ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕΛΛΟΝ;

ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕΛΛΟΝ;

Είναι γεγονός πλέον πως οι λεγόμενοι ταγοί της ελληνικής κοινωνίας συνιστούν κίνδυνο για τον τόπο. Πολιτικές ηγεσίες, δημοσιογράφοι, σχολιαστές και αναλυτές (με λίγες εξαιρέσεις βέβαια πάντοτε) δείχνουν να μην καταλαβαίνουν την κατάσταση της χώρας και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει. Συνακόλουθα παρασύρουν πολύ κόσμο σε αντιλήψεις εξωπραγματικές και σε συμπεριφορές που δείχνουν να αγνοούν τους κινδύνους που μας περιστοιχίζουν.

Η κυβέρνηση έχει εκτιμήσει, σωστά η λάθος δεν έχει σημασία τώρα πλέον, πως η επιλογή του Μνημονίου ήταν ο μοναδικός δρόμος για να μην χρεοκοπήσει η χώρα και να μην διαλυθεί ολοκληρωτικά η οικονομία μας. Με βάση το σκεπτικό αυτό έγινε (έγινε πράγματι;) μιά διαπραγμάτευση με τους εκπροσώπους των δανειστών μας και συμφωνήθηκε μιά πολιτική που οφείλουμε να ακολουθήσουμε για να μπορούμε να χρηματοδοτηθούμε. Η συμφωνία αυτή εγκρίθηκε από την κυβέρνηση κι έγινε νόμος του κράτους με την ψήφο της ελληνικής Βουλής. Τώρα βλέπουμε πως η Υπουργός Εργασίας διαφωνεί με όρους του Μνημονίου και κατηγορεί τους δανειστές για επιμονή σε ανεδαφικές πολιτικές. Η Υπουργός μπορεί να έχει δίκιο η και άδικο. Δεν ενδιαφέρει αυτό όμως τώρα. Γιατί όμως δέχθηκε τους σχετικούς όρους όταν συμφωνήθηκε το πλαίσιο συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές της; Που ήταν στη διάρκεια των υποτιθέμενων διαπραγματεύσεων; Σε τελευταία ανάλυση, γιατί ψήφισε στη Βουλή μιά πολιτική που θεωρεί αναποτελεσματική και ίσως και επικίνδυνη;

Και ο πρωθυπουργός από την άλλη μεριά φέρεται ενοχλημένος. Αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει, κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες που δεν διαψεύδονται όμως, μιά συμβιβαστική λύση ανάμεσα στην Υπουργό και τους δανειστές μας. Δηλαδή στην κυβέρνηση αυτή, σε μιά τόσο κρίσιμη φάση για τις τύχες του τόπου, ποιός ακριβώς αποφασίζει; Είναι δυνατόν Υπουργός ανοιχτά και δημόσια να αμφισβητεί την ακρογωνιαία στρατηγική του τόπου και να παραμένει στη θέση του; Ποιές αγορές, ποιοί πιστωτές και ποιοί, σε τελευταία ανάλυση, επενδυτές θα δείξουν εμπιστοσύνη σε μιά χώρα της οποίας η κυβέρνηση με κάθε τρόπο επιδιώξει να αποδείξει πως δεν έχει συνοχή, δεν έχει μπούσουλα και δεν ξέρει που ακριβώς επιθυμεί να οδηγήσει την χώρα.

Από την άλλη μεριά του λόφου τα πράγματα είναι ελαφρώς χειρότερα. Πολιτικοί μαθητευόμενοι μάγοι που εκπέμπουν απειρία και ελαφρότητα αντιστρατεύονται μιά πολιτική που είτε δεν καταλαβαίνουν είτε δεν ενδιαφέρονται στα σοβαρά να καταλάβουν. Και προτείνουν εναλλακτικές λύσεις που από τα πράγματα δεν μπορούν να σταθούν σε επίπεδο κάποιας σοβαρής κριτικής. Από την πρόταση να διορισθούν όλοι οι άνεργοι στο δημόσιο της θεωρητικά μετριοπαθέστερης Αριστεράς μέχρι την ανυπακοή στους νόμους του κράτους που εκπέμπει το ΚΚΕ (απαιτώντας όμως ταυτόχρονα συμμόρφωση στους νόμους του αστικού κράτους του «ταξικού εχθρού» - του κεφαλαίου δηλ. – σε κάθε περίπτωση) η Αριστερά δείχνει να κινείται σε ένα δικό της κόσμο. Την «φιλελεύθερη» ΝΔ εκπροσωπεί συχνά σε ΜΜΕ κομματικός της αξιωματούχος που, φορτώνοντας κρατικούς φορείς της υπουργικής του εποπτείας με εκατοντάδες εκλογείς του, δεν δίστασε να υπερηφανευθεί σε εφημερίδα της περιοχής του πως κατόρθωσε να σπάσει επιτέλους το μονοπώλιο του ...κράτους των Αθηνών στις προσλήψεις! Ενώ η παράταξή του στο σύνολό της επιμένει σε λύσεις – μαγική εικόνα για την κρίση. Που αν πράγματι υπήρχαν, οι εκφραστές τους θα μπορούσαν ευκολότερα να διεκδικήσουν το Νόμπελ οικονομίας παρά κάποιον ελληνικό κυβερνητικό θώκο.

