ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

 

Επειδή όλοι μιλάνε δίχως να έχουν κάτι συγκεκριμένο να πούν θα ήθελα να αποσαφηνίσω με το κλείσιμο της χρονιάς τις προβλέψεις μου για το μέλλον. Ανεξάρτητα από τις λογής απόψεις που εκφράζονται και που οι περισσότερες αποσκοπούν περισσότερο στο να χαιδεύουν αυτιά παρά στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας εγώ δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία για τα ακόλουθα.


Η χώρα ακολουθεί μιά διαδρομή καταστροφής. Οχι λόγω των κυβερνητικών πρωτοβουλιών αλλά κυρίως λόγω των κυβερνητικών παραλείψεων. Το μνημόνιο και οι προβλέψεις του, ανεξάρτητα από τα προβλήματα που αναπόφευκτα δημιουργεί, είναι στην σωστή κατεύθυνση. Προσπαθεί να χαλιναγωγήσει την ελληνική οικονομία ώστε αυτή να πάψει να επιβιώνει με δανεικά και να ζεί με βάση τις δικές της παραγωγικές δυνάμεις. Τις οποίες όμως οφείλει να αναπτύξει και να δυναμώσει. Για την ώρα ελληνικός παραγωγικός ιστός με κατεύθυνση εξαγωγική δεν υφίσταται. Κι έτσι η χώρα δεν παράγει πλούτο. Αναγκάζεται έτσι να στηριχθεί στους δανειστές της για τηνβ κάλυψη τρεχουσών ζωτικών της αναγκών. Το μνημόνιο παρέχει αυτές τις διευκολύνσεις υποχρεώνοντας όμως ταυτόχρονα τις ελληνικές αρχές σε πρωτοβουλίες μεταρρυθμιστικές ώστε σταδιακά η χώρα να μπορέσει να σταθεί στα δικά της τα πόδια. Οσοι λοιπόν αντιστρατεύονται το μνημόνιο το κάνουν δίχως σκέψη για τις τραγικές συνέπειες μιάς ξαφνικής απόσυρσής του.


Τα μέτρα όμως που φαίνεται να παίρνει η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι αρκετά για να μας βγάλουν από τα αδιέξοδα. Δυστυχώς σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της χώρας έχει μιά ιδιαίτερη αδυναμία στο κράτος. Ισως επειδή μέσω αυτού έχουν συνηθίσει να διεκπεραιώνουν τις πολιτικές και κομματικές τους υποθέσεις. Κι επειδή για δεκαετίες αποτελούσε το εργαλείο αντιμετώπισης των κοινωνικών αναστατώσεων και των όποιων οικονομικών δυσκολιών. Το κράτος μοίραζε χρήματα και το κράτος διόριζε υπαλλήλους. Οι πολιτικές αρχές δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Διότι δεν μπορούσαν να τον ελέγξουν και κατά συνέπεια να τον χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους. Κι έτσι το κράτος δανειζόταν για να μοιράζει παροχές και προσόδους καθώς και για να διορίζει κομματικά μέλη σε οργανισμούς κοινής ωφέλειας και σε άλλους δημόσιους φορείς.


Σαν συνέπεια ουδείς αναγνωρίζει την ανάγκη να αντιμετωπισθούν δραστικά οι τεράστιες δαπάνες του δημόσιου τομέα. Με κατάργηση βέβαια φορέων, οργανισμών και άλλων κρατικών οντοτήτων. Και με απολύσεις βέβαια του προσωπικού τους. Είναι ακατανόητο ουδείς να ενδιαφέρεται για το γεγονός πως στον ιδιωτικό τομέα έχουν χάσει την δουλειά τους τουλάχιστον 200.000 άνθρωποι από την ημέρα που ξεκίνησε η κρίση και διακόπηκε ο διεθνής μας δανεισμός. Κατά κύριο λόγο εξ αιτίας των μεγάλων εξόδων του δημοσίου. Που αναγκάζει το κράτος να βάζει φόρους, να μειώνει συντάξεις και αμοιβές και να πνίγει δυσβάστακτα την αγορά. Και στην σκέψη και μόνο περικοπών προνομίων και απολύσεων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα οι πάντες να ξεσηκώνονται και να απειλούν ακόμη και με επαναστατικές κινητοποιήσεις.


Αυτά δεν προέρχονται από το μνημόνιο. Είναι δικές μας εσωτερικές επιλογές. Οι δανειστές απαιτούν μείωση κρατικών εξόδων και περικοπές δαπανών. Ωστε να περικοπούν οι οικονομικές ατασθαλίες του κράτους και να εξισορροπήσουν τα δημόσια οικονομικά. Εμείς επιλέγουμε τους (ατελέσφορους όπως τελικά αποδεικνύεται) φόρους, τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και την συρρίκνωση του λαικού εισοδήματος. Γιατί ουδείς τολμάει να μειώσει αποτελεσματικά το κράτος. Προχωρώντας και σε απολύσεις πλεονάζοντος και άχρηστου ουσιαστικά, για τους σκοπούς του κράτους, προσωπικού. Αλλά αν δεν μειωθεί δραματικά το μισθοδοτούμενο από το κράτος προσωπικό λύτρωση δεν πρόκειται να υπάρξει.


Εξ’ ίσου σημαντική είναι και η μείωση της φορολογίας. Δίχως περικοπές στους φόρους δεν πρόκειται να ανακάμψει η αγορά. Δίχως διαθέσιμο λαικό εισόδημα κάθε συζήτηση για ανάπτυξη είναι μάταιη και αλυσιτελής. Και παράλληλα με αυτά (δηλ. μείωση δραματική κρατικών δαπανών και περικοπές σε φόρους) απαραίτητη είναι και η κατάργηση γραφειοκρατικών διαδικασιών. Που βέβαια πάει χέρι – χέρι με την μείωση του κράτους. Αν δεν καταργηθούν οι λογής άδειες, εγκρίσεις, έλεγχοι, πιστοποιητικά κλπ επενδύσεις δεν πρόκειται να γίνουν στην χώρα αυτή. Και δίχως αυτές βέβαια δεν θα υπάρξει ανάκαμψη και έξοδος από το σημερινό δημοσιονομικό τέλμα.


Τολμώ λοιπόν με το τέλος του χρόνου να κάνω την πρόβλεψη. Αν η χώρα δεν προχωρήσει με θάρρος στις παραπάνω τρείς γενναίες πρωτοβουλίες, το μέλλον θα είναι εξαιρετικά ζοφερό – μέχρι κοινωνικά εφιαλτικό.
 

Πλήρες Άρθρο »

Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

 

Οι ελπιδες ειναι ελαχιστες για να αποφυγει η χωρα την καταστροφη. Δεν είναι μοναχα η καταλυτικη κυριαρχια των αριθμων. Που δειχνουν με τον πιο αδιαψευστο τροπο πως δυσκολα θα αποφυγουμε τα χειροτερα. Είναι και το γεγονος πως το πολιτικο –πολιτιστικο κλιμα που κυριαρχει στη χωρα εναντιωνεται σε κάθε ειλικρινη προσπαθεια ανακαμψης. Ο ελληνικος λαος εχει μαθει στην από τα πανω προστασια, στον ευκολο πλουτισμο, στην λιγοτερο κοπιωδη προσπαθεια και στην υποτιθεμενη διαφανεια σε ενα περιβαλλον όμως απολυτης σχεδον για τους παντες παρανομιας. Η απειθαρχια, η ελλειψη δυνατοτητας συλλογικης δουλειας και η αμφισβητηση καθε ανωθεν αυθεντιας συνθετει ενα κοινωνικο περιβαλλον απεριγραπτης ανωμαλιας, αναρχιας κι αδυναμιας καταρτισης σχεδιων μακροχρονιου προγραμματισμου. Οι παντες πιστευουν απολυτα πως γωριζουν σχεδον τα παντα. Δεν δεχονται κανενα σαν καλυτερο τους. Κι αμφισβητουν κάθε εντολη, αποφαση η απλη παροτρυνση. Συχνα υποπτευομενοι πως τετοιες τοποθετησεις, εφ’ οσον δεν τους συμφερουν προσωπικα, υποκρυπτουν αλλες σκοπιμοτητες και ευρυτερες συνομωσιες.

 

Το χειροτερο ειναι πως στην οικονομια οι οποιες προσπαθειες, και ιδιαιτερα οι επιτυχημενες, συναντουν συνηθως την γενικοτερη κοινωνικη καχυποψια και, συχνα, την κατακραυγη. Ο ιδωτικος τομεας της οικονομιας θεωρειται διεφθαρμενος και αποκρουστικος. Παρα την δουλοπρεπη συνηθως σταση πολλων παραγοντων της κοινωνιας απεναντι σε πετυχημενους παραγοντες των επιχειρησεων, γενικα σημειωνεται μια υποβοσκουσα αντιπαθεια για οποιονδηποτε διακρινεται στον τομεα αυτον. Μια εντονη κοινωνικη αντιδραση του ειδους «γιατι αυτος κι όχι εγω» πλημμυριζει την αξιακη ατμοσφαιρα της χωρας καθιστωντας την επιχειρηματικη δραση προβληματικη και δυσκολη. Τα γραφειοκρατικα εμποδια δεν προερχονται μοναχα από έναν υπερδιογκωμενο δημοσιο τομεα. Αλλα κι από μια διαδεδομενη καχυποψια που καθιστα τον επιχειρηματια αντιπαθη και την παρεμποδιση του ευρυτερα αποδεκτη πραξη.

 

Μια καινουργια μελετη αποδεικνυει την βαθια σημασια μιας τετοιας κοινωνικης στασης απεναντι στις επιχειρησεις. Η Deirdre McCloskey στο βιβλιο της Bourgeois Dignity: Why Economics Can't Explain the Modern World. (University of Chicago Press, 2010) παρατηρει πως η αναπτυξη κατά κυριο λογο είναι αποτελεσμα του τροπου με τον οποιο μια κοινωνια βλεπει στην επιχειρηματικη δραση και στην λειτουργια της αγορας τις αξιες ενός δυναμικου και πετυχημενου μελλοντος. Επιμενει πως ο εναγκαλισμος από την κοινωνια και η ενσωματωση στις αξιες της των δρασεων ολων των επιπεδων των επιχειρηματιων ενισχυει τον δυναμισμο τους, ενθαρρυνει την αναληψη οικονομικων ρισκων και σε τελικη αναλυση, τονωνοντας την αξιοπρεπεια και την κοινωνικη αποδοχη της επιχειρηματικης ταξης, εμποτιζει ολοκληρο τον λαο με μια διαφορετικη, φιλική προς την αγορά και την οικονομική επιτυχια, κουλτουρα,

 

Η McCloskey αποδεικνυει πως ο συγχρονος ανεπτυγμενος κοσμος δεν υπηρξε στενα προιον των ελευθερων αγορων και της εντυπωσιακης δυτικης καινοτομιας. Αλλα κατά κυριο λογο αποτελεσμα της μαζικης μεταστροφης της κοινης γνωμης των χωρων αυτων υπερ των διαδικασιων αυτων. Στα χρονια εκεινα οι αποψεις για την ιδιωτικη ιδιοκτησια, για το εμποριο ακομα και για την ιδια την αστικη ταξη (μπουρζουαζια) μεταβληθηκαν δραματικα. Ο κοσμος γενικοτερα αρχισε να βλεπει με πολύ θετικο τροπο τις δρστηριοτητες αυτές ξεπερνωντας τις αρνητικες προκαταληψιες που ειχαν κυριαρχησει στις δυτικες κοινωνιες για αιωνες ολοκληρους. Εξ αιτίας κυρίως της φεουδαρχίας που δηλητηρίαζε τις κοινωνίες με υποβολιμιαίες φήμες εναντίον του ελεύθερου εμπορίου και της επιχειρηματικής δράσης. Ακόμα και ο Ενγκελς, μέλος της φεουδαρχικής πλουτοκρατίας της εποχής, εμπλούτισε τις θεωρίες του φίλου του Μάρξ με τα επιχειρήματα της αριστοκρατίας των τσιφλικάδων των χρόνων εκείνων εναντίον του εμπορευματικού καπιταλισμού,

 

«Ο πλουτος των εθνων» σημειωνει η McCloskey «δεν αυξηθηκε τοσο δραματικα λογω οικονομικων κυριως παραγοντων αλλα επειδη η γενικη κοινωνικη ρητορικη για τις αγορες και την επιχειρηματικη δραση εγινε θεαματικα υποστηρικτικη κι ενθουσιωδης για τους σκοπους και τις επιδιωξεις της». Με τεραστιο ηθικο και με ανεβασμενη αξιοπρεπεια οι πρωταγωνιστες των αγορων επιδοθηκαν τοτε σε μια μεγαλη προσπαθεια δημιουργιας πλουτου και πρωτογνωρων επιπεδων ευημεριας.

 

Αν κρινει κανεις από τον πρωτογωνο σχεδον αριστερισμο που χρωματιζει τον ελληνικο δημοσιο διαλογο και κυριευει το συνολο του αξιακου μας συστηματος ο δρομος της ανακαμψης είναι εξαιρετικα ακανθωδης. για την χωρα μας. Ελαχιστοι πραγματικα πιστευουν στην ηθικη ανωτεροτητα της ελευθερης οικονομιας της αγορας. Ενώ και κυβερνητικα στελεχη ακομα σημερα βαρυγκομουν κατω από το βαρος των υποχρεωσεων τους να προχωρησουν σε μεταρρυθμισεις μεσα από τις οποιες φαινεται να δικαιωνεται ο πολιτικος και ταξικος τους εχθρος. Δηλ. οι λειτουργιες του δημοκρατικου καπιταλισμου. .

