο του ΕΠΙΓΟΝΟΙ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΩΤΙΖΩ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

1) Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιλέξετε να ασχοληθείτε σ αυτό σας το βιβλίο με τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και τους Επίγονους του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

Δύο ζητήματα μου κέντρισαν κυρίως το ενδιαφέρον. Το πιο σημαντικό είναι το σχετικο σκοτάδι που σκεπάζει τις γνώσεις μας για την περίοδο αυτή. Η ιστορία μας λες και τελειώνει με τον θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου. Ελάχιστα γνωρίζουμε για το τι έγινε έπειτα. Η ιστορική μας συνείδηση περίπου διδάσκει πως μετά την μάχη της Χαιρώνειας σύσσωμος ο ελληνισμός στρατεύθηκε πίσω από τον Αλέξανδρο και τους Μακεδόνες για την εκστρατεία της Ασίας. Τα πράγματα όμως ήσαν διαφορετικά. Οι διαφορές μεταξύ των δημοκρατικών ελληνικών πόλεων και της ολιγαρχικής Μακεδονίας εξακολούθησαν να είναι μεγάλες. Κι ο θάνατος του Αλέξανδρου άφησε τις διαφορές αυτές να κορυφωθούν. Εμφύλιες συγκρούσεις ξέσπασαν και τα ελληνικά χώματα γέμισαν με τα αίματα των εμπολέμων. Πόσοι από εμάς γνωρίζουν πόσες φορές στρατοί αναμετρήθηκαν στις Θερμοπύλες και πως ελέφαντες, φερμένοι από την Ασία, πρωταγωνίστησαν σε πολεμικές επιχειρήσεις στην Αττική, στην Πελοπόννησο και στη Θεσσαλία;

Το άλλο ζήτημα που με προσήλκυσε στο θέμα είναι η σχετική λήθη με την οποία η ιστορία που διδασκόμαστε έχει σκεπάσει έναν από τους ικανότερους και πιο έμπιστους στρατηγούς του Αλέξανδρου. Σχεδόν όλοι έχουμε ακούσει για τον Παρμενίωνα, τον Φιλώτα, τον Κρατερό κλπ. Για κάποιους από αυτούς υπάρχουν και πόλεις στη Μακεδονία με το όνομά τους. Σχεδόν κανείς όμως δεν έχει ακούσει για τον Ευμένη από την Καρδία. Και για την μεταχείριση που του επεφύλαξαν οι διάδοχοι του Αλέξανδρου. Διότι ο Ευμένης δεν ήταν Μακεδόνας. Και η κλειστή κάστα της τότε ελίτ δεν τον εμπιστευόταν. Αυτός είναι ο ήρωας του βιβλίου. Και μέσα από τις δικές του εμπειρίες – σχεδόν όλες ιστορικά απόλυτα επιβεβαιωμένες – παρακολουθούμε τα γεγονότα και τις τότε εξελίξεις.

2) Ποια είναι η γνώμη σας για τον Μέγα Αλέξανδρο ως προσωπικότητα και κατά πόσο η δράση του και η γνώση αυτής μπορεί να συμβάλλει στην επίλυση σύγχρονων προβλημάτων;

Δεν μελέτησα ειδικά τον Αλέξανδρο για το βιβλίο αυτό. Μια κι ασχολήθηκα με τα γεγονότα μετά τον θάνατό του. Αν κρίνω όμως από τον τρόπο που χειρίσθηκε το θέμα της διαδοχής σχολιάζοντας χαιρέκακα για το χάος που θα ακολουθούσε, θα έλεγα πως σαν χαρακτήρας δεν ήταν και ο ιδανικότερος των ανθρώπων. Ηταν μια ιδιαίτερη στρατηγική ιδιοφυία και τρομερός ηγέτης ανθρώπων. Είχε όμως τις αδυναμίες των μεγάλων προσωπικοτήτων της ιστορίας. Ελάχιστο δηλ ενδιαφέρον για το τι θα ακολουθήσει την δική του αποχώρηση. Ισως και μιά υποσυνείδητη μνησικακία να τον ακολουθήσει το χάος – για να επιβεβαιωθεί η μοναδικότητά του.
Σε σχέση με τα ιστορικά γεγονότα αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι πως οι χαρακτήρες των ανθρώπων δύσκολα μεταβάλλονται ανά τους αιώνες. Ο λαός λατρεύει αυτούς που μοιράζουν προσόδους ακόμα κι αν οδηγούν έτσι την πατρίδα στην καταστροφή. Κι’ αντιπαθεί όσους ομιλούν την γλώσσα της αλήθειας και της λογικής. Και η κατάρρευση έρχεται μόλις ο λαός εθισθεί σε μια ψεύτικη ευημερία που στηρίζεται σε παροχές κι όχι σε κόπους και σκληρή προσπάθεια.

3) Όταν γράφετε μια και σας έχει κερδίσει το ιστορικό μυθιστόρημα, σας απασχολεί να προβάλλετε τη δύναμη της ιστορίας της Ελλάδας στους νεότερους;

Δεν έχω τέτοιους μεγαλεπίβολους στόχους. Με ελκύουν τα σκοτεινά σημεία της ιστορίας. Αυτά που η λαική γνώση αγνοεί. Συχνά επειδή δεν ταιριάζουν στην πολιτική η εθνική ορθότητα κάθε εποχής. Για τους ΕΠΙΓΟΝΟΥΣ εξήγησα παραπάνω τι μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Στην ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΦΟΡΤΣΑ οδηγήθηκα από ένα βιβλίο για τους Βοργίες, όπου ανακάλυψα μια φoβερή virago (αντρειωμένη γυναίκα) της Αναγέννησης που είχε σχεδόν «ξεχάσει» η ιστορία. Φοβερή γυναίκα. Και στο ΛΟΥΤΡΟ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΝΟΤΟ η τραγωδία των αιρετικών Καθαρών στη μεσαιωνική Νότια Γαλλία με εξόργισε γιατί είναι καταχωνιασμένη σε κάποιο συρτάρι της ιστορίας. Μια και δεν ταιριάζει με το σύγχρονο προφίλ μιάς «φιλελεύθερης» Γαλλίας και μας ανεκτικής Ευρώπης.

4) Τι είναι για σας η συγγραφή;

Εκτόνωση κάποιας εσωτερικής αγωνίας κι ευκαιρία αύξησης - λόγω αναγκαστικής έρευνας - γνώσεων.