Εύλογα οι πολίτες νοιώθουν ανασφαλείς. Ο κίνδυνος της κατάρρευσης κάτω από ηγεσίες αδύναμες να καταστρώσουν κάποιο σχέδιο διάσωσης η έστω επιβίωσης πανικοβάλλει τους πάντες. Και το γενικότερο πλαίσιο της ενημέρωσης δεν συμβάλλει στην εκτόνωση αυτών των φόβων. Οι ανακρίβειες και οι ασχετότητες που γράφονται και ακούγονται είναι απερίγραπτες. Για κάποιους για όλα φταίει το ευρώ, που είναι κατασκεύασμα «νεοφιλελεύθερων εγκεφάλων». Ολοι αυτοί δεν έχουν ακούσει προφανώς τίποτα για κάποια Μάργκαρετ Θάτσερ, πρώην Πρωθυπουργό της Βρετανίας, και φανατικό έχθρό του Μάαστριχ και του ενιαίου ευρωπαικού νομίσματος. Που επηρέασε ώστε τελικά η χώρα της να μείνει τελικά έξω από την ευρωζώνη. Ούτε βέβαια και τον Μίλτον Φρήντμαν έχουν ακούσει που για χρόνια προειδοποιούσε πως για την Ευρώπη το ενιαίο νόμισμα θα ήταν πραγματική καταστροφή. Εκτός πια κι αν αυτοί δεν ήσαν νεοφιλελεύθεροι, αλλά ...σοσιαλιστές!!

Ηρθε όμως και η περίπτωση της Ιρλανδίας για να διευκολύνει όσους επιμένουν να αναζητούν σωσίβια για τις ξεδοντιασμένες αριστερές τους επιλογές. Δεν ήταν το θαύμα της ελεύθερης αγοράς η Ιρλανδία, επιχαίρουν; Να, τώρα, κι αυτή κατέρρευσε. Μόνο που στην Ιρλανδία δεν κατέρρευσε το κράτος. Χρεοκόπησαν οι Τράπεζες. Που είχαν φορτωθεί στο ενεργητικό τους αμερικανικά ομόλογα. Κι’ όταν εκεί κατέρρευσε το τραπεζικό σύστημα βρέθηκαν και οι Ιρλανδικές Τράπεζες με τεράστια ανοίγματα. Που η κυβέρνηση – κακώς - χρεώθηκε υπερβολικά για να τα καλύψει... Ενώ η ιδιωτική οικονομία εξακολουθεί να είναι πανίσχυρη. Το όπλο της Ιρλανδίας είναι οι χαμηλοί συντελεστές φορολογίας που έχει. Και που έχουν δυναμώσει τρομερά την ιδιωτική της οικονομία. Αυτούς τους συντελεστές στοχεύουν να μεγαλώσουν οι κρατιστές του Γαλλο-Γερμανικού άξονα. Γι αυτό κι επιμένουν να αναλάβουν την «διάσωση» της χώρας.
Ο θεός να μας σώσει λοιπόν έτσι, και με αυτούς, που πάμε!!

Πλήρες Άρθρο »

UZBEKISTAN SUCCESS STORY

UZBEKISTAN SUCCESS STORY

 

The figures that emanate from the overall performance of Uzbekistan’s economy appear to be coming from another planet. In a period of tremendous tumult all over the world’s markets Uzbekistan crosses the waters of its public finance without difficulty and with impressive self-confidence. Where global financial markets are facing unprecedented challenges and even developed countries are feeling the grips of stagnation and possible collapse the Uzbek economy is progressing profoundly unaffected by the grim international environment. In the year 2008 Uzbekistan’s GDP growth rates made up 9 percent, in 2009 – 8.1 percent, and in 2010 it is expected to be 8.5 percent, and in 2011 it is estimated to be 8.3 percent. Such figures rattle economists’ brains while reviewing what is happening in Europe or even in the USA.

At the same time Uzbekistan does not owe more than 10 percent to foreign lenders while easily can borrow money from international lending institutions. Its various policy projects remain unaffected by the instability of the international banking system while the country exceeds confidence in ist efforts to embark upon a strong course of further development. It is interesting to note that the government of Uzbekistan did not opt for the so-called shock therapy which unsettles violently the economy and pressures unduly the markets. The strategy adopted was a partial and gradual modernization and opening up of the economy by means of the utilization of the mechanism of the state. Although the intention was to liberalize the market and fold back the powers of the public sector it was considered necessary to use the central state authority for consolidating control of the basic raw materials enterprises and design a legal framework which would allow free market to function without obvious distortions.

Based on recent developments it appears that the government has decided that the time is appropriate to initiate further reforms. The timing is correct. With world markets in turmoil Uzbekistan could not any longer rely on a benevolent government machinery. It was imperative to let the market unguided and free enterprise to flourish. So, that the hitherto success to be translated into a dynamic new course of business action. It is obvious that the strategy is bearing fruits. The future looks rosy for a country that emerged from a difficult and economically rigid past.

Opening up of the economy however entails substantial pressures of the political field. You cannot sustain for a long time a liberal economy with a less that a modern and open political system. It is not surprising therefore that the Uzbek government aims at a more flexible, more responsive and radically restructured government machinery. The name of the new political project is further democratization. The steps initiated seem to be in the right direction. The office of the President gives way to Parliament and its elected majorities in deciding the new government and the person of the Prime Minister. Likewise, the new cabinet structure is more representative of regions and of the various sectors of the society. Overall, there is a substantial shift away from an overall powerful executive to a more influential legislative. In other words, the popular vote will decide definitely for the form and the personnel of consecutive governments while the office of the President remains as a bastion of maintaining stability and excluding political anomalies and sustained crises.