 

Πως θα πετυχουμε την ανακαμψη, που μπορει να ερθει μονο μεσα από την πιστη εφαρμογη ρυθμισεων απελευθερωσης των αγορων, οταν η κοινωνια είναι μαθημενη στην δαιμονοποιηση του καπιταλισμου και στην αρνητικη στοχοποιηση των δρασεων αλλα και των κινητρων και της προσωπικοτητας των μελων του επιχειρηματικου κοσμου; Εργαζομενοι λ.χ. στην Ελλαδα νοουνται παντοτε μονο οι μισθωτοι. Των οποιων τα κινητρα και οι πραξεις εξ ορισμου λογιζονται σαν ηθικες, και υπερανω της παραμικρης υποψιας. Οι εργοδοτες όμως παντα αντικρυζονται σαν εκμεταλλευτες καλοπερασακηδες που συνεχως στοχευουν στο ριξιμο η στην απολυση των εργατων η υπαλληλων τους – τους οποιους βεβαια οι ιδιοι διαλεξαν και διορισαν!!


Πως θα ξεφυγουμε αραγε από αυτό το αδιεξοδο;

Πλήρες Άρθρο »

ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

 

Με αφορμή τις αντιδράσεις εναντίον του Μνημονίου αποκαλύπτεται σταδιακά ο φασισμός που κουρνιάζει στα σωθικά της ελληνικής κοινωνίας. Ο Βουλευτής της ΝΔ Κ. Χατζιδάκης ξυλοφορτώθηκε άγρια στο κέντρο της Αθήνας, λίγα βήματα μακριά από το Κοινοβούλιο. Ο εν ψυχρώ δαρμός του υποκρύπτει βαθιά συμπλέγματα μοχθηρίας και ζηλοφθονίας από λογής διαμαρτυρόμενους. Που αναγνωρίζοντας και τις δικές τους ενοχές για τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία σήμερα, επιχειρούν να εξωτερικεύσουν το μίσος που αισθάνονται επιθετικά σε στοχοποιημένους αποδιοπομπαίους τράγους.

 

Δεν εξηγείται διαφορετικά η επίθεση μελών των συντεχνιών των ΔΕΚΟ, που φέρουν μεγάλο μέρος ευθύνης για τις αδικίες και τα αδιέξοδα της οικονομικής μας κατάστασης σήμερα, ενάντια σε βουλευτή που δεν βρίσκεται στο Κοινοβούλιο μόνος του. Αλλά εκπροσωπώντας μερικές χιλιάδες συμπολιτών μας που τον επέλεξαν για τον ρόλο αυτό. Αν ο Χατζιδάκης αδίκησε, κατά την γνώμη τους , μερικούς βολεμένους σε φορείς του δημόσιου τομέα, οι εκλογείς με την ψήφο τους επικρότησαν τις επιλογές του. Και τον έστειλαν στη Βουλή, ενισχύοντας τον ρόλο του κι εξουσιοδοτώντας τον να συνεχίσει πάνω στην ίδια γραμμή.

 

Οι χειροδικήσαντες λοιπόν διαδηλωτές δεν γρονθοκόπησαν τον Χατζηδάκη. Αλλά βιαιοπράγησαν κατά της ίδιας της Δημοκρατίας. Αποδεικνύοντας την φασιστική ψυχοσύνθεση της προσωπικότητας τους. Οσο για τους σχολιαστές ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών που επικρότησαν άμεσα η έμμεσα («είμαι εναντίον τέτοιων πράξεων, αλλά ο κόσμος αντιδρά και κάτι αρχίζει να αλλάζει») το σχετικό ανοσιούργημα επιβεβαιώνει την γενικότερη αθλιότητα στην οποία έχει κατρακυλίσει η ελληνική κοινωνία. Όταν πρώην, νυν η και αντεπιστέλλοντα μέλη της ΚΝΕ (καθώς και κάποιοι νεαντερτάλιοι «δεξιοί») κατακλύζουν, παριστάνοντας τους εγγράμματους δημοσιογράφους, τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες είναι φυσικό ο κοινωνικός μηδενισμός να διαχέεται σε όλα τα επίπεδα και ο ορθολογισμός να έχει αντικατασταθεί από την εμπάθεια, την ζηλοφθονία, την υποκρισία η και τον απόλυτο αρνητισμό.

 

Το άσπρο έτσι βαφτίζεται μαύρο, το προφανές παρουσιάζεται σαν φαντασιακό ενώ εξωφρενικά σενάρια συνωμοσίας προβάλλονται σαν εκφράσεις της πραγματικότητας. Ο καθένας πείθεται πως έχει δικαιώματα στα πάντα, ανεξάρτητα από προσπάθεια, αντικειμενικά προσόντα και ικανότητες. Η αμάθεια λογίζεται σαν φυσιολογική κατάσταση, η ημιμάθεια σαν γνώση ενώ η έγκυρη καλλιέργεια σαν μειονέκτημα που κάνει κάποιον ύποπτο, ξενόδουλο και ρίψασπη. Η ζηλοφθονία ένος συνασπισμού μετριοτήτων λογίζεται σαν λαικό ρεύμα πλειοψηφίας και γίνονται προσπάθειες οι απόψεις και τα αιτήματα του να εμφανισθούν πως εκφράζουν το σύνολο της κοινωνίας. Καταπιεσμένα συμπλέγματα ζηλοφθονίας έρχονται στην επιφάνεια σχηματίζοντας ένα αποκρουστικό τείχος φασιστικής ομοφωνίας.

 

Οι κακοί ξένοι τοκογλύφοι απεργάζονται την απόλυτα δικαιολογημένη καλοπέραση των ελλήνων. Ξένα συμφέροντα επιθυμούν να διαμελίσουν μια οικονομικά κλονισμένη Ελλάδα ενώ η ντόπια πλουτοκρατία, με την συνεργασία πολιτικών, Τραπεζών και ΜΜΕ τους διευκολύνει στο έργο τους. Και βέβαια αυτουργοί του εγχειρήματος της καταστροφής, είτε λόγω απληστίας είτε λόγω ξεπουλήματος σε σκοτεινά κέντρα, είναι οι πολιτικοί. Αυτό είναι το σενάριο του αναδυόμενου σύγχρονου ελληνικού φασισμού. Είτε από τα δεξιά η από τα αριστερά προερχόμενου. Γεμάτο βέβαια αντιφάσεις, λογικές ανακολουθίες και ισοπεδωτική απλοικότητα σκέψης και ρηχής εξιστόρησης. Πως λ.χ τα ΜΜΕ συμβάλλουν στην «τύφλωση» του λαού για να δεχθεί τον υποτιθέμενα σχεδιαζόμενο εξανδραποδισμό του, όταν τα περισσότερα από αυτά διακινούν με πάθος το παραπάνω σενάριο; Φανατίζοντας τον κόσμο κι οδηγώντας τον μακριά από την λογική και την δημιουργική αντίδραση;

 

Οι κύρια υπεύθυνοι των οικονομικών μας αδιεξόδων, οι ουσιαστικά συνδιοικούντες τις προβληματικές κι’ αναποτελεσματικές ΔΕΚΟ, ξεσηκώνονται επειδή η κυβέρνηση, κάτω από την πίεση του Μνημονίου, αναγκάζεται να βάλει κάποιο φρένο στο όργιο παροχών και ρεμούλας που χαρακτηρίζει την εσωτερική τους δομή και λειτουργία. Κι από κοντά η ΓΣΕΕ διαμαρτύρεται για τα περικοπτόμενά τους προνόμια και τα σκανδαλώδεις απολαβές, Που δεν έβγαλε όμως άχνα όταν η οικονομική κρίση, που προήλθε από την χρεοκοπία κυρίως του ευρύτερου δημόσιου τομέα, οδήγησε 200.000 περίπου μέχρι σήμερα εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στην ανεργία. Κι όμως, αυτοί οι πραγματικά αδικούμενοι έλληνες βγαίνουν μαζί με τις βολεμένες συντεχνίες στους δρόμους και βιαιοπραγούν κατά της αστυνομίας και βουλευτών!! Αντί να τους απομονώσουν και να τους ζητήσουν τον λόγο.

 

Το έχω ξαναπεί και το τονίζω. Αν δεν μειωθεί δραματικά ο δημόσιος τομέας και δεν σταθεροποιηθούν, μειούμενοι, οι φόροι ο τόπος δεν πρόκειται να ορθοποδήσει. Μετά η άνευ Τρόικας, η χρεοκοπία θα είναι δεδομένη. Με όλα τα τραγικά της συνεπακόλουθα. Οσοι χαιδεύουν τις συντεχνίες θα είναι απόλυτα συνυπεύθυνοι για ότι πρόκειται να ακολουθήσει…
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

 

Aνδρέας Ανδριανόπουλος εφ' όλης της ύλης...

Πιστεύετε ότι το Μνημόνιο ήταν τελικά μονόδρομος;

Η εφαρμογή του σήμερα, ναί. Πριν υπογραφεί είχαμε και άλλες εναλλακτικές λύσεις. Εξ ίσου όμως επίπονες. Όπως αν είχαμε περικόψει δημόσιες δαπάνες μόνοι μας και έγκαιρα. Τα επιτόκια τότε θα είχαν μείνει σταθερά και οι αγορές δεν θα μας εξοστράκιζαν.


Θα μπορούσαμε επίσης έγκαιρα να... είχαμε κάνει στάση πληρωμών, να είχαμε έλθει σε συνεννόηση μόνο με το ΔΝΤ, δίχως ανάμιξη της ΕΕ, και προτείνοντας την έκδοση ενός νέου ομόλογου με την στήριξη του Ταμείου πιθανώς να γλιτώναμε την χρεοκοπία.


Στην χειρότερη περίπτωση θα ήμασταν υποχρεωμένοι να αφήσουμε από μόνοι μας το ευρώ για να τυπώσουμε χρήμα αλλά με την Ευρώπη στο κατόπιν μας, δίχως να μπορεί να μας επιβάλει τις καταστρεπτικές νέες φορολογίες, λόγω ανοίγματος των Τραπεζών τους στα τοξικά ελληνικά ομόλογα. Τα είχα πει και τα είχα γράψει αυτά από τον περασμένο Φεβρουάριο-Μάρτιο. Αλλά ποιός μ' άκουγε...


 

Πως κρίνετε τα σκληρά μέτρα (τελευταία, διαφαίνεται η κατάργηση των ευρωπαϊκών κεκτημένων στα εργασιακά δικαιώματα) που έχουν παρθεί μέχρι στιγμής από την Κυβέρνηση;Προοιωοίζουν το στραγγαλισμό της ελληνικής οικονομίας;


Στην Ευρώπη τέτοια μέτρα ισχύουν από δεκαετίες. Ιδιαίτερα σε χώρες του βορρά (Βρετανία, Δανία κλπ). Μόνο εμείς, με δανεικά λεφτά πάντα, είχαμε τόσο μεγάλη προστασία. Εμάς μας ένοιαζε πάντα πρώτα η προστασία και τα δικαιώματα και μετά οι υποχρεώσεις και η δουλειά.


Πάντως στον ιδιωτικό τομέα παρά τις αρχικές εντυπώσεις δεν θα αλλάξουν πολλά πράγματα. Τα περισσότερα από αυτά ίσχυαν de facto. Στις ΔΕΚΟ θα αλλάξουν πολλά. Και δικαίως. Διότι εκεί ήταν το άντρο της κοινωνικής αδικίας και της οικονομικής πρόκλησης για τους υπόλοιπους έλληνες.


Επειδή η κυβέρνηση δεν τολμάει να τις ακουμπήσει απ ευθείας το κάνει μέσω ενός νόμου για τον ιδιωτικό υποτίθεται τομέα (και οι ΔΕΚΟ «ιδιωτικές» θεωρούνται, εξ ου και το Προεδρείο της ΓΣΕΕ απασχολείται σε τέτοιες επιχειρήσεις).


Δεν προβλέπω δηλ λόγω αυτού ειδικά του νόμου τραγικές αλλαγές στην αγορά. Πάντως είναι μέτρο αντι-φιλελεύθερο μιας και παρεμβαίνει στις ελεύθερες διαπραγματεύσεις. Που κανονικά δεν χρειάζονται ειδικούς νόμους να τις διευθετούν.


 

Οδηγούμαστε σε ελεγχόμενη ή ανεξέλεγκτη πτώχευση ή αποδίδετε αυτούς τους ισχυρισμούς σε Κασσάνδρες;


Τα περί ελεγχόμενης πτώχευσης είναι ελληνικές επικοινωνιακές εφευρέσεις. Η πτωχεύεις η όχι. Ουσιαστικά, έχουμε ήδη πτωχεύσει μιας και ζούμε με τα δανεικά που μας δίνουν το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΤ.


Αυτό που δεν καταλαβαίνουν, η κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν οι αντι-μνημονιακοί, είναι πως κανείς δεν ήρθε με προθυμία στην Ελλάδα για να μας σώσει ή, κατ άλλους, να μας εκμεταλλευθεί. Ακόμα και τώρα που μιλάμε ξοδεύουμε περισσότερα από όσα κερδίζουμε.


Αν δεν έρχονταν οι ξένοι θα είχαμε ήδη επίσημα χρεοκοπήσει. Με όλες τις εφιαλτικές συνέπειες μιας τέτοιας προοπτικής. Αυτοί που καταγγέλλουν την τρόικα οφείλουν να εξηγήσουν πως θα πληρώσουν μισθούς και συντάξεις, πως θα εισάγουν αέριο και πετρέλαιο και πως θα εξασφαλίσουν εισαγόμενα τρόφιμα για τους έλληνες, αν αποχωρήσουν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ.


 

Ο διακεκριμένος οικονομολόγος Νούριελ Ρουμπινί, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Ελλάδα, σε συνέντευξή του δήλωσε πως στο εγγύς μέλλον ο άξονας Ινδίας-Κίνας θα ηγηθεί της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Θεωρείτε ένα τέτοιο σενάριο εφικτό κι ως εκ τούτου πιθανό;


Εγώ το υποστηρίζω αυτό και εγγράφως (δείτε την ιστοσελίδα μου) από το 2007. Η Δύση πνέει περίπου τα λοίσθια. Ιδιαίτερα η Ευρώπη. Οι ΗΠΑ θα εξακολουθήσουν να έχουν κάποιο παγκόσμιο ρόλο αλλά ουσιαστικοί πρωταγωνιστές θα είναι οι χώρες του ΒΡΙΚ (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα).


Εξ άλλου κατά το παρελθόν, πριν από την βιομηχανική επανάσταση και πάλι η Ασία κυριαρχούσε. Δέστε τα αποτελέσματα στην παιδεία. Η Κίνα ήρθε πρώτη στις αξιολογήσεις της Πιζα για την εκπαίδευση. Ο kινέζος καθηγητής Γυμνασίου παίρνει 1100 ΡΜΒ, δηλαδή 124 ευρώ τον μήνα.


Το επίπεδο ζωής στην Κίνα είναι περίπου 6 φορές χαμηλότερο από το ελληνικό. Άρα παίρνει το ισόποσο των 744 ευρώ τον μήνα. Δεν κάνει και ιδιαίτερα. Δεν είναι λοιπόν οι αμοιβές που εξασφαλίζουν καλύτερη απόδοση. Αλλά η αφοσίωση, η σοβαρότητα και το πάθος για την εκπλήρωση κάποιας αποστολής.


 

Ποια η γνώμη σας για την κατασκευή τεμένους στην Αθήνα;

Δεν είναι κακή ιδέα. Φτάνει να μην συνοδεύεται από ισλαμικό πολιτιστικό κέντρο. Και να ελέγχεται απόλυτα από την κυβέρνηση. Θα πρέπει επίσης οι μετανάστες να συμβάλουν στο κόστος της κατασκευής του. Δεν αποτελεί αυτό φυσιολογικά υποχρέωση του έλληνα φορολογούμενου.


Δεν τους υποχρέωσε κανείς να έλθουν δια της βίας στην Ελλάδα. Ούτε και υπήρξαμε ποτέ αποικιακή δύναμη που εκμεταλλευόμαστε ντόπιους πληθυσμούς, Ώστε τώρα να πρέπει να ξεπληρώσουμε υποχρεώσεις.


Εξισλαμίζεται μόνο η Ελλάδα, ως δεξαμενή υποδοχής μεταναστών, ή ολόκληρη η Ευρώπη;

Αυτό είναι τεράστιο θέμα και δεν αναλύεται στα πλαίσια μιας απάντησης σε μιά σύντομη συνέντευξη. Είναι ζήτημα που αφορά πρωτίστως τις σχέσεις μας με την Τουρκία αλλά και τις ειλικρινείς κουβέντες μας με τις αρχές της ΕΕ.


Αν δεν ελέγξουμε κατ' αρχήν τα σύνορά μας, για να μην πώς πως είναι ήδη αργά, θα αντιμετωπίσουμε τραγικές καταστάσεις στο μέλλον. Ίσως μόνο η οικονομική εξαθλίωση θα μας σώσει από τους χιλιάδες εισερχόμενους αυθαίρετα στην χώρα.


Ποιά η θέση του Ανδρέα Ανδριανόπουλου στη 'Δημοκρατική Συμμαχία';

Δεν έχω πουθενά κομματική ένταξη αλλά έχω αναλάβει την προεδρία του φόρουμ, αυτού του think tank, με στόχο την αποτύπωση δημόσια προτάσεων πολιτικής και την διάδοση των ιδεών της οικονομίας της αγοράς και της ανοιχτής κοινωνίας. Αυτά τα έλεγα βέβαια από αρκετά παλιά. Αν ακούγανε κάποιοι, τώρα δεν θα βρισκόμασταν στα απίστευτα σημερινά οικονομικά αδιέξοδα.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΩΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΩΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

Αυτή τη φορά θα διαφωνήσω με τα αγαπητά μου ΕΠΙΚΑΙΡΑ. Και μάλιστα «κάθετα», όπως συνήθιζε να λέει το παραδοσιακό και ξεχασμένο πια Πασόκ. Στο εξώφυλλο του περασμένου τεύχους το περιοδικό αναφώνησε πως 1.000.000 άνεργοι θα δημιουργηθούν το επόμενο έτος, θα χρεοκοπήσουν χιλιάδες επιχειρήσεις και στο θάνατο οδηγείται η μεσαία τάξη. Μέχρι εδώ καμία ένσταση. Όλα αυτά είναι πιθανότατο να συμβούν. Όχι όμως πως αποτελούν αυτά, όπως τόνισε το περιοδικό, συνέπεια των επιταγών της τρόικας και του μνημονίου. Εκεί βρίσκεται η ριζική μου διαφωνία. Σαν δηλ να ήσαν όλα καλά και ήρθαν οι κακοί ξένοι να τα ανατρέψουν. Στα τραγικά αυτά συνεπακόλουθα μας οδηγεί το στραβό μας το κεφάλι που μας έκανε να ψηφίζουμε με ενθουσιασμό παρατάξεις που μας έμαθαν να ζούμε με δανεικά, δουλεύοντας λιγότερο και κοροϊδεύοντας τους πάντες πολύ περισσότερο. Είχαμε εξιδανικεύσει το Δημόσιο, είχαμε βυθίσει στην ανυποληψία τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και είχαμε πεισθεί πως το πάρτυ της διαβίωσης με δανεικά και με λεφτά που ουδέποτε είχε η χώρα μας παράγει, θα συνεχιζόταν επ’ αόριστο.


Κι όταν άρχισε να εμφανίζεται ο λογαριασμός – όταν δηλ. οι διεθνείς τράπεζες έκοψαν τον χαμηλότοκο δανεισμό απαιτώντας εγγυήσεις και δημοσιονομική ισορροπία – βρεθήκαμε στο κενό. Η χώρα, ακόμα και τώρα που μιλάμε, ξοδεύει πολύ περισσότερα από όσα παράγει. Το εισόδημά μας δεν φτάνει για να καλύψει τους μισθούς του δημόσιου τομέα και τις συντάξεις, καθώς και κάποιες ζωτικές εισαγωγές (λ.χ πετρέλαιο, φυσικό αέριο αλλά και τρόφιμα). Το πρόβλημά μας διαφέρει ριζικά από το αντίστοιχο άλλων χωρών. Χρωστάμε σχεδόν τα πάντα στο εξωτερικό. Χρεοκοπημένο είναι το κράτος και όχι ο ιδιωτικός τομέας. Και σαν οικονομία έχουμε σχεδόν μηδενική παραγωγική βάση για να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη για ενδεχόμενη δυναμική μελλοντική ανάπτυξη. Κανείς λοιπόν δεν είχε την διάθεση να μας δανείσει. Με επιτόκια που να είναι κάπως λογικά. Η ασφάλεια των δανείων προς την Ελλάδα (Credit Default Swaps) έγινε η πλέον επικερδής στο εξωτερικό οικονομική δραστηριότητα.


Κι εφευρέθηκε το δανειακό σχήμα ΕΕ, ΕΤ και ΔΝΤ για την διάσωσή μας. Με πολύ κόπο και μεγάλη αγωνία αποφασίσθηκε να προχωρήσει το σχετικό πρόγραμμα. Κανείς δεν ήρθε να μας εκμεταλλευθεί. Θα ήσαν όλοι ευτυχέστατοι αν μπορούσαν να απαλλαγούν από την παρουσία μας. Δύο υπήρξαν οι λόγοι που τους οδήγησαν στην σχετική απόφαση. Ο ένας είναι το άγχος για τις συνέπειες μιας κατάρρευσης χώρας μέλους της ευρωζώνης. Που βέβαια εντελώς αφύσικα (και με πλαστά στοιχεία) είχαμε κατορθώσει να γίνουμε. Και ο άλλος βέβαια υπήρξε το άνοιγμα (η διατήρηση δηλ στο ενεργητικό τους) σημαντικών ευρωπαϊκών τραπεζών σε ελληνικά κρατικά ομόλογα. Που μια κατάρρευσή μας θα υποχρέωνε αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (σύμφωνα και με το παράδειγμα της Ιρλανδίας) να το καλύψουν με επιβάρυνση των προϋπολογισμών τους.


Οι καινούργιοι μας δανειστές (ΕΕ, ΕΤ, ΔΝΤ) ανέλαβαν ουσιαστικά τις υποχρεώσεις μας για τρία περίπου χρόνια. Για να μην πτωχεύσουμε, μείνουμε δίχως συνάλλαγμα, αδυνατούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, δεν έχουμε ενέργεια και ηλεκτρισμό και έχουμε, μεταξύ πολλών άλλων, έλλειψη τροφίμων. Κι αναλάβαμε την υποχρέωση στο ίδιο διάστημα να βάλουμε τάξη στα δημοσιονομικά μας, να οργανώσουμε ορθολογικά την οικονομίας μας και να αρχίσουμε να έχουμε πλεόνασμα. Να βγάζουμε δηλ. περισσότερα από όσα ξοδεύουμε. Ώστε να μπορούμε από μόνοι μας να επιβιώσουμε. Και να αρχίσουμε σιγά – σιγά να ξεπληρώνουμε και αυτά που χρωστάμε. Είναι αυτονόητο, πως για να γίνουν αυτά θα χάναμε την βόλεψή μας. Δεν γινόταν διαφορετικά. Αν δεν κάνουμε οικονομίες πως θα βγούμε από το οικονομικό αδιέξοδο. Να συνεχίσουμε λοιπόν να ζούμε στον ίδιο ρυθμό και στα ίδια επίπεδα καλοπέρασης είναι αδύνατον.


Ισχυρίζονται κάποιοι πως οι ξένοι κερδοσκοπούν σε βάρος μας. Γιατί μας δανείζουν με 5% περίπου, ενώ αυτοί δανείζονται τα χρήματα αυτά με 3%. Αυτό είναι ακριβές. Αλλά είναι η κάλυψη του ρίσκου που αναλαμβάνουν. Διότι δανείζονται και μας δίνουν χρήματα που είναι λογικά αμφίβολο (αν δεν κάνουμε μέχρι τέλους ριζικές μεταρρυθμίσεις) αν θα πάρουν πίσω. Οι διεθνείς αγορές εκτιμούν το αντίστοιχο ρίσκο με επιτόκια σήμερα πάνω από 10%. Σαν συνέπεια ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΤ κινούνται σε ένα τεντωμένο σκοινί. Δεν κερδίζουν από εμάς. Διακινδυνεύουν δικούς τους πολύτιμους πόρους.


Καλό είναι να τα σκεφτόμαστε όλα αυτά πριν εξακοντίσουμε τα βέλη μας εναντίον των κακών πάντα ξένων.
 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΥ

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΥ

 

Το κρίσιμο ζήτημα για τους έλληνες σήμερα είναι η ανάκτηση της χαμένης τους υπερηφάνειας και η απόκτηση εθνικής αλλά και ατομικής αυτοπεποίθησης. Ένας λαός, που για δεκαετίες είχε ουσιαστικά στηριχθεί στην προστατευτική παρουσία του δημόσιου τομέα, βρίσκεται τώρα δίχως υποστήριξη και με ανύπαρκτο προσανατολισμό μπροστά σε ένα τελείως άγνωστο πολιτικό τοπίο. Η ανάμιξη του Έλληνα στην πολιτική δεν είχε σχεδόν ποτέ σαν κινητήρια δύναμη την ισχύ των ιδεών και την παρουσία της ιδεολογίας. Η εμπλοκή του στα πολιτικά δρώμενα ήταν σχεδόν πάντοτε αποτέλεσμα της προσδοκίας για κάποιας μορφής οικονομική πατρωνία από το κράτος. Είτε με την μορφή υποστήριξης στις οποιεσδήποτε δοσοληψίες του με τον δημόσιο τομέα και την απρόσωπη γραφειοκρατία είτε με την μέθοδο του διορισμού σε κάποια κρατική θέση για τον πολίτη η πολιτική κατείχε τα κλειδιά που του άνοιγαν τον δρόμο για ένα καλύτερο αύριο.