A smoothly functioning economy requires representative but stable political procedures. It appears that the government of Uzbekistan is following the correct road. It remains to show persistence and seriousness of purpose in attaining its stated goals. The road ahead is bumpy and full of serious obstacles. The reforms will be judged at times of difficulties. The challenges are waiting. It is up to the people of Uzbekistan and to their elected representatives to raise to the circumstances and fulfill successfully their destiny.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΕΜΠΑΘΕΙΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΟΙ

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΕΜΠΑΘΕΙΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΟΙ

Είναι εξοργιστική η στάση πολλών σχολιαστών ηλεκτρονικών ΜΜΕ που μέσα από την δυνατότητα που τους δίνουν τα μικρόφωνα που μονοπωλούν εκτοξεύουν απίστευτες ανακρίβειες βγάζοντας στην επιφάνεια προσωπικά συμπλέγματα και καταπιεσμένο κοινωνικό φθόνο. Είναι εκπληκτικό μάλιστα πως οι χειρότερες κραυγές εκτοξεύονται από φωνές υποτιθέμενα «Δεξιές». Που φέρνουν στο φώς έτσι όλο το βάθος της πολιτικής καθυστέρησης που σαρώνει τον χώρο.


Γνωστός σχολιαστής επιμένει προκλητικά να προβάλει το ερώτημα για το «που πάνε τα χρήματα που χρωστάμε». Η απάντηση βέβαια είναι 'σ' αυτούς που μας τα δάνεισαν'. Η άποψη αυτών που διαφωνούν προφανέστατα είναι να εισπράττουμε τα χρήματα των άλλων (με όρους στους οποίους είχαμε βέβαια ενσυνείδητα συμφωνήσει) αλλά να μην πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας. Οι λαοί όμως και τα κράτη δεν είναι βρέφη που έχουν το ακαταλόγιστο. Να μην ευθύνονται δηλ για τις πράξεις και την συμπεριφορά τους. Αν επιμένεις να ζείς πάνω και πέρα από τις δυνατότητές σου συνέχεια δανειζόμενος και να δημιουργείς έτσι ένα επίπεδο ζωής που δεν δικαιολογείται από τις επιδόσεις και την οικονομική σου επιφάνεια θα έρθει αναπόφευκτα και η ώρα του λογαριασμού. Θα συνέχιζε άραγε να σχολιάζει ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος στον τηλεοπτικό σταθμό που εμφανίζεται αν σταματούσαν ξαφνικά να τον πληρώνουν; Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τους δανειστές μας και τις συνεχιζόμενες ταμειακές μας ανάγκες. Όταν ζούμε πολύ πάνω από τις δυνατότητές μας και με χρήματα που δανειζόμαστε από τις διεθνείς αγορές θα έρθει η στιγμή της αποπληρωμής των δανείων αυτών. Και η στιγμή εκείνη είναι σκληρή. Γιατί δεν ακούει ούτε εκκλήσεις ούτε και υποκύπτει σε πολιτικούς εκβιασμούς και πιέσεις.


Φτιάξαμε ένα δημόσιο τομέα τεράστιο που χρηματοδοτούσε επιλογές μας, κατά βάση καταναλωτικές, που δεν δικαιολογούνταν ούτε από το μέγεθος της παραγωγικής μας δραστηριότητας ούτε και από τα εισοδήματα που μπορούσαμε να δημιουργήσουμε. Γίναμε λοιπόν μια χώρα εξαρτώμενη. Από την δανειοληπτική ικανότητα του κράτους μας, από την μια μεριά, αλλά και από την διάθεση των δανειστών μας, από την άλλη. Που προφανέστατα είχαν συμφέρον να μας έχουν στην κατάσταση αυτή. Διότι σαν εξαρτημένος από ναρκωτικά ασθενής ζούσαμε ουσιαστικά για την κατανάλωση ειδών που εισάγαμε από αυτούς ακριβώς που μας δάνειζαν. Τώρα γίνεται απόλυτα κατανοητή η αντίδραση των Γερμανών χριστιανοδημοκρατών τότε στην προσπάθεια κάποιων από εμάς να προωθήσουμε μέσα από την ΝΔ (μέσω του ΚΠΕΕ) θέσεις και προτάσεις που απηχούσαν αντιλήψεις της ελεύθερης αγοράς. Που βέβαια, αν είχαν καταξιωθεί, θα απεξαρτούσαν την ελληνική κοινωνία από τον δημόσιο τομέα, θα δημιουργούσαν μια ιδιωτική οικονομία δυναμική κι ανεξάρτητη από κρατικοδίαιτες αντιλήψεις και πολίτες προσανατολισμένους στη δημιουργία κι όχι στην τυφλή κατανάλωση. Κόπηκε τότε η χρηματοδότηση του ΚΠΕΕ από το Conrad Adenauer Stiffung ενώ τα ΜΜΕ των εργολάβων του Δημοσίου πλημμύρισαν από κατηγορίες περί άκαρδου νεοφιλελευθερισμού και επελαύνοντος ανατρεπτικού Θατσερισμού. Από τότε δαιμονοποιήθηκε η οικονομία της αγοράς. Και η κοινωνία συνέχισε στον δρόμο της παθητικότητας και της αρρωστημένης εξάρτησης από τον εξωτερικό δανεισμό και την σχετικά φτηνή υπερκατανάλωση. Η χώρα δε παρήγαγε τίποτα ενώ η Γερμανία δάνειζε και η Γερμανία εισέπραττε από την πώληση των αδασμολόγητων εξαγωγών της.


Υπάρχει όμως και η κατηγορία πως όλα τα σχετικά Μνημόνια που προωθεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο απηχούν τις ιδέες του Φρήντμαν και των μαθητών του της Σχολής του Σικάγο. Δεν μας είπαν όμως σε ποια ομιλία, μελέτη η πρόταση του Νομπελίστα πνευματικού γκουρού και της διασημότερης σχολής οκονομικών στον κόσμο περιλαμβάνονται αυξήσεις στη φορολογία και περικοπές μισθών σαν αυτές που συμφωνήθηκαν στο ελληνικό Μνημόνιο. Τα μέτρα αυτά απηχούν τις εμμονές των κρατιστών Γερμανογάλλων που βλέπουν στους υψηλούς φόρους την λύση των αδιεξόδων που προκαλούν οι ασύδοτες, και στις δικές τους χώρες, κρατικές δαπάνες.