Ακόμα κι εκείνοι που δεν προσέβλεπαν σε ατομικές εξυπηρετήσεις από το κράτος, περίμεναν όμως αποφάσεις που επηρέαζαν την καθημερινότητα και τα εισοδήματά τους. Η Ελλάδα είναι ίσως η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό αποδεκτών δημοσίων προσόδων από οποιαδήποτε άλλη, τουλάχιστον της Ευρώπης. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει η πολιτική συνήθεια ο Πρωθυπουργός κάθε Σεπτέμβριο να εμφανίζεται σε μια αμφίβολης χρησιμότητας οικονομική εκδήλωση, την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, και να εξαγγέλλει παροχές προς τους πολίτες. Σε όλες τις χώρες ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά με τρόπο αποτελεσματικό ώστε οι πολίτες, σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και οικονομικής σταθερότητας, να προωθούν τα συμφέροντα και τις δουλειές τους. Μοναχά στην Ελλάδα η κυβέρνηση επιδίδεται κάθε χρόνο σε οικονομικές παροχές προς τους πολίτες. Και στη συνέχεια φέρνει καινούργια φορολογικά νομοσχέδια – κι αυτό ελληνική πρωτοτυπία – για να εξασφαλίσει τους πόρους για τα καινούργια έξοδα που η ίδια αυτόβουλα δημιούργησε.


Με την οικονομική κατάρρευση του ελληνικού κράτους όλα αυτά οδηγήθηκαν σε ένα άδοξο τέλος. Η πολιτική δεν είναι πλέον σε θέση να μοιράσει δημόσιους πόρους. Το κράτος δεν μπορεί πια να κάνει κάποιους πλούσιους και κάποιους άλλους φτωχούς. Τα κόμματα δυσκολεύονται να διαμεσολαβήσουν ανάμεσα στον εκλογέα – πελάτη και τις επαγγελματικές του προοπτικές. Το πάρτυ της οικονομικής συμμετοχής σε δημόσιες προσόδους είναι αδύνατον να συνεχισθεί. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως η προσοδοθηρία με την οποία είχαν συνηθίσει να ζούν οι Έλληνες, με χρήματα μάλιστα δανεικά από το εξωτερικό, έγινε γνωστή στα πέρατα της οικουμένης. Η Ελλάδα συνδέθηκε με την διαφθορά, την άκοπη καλοπέραση και την επιβίωση σε βάρος των κόπων των άλλων. Η εικόνα της χώρας και του λαού μας τσαλακώθηκε. Η δημοκρατία που ιδρύθηκε στην Ελλάδα αντικαταστάθηκε από την κλεπτοκρατία που αντιπροσωπεύει το σημερινό δημόσιο προφίλ της χώρας.


Σαν συνέπεια η κοινή γνώμη στρέφεται κατά της πολιτικής. Την οποία θεωρεί υπεύθυνη για τα αδιέξοδα. Και στην οποία φορτώνει και τα οικονομικά αδιέξοδα αλλά και την διεθνή δυσφήμιση της χώρας. Και δίχως δεύτερη σκέψη υποστηρίζει πως η χώρα θα μπορούσε εύκολα να βγει από τις σημερινές δυσκολίες αρκεί οι πολιτικοί να ύψωναν τον ανάστημά τους και να αρνούνταν την συμφωνία (Μνημόνιο) με τους καινούργιους μας δανειστές. Αυτή η συμπεριφορά αντανακλά μια μάλλον φυσιολογική αντίδραση απέναντι στην κρίση. «Άρνηση της πραγματικότητας», την αποκαλούν οι ψυχολόγοι. Κι έχει να κάνει με την αναχωρητικότητα από τα πραγματικά προβλήματα και την εύρεση καταφυγίου σε ιδανικές καταστάσεις. Η χώρα σήμερα ξοδεύει για τις ανάγκες της (μισθοί λχ και συντάξεις) πολύ περισσότερα από όσα εισπράττει από την παραγωγική της δράση. Τα δάνεια λοιπόν της λεγόμενης Τρόικας δεν καλύπτουν μόνο τις δανειακές μας υποχρεώσεις. Καλύπτουν και ζωτικές καθημερινές μας ανάγκες. Που διαφορετικά θα έπρεπε να βγούμε από το ευρώ και να πτωχεύσουμε για να τις ικανοποιήσουμε. Σε ένα περιβάλλον βέβαια φρικιαστικών κοινωνικών αδιεξόδων, αναταραχής και διάλυσης του αστικού μας ιστού.


Ταυτόχρονα ο κόσμος εγκαταλείπει κι αδιαφορεί για την πολιτική. Εξ’ ού και τα τεράστια νούμερα αποχής από τις εκλογές. Δίχως δυνατότητα επίλυσης - μέσω παρεμβάσεων - προσωπικών προβλημάτων, για τους περισσότερους η πολιτική είναι αδιάφορη. Συνακόλουθα το πολιτικό σύστημα βυθίζεται σε μια σοβαρότατη κρίση νομιμοποίησης. Οι εκλογείς θα πρέπει να εθιστούν στην ιδέα πως η πολιτική είναι προτάσεις και ιδέες. Κι όχι αναζήτηση μεθόδων επίλυσης προσωπικών αδιεξόδων. Μόνο μέσα από αυτήν είναι δυνατή μια πιθανή έξοδος από την κρίση. Και μόνο αυτή είναι σε θέση να οδηγήσει την χώρα στην αποκατάσταση της τραυματισμένης της υπόληψης και στην ανόρθωση του ηθικού του λαού. Η πολιτική πρέπει να εγκαταλείψει τον παλιό της ρόλο. Του πάτρωνα δηλ. που ήταν επιφορτισμένος με την προώθηση των προσωπικών ζητημάτων και προσδοκιών των πελατών – ψηφοφόρων του. Αυτό όμως οφείλουν να το κατανοήσουν κατά κύριο λόγο οι εκλογείς. Και να επιλέξουν παρατάξεις απαλλαγμένες από το μικρόβιο του λαϊκισμού, της μικροπολιτικής και του επαρχιώτικου παραγοντισμού. Διαφορετικά, εύκολη διέξοδος από τα σημερινά αδιέξοδα δεν θα υπάρξει. Η κρίση μπορεί να αποδειχθεί μια ευκαιρία για τον τόπο, για να αποτινάξει από πάνω του τις αρρωστημένες συνήθειες του παρελθόντος.
 

Πλήρες Άρθρο »

«ΣΠΙΘΑ» ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΕΙ Η ΛΟΓΙΚΗ

«ΣΠΙΘΑ» ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΕΙ Η ΛΟΓΙΚΗ

 

Ένας ανόητος Μαρξισμός, παντρεμένος με ένα παράλογο εθνικισμό, στοιχειώνει, μετά την έναρξη εφαρμογής του περίφημου Μνημονίου, τον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Με συνειδητή άγνοια των πραγματικών δεδομένων και με μια εμμονή σε αφελείς απλουστεύσεις και ευκολοχώνευτες ψευτο-αναλύσεις η γενική προσπάθεια είναι απλοϊκά διάφανη. Να εξωραισθεί δηλ. ο ρόλος της ελληνικής κοινωνίας στο τραγικό αδιέξοδο που έχουμε περιέλθει. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται ένα θύμα. Αυτό είναι τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Και είναι απαραίτητος ένας αδυσώπητος εχθρός. Που βρέθηκε στο σκοτεινό πρόσωπο των ξένων δανειστών που κάνουν τα πάντα για να υπονομεύσουν την πορεία και την πρόοδο του ελληνισμού. Απαραίτητο όμως είναι και το εργαλείο υλοποίησης των σατανικών αυτών σχεδίων. Στα πρόσωπα των διεφθαρμένων υποτίθεται Ελλήνων πολιτικών βρέθηκε ο σχετικός υπεύθυνος.

Με το σενάριο ολοκληρωμένο και τους πρωταγωνιστές διαλεγμένους και προσεκτικά τοποθετημένους η παράσταση δεν άργησε να αρχίσει. H τρόικα, άρχισε ο ορυμαγδός των διαλαλητών να προπαγανδίζει, επεξεργάσθηκε ένα σχέδιο υπονόμευσης της Ελλάδας με στόχο την διάλυση αρχικά της κοινωνικής συνοχής και την σε δεύτερο στάδιο κατάλυση της εθνικής της κυριαρχίας και της εδαφικής της ακεραιότητας. Ο λαός οδηγείται στην φτώχεια και τον αφανισμό επαναφέροντας συνθήκες ενός κοινωνικού και οικονομικού Μεσαίωνα. Η τρόικα και το μνημόνιο οδηγούν στην ανεργία εκατομμύρια Έλληνες και χιλιάδες επιχειρήσεις στο λουκέτο, κραυγάζουν έντονοι τίτλοι περιοδικών και εφημερίδων. Κοντά σ’ αυτά ήρθε σαν κερασάκι στην τούρτα και ο πάντα απαραίτητος Μίκης Θεοδωράκης να ιδρύσει την «Σπίθα». Μια κίνηση πολιτών που στόχο έχει να διασώσει τον ελληνισμό από τον αφανισμό. Αυτόν ακριβώς δηλ που επεξεργάζονται οι ξένοι επιβολείς της εθνικής μας καλοπέρασης.

Λέξη βέβαια από κανένα για το γεγονός πως η χώρα ζούσε για δεκαετίες με δανεικά που εξοικονομούσαν οι κυβερνήσεις της από τους κακούς σήμερα διεθνείς τραπεζίτες. Κανένας δεν ομολογεί πως ο ελληνικός λαός σέρφαρε πάνω σε μια επίπλαστη εικόνα ψεύτικης ευημερίας. Χτισμένης πάνω σε λεφτά που ουδέποτε είχε κερδίσει η ελληνική οικονομία. Και πως η μεγάλη πολιτική συμμετοχή εξαργυρωνόταν με γιγαντιαίες πράξεις ρουσφετολογίας που κύρια εκφράζονταν μέσω διορισμών στο δημόσιο τομέα. Ακόμα και σήμερα η χώρα ξοδεύει πολύ περισσότερα από όσα παράγει. Το εισόδημά μας δεν φτάνει για να καλύψει τους μισθούς του δημόσιου τομέα και τις συντάξεις, καθώς και κάποιες ζωτικές εισαγωγές (λ.χ πετρέλαιο, φυσικό αέριο αλλά και τρόφιμα).

Αυτονόητα, αν δεν είχε συμφωνηθεί το μνημόνιο, η χώρα θα αναζητούσε πόρους, και βέβαια δεν θα τους έβρισκε, για να καλύψει όλες τις παραπάνω άμεσες ανάγκες. Η συνέπεια θα ήταν κατάρρευση του κοινωνικού ιστού, διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, ελλείψεις τροφίμων, διάλυση της αγοράς με την διακοπή των εισαγωγών, αδυναμία είσπραξης δημοσίων εσόδων και αναγκαστική έξοδος από το ευρώ. Ώστε το κράτος να είναι σε θέση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Με αξία όμως υποτιμημένη και ελάχιστη πλέον αγοραστική δύναμη. Η κοινωνική διάλυση θα ήταν τότε αναπόφευκτη, με εκδηλώσεις τυφλής βίας, λεηλασίας μαγαζιών και σπιτιών και εκμηδένιση της βιωσιμότητας της όποιας ιδιωτικής περιουσίας.

Εφευρέθηκε έτσι το δανειακό σχήμα ΕΕ, ΕΤ και ΔΝΤ για την διάσωσή μας. Με πολύ κόπο και μεγάλη αγωνία αποφασίσθηκε να προχωρήσει το σχετικό πρόγραμμα. Κανείς δεν ήρθε να μας εκμεταλλευθεί. Θα ήσαν όλοι ευτυχέστατοι αν μπορούσαν να απαλλαγούν από την παρουσία μας. Δύο υπήρξαν οι λόγοι που τους οδήγησαν στην σχετική απόφαση. Ο ένας είναι το άγχος για τις συνέπειες μιας κατάρρευσης χώρας μέλους της ευρωζώνης. Που βέβαια εντελώς αφύσικα (και με πλαστά στοιχεία) είχαμε κατορθώσει να γίνουμε. Και ο άλλος βέβαια υπήρξε το άνοιγμα (η διατήρηση δηλ στο ενεργητικό τους) σημαντικών ευρωπαϊκών τραπεζών σε ελληνικά κρατικά ομόλογα. Που μια κατάρρευσή μας θα υποχρέωνε αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (σύμφωνα και με το παράδειγμα της Ιρλανδίας) να το καλύψουν με επιβάρυνση των προϋπολογισμών τους.

Ισχυρίζονται κάποιοι πως οι ξένοι κερδοσκοπούν σε βάρος μας. Γιατί μας δανείζουν με 5% περίπου, ενώ αυτοί δανείζονται τα χρήματα αυτά με 3%. Αυτό είναι ακριβές. Αλλά είναι η κάλυψη του ρίσκου που αναλαμβάνουν. Διότι δανείζονται και μας δίνουν χρήματα που είναι λογικά αμφίβολο (αν δεν κάνουμε μέχρι τέλους ριζικές μεταρρυθμίσεις) αν θα πάρουν πίσω. Οι διεθνείς αγορές εκτιμούν το αντίστοιχο ρίσκο με επιτόκια σήμερα πάνω από 10%. Σαν συνέπεια ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΤ κινούνται σε ένα τεντωμένο σκοινί. Δεν κερδίζουν από εμάς. Διακινδυνεύουν δικούς τους πολύτιμους πόρους.

Εναντίον λοιπόν ποιανού ακριβώς στοχεύουν οι αντίπαλοι της τρόικας και του μνημονίου; Πιθανότατα, εάν οι προσπάθειές τους ευοδωθούν, τελικός παραλήπτης της καταστροφής θα είναι ο ελληνικός λαός. Που θα αναγκασθεί να κατρακυλήσει στα αδιέξοδα από τα οποία πασχίζει να τον βγάλει το μνημόνιο (εάν εφαρμοσθεί βέβαια). Η «Σπίθα» που άναψε ο αγαπητός μας Μίκης θα κάψει ακριβώς αυτούς που υποτίθεται πως πασχίζει να βοηθήσει. Αλλά δυστυχώς «ο κοινός νους δεν τόσον κοινός όσον κοινώς νομίζεται».
 

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΒΡΟΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ο ΒΡΟΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Η Ελλάδα είναι ίσως η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό αποδεκτών δημοσίων προσόδων από οποιαδήποτε άλλη, τουλάχιστον της Ευρώπης. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει η πολιτική συνήθεια ο Πρωθυπουργός κάθε Σεπτέμβριο να εμφανίζεται σε μια αμφίβολης χρησιμότητας οικονομική εκδήλωση, την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, και να εξαγγέλλει παροχές προς τους πολίτες. Σε όλες τις χώρες ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά με τρόπο αποτελεσματικό ώστε οι πολίτες, σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και οικονομικής σταθερότητας, να προωθούν τα συμφέροντα και τις δουλειές τους. Μοναχά στην Ελλάδα η κυβέρνηση επιδίδεται κάθε χρόνο σε οικονομικές παροχές προς τους πολίτες. Και στη συνέχεια φέρνει καινούργια φορολογικά νομοσχέδια – κι αυτό ελληνική πρωτοτυπία – για να εξασφαλίσει τους πόρους για τα καινούργια έξοδα που η ίδια αυτόβουλα δημιούργησε.

Με βάση την λογική αυτή η χώρα έφτασε αναπόφευκτα στην σημερινή οικονομική κατάντια. Η αγωνία για το αύριο είναι πλέον πιεστική. Αλλά δίχως να γίνεται ακόμα συζήτηση για την αλλαγή νοοτροπίας και λαϊκών προσδοκιών. Εφ όσον ο κόσμος θα εξακολουθήσει να περιμένει από τον δημόσιο τομέα την λύση κάθε προβλήματος και οι πολιτικοί – κυβερνώντες η αντιπολιτευόμενοι – να βλέπουν το κράτος σαν φιλανθρωπικό περίπου ίδρυμα που οφείλει να απορροφά την ανεργία και να παρεμβαίνει με κάθε ευκαιρία στην λειτουργία της οικονομίας. Ακόμα και σήμερα που έχουμε φτάσει στα όρια της εθνικής μας αντοχής τίποτα στην ουσία δεν έχει αλλάξει.

Η χώρα εξακολουθεί να ξοδεύει πολύ περισσότερα από όσα παράγει. Της είναι κατά συνέπεια αδύνατον να επιβιώσει χωρίς δανεικά. Και αναδεικνύεται έτσι σε ολόκληρο το αποκρουστικό της μεγαλείο η υποκρισία όσων καταγγέλλουν το Μνημόνιο, τους διεθνείς μας δανειστές, το ΔΝΤ και την Τρόικα αλλά την ίδια στιγμή υπεραμύνονται κάθε λογής κεκτημένου κι αρνούνται την όποια περικοπή δημοσίων εξόδων. Με ποιο τρόπο είναι δυνατόν αντιμετωπισθεί η μαγική αυτή εικόνα ουδείς είναι σε θέση να εξηγήσει. Πως θα απεγκλωβισθούμε από την εξάρτηση μας από ξένους πιστωτικούς μηχανισμούς όταν αδυνατούμε να φέρουμε κάποια ισορροπία στα οικονομικά μας και να ελαττώσουμε τα έξοδα που είναι απαραίτητα για την επιβίωση και την κοινωνική μας ισορροπία; Πως θα εξασφαλίσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια, το εξωτερικό μας κύρος και την κρατική μας κυριαρχία αν είμαστε συνέχεια αναγκασμένοι να επιβιώνουμε με δανεικά που μας διαθέτουν οι λογής «μισητοί καπιταλιστές»;

Το ΚΚΕ λ.χ. αρνείται να παραστεί στην συζήτηση στην Βουλή με τον επι κεφαλής του ΔΝΤ Στρός Κάν. Προφανώς επειδή διαφωνεί κάθετα με την σχετική σύμβαση που έχει συνάψει η χώρα μας με τον οργανισμό αυτό. Σεβαστή η άποψή του. Χρησιμότερη όμως θα ήταν η πρότασή του για τον τρόπο αποπληρωμής των εθνικών μας χρεών δίχως την συμβολή του ΔΝΤ.

Καθώς και η άποψή του για τον τρόπο επιβίωσης της χώρας διατηρώντας τα έξοδα στα σημερινά τους ύψη (το ΚΚΕ υπεραμύνεται όλων των υπαλληλικών «κατακτήσεων» και υπερθεματίζει σε προτάσεις για αυξήσεις δημοσίων δαπανών) και δίχως την ύπαρξη δανειστών για να τα καλύψουν. Κάτι παρόμοιο ισχύει βέβαια και για την ΝΔ. Που καταγγέλλει μεν το Μνημόνιο, αλλά δεσμεύεται, στην περίπτωση που θα γίνει κυβέρνηση, να το ..εφαρμόσει.

Το αναπάντητο ερώτημα πάντως παραμένει σχετικά με την αντιμετώπιση του συνεχώς διογκούμενου εξωτερικού μας χρέους. Κάθε εκταμίευση από πλευράς των δανειστών μας διογκώνει την εξάρτησή μας από ολοένα και μεγαλύτερα οικονομικά μεγέθη που βρίσκονται στα χέρια οργανισμών έξω από τον έλεγχο της χώρας. Κι όσο διαρκεί το Μνημόνιο, κι’ εξακολουθούμε να ξοδεύουμε πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε, τα χρήματα που εισπράττουμε από τους δανειστές μας θα πηγαίνουν κατά κύριο λόγο σε κάλυψη τρεχουσών αναγκών και πολύ λιγότερο σε εξόφληση παλαιών υποχρεώσεων. Το χρέος λοιπόν θα μεγαλώνει. Εξ ίσου και η εξάρτηση της χώρας. Με άγνωστες και ιδιαίτερα ανησυχητικές μελλοντικές συνέπειες. Ορατή διέξοδος στην διαδικασία αυτή δεν υπάρχει. Κανένας δεν διαθέτει κάποια ικανοποιητική απάντηση.

Για όσο διάστημα την χώρα θα την κυβερνούν παρατάξεις που δεν έχουν το θάρρος να ανατρέψουν τα δεδομένα και, μιλώντας με ειλικρίνεια στον λαό, να αντιστρέψουν την πορεία διόγκωσης του κράτους, τα εφιαλτικά μελλοντικά αδιέξοδα θα είναι πάντα κοντά. Ανεξάρτητα από το Μνημόνιο και τις θέσεις των πιστωτών της χώρας είναι απαραίτητη μια πολιτική δραστικής περικοπής δημοσίων εξόδων. Και οικοδόμησης μιας κοινωνίας απεξαρτημένης από τον δημόσιο τομέα. Για να αρχίσει να δυναμώνει η οικονομία. Και να μειώνεται ουσιαστικά το χρέος. Ώστε να αρχίσουμε να αναπνέουμε όλοι με αισιοδοξία.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΑΜΦΙΒΟΛΗ Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΟΣΗ

ΑΜΦΙΒΟΛΗ Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΟΣΗ

 

Χωρίς να έχετε λείψει ποτέ στην πραγματικότητα από τη δημόσια σκηνή, τελευταία δραστηριοποιείστε περισσότερο μέσω του «forum για την Ελλάδα».Τι είναι αυτό το κίνημα «θετικού πολιτικού ακτιβισμού», όπως αυτοαποκαλείται, ποιες οι αρχές και οι στόχοι του;

Είναι μια κίνηση που εκφράζει ανθρώπους προβληματισμένους γα τα μέλλον του τόπου δίχως να αυτοπεριορίζονται από κομματικές ντιρεκτίβες και πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν χωράει αμφιβολία πως στο Forum δραστηριοποιούνται άτομα που συμμερίζονται κάποιες αρχές και θέσεις. Όπως είναι η εμπιστοσύνη στην ατομική δράση και υπευθυνότητα των πολιτών και η απεξάρτηση από την κηδεμονία ενός καταπιεστικού δημόσιου τομέα. Στη βάση αυτή είναι φυσικό να είμαστε κοντά στις θέσεις που διατύπωσε και η Δημοκρατική Συμμαχία της κας Μπακογιάννη. Δεν εξαιρούμε όμως κανένα από τις προσπάθειές μας. Τις δε προτάσεις πολιτικής που ελπίζουμε πως σύντομα θα αρχίσουμε να διατυπώνουμε δεν βάζουμε εμπόδια σε όσους θα θελήσουν να τις υιοθετήσουν. Ακόμα και η κα Παπαρήγα θα είναι καλοδεχούμενη αν θελήσει να προβάλει κάποιες από τις δικές μας καθαρά, αλλά όχι δογματικά, φιλελεύθερες απόψεις.

 

Το forum προτείνει και καλεί κάθε πολιτικό, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, να στηρίξει τις ιδέες του κινήματός σας, αν συμφωνεί. Αισθάνεστε το τελευταίο διάστημα να είστε πιο κοντά στην πολιτική της κυβέρνησης εν σχέσει με τις προτάσεις της ΝΔ;

Αυτό είναι γεγονός. Η ΝΔ δεν δείχνει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει κατάματα το σημερινό πρόβλημα της χώρας. Δεν δείχνει κατ’ αρχήν υπευθυνότητα. Οι προτάσεις της αποτελούν μαγική εικόνα. Πως θα μειώσει το έλλειμμα με την εκποίηση δημόσιας περιουσίας; Η εκτίμηση της πραγματικής της αξίας και μόνο απαιτεί τουλάχιστον ένα με δύο χρόνια. Και μετά: Θα βρεί πρόθυμους αγοραστές σε τιμές ικανοποιητικές; Και πότε. Πως θα μειώσει φόρους όταν δεν δέχεται απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα; Μήπως και θιγούν οι κομματικοί στρατοί. Κάτι στο οποίο μοιάζει με την κυβέρνηση. Που κι αυτή ομιλεί για περικοπή δαπανών αλλά κιτρινίζει και μόνο στην ιδέα απολύσεων εργαζομένων στο δημόσιο μέσω κατάργησης φορέων και οργανισμών. Κανείς τους δεν νοιάζεται για τους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα. Που είναι 160.000 μέχρι σήμερα!! Γιατί αυτοί προφανώς δεν έχουν ευδιάκριτη κομματική ταυτότητα. Η κυβέρνηση πάντως, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες της, κάνει κάποια πράγματα και δείχνει να προσπαθεί. Η ΝΔ απλά επιδιώκει να επωφεληθεί. Κάτι δηλ τραγικά απαράδεκτο. Και καταλήγει να είναι αντιφατικό. Τι θα πεί «καταψηφίζω το μνημόνιο αλλά αν γίνω κυβέρνηση θα το εφαρμόσω»; Και πως θα επαναδιαπραγματευθείς κάτι που έχεις ήδη υπογράψει; Και πως ισχυρίζεσαι πως έχεις υπερψηφίσει τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις όταν καταψήφισες το ασφαλιστικό, το εργασιακό και τον Καλικράτη;Αυτά δεν είναι ούτε αξιόπιστα ούτε και σοβαρά…


Τα όσα μας είπε στην επίσκεψή του κ. Στρος Καν πώς τα ακούσατε; Με ποια συμφωνείτε, με ποια διαφωνείτε;

Δεν είπε και τίποτα που δεν ξέραμε. Τα βάρη να τα πληρώσουν οι πλούσιοι, επεσήμανε. Γιατί, ποιοί ακριβώς τα πληρώνουνε μέχρι σήμερα. Αντίθετα από τους κυρίαρχους μύθους. Ποιοι έχουν τις μεγάλες εταιρίες με τους υψηλούς φόρους; Δεν είναι οι υψηλόμισθοι που πληρώνουν τους περισσότερους άμεσους φόρους; Και ποιοί καλύπτουν τις ασφαλιστικές εισφορές της μεγαλύτερης μερίδας εργαζομένων; Ποιοι εισέπραξαν τις παροχές, τις επιδοτήσεις και τα χρήματα από τα δανεικά; Με την εξαίρεση προμηθευτών και εργολάβων του δημοσίου τα χρήματα πήγαν σε επιδοτήσεις, και σε αυξήσεις μισθών και συντάξεων. Δεν πήγαν για να αγοράσουν βαπόρια οι εφοπλιστές κι εργοστάσια οι βιομήχανοι. Στην Ευρώπη, που έχει υπ όψιν του ο κ. Στρός Καν, ο άμεσος φόρος περιλαμβάνει και εισφορές και τέλη κυκλοφορίας. Εδώ η επιχείρηση τα αναλαμβάνει όλα αυτά εξ ονόματος του εργαζόμενου. Με δικό της κόστος. Και ποιος κάνει φοροδιαφυγή; Το ζήτημα εδώ δεν είναι πως λίγοι δηλώνουν (μέχρι προ τινος τουλάχιστον) πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο. Αλλά πόσες εκατοντάδες χιλιάδες δηλώνουν κάτω από 10.000! Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε πως εκινείτο η αγορά; Πως βρέθηκαν εκατοντάδες, υποτίθεται φτωxοί, αγρότες στην Λάρισα με ομόλογα της Lehman Brothers; Τα περί μισθού και παραγωγικότητας που είπε είναι σωστά. Αλλά στην στημένη συζήτηση δεν βρέθηκε βουλευτής να τον ρωτήσει αν συμφωνεί για ανάμιξη του κράτους σε ρυθμίσεις περικοπής μισθών στον ιδιωτικό τομέα; Με κατάργηση ουσιαστικά των συλλογικών συμβάσεων; Διότι το ΔΝΤ διαφωνεί με κάτι τέτοιο, για το οποίο επιμένουν οι φοβικοί απέναντι στον πληθωρισμό Γαλλο-Γερμανοί της Ευρ. Ένωσης και της Ευρωπ. Τράπεζας.