Με θράσος όμως κάποιοι σχολιαστές επιτίθενται στον Πρόεδρο των Βιομηχάνων κ. Δασκαλόπουλο επειδή τόλμησε να πεί το αυτονόητο. Πως δεν είναι δυνατόν την κρίση του κράτους να την πληρώνουν απολυόμενοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα. Και πως κατάργηση κρατικών φορέων, με την συνακόλουθη κατάργηση θέσεων, θα ανακουφίσει τα δημόσια οικονομικά και θα μειώσει ουσιαστικά το έλλειμμα. Λάβροι κάποιοι στράφηκαν, για μια ακόμη φορά, κατά των «κρατικοδίαιτων» (όπως τους αποκάλεσαν) επιχειρηματιών. Ξεχνώντας πως το ίδιο το πανταχού παρόν δημόσιο τους οδηγεί σε τέτοιες συμπεριφορές. Και πως το 70% των κρατικών δαπανών πηγαίνει σε μισθούς του δημοσίου και σε συντάξεις. Το 20% σε εξυπηρέτηση δανείων του κράτους. Και το 10% μόνο σε δραστηριότητες – που περιλαμβάνουν έργα, προμήθειες και ενδεχόμενες κάτω από το τραπέζι συναλλαγές. Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Και δείχνουν ολοκάθαρα που βρίσκεται η ευθύνη για την ολοκληρωτική χρεοκοπία του κράτους.


Όταν η πραγματικότητα δεν συνταιριάζει με τον λαικισμό, το άθλιο πολιτικό μας περιβάλλον που επηρεάζεται από ένα κλίμα ασίγαστης μοχθηρίας, στρέφεται δυστυχώς εναντίον της πραγματικότητας.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

Η πολιτική ορθότητα έχει διαστρεβλωτικά κατακλύσει την δημόσια ζωή της χώρας. Με την απουσία ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης πολιτικοί παράγοντες και αστέρες των μέσων ενημέρωσης ανοίγουν και κλείνουν τα διάφορα ζητήματα με ευκολοχώνευτους χαρακτηρισμούς που φορτίζουν το πολιτικό κλίμα. Κεντρικό ζήτημα για την ελληνική κοινωνία αποτελεί η πλημμυρίδα των μεταναστών από μουσουλμανικές κυρίως χώρες. Και οι σταδιακές αναταράξεις που προκαλούνται λόγω της δυσκολίας ενσωμάτωσής τους στον ιστό της ελληνικής κοινωνίας. Το ζήτημα ποτέ δεν αναλύεται. Ούτε και νηφάλια κουβεντιάζεται. Συνήθως καλύπτεται από φωνές που εκφράζουν τα δύο πολιτικά άκρα. Η μια πλευρά κινδυνολογεί και κραδαίνει λάβαρα φοβίας και τρόμου. Η άλλη κατηγορεί όσους γνήσια ανησυχούν σαν ακραίους εθνικιστές με ρατσιστικές πεποιθήσεις.

Η πραγματικότητα βρίσκεται μακριά από φανατισμούς και πολιτικές εμπάθειες. Το παραμύθι περί ρατσισμού πρέπει να σταματήσει. Όταν σταδιακά αλλοιώνεται η εθνική σύνθεση ολόκληρων συνοικιών μεγάλων ελληνικών πόλεων, η εγκληματικότητα εξαπλώνεται ενώ η ανασφάλεια αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα για πολλούς συμπολίτες μας το ζήτημα δεν έχει να κάνει με ρατσισμό και φυλετικές διακρίσεις. Το πρόβλημα σχετίζεται με την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και την εξασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης. Αν αυτά τιναχθούν στον αέρα ελάχιστη σημασία έχει ο χαρακτηρισμός κάποιων με κοσμητικά επίθετα που παραπέμπουν σε πολιτικά άκρα.

Η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ αποικιακή δύναμη. Ούτε και οικονομικός κολοσσός. Που θα προσήλκυε πρώην υπηκόους η εξαθλιωμένους πολίτες εξαρτημένων χωρών που προσβλέπουν σε ένα καλύτερο μέλλον. Η Ελλάδα έγινε μαγνήτης προσέλκυσης παράνομων κατά βάση μεταναστών λόγω ανυπαρξίας έννομης τάξης και σοβαρού κρατικού μηχανισμού. Υπήρξε για χρόνια ο αδύναμος κρίκος στην προσπάθεια εκπόρθησης των συνόρων της δυτικής Ευρώπης.από λογής κοινωνικά στρώματα της Ασίας και της Αφρικής. Στην εποχή που ζούμε η Δύση βρίσκεται σε πολιορκία. Παρά τους κλυδωνισμούς που υφίσταται σε επίπεδο οικονομικής ευημερίας και ομαλότητας από την σοβαρότερη μεταπολεμικά οικονομική κρίση η Ευρώπη εξακολουθεί να αποτελεί προορισμό μετακίνησης κυρίως από τον μουσουλμανικό κόσμο της Εγγύς Ανατολή, της Αφρικής και της Νότιας Ασίας.