Δεν είναι λίγοι εκείνοι, και οικονομολόγοι, που πιστεύουν ότι η τρέχουσα συνταγή δεν θα σώσει, τελικώς, τον… ασθενή. Συμμερίζεστε την ανησυχία αυτή;

Έτσι που συμπεριφέρεται ο ασθενής (κοινή γνώμη, ΜΜΕ και πολιτικές αρχές) κατά πάσα πιθανότητα έχετε δίκιο. Κατ’ αρχήν είναι ολοφάνερο πως δεν κάναμε σοβαρή διαπραγμάτευση. Ισως ούτε καν διαπραγμάτευση. Δεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα, γιατί ηχεί σοσιαλιστικό, βίαιες αυξήσεις φόρων ενώ ήταν πρακτικά αδύνατο να περιμένουμε αντίστοιχη αύξηση εσόδων. Εξοντώσαμε έτσι την αγορά, δυσκολεύοντας κάθε προοπτική ανάκαμψης. Κάνουμε όλοι κόλπα για να αποφύγουμε την μείωση των δημοσίων δαπανών. Δεν καταργούνται φορείς, γίνονται - αντί για απολύσεις - μετατάξεις και δεν μειώνονται έτσι τα έξοδα. Εμφανίζονται μειώσεις δήθεν του ελλείμματος που είναι όμως κόλπο. Απλά το κράτος αναβάλλει την πληρωμή τρεχόντων υποχρεώσεών του (σε προμηθευτές, κατασκευαστές, νοσοκομεία, Δήμους, επιστροφές ΦΠΑ κλπ). Δεν μειώνει ουσιαστικά τα ελλείμματα. Απλά, είναι αναξιόπιστος κακοπληρωτής. Αν δεν εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει για το επόμενο τρίμηνο δεν θα δοθεί η επόμενη δόση. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφή. Χρεωκοπία, στάση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ. Ας μην πούμε άλλα.

 

Υπάρχει γιατρειά για το διογκωμένο δημόσιο τομέα, χωρίς όμως να υποβαθμιστούν, ακόμη περισσότερο, οι υπηρεσίες προς τους πολίτες;

Και βέβαια υπάρχει. Να αξιολογήσουμε τι ακριβώς χρειαζόμαστε και ποιοι θα μπορούν να το πραγματοποιήσουν. Και όλοι οι υπόλοιποι φορείς και το πλεονάζον προσωπικό εκτός Δημοσίου. Αρχίζοντας από τους 595 φορείς που ιδρύθηκαν τα τελευταία 6 χρόνια. Που προφανέστατα δεν χρειάζονται. Εκεί δουλεύουν νέοι άνθρωποι που μπορούν να προετοιμασθούν για να απασχοληθούν κάπου αλλού. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι εφικτό. Αλλιώς θα υποχρεωθούμε αργότερα να απολύσουμε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες από το Δημόσιο αδιάκριτα από ηλικία, ικανότητες και οικογενειακά βάρη. Χρεωκοπία σημαίνει τέρμα σε όλα. Σε κατανάλωση, σε εισαγωγές , σε μισθούς και κυρίως σε συντάξεις. Προς Θεού, να μην φθάσουμε εκεί.

 

 

Στην ιστοσελίδα του forum είναι διάχυτη η κριτική στα «ρουσφέτια και τα συντεχνιακά προνόμια δεκαετιών». Στον πολίτη εκείνο που θα σας θυμίσει ότι και εσείς κυβερνήσατε, τι θα του απαντούσατε;

Ο,τι όποιος δεν ακολουθούσε την πεπατημένη έμενε απλά εκτός Βουλής. Και πήγαινε σπίτι του. Εγώ και με αυτά αηδίασα και εγκατέλειψα από το 1994 την πολιτική. Προειδοποιώντας για το τι πρόκειται να συμβεί. Δεν είδα να ιδρώσει κανενός το αυτί για την πράξη μου εκείνη. Κι απ’ αυτούς ακόμη που σήμερα εξεγείρονται κατά των «διεφθαρμένων» υποτίθεται πολιτικών. Ποιοι από δαύτους ξεσηκώθηκαν τότε για όσους (ο Μάνος, εγώ, ο Αλ Παπαδόπουλος κα) κατήγγειλαν το σύστημα; Και σήμερα ακόμη η απέχθεια προς την πολιτική είναι αποτέλεσμα της οικονομικής εξαθλίωσης. Αν αρχίσουν από αύριο τα κόμματα και πάλι τους διορισμούς και την ρουσφετολογία θα δείτε πως θα μειωθεί και η αποχή στις εκλογές. Οφείλουμε να αλλάξουμε όλοι νοοτροπία, όχι μόνο ο πολιτικοί αλλά και ο λαός, αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να πετύχουμε στο μέλλον.


Επί τη ευκαιρία, «νέος αέρας στο δημόσιο βίο της χώρας» μπορεί να έλθει με πολιτικούς που είναι στο προσκήνιο εδώ και δύο δεκαετίες;

Αν έλεγαν και πίστευαν σε σωστά πράγματα και δεν τους άκουγε κανείς, γιατί όχι; Η κι αν έμαθαν από τα λάθη τους. Βλέπετε πουθενά τους άφθαρτους νέους, με τις ανατρεπτικές αλλά υλοποιήσιμες ιδέες, που δεν προωθούνται; Τα τελευταία δέκα χρόνια η Βουλή έχει ανανεωθεί με εντελώς νέα πρόσωπα σε ποσοστό πάνω από 70 – 80%. Και ακουμπήσαμε την χρεωκοπία. Ο Καραμανλής δεν ήταν νέος πολιτικός; Ο Αλογοσκούφης, ο Ρουσόπουλος, ο Παπαθανασίου; Κι’ από την άλλη μεριά ο Παπακωνσταντινου, ο Ραγκούσης, η Κατσέλη κλπ Και όμως δεν ήμασταν σε θέση σοβαρά να διαπραγματευθούμε με τους δανειστές μας. Και μετακαλέσαμε τον Παπαδήμο. Είδα και τον νέο Τσίπρα, που πρότεινε προεκλογικά να διορίσουμε όλους τους άνεργους στο Δημόσιο!! Ενώ ο ώριμος Κουβέλης λ.χ. διατηρεί μια εξαιρετική σοβαρότητα. Όπως ο Βασίλης Μαρκεζίνης, φτασμένος και καταξιωμένος, που κάθε φορά που μιλάει όλοι προσέχουν. Αν θέλουμε μόνο νέους μπορούμε να ψάξουμε στα Λύκεια. Η, ακόμα καλύτερα, και στους παιδικούς σταθμούς. Χρειάζεται όμως και γνώση. Και προφανώς, εμπειρία.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΟΙ

ΟΙ ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΟΙ

 

Είναι γεγονός πλέον πως οι λεγόμενοι ταγοί της ελληνικής κοινωνίας συνιστούν κίνδυνο για τον τόπο. Πολιτικές ηγεσίες, δημοσιογράφοι, σχολιαστές και αναλυτές (με λίγες εξαιρέσεις βέβαια πάντοτε) δείχνουν να μην καταλαβαίνουν την κατάσταση της χώρας και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει. Συνακόλουθα παρασύρουν πολύ κόσμο σε αντιλήψεις εξωπραγματικές και σε συμπεριφορές που δείχνουν να αγνοούν τους κινδύνους που μας περιστοιχίζουν.


Η κυβέρνηση έχει εκτιμήσει, σωστά η λάθος δεν έχει σημασία τώρα πλέον, πως η επιλογή του Μνημονίου ήταν ο μοναδικός δρόμος για να μην χρεοκοπήσει η χώρα και να μην διαλυθεί ολοκληρωτικά η οικονομία μας. Με βάση το σκεπτικό αυτό έγινε (έγινε πράγματι;) μιά διαπραγμάτευση με τους εκπροσώπους των δανειστών μας και συμφωνήθηκε μιά πολιτική που οφείλουμε να ακολουθήσουμε για να μπορούμε να χρηματοδοτηθούμε. Η συμφωνία αυτή εγκρίθηκε από την κυβέρνηση κι έγινε νόμος του κράτους με την ψήφο της ελληνικής Βουλής. Τώρα βλέπουμε πως η Υπουργός Εργασίας διαφωνεί με όρους του Μνημονίου και κατηγορεί τους δανειστές για επιμονή σε ανεδαφικές πολιτικές. Η Υπουργός μπορεί να έχει δίκιο η και άδικο. Δεν ενδιαφέρει αυτό όμως τώρα. Γιατί όμως δέχθηκε τους σχετικούς όρους όταν συμφωνήθηκε το πλαίσιο συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές της; Που ήταν στη διάρκεια των υποτιθέμενων διαπραγματεύσεων; Σε τελευταία ανάλυση, γιατί ψήφισε στη Βουλή μιά πολιτική που θεωρεί αναποτελεσματική και ίσως και επικίνδυνη;


Και ο πρωθυπουργός από την άλλη μεριά φέρεται ενοχλημένος. Αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει, κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες που δεν διαψεύδονται όμως, μιά συμβιβαστική λύση ανάμεσα στην Υπουργό και τους δανειστές μας. Δηλαδή στην κυβέρνηση αυτή, σε μιά τόσο κρίσιμη φάση για τις τύχες του τόπου, ποιός ακριβώς αποφασίζει; Είναι δυνατόν Υπουργός ανοιχτά και δημόσια να αμφισβητεί την ακρογωνιαία στρατηγική του τόπου και να παραμένει στη θέση του; Ποιές αγορές, ποιοί πιστωτές και ποιοί, σε τελευταία ανάλυση, επενδυτές θα δείξουν εμπιστοσύνη σε μιά χώρα της οποίας η κυβέρνηση με κάθε τρόπο επιδιώξει να αποδείξει πως δεν έχει συνοχή, δεν έχει μπούσουλα και δεν ξέρει που ακριβώς επιθυμεί να οδηγήσει την χώρα.


Από την άλλη μεριά του λόφου τα πράγματα είναι ελαφρώς χειρότερα. Πολιτικοί μαθητευόμενοι μάγοι που εκπέμπουν απειρία και ελαφρότητα αντιστρατεύονται μιά πολιτική που είτε δεν καταλαβαίνουν είτε δεν ενδιαφέρονται στα σοβαρά να καταλάβουν. Και προτείνουν εναλλακτικές λύσεις που από τα πράγματα δεν μπορούν να σταθούν σε επίπεδο κάποιας σοβαρής κριτικής. Από την πρόταση να διορισθούν όλοι οι άνεργοι στο δημόσιο της θεωρητικά μετριοπαθέστερης Αριστεράς μέχρι την ανυπακοή στους νόμους του κράτους που εκπέμπει το ΚΚΕ (απαιτώντας όμως ταυτόχρονα την συμμόρφωση στους νόμους του αστικού κράτους του «ταξικού εχθρού» - κεφάλαιο – σε κάθε περίπτωση) η Αριστερά δείχνει να κινείται σε ένα δικό της κόσμο. Την «φιλελεύθερη» ΝΔ εκπροσωπεί συχνά σε ΜΜΕ κομματικός της αξιωματούχος που, φορτώνοντας κρατικούς φορείς της υπουργικής του εποπτείας με εκατοντάδες εκλογείς του, δεν δίστασε να υπερηφανευθεί σε εφημερίδα της περιοχής του πως κατόρθωσε να σπάσει επιτέλους το μονοπώλιο του ...κράτους των Αθηνών στις προσλήψεις! Ενώ η παράταξή του στο σύνολό της επιμένει σε λύσεις – μαγική εικόνα για την κρίση. Που αν πράγματι υπήρχαν οι εκφραστές τους θα μπορούσαν ευκολότερα να διεκδικήσουν το Νόμπελ οικονομίας παρά κάποιον ελληνικό κυβερνητικό θώκο.