Η Ελλάδα σαν πύλη της ευρωπαικής ενδοχώρας απέτυχε πλήρως στον ρόλο του προστάτη των συνόρων. Και πλημμύρισε σε πρώτη φάση η ίδια από ολόκληρους στρατούς φυγάδων προερχόμενους από κοινωνίες ένδοιας και παρακμής. Όταν όμως η χώρα δυσκολεύεται να συντηρήσει τον γηγενή της πληθυσμό αυτονόητα δημιουργείται ένα κλίμα εχθρότητας και απέχθειας προς κάθε νεοφερμένο. Το κλίμα αυτό δεν αντανακλά ξεπερασμένους εθνικισμούς η έμφυτες ρατσιστικές τάσεις. Αποτελεί την φυσιολογική αντίδραση ενός κόσμου που βλέπει την ζωή του να υποβαθμίζεται, τον κοινωνικό του περίγυρο να καταρρέει και το βιός του να χάνεται. Οταν μάλιστα τα όποια τυχόν οφέλη αυτής της εισροής ξένων διεκδικητών μιάς καλύτερης τύχης εξαφανίζονται, λόγω κυρίως των οικονομικών εξελίξεων, τότε ο υδράργυρος της έντασης ανεβαίνει και η αυτοπεποίθηση της κοινωνίας αποσυντίθεται.

Λαμβάνοντας υπ όψιν το γεγονός πως οι μουσουλμάνοι δύσκολα αφομοιώνονται από ένα διαφορετικό κοινωνικό περίγυρο είναι αυτονόητο πως όσο ο αριθμός τους ανεξέλεγκτα θα αυξάνεται τόσο περισσότερες θα είναι οι πιθανότητες δυσάρεστων εξελίξεων. Ουδείς γνωρίζει ποιοί ακριβώς έρχονται στην Ελλάδα, από που και με ποιό σκοπό. Η προώθησή τους στην Ευρώπη στοχεύει στην πραγματικότητα αε ένα καλύτερο αύριο η μήπως συνδέεται με σχέδια μελλοντικών θρησκευτικών ξεσηκωμών και μορφοποίησης ριζοσπαστικών κινημάτων; Ουδείς είναι σε θέση να απαντήσει με σιγουριά σε παρόμοια ερωτήματα η υποθέσεις.

Όπως σωστά είχε αναφέρει ο Λίο Ρόστεν, «συνήθως βλέπουμε τα πράγματα όπως είμαστε εμείς κι όχι όπως είναι αυτά». Όταν λοιπόν η κοινωνία μας κλυδωνίζεται εύλογα οι πολίτες αναζητούν υπευθύνους. Η πλημμυρίδα των ξένων αποτελεί σίγουρα αιτία αναστάτωσης. Τα πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με αφορισμούς περί ρατσισμού και περί ακροδεξιών εκδηλώσεων. Χρειάζεται σοβαρή μελέτη και σε βάθος ανάλυση. Το κυριότερο είναι η ανασυγκρότηση του κράτους ώστε να είναι σε θέση να ελέγχει τα σύνορα. Και η αποτύπωση στη συνέχεια μιας ευανάγνωστης μεταναστευτικής πολιτικής που θα καθορίζει στόχους, αριθμό και προσόντα των ανθρώπων που θα γίνονται δεκτοί καθώς και προϋποθέσεις (δικαιώματα και υποχρεώσεις) για τη συνέχεια της παραμονής τους.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΙΧΩΣ ΜΗΝΥΜΑ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΙΧΩΣ ΜΗΝΥΜΑ

Η αναμέτρηση της πρώτης Κυριακής των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση υπήρξε άσφαιρο βόλι. Ανεξάρτητα από τους ισχυρισμούς των κομμάτων περί σοφού λαού οι εκλογείς ήταν φανερό πως δεν είχαν την παραμικρή διάθεση να εκφράσουν την παραμικρή πολιτική τάση. Ανακατεμένα αποτελέσματα έδωσαν σε όλους το δικαίωμα να ισχυρίζονται πως θριάμβευσαν. Δίχως βέβαια κανένας να έχει δίκιο. Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι πως η χώρα κατρακυλά. Όχι μόνο λόγω ξεπερασμένων ηγεσιών αλλά και λόγω ενός εκλογικού σώματος αδιάφορου και με έντονα αντιφατικές θέσεις.

Η Νέα Δημοκρατία πανηγυρίζει για ένα απροσδιόριστο αποτέλεσμα. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει για τι ακριβώς χαίρεται. Η αντι-μνημονιακή της εκστρατεία είναι ολοφάνερο πως απέτυχε. Πουθενά σχεδόν, σε σοβαρές αναμετρήσεις, δεν πέτυχε ποσοστά μεγαλύτερα από 37%. Είναι δυνατόν να είναι επιτυχία το γεγονός πως ο υποψήφιος της αξιωματικής αντιπολίτευσης «κατόρθωσε» στην Αττική να περάσει στον δεύτερο γύρο. Και να θεωρείται ικανοποιητική η επίτευξη ενός ποσοστού γύρω στο 20%. Όταν μάλιστα η ΝΔ στις περασμένες εκλογές ήταν πάνω από 27% και δεν έχει καμία φθορά εφ’ όσον δεν είναι κυβέρνηση και έχει μάλιστα τοποθετηθεί εναντίον και του Μνημονίου.

Από την πλευρά της κυβέρνησης η στάση ικανοποίησης των στελεχών της είναι εξ’ ίσου ακατανόητη. Με χαμηλότατα ποσοστά οι εκλεκτοί της, ακόμη κι εκεί όπου η ΝΔ κατέβηκε διασπασμένη (λ.χ. στον Πειραιά) διακινδυνεύουν να μην κερδίσουν καμία αναμέτρηση στον δεύτερο γύρο. Ο Πρωθυπουργός είχε θέσει θέμα ενδεχόμενης προσφυγής στις κάλπες αν οι υποψήφιοι που στηρίζει αποδοκιμαστούν από τον λαό. Στην λογική της αποδοκιμασίας από τον λαό της οικονομικής του πολιτικής. Κι έσπευσε το βράδυ των εκλογικών αποτελεσμάτων να κλείσει το θέμα με άκρως δυσνόητη επιχειρηματολογία. Αν στο δεύτερο γύρο συσπειρωθούν οι δυνάμεις που αντιστρατεύονται το Μνημόνιο και καταποντιστούν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι, ποια θα είναι η θέση της κυβέρνησης; Θα θεωρήσει πως δεν υπάρχει θέμα και θα περιορισθεί στην χαρά της πως ο υποψήφιος της στην Αττική «κατόρθωσε» να περάσει στον δεύτερο γύρο;

Όσο για τα μικρότερα κόμματα της Αριστεράς μήπως ήρθε η ώρα να σιωπήσουν; Ο θόρυβος που συνήθως κάνουν είναι πολύ παραπάνω από το ειδικό τους βάρος και το συγκεκριμένο πολιτικό τους εκτόπισμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ συρρικνώθηκε και η ηγεσία του εξευτελίστηκε. Είτε σε πολυδιάσπαση είτε μεμονωμένα, τα ποσοστά του δείχνουν πως οι θέσεις του δεν συγκινούν την ελληνική κοινωνία. Καιρός να πάψουν να μας ζαλίζουν με εκδοχές και συνθηματολογίες εξωπραγματικές και ανέφικτες. Όσο για το ΚΚΕ, μόνο τα στελέχη του και οι γενικότερα συμπαθούντες των ΜΜΕ είδαν κάποια εκλογική επιτυχία. Η αύξηση στα ποσοστά του δεν είναι παρά προϊόν της μεγάλης σχετικά αποχής. Σε απόλυτους αριθμούς οι ψήφοι των διαφόρων Λαϊκών Συσπειρώσεων (η δημοτική εκπροσώπηση του κόμματος) δεν ήσαν περισσότερες από τις προηγούμενες εκλογές. Απλά, η αποχή που χτύπησε κατά κύριο λόγο την βάση των άλλων κομμάτων ευνόησε το ΚΚΕ του οποίου τα ποσοστά, αν και με τους ίδιους ψήφους, φούσκωσαν πάνω από την φυσιολογική τους διάσταση. Είναι λοιπόν φανερό πως ούτε το υποτιθέμενο κόμμα της εργατικής τάξης δεν αύξησε την λαϊκή του απήχηση. Και σε μιά περίοδο πως κανένα από τα αστικά, λεγόμενα, κόμματα δεν είχε την δυνατότητα να πλανέψει τους εκλογείς με υποσχέσεις παροχών, διορισμών και άλλων σχετικών πολιτικάντικων πρωτοβουλιών.

Το τελικό αποτέλεσμα λοιπόν των εκλογών είναι γενική σύγχυση. Το μοναδικό συμπέρασμα στο οποίο μπορεί κάποιος να καταλήξει είναι μιά γενική αποστροφή του κόσμου προς την πολιτική. Κόμματα και πολιτικοί δεν εμπνέουν πλέον την κοινή γνώμη. Και είναι άγνωστο, κάτω από τις σημερινές πραγματικά δύσκολες συνθήκες, πως θα κινητοποιηθεί ο κόσμος να υπερβάλει εαυτό και να προχωρήσει σε κινήσεις υπέρβασης και δημιουργίας. Η χώρα βρίσκεται σε πραγματικό αδιέξοδο. Καθοδηγούμενη από αδύναμες ηγεσίες. Ας ελπίσουμε πως κάτι καινούργιο θα μπορέσει να αναδειχθεί.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ Η ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ;

ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ Η ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ;

 

« Η κυβέρνηση ακολουθεί μιά πολιτική νεοφιλελεύθερου σοσιαλισμού»
Αντώνης Σαμαράς, Πρόεδρος Νέας Δημοκρατίας

 

Η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει προκαλέσει συγχύσεις και σοβαρότατες πολιτικές ανακατατάξεις. Αρχίζοντας από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου η συντηρητική κυβέρνηση Μπούς αναγκάσθηκε, κάτω από την πίεση της «πολιτικά ορθής» αντίδρασης τραπεζιτών και λογής οικονομολόγων, να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη των δημοσίων ταμείων και να χρηματοδοτήσει πολλούς κλυδωνιζόμενους χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς. Η απειλη ήταν η ολοκληρωτική κατάρρευση της οικονομίας. Παρά την σθεναρή αντίδραση πάνω απο εκατό μελών του Κογκρέσσου και δεκάδων αναγνωρισμένων οικονομολόγων (ανάμεσά τους και τρείς βραβευμένοι με Νόμπελ) το κράτος εγκατέλειψε τις αγορές κι’ αναμίχθηκε ολοκληρωτικά στην οικονομία. Είχα τότε γράψει πως ο νεοφιλελευθερισμός είχε τελειώσει. Και πως τα συνακόλουθα αδιέξοδα της αμερικανικής οικονομίας θα οφείλονταν αποκλειστικά και μόνο στην ανάμιξη του κράτους στις αγορές.


Χρειάσθηκε να περάσουν δύο περίπου χρόνια και να εκλεγεί ενδιάμεσα ο Δημοκρατικός Πρόεδρος Ομπάμα ώστε οι αμερικανοί να συνειδητοποιήσουν τα αδιέξοδα και να ψηφίσουν μαζικά και πάλι υπέρ της μείωσης των δημοσίων δαπανών και της δραστικής περικοπής των φόρων. Επαναφέροντας έτσι το εκκρεμές του πολιτικού διαλόγου στη βάση της παραδοχής της ανωτερότητας της οικονομίας της αγοράς.


Στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι περισσότερο σύνθετο. Γιατί αυτός που χρεοκόπησε εδώ και οδήγησε στην τραγική ελληνική οικονομική κρίση υπήρξε εξ αρχής το κράτος – και όχι οι Τράπεζες. Μιά χώρα βουτηγμένη στον αδιέξοδο κρατισμό από δεκαετίες ολόκληρες, φρόντιζε με δανεικά να εξαγοράζει τους ψηφοφόρους μοιράζοντας παροχές από πόρους που δεν υπήρχαν. Παράλληλα, το σύνολο σχεδόν των μέσων της ενημέρωσης συντεταγμένα πίσω από συμφέροντα εργολαβιών με το δημόσιο αλλά και η κρατικοδίαιτη ακαδημαική κοινότητα αφαιρούσαν το πνευματικό οξυγόνο της κοινωνίας προπαγανδίζοντας το κράτος γκουβερνάντα (που φροντίζει δήθεν για κάθε μας ανάγκη) κι εξοβελίζοντας κάθε αντίθετη φωνή στον Καιάδα της κοινωνικής δήθεν αναλγησίας.


Το βασικό θύμα αυτής της εξέλιξης υπήρξε βέβαια ο κεντροδεξιός χώρος. Υποχρεωμένοι να χορεύουν στους τόνους των βαρόνων της ενημέρωσης οι ηγεσίες της λεγόμενης συντηρητικο-φιλελεύθερης παράταξης εγκατέλειψαν τις φυσιολογικά δικές του πολιτικές αντιλήψεις κι ενσωματώθηκαν στον ιδεολογικό πολτό της εξιδανίκευσης του κράτους. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε όλοι τώρα ολοζώντανο γύρω μας. Η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας υπήρξε επακόλουθο της έλλειψης αντίστασης στις πλειοψηφικές φωνές του ελληνικού κρατισμού. Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη δίχως πολιτικά συγκροτημένη φωνή που να υποστηρίζει δραματικές περικοπές στον δημόσιο τομέα, την μείωση των φόρων και τον δραστικό περιορισμό της γραφειοκρατίας. Συνακόλουθα ο νεοφιλελευθερισμός, που σαν σημαία ιδεολογικής επιβολής οδήγησε σωρεία χωρών στην ευημερία και την καταξίωση, δαιμονοποιήθηκε κι’ εξωστρακίσθηκε στα τάρτατα. Συχνά με ευθύνη και πρωτοβουλία των ηγεσιών και της συντηρητικής παράταξης ακόμη.


Η απόληξη είναι πολιτικό αδιέξοδο. Οτιδήποτε καταλήγει να είναι δυσάρεστο ονοματίζεται νεοφιλελεύθερο και ρίχνεται στην κοινή περιφρόνηση. Πιθανώς για τους συντηρητικούς ακόμη και ο κομμουνισμός μπορεί να θεωρηθεί νεοφιλελεύθερος για να καταγγελθεί. Πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης της ΝΔ είχε αποκαλέσει κάποιες θέσεις του ΚΚΕ για δικαιώματα των φυλακισμένων σαν τέτοιες!! Το Μνημόνιο όμως και η πολιτική Παπανδρέου με τους τεράστιους φόρους – όπως σωστά αναφέρει η Εστία – μόνο νεοφιλελεύθερη δεν μπορεί να είναι. Η απάντηση των νεοσυντηρητικών σε μιά χρεοκοπία κράτους θα ήταν φυσιολογικά η αδράνεια. Δανεισθήκατε και χρεωθήκατε, θα έλεγαν. Διαπράξατε δηλ. έγκλημα. Η ποινή είναι η χρεοκοπία. Οπως σωστά αναφέρει σε σχόλιό του στο Journal of Books ο Π. Μανδραβέλης, το ΔΝΤ «δεν παύει να είναι μια πολιτική απάντηση, ένας διακρατικός παρεμβατισμός στις αγορές. Γι’ αυτό πολλοί ακραίοι νεοσυντηρητικοί απεχθάνονται θεσμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. Την εποχή, μάλιστα, της παντοδυναμίας των οι ρεπουμπλικάνοι της Ουάσιγκτον προσπάθησαν να τους υπονομεύσουν με την λογική ότι νοθεύουν τον υγιή ανταγωνισμό στις παγκόσμιες αγορές».


Η ίδια όμως η ΝΔ αποκαλεί νεοφιλελεύθερη την πολιτική της σημερινής κυβέρνησης. Αποκαλύπτοντας το κενό πολιτικής στρατηγικής στο οποίο βρίσκεται. Στο όνομα τη αντιπαλότητας και της οξείας κριτικής τα πάντα επιτρέπονται . Ακόμα και ο ιδεολογικός αυτοτραυματισμός. Εφ όσον η κυβέρνηση, σύμφωνα με την ΝΔ, προωθεί φιλελεύθερες πολιτικές αυτή, σαν μελλοντική κυβέρνηση, τι μέτρα προτίθεται να εφαρμόσει; Mήπως σοσιαλιστικά; Τα οποία οι ίδιοι οι σοσιαλιστές κι εδώ και στο εξωτερικό ομολογούν πως είναι αναποτελεσματικά και ανέφικτα; O παρεμβατισμός του κ. Ομπάμα στις ΗΠΑ βούλιαξε αύτανδρος (μαζί με τους κκ Στίγκλιτζ, Κρούγκμαν κλπ). Η ΝΔ είναι φανερό πως υπονομεύει η ίδια τις προοπτικές της. Οδηγώντας την κοινωνία αναπόφευκτα στην αναζήτηση κάποιας άλλης γνήσια φιλελεύθερης λύσης.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΥΦΥΕΙΣ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΙ

ΕΥΦΥΕΙΣ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΙ

«Οι ηλίθιοι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Οι ευφυείς μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων»
Καγκελάριος Βίσμαρκ