Εύλογα οι πολίτες νοιώθουν ανασφαλείς. Ο κίνδυνος της κατάρρευσης κάτω από ηγεσίες αδύναμες να καταστρώσουν κάποιο σχέδιο διάσωσης η έστω επιβίωσης πανικοβάλλει τους πάντες. Και το γενικότερο πλαίσιο της ενημέρωσης δεν συμβάλλει στην εκτόνωση αυτών των φόβων. Οι ανακρίβειες και οι ασχετότητες που γράφονται και ακούγονται είναι απερίγραπτες. Για κάποιους για όλα φταίει το ευρώ, που είναι κατασκεύασμα «νεοφιλελεύθερων εγκεφάλων». Ολοι αυτοί δεν έχουν ακούσει προφανώς τίποτα για κάποια Μάργκαρετ Θάτσερ, πρώην Πρωθυπουργό της Βρετανίας, και φανατικό έχθρό του Μάαστριχ και του ενιαίου ευρωπαικού νομίσματος. Που επηρέασε ώστε τελικά η χώρα της να μείνει τελικά έξω από την ευρωζώνη. Ούτε βέβαια και τον Μίλτον Φρήντμαν έχουν ακούσει που για χρόνια προειδοποιούσε πως για την Ευρώπη το ενιαίο νόμισμα θα ήταν πραγματική καταστροφή. Εκτός πια κι αν αυτοί δεν ήσαν νεοφιλελεύθεροι, αλλά ...σοσιαλιστές!!


Ηρθε όμως και η περίπτωση της Ιρλανδίας για να διευκολύνει όσους επιμένουν να αναζητούν σωσίβια για τις ξεδοντιασμένες αριστερές τους επιλογές. Δεν ήταν το θαύμα της ελεύθερης αγοράς η Ιρλανδία, επιχαίρουν; Να, τώρα, κι αυτή κατέρρευσε. Μόνο που στην Ιρλανδία δεν κατέρρευσε το κράτος. Χρεοκόπησαν οι Τράπεζες. Που είχαν φορτωθεί στο ενεργητικό τους αμερικανικά ομόλογα. Κι’ όταν εκεί κατέρρευσε το τραπεζικό σύστημα βρέθηκαν και οι Ιρλανδικές Τράπεζες με τεράστια ανοίγματα. Που η κυβέρνηση – κακώς - χρεώθηκε υπερβολικά για να τα καλύψει...


Ο θεός να μας σώσει έτσι, και με αυτούς, που πάμε!!
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΥ

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΥ

 

Το κρίσιμο ζήτημα για τους έλληνες σήμερα είναι η ανάκτηση της χαμένης τους υπερηφάνειας και η απόκτηση εθνικής αλλά και ατομικής αυτοπεποίθησης. Ενας λαός, που για δεκαετίες είχε ουσιαστικά στηριχθεί στην προστατευτική παρουσία του δημόσιου τομέα, βρίσκεται τώρα δίχως υποστήριξη και με ανύπαρκτο προσανατολισμό μπροστά σε ένα τελείως άγνωστο πολιτικό τοπίο. Η ανάμιξη του έλληνα στην πολιτική δεν είχε σχεδόν ποτέ σαν κινητήρια δύναμη την ισχύ των ιδεών και την παρουσία της ιδεολογίας. Η εμπλοκή του στα πολιτικά δρώμενα ήταν σχεδόν πάντοτε αποτέλεσμα της προσδοκίας για κάποιας μορφής οικονομική πατρωνία από το κράτος. Είτε με την μορφή υποστήριξης στις οποιεσδήποτε δοσοληψίες του με τον δημόσιο τομέα και την απρόσωπη γραφειοκρατία είτε με την μέθοδο του διορισμού σε κάποια κρατική θέση για τον πολίτη η πολιτική κατείχε τα κλειδιά που του άνοιγαν τον δρόμο για ένα καλύτερο αύριο.


Ακόμα κι εκείνοι που δεν προσέβλεπαν σε ατομικές εξυπηρετήσεις από το κράτος, περίμεναν όμως αποφάσεις που επηρέαζαν την καθημερινότητα και τα εισοδήματά τους. Η Ελλάδα είναι ίσως η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό αποδεκτών δημοσίων προσόδων από οποιαδήποτε άλλη, τουλάχιστον της Ευρώπης. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει η πολιτική συνήθεια ο Πρωθυπουργός κάθε Σεπτέμβριο να εμφανίζεται σε μιά αμφίβολης χρησιμότητας οικονομική εκδήλωση, την Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, και να εξαγγέλλει παροχές προς τους πολίτες. Σε όλες τις χώρες ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά με τρόπο αποτελεσματικό ώστε οι πολίτες, σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και οικονομικής σταθερότητας, να προωθούν τα συμφέροντα και τις δουλειές τους. Μοναχά στην Ελλάδα η κυβέρνηση επιδίδεται κάθε χρόνο σε οικονομικές παροχές προς τους πολίτες. Και στη συνέχεια φέρνει καινούργια φορολογικά νομοσχέδια – κι αυτό ελληνική πρωτοτυπία – για να εξασφαλίσει τους πόρους για τα καινούργια έξοδα που η ίδια αυτόβουλα δημιούργησε.


Με την οικονομική κατάρρευση του ελληνικού κράτους όλα αυτά οδηγήθηκαν σε ένα άδοξο τέλος. Η πολιτική δεν είναι πλέον σε θέση να μοιράσει δημόσιους πόρους. Το κράτος δεν μπορεί πιά να κάνει κάποιους πλούσιους και κάποιους άλλους φτωχούς. Τα κόμματα δυσκολεύονται να διαμεσολαβήσουν ανάμεσα στον εκλογέα – πελάτη και τις επαγγελματικές του προοπτικές. Το πάρτι της οικονομικής συμμετοχής σε δημόσιες προσόδους είναι αδύνατον να συνεχισθεί. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως η προσοδοθηρία με την οποία είχαν συνηθίσει να ζούν οι Έλληνες, με χρήματα μάλιστα δανεικά από το εξωτερικό, έγινε γνωστή στα πέρατα της οικουμένης. Η Ελλάδα συνδέθηκε με την διαφθορά, την άκοπη καλοπέραση και την επιβίωση σε βάρος των κόπων των άλλων. Η εικόνα της χώρας και του λαού μας τσαλακώθηκε. Η δημοκρατία που ιδρύθηκε στην Ελλάδα αντικαταστάθηκε από την κλεπτοκρατία που αντιπροσωπεύει το σημερινό δημόσιο προφίλ της χώρας.


Σαν συνέπεια η κοινή γνώμη στρέφεται κατά της πολιτικής. Την οποία θεωρεί υπεύθυνη για τα αδιέξοδα. Και στην οποία φορτώνει και τα οικονομικά αδιέξοδα αλλά και την διεθνή δυσφήμιση της χώρας. Και δίχως δεύτερη σκέψη υποστηρίζει πως η χώρα θα μπορούσε εύκολα να βγεί από τις σημερινές δυσκολίες αρκεί οι πολιτικοί να ύψωναν τον ανάστημά τους και να αρνούνταν την συμφωνία (Μνημόνιο) με τους καινούργιους μας δανειστές. Αυτή η συμπεριφορά αντανακλά μιά μάλλον φυσιολογική αντίδραση απέναντι στην κρίση. «Άρνηση της πραγματικότητας», την αποκαλούν οι ψυχολόγοι. Κι έχει να κάνει με την αναχωρητικότητα από τα πραγματικά προβλήματα και την εύρεση καταφυγίου σε ιδανικές καταστάσεις. Η χώρα σήμερα ξοδεύει για τις ανάγκες της (μισθοί λχ και συντάξεις) πολύ περισσότερα από όσα εισπράττει από την παραγωγική της δράση. Τα δάνεια λοιπόν της λεγόμενης Τρόικας δεν καλύπτουν μόνο τις δανειακές μας υποχρεώσεις. Καλύπτουν και ζωτικές καθημερινές μας ανάγκες. Που διαφορετικά θα έπρεπε να βγούμε από το ευρώ και να πτωχεύσουν για να τις ικανοποιήσουμε. Σε ένα περιβάλλον βέβαια φρικιαστικών κοινωνικών αδιεξόδων, αναταραχής και διάλυσης του αστικού μας ιστού.


Ταυτόχρονα ο κόσμος εγκαταλείπει κι αδιαφορεί για την πολιτική. Εξ’ ού και τα τεράστια νούμερα αποχής από τις εκλογές. Δίχως δυνατότητα επίλυσης - μέσω παρεμβάσεων - προσωπικών προβλημάτων, για τους περισσότερους η πολιτική είναι αδιάφορη. Συνακόλουθα το πολιτικό σύστημα βυθίζεται σε μιά σοβαρότατη κρίση νομιμοποίησης. Οι εκλογείς θα πρέπει να εθισθούν στην ιδέα πως η πολιτική είναι προτάσεις και ιδέες. Κι όχι αναζήτηση μεθόδων επίλυσης προσωπικών αδιεξόδων. Μόνο μέσα από αυτήν είναι δυνατή μιά πιθανή έξοδος από την κρίση. Και μόνο αυτή είναι σε θέση να οδηγήσει την χώρα στην αποκατάσταση της τραυματισμένης της υπόληψης και στην ανόρθωση του ηθικού του λαού. Η πολιτική πρέπει να εγκαταλείψει τον παλιό της ρόλο. Του πάτρωνα δηλ. που ήταν επιφορτισμένος με την προώθηση των προσωπικών ζητημάτων και προσδοκιών των πελατών – ψηφοφόρων του. Αυτό όμως οφείλουν να το κατανοήσουν κατά κύριο λόγο οι εκλογείς. Και να επιλέξουν παρατάξεις απαλλαγμένες από το μικρόβιο του λαϊκισμού, της μικροπολιτικής και του επαρχιώτικου παραγοντισμού. Διαφορετικά, εύκολη διέξοδος από τα σημερινά αδιέξοδα δεν θα υπάρξει. Η κρίση μπορεί να αποδειχθεί μιά ευκαιρία για τον τόπο, για να αποτινάξει από πάνω του τις αρρωστημένες συνήθειες του παρελθόντος.

Πλήρες Άρθρο »

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ

ΜΠΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ

 

Στη χώρα των κυκλωμάτων, της παρέας και των μετριοτήτων έφτασε η ώρα μηδέν. Σε λιγότερους από τρείς μήνες θα αξιολογηθεί αν θα εισπράξουμε την τέταρτη δόση του δανείου που μας χορηγεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το ΔΝΤ. Κατά πάσα πιθανότητα η απόφαση της αξιολόγησης θα είναι απορριπτική. Διότι δεν θα έχουμε εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει. Εκτός κι αν έχουμε μέχρι τότε ξεπεράσει τους εαυτούς μας, τις έμμονες ιδέες μας και το παραδοσιακό μας αλληλοφάγωμα κι’ έχουμε δουλέψει με επιμονή και αυταπάρνηση ώστε να έχουμε ανταποκριθεί στις προσδοκίες των δανειστών και να έχουμε πραγματοποιήσει τια απαραίτητες για την οικονομική μας επιβίωση μεταρρυθμίσεις.

Επειδή όμως δεν πιστεύω πλέον σε θαύματα εκτιμώ πως είναι μάλλον αδύνατον να τα καταφέρουμε. Τι γίνεται τότε; Είχα από τον περασμένο Μάρτιο εξηγήσει πως για την χώρα θα ήταν λύση μιά έγκαιρη στάση πληρωμών. Εφ όσον δεν είχαμε το θάρρος και την πολιτική αποφασιστικότητα από τότε να προχωρήσουμε σε δραματικές περικοπές του δημόσιου τομέα και των εξόδων του κράτους μια αναστολή πληρωμής των υποχρεώσεών μας θα μας οδηγούσε – κάτω από δραματικές συνθήκες σίγουρα – σε μια αναθεώρηση της οικονομικής μας πραγματικότητας και σε μια εξομάλυνση της δημοσιονομικής μας θέσης. Τα αρνητικά μιάς τέτοιας επιλογής δυστυχώς θα τα γευθούμε και τώρα. Αν αποτύχουμε στην αξιολόγηση επιτευγμάτων του Φεβρουαρίου/Μαρτίου.

Η μάλλον επερχόμενη διακοπή χρηματοδότησης θα οδηγήσει την χώρα να μείνει δίχως συνάλλαγμα και με ελάχιστη δυνατότητα εκπλήρωσης εσωτερικών της υποχρεώσεων. Το ίδιο θα συνέβαινε και με μια στάση πληρωμών τον περασμένο Μάρτιο. Η διαφορά είναι πως τότε Γερμανία και Γαλλία θα είχαν τεράστιο πρόβλημα κάλυψης των ανοιγμάτων των Τραπεζών τους σε ελληνικά ομόλογα (κάτι σαν την κρίση της Ιρλανδίας, με τα αντίστοιχα αμερικανικά στεγαστικά). Ενώ τώρα σε μεγάλο βαθμό οι Τράπεζές τους είχαν τον χρόνο να καλυφθούν με αγορές των σκουπιδιών του ενεργητικού τους από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Έχουμε λοιπόν τώρα πολύ λιγότερα διαπραγματευτικά χαρτιά στα χέρια μας. Άρα και μεγαλύτερη πιθανότητα να αδιαφορήσουν όλοι για μας.