Παρακολούθησα πρόσφατα στην τηλεόραση του BBC μιά συζήτηση ανάμεσα σε αμερικανούς γερουσιαστές και των δύο μεγάλων κομμάτων με θέμα τις εκλογές της Τρίτης 2 Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Ηταν αποκαλυπτικό πως και τα δύο κόμματα επιμένουν σε μιά πολιτική δραστικής μείωσης των φόρων. Και οι δύο συνομιλητές συμφώνησαν πως σε μιά οικονομία που κλονίζεται είναι εγκληματική κίνηση η όποια αύξηση της φορολογίας. Διότι έτσι νεκρώνεται η αγορά, απονευρώνεται η κατανάλωση και πεθαίνει το λιανικό εμπόριο. Μαζί με όλα αυτά οι μεγάλοι φόροι γονατίζουν τις σοβαρές επιχειρήσεις και οδηγούν την οικονομία γενικότερα σε αδιέξοδα. Και τα δύο μεγάλα αμερικανικά κόμματα συμφωνούν πως κάθε σκέψη για φόρους σε σχέση με την μελλοντική πορεία της οικονομίας θα ήταν καταστροφική. Η κάθε πλευρά βέβαια βλέπει διαφορετικά την ανάπτυξη και την χρησιμοποίηση των εσόδων του προυπολογισμού. Δεν διαφωνούν όμως πως οι καινούργιοι φόροι αποτελούν την χαριστική βολή για μιά οικονομία σε κρίση.

Αξίζει βέβαια να σημειώσουμε πως το γενικότερο πλαίσιο της συζήτησης στις ΗΠΑ έχει να κάνει με την πλήρη αποτυχία της επεκτατικής πολιτικής Ομπάμα. Η οικονομική πολιτική του αμερικανού Προέδρου απηχεί τις απόψεις και των οικονομολόγων – συμβούλων και του δικού μας Πρωθυπουργού (Στίγκλιτζ, Κρούγκμαν κλπ) και συνεπάγονται μεγάλες δημόσιες δαπάνες για την επανεκκίνηση της οικονομίας (stimulus). Είναι αυτονόητο πως οι μεγάλες δημόσιες δαπάνες οδηγούν σε μεγάλες φορολογικές επιβαρύνσεις. Που όμως εξοντώνουν την οικονομία. Ετσι, ο Ομπάμα σήμερα βουλιάζει την χώρα του σε μιά άνευ προηγουμένου δημοσιονομική τρύπα γονατίζοντας τις δυναμικές επιχειρήσεις κι αυξάνοντας, άθελά του βέβαια, την ανεργία. Η αντίδραση του αμερικανικού λαού στην πολιτική αυτή εκδηλώνεται με την αρνητική του ψήφο του στις εκλογές για το Κογκρέσο.

Πριν από λίγες ημέρες ένας ελληνικός τηλεοπτικός σταθμός είχε συνέντευξη με τον παλιό Πρόεδρο της Αργεντινής Ντε Λα Ρούα. Ο πολιτικός ηγέτης της Αργεντινής υπήρξε ο μοιραίος άνθρωπος της χώρας του μιά και στα χέρια του κατέρρευσε οριστικά η οικονομία της Αργεντινής. Ο σοσιαλιστής Ντε Λα Ρούα είχε έρθει στην εξουσία για να βάλει τάξη – όπως έλεγε – στην κακοδιαχείριση του προηγούμενου Περονιστή, αλλά νεοφιλελεύθερου κατά τις πολιτικές, Προέδρου Μένεμ. Και να αποκαταστήσει βέβαια τις όποιες κοινωνικές αδικίες. Το αποτέλεσμα ήταν η οικονομία της χώρας να οδηγηθεί στη διάλυση και στην αγκαλιά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Ντε Λα Ρούα στην ελληνική τηλεόραση, η καταστροφή προήλθε από την επιλογή της κυβέρνησής του να μειώσει τα ελλείμματα μέσω της αύξησης των εσόδων. Με την επιβολή βέβαια καινούργιων και μεγάλων φορολογικών επιβαρύνσεων. Οι μεγάλοι φόροι εξόντωσαν την αγορά, οδήγησαν σε παρατεταμένη ανεργία, προκάλεσαν φυγή συναλλάγματος και επιχειρήσεων στο εξωτερικό και κατέληξαν σε αιματηρές εισβολές ανεξέλεγκτων όχλων σε καταστήματα και κατοικίες. Ο Ντε Λα Ρούα επεσήμανε πως αν η πολιτική του ήταν διαφορετική, κυρίως αν είχε επιχειρήσει να μειώσει το έλλειμμα μέσω μείωσης των κρατικών δαπανών, κι όχι αύξησης των εσόδων, τότε πιθανότατα η χώρα του να είχε αποφύγει τα τραγικά συνεπακόλουθα.

Το ερώτημα είναι αν κανείς μαθαίνει στην Ελλάδα από όσα έπαθαν η υφίστανται οι κυβερνήτες της Αργεντινής κατά το παρελθόν και οι πολιτικές ηγεσίες της Αμερικής σήμερα. Από αυτά που βλέπουμε και ακούμε δεν φαίνεται το μήνυμα να έχει περάσει τον Ατλαντικό. Προφανέστατα η ελληνική κυβέρνηση δεν διαπραγματεύθηκε σωστά με την τρόικα. Η μάλλον δεν διαπραγματεύθηκε καθόλου. Διότι οι εμμονές των ευρωπαίων με την αυξημένη φορολογία και την έμφαση στα έσοδα ενσωματώθηκαν στο Μνημόνιο σχεδόν αδιαμαρτύρητα. Προφανώς διότι κανένας στην κυβέρνηση δεν είχε το θάρρος να σημειώσει πως το έλλειμμα θα μπορούσε να ψαλιδιστεί με γενναίες περικοπές στο κράτος και στα έξοδά του.

Ο Βίσμαρκ, αν ζούσε, δεν θα είχε σε μεγάλη εκτίμηση την διορατικότητα των ηγητόρων μας.
 

 

Πλήρες Άρθρο »