Η συμπόρευση της αδύνατης οικονομίας μας με ένα πανίσχυρο νόμισμα ποτέ δεν προοιώνιζε προοπτικές ανάπτυξης. Ο συγχωρεμένος ο Μίλτον Φρήντμαν από πάντα το τόνιζε. Εκτός κι αν αγκαλιάζαμε έγκαιρα πολιτικές ανοιχτών αγορών και χαμηλής φορολογίας. Κάτι όμως εξαιρετικά δύσκολο με την καχυποψία της ελληνικής κοινωνίας κατά του λεγόμενου νεοφιλελευθερισμού και κατά δοξασιών κατ αρχήν αντίθετων με αριστερά ευχολόγια. Το αδιέξοδο λοιπόν ήταν αναπόφευκτο κάποια στιγμή να έλθει. Κάποιοι από εμάς, αφελείς όπως αποδείχθηκε, ελπίζαμε πως τα μεγάλα κόμματα, κάτω από την πίεση της ανάγκης και αναγνωρίζοντας πως ο δανεισμός δεν θα μπορούσε να συνεχισθεί εις το διηνεκές, θα άλλαζαν ρότα και θα αγκάλιαζαν πολιτικές που θα οδηγούσαν την χώρα σε ηρεμότερα λιμάνια. Μάταιες ελπίδες. Ο κυρίαρχος τρόμος του πολιτικού κόστους οδήγησε όλους να επιμένουν σε «φιλολαϊκές» δήθεν πολιτικές παροχών που θα κατέληγαν τελικά σε τραγικό συνολικό εθνικό κόστος.

Τώρα η φρίκη είναι σχεδόν δίπλα μας. Η χώρα δηλ να μείνει δίχως συνάλλαγμα αλλά και με ελάχιστους πόρους για την ικανοποίηση των εσωτερικών της αναγκών. Διότι τα δάνεια που παίρνουμε δεν είναι μόνο για την ικανοποίηση των δανειστών μας. Αλλά και για την κάλυψη των τρεχουσών μας υποχρεώσεων. Μια και ξοδεύουμε πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε. Δεν θα υπάρχουν λοιπόν προφανέστατα διαθέσιμοι πόροι για την πληρωμή μισθών και συντάξεων. Αλλά και για την κάλυψη τρεχουσών αναγκών των νοσοκομείων, των σχολείων και άλλων κρατικών υπηρεσιών. Επίσης, η έλλειψη συναλλάγματος θα οδηγήσει τις εισαγωγές σε πλήρη κατάρρευση. Πετρέλαιο και φυσικό αέριο δεν θα υπάρχει, με συνέπεια διακοπές στην ηλεκτροδότηση, προβλήματα σε επίγειες, θαλάσσιες και εναέριες συγκοινωνίες αλλά και δυσκολία λειτουργίας νοσοκομείων, επιχειρήσεων και δημοσίων φορέων. Η διακοπή των εισαγωγών και η στενότητα πόρων, θα έχει συνέπειες και στο λιανικό εμπόριο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση των δημοσίων εσόδων. Φόροι θα είναι αδύνατον να πληρωθούν ενώ οι δανειακές υποχρεώσεις επιχειρήσεων και πολιτών με πολύ μεγάλη δυσκολία θα πραγματοποιούνται. Οι συνέπειες για το Τραπεζικό σύστημα θα είναι καταλυτικές. Η οικονομία και η κοινωνική συνοχή θα τιναχθούν από τα πράγματα στον αέρα.

Η χώρα θα αναγκασθεί να εγκαταλείψει το ευρώ. Για να είναι σε θέση να τυπώσει χρήμα και να εκπληρώσει βασικές της υποχρεώσεις. Όπως είναι η πληρωμή μισθών και συντάξεων. Αλλά το χρήμα θα είναι πληθωριστικό μια και το ελληνικό νόμισμα θα υποτιμηθεί δραματικά. Με συνέπεια ελάχιστα πράγματα να μπορούν να αγορασθούν από μια αγορά με ανύπαρκτα εισαγόμενα προϊόντα που αποτελούν σήμερα την βάση της καταναλωτικής προτίμησης του κοινού. Εξ άλλου ελληνικά προϊόντα δεν υπάρχουν για βασικούς τομείς των καθημερινών αναγκών. Και οι αγρότες έχουν μεταβληθεί σε δημόσιους υπάλληλους και παράγουν πλέον ελάχιστα πράγματα για την καθημερινή ανάγκη του κοινωνικού συνόλου. Θα υπάρξει λοιπόν και σοβαρότατο πρόβλημα διατροφής. Πιθανότατα οι αρχές να αναγκασθούν να οργανώνουν λαϊκά συσσίτια. Εφ όσον αυτό θα είναι εφικτό.

Η δημόσια τάξη εκ των πραγμάτων θα καταλυθεί με συμμορίες αλλοδαπών και ημεδαπών να ελέγχουν ολόκληρες συνοικίες ενώ οι εύποροι θα περιχαρακώνουν με προστατευτικά τείχη γειτονιές - νησίδες ασφάλειας. Όπου βέβαια και θα κυκλοφορεί λαθραίο συνάλλαγμα για την εξασφάλιση διαφορετικής ποιότητας προϊόντων.

Είναι ανάγκη να καταλάβουν οι κυβερνώντες πως όλα αυτά δεν είναι προϊόντα επιστημονικής φαντασίας. Αλλά ρεαλιστικές πραγματικότητες ενός αδυσώπητου αύριο. Ας νοιώσουν το πρόβλημα. Κι ας προχωρήσουν σε ριζοσπαστικές κι ασυμβίβαστες αλλαγές σήμερα, ξεπερνώντας κάθε αντίσταση, για να μην κλάψουμε όλοι αύριο.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ

ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ

 

Μετά από τόσους μήνες κάτω από το πρόγραμμα διάσωσης της οικονομίας, με βάση το Μνημόνιο ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές μας, ελάχιστοι έλληνες έχουν συνειδητοποιήσει το πραγματικό πρόβλημα της χώρας. Και τις διακινδυνεύσεις που αντιμετωπίζουμε σε περίπτωση αποτυχίας. Είναι σίγουρο πάντως πως οι περισσότεροι πολιτικοί αλλά και πάμπολλοι εκφραστές της κοινής γνώμης δεν έχουν συνειδητοποιήσει το πρόβλημα και τις διαστάσεις του.

Η Ελλάδα σήμερα δανείζεται όχι απλά μόνο για να πληρώσει μέρος αυτών που χρωστάει. Αλλά και για να καλύψει τρέχουσες υποχρεώσεις που είναι απαραίτητες για την καθημερινότητά μας και για την εκπλήρωση βασικών βιοτικών μας αναγκών. Με τα χρήματα της Τρόικας δηλ. δεν αποπληρώνουμε απλά τις υποχρεώσεις μας από παλιά δάνεια στους δανειστές μας από το εξωτερικό. Αλλά συμπληρώνουμε το εισόδημα που μας είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση πιεστικών άμεσων αναγκών μας. Διότι εξακολουθούμε να παράγουμε πολύ λιγότερα από όσα ξοδεύουμε. Και συμπληρώνουμε έτσι το κόστος των εξόδων μας από αυτά που μας δανείζει το ΔΝΤ, η ΕΕ και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Από τα πράγματα δηλ εξακολουθούμε να βαδίζουμε με βήμα ταχύ προς το αδιέξοδο. Τα χρέη μας μεγαλώνουν ενώ η παραγωγική μας υποδομή συρρικνώνεται. Πως είναι λοιπόν δυνατόν να επιβιώσουμε;

Η διέξοδος είναι πρακτικά μόνο μία. Η παράλληλη μείωση των εξόδων μας (ψαλίδι δηλ στις δημόσιες δαπάνες) με την αύξηση της παραγωγής πλούτου (δυναμική ανάπτυξη). Αυτό όμως προϋποθέτει δραστικές περικοπές στον όγκο και την έκταση του κράτους. Και για να μειωθεί η γραφειοκρατία και να ελευθερωθούν οι αγορές αλλά και για να περικοπούν τα δημόσια έξοδα. Στην προοπτική όμως αυτή αντιστέκεται με σφοδρότητα το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η κοινωνία. Διότι και οι δύο έχουν ταυτίσει το κράτος είτε με την καθημερινότητα της πολιτικής είτε με την απορρόφηση της ανεργίας και το μοίρασμα παροχών και προσόδων.

Η αντιμετώπιση του Μνημονίου από ΜΜΕ και υποτιθέμενα έγκυρους αναλυτές / σχολιαστές είναι χαρακτηριστική. Κάθε δυσκολία που καθημερινά αντιμετωπίζουμε αντί να χρεώνεται στις δημοσιονομικές πολιτικές του, για δεκαετίες, εκτεταμένου κρατισμού, εμφανίζεται σαν αποτέλεσμα των πολιτικών που η Τρόικα μας επιβάλλει με στόχο δήθεν την καταρράκωση των Ελλήνων και του υπερήφανου φρονήματός τους. Πάλι οι ξένοι φταίνε, επιβουλευόμενοι του εθνικού μας μεγαλείου και υπονομεύοντας τα «θαυμαστά» μας επιτεύγματα. Η αφήγηση αναφέρεται σε μια διεθνή νεοφιλελεύθερη συνωμοσία που στοχεύει τα λαϊκά δικαιώματα κι αποβλέπει στην κατάργηση κάθε κατακτημένου δικαιώματος.

Οι αρμόδιοι συνωμοσιολογούντες αφηγητές όμως αποφεύγουν να σημειώσουν πως οι σχετικές «κατακτήσεις» στηρίχθηκαν σε δανεικά από τους μισητούς ξένους Τραπεζίτες. Ενώ οι κακοί νεοφιλελεύθεροι από πάντα υποστήριζαν την συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, εχθρεύονταν το ευρώ, απαιτούσαν μείωση φόρων και δεν πίστευαν στην κρατική παρέμβαση για διάσωση Τραπεζών η ενίσχυση κλυδωνιζόμενων ιδιωτικών επιχειρήσεων. Και στις ΗΠΑ βέβαια εχθρεύονται το ΔΝΤ και για του οποίου την κατάργηση προπαγανδίζουν και πιέζουν.

Είναι λοιπόν πρακτικά αδύνατον μέσα σε τρείς περίπου μήνες το ελληνικό πολιτικό σύστημα να αναδιοργανωθεί και να αλλάξει συμπεριφορά. Είναι έτσι πιθανότατο να μην εκταμιευθεί τελικά η τέταρτη δόση και η χώρα να οδηγηθεί σε χρεωκοπία. Κι οφείλουν όλοι να κατανοήσουν τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Δίχως τα χρήματα της Τρόικας θα είναι αδύνατον να ξεπληρώσουμε διεθνείς υποχρεώσεις αλλά και να ικανοποιήσουμε δικές μας τρέχουσες ανάγκες. Η κυβέρνηση δεν θα έχει λ.χ την δυνατότητα πληρωμής όλων των μισθών και των συντάξεων. Κατά πάσα πιθανότητα θα αναγκασθεί να βγεί από το ευρώ ώστε να τυπώσει χρήμα και να πληρώσει τις εσωτερικές της υποχρεώσεις. Η αναπόφευκτη όμως μεγάλη υποτίμηση θα κάνει αδυσώπητα μεγάλο το εξωτερικό χρέος και θα καταδικάσει την χώρα σε μακρόχρονη ύφεση και παρακμή.

Η αδυναμία αποπληρωμής δόσεων των όσων χρωστάμε στο εξωτερικό θα διακόψει την όποια δυνατότητα διεθνούς χρηματοδότησης. Συνακόλουθα θα στεγνώσουμε από συναλλαγματικά αποθέματα. Και θα καταρρεύσουν οι εισαγωγές. Το εμπόριο θα τιναχθεί στον αέρα και μαζί του τα έσοδα του κράτους. Η φορολόγηση ακινήτων , ο ΦΠΑ και τα όποια άλλα φορολογικά έσοδα θα εξαφανισθούν από ένα αδύναμο να πληρώσει κοινωνικό σύνολο. Που παράλληλα δεν θα είναι σε θέση να αγοράσει και πολλά είδη πρώτης ανάγκης. Οι εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου θα διακοπούν με αποτέλεσμα περικοπές στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, σοβαρότατες ελλείψεις βενζίνης και πετρελαίου θέρμανσης καθώς και κηροζίνης για τα αεροπλάνα. Όλα τα ηλεκτρονικά μέσα και λόγω ηλεκτρισμού αλλά και λόγω διακοπών στις εισαγωγές θα πάψουν να λειτουργούν με ανυπολόγιστες συνέπειες σε συγκοινωνίες, νοσοκομεία και επιχειρήσεις.

Η κάμψη των εισαγωγών θα προκαλέσει και ελλείψεις σε τρόφιμα ενώ τα σούπερ μάρκετ θα αδειάζουν. Η κυβέρνηση θα αναγκασθεί να οργανώνει συσσίτια στους δρόμους ενώ συμμορίες ημεδαπών και αλλοδαπών θα διατρέχουν τους δρόμους και θα ελέγχουν ολόκληρες συνοικίες.

Ο εφιάλτης είναι πολύ κοντά. Εκτός αν ξυπνήσουμε έγκαιρα.
 

Πλήρες Άρθρο »