ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Δεν μου αρέσει να επιχαίρω. Ιδιαίτερα αν η ευκαιρία είναι δεμένη με άσχημες στιγμές για τον τόπο. Μόλις πριν από λίγες ημέρες είχα προειδοποιήσει πως η πραγματοποίηση μεγάλων ξένων επενδύσεων στον τόπο είναι όνειρο απατηλό. Κυρίως για όσο διάστημα στον τόπο επικρατεί η νοοτροπία του κρατισμού με ανεξέλεγκτη την γραφειοκρατία, ένα δαιδαλώδες και αβέβαιο φορολογικό καθεστώς, με τα δικαστήρια να παρεμβαίνουν στην οικονομία και την διαφθορά να ταλανίζει την καθημερινότητά μας. Η επένδυση στον Αστακό κατέρρευσε. Λόγω μελλοντικής αβεβαιότητας για την βιωσιμότητά της αλλά και επειδή δεν μπορούσαν τα μέλη της επιχειρηματικής κοινοπραξίας να τα βρούνε μεταξύ τους.

Από τα πράγματα είναι δεδομένο πως η χώρα δεν πρόκειται να ορθοποδήσει και να αποφύγει την ολοκληρωτική χρεωκοπία αν δεν υπάρξει ανάπτυξη. Μια έννοια που στη χώρα μας έχει πάρει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Για κάποιους η ανάπτυξη ταυτίζεται με κάποιο τομέα κυβερνητικής πολιτικής. Αρκεί λοιπόν η λήψη κάποιας κυβερνητικής απόφασης και κάποιο πακέτο «μέτρων» ώστε η ανάπτυξη να αρχίσει να δρομολογείται. Η ανάπτυξη δυστυχώς όμως δεν είναι κυβερνητική υπηρεσία. Που να υπακούσει σε κανόνες διοικητικής ιεραρχίας και να στοιχίζεται κατόπιν διαταγών των ανωτέρων.

Η ανάπτυξη αποτελεί κοινωνική διαδικασία. Που προκαλείται από παράγοντες που σχετίζονται με αλληλεπιδράσεις λογής οικονομικών και θεσμικών παραγόντων. Η ανάπτυξη λ.χ. δεν πρόκειται να κάνει την εμφάνισή της αν δεν μπει νυστέρι στην αναποτελεσματική κι αποτελματωμένη δημόσια γραφειοκρατία. Ανάπτυξη επίσης είναι αδύνατη κάτω από το σημερινό καθεστώς φορολογικής επίθεσης εναντίον κάθε Έλληνα που κατορθώνει να πετύχει κάτι στη ζωή του. Και βέβαια προοπτική μακροπρόθεσμης ανάπτυξης αποτελεί χίμαιρα σε ένα πολιτικό σύστημα όπου η κάθε κυβέρνηση θεωρεί το κρατικό θησαυροφυλάκιο προσωπικό της φέουδο μοιράζοντας, ασυντόνιστα, αποσπασματικές παροχές με μοναδικό στόχο τα καλά αποτελέσματα στην κάλπη.

Το πιο κρίσιμο όμως θέμα είναι η λεγόμενη κρατική συμμετοχή στην ανάπτυξη. Ποτέ στην ιστορία η ανάπτυξη δεν κατακτήθηκε μέσω δημοσίων δαπανών και αύξηση των κρατικών επιδοτήσεων και κινήτρων. Ο Μπούς απέτυχε παταγωδώς με τις μεγάλες επιδοτήσεις στην γεωργία και την παρεμπόδιση φτηνών εισαγωγών από τον υπόλοιπο κόσμο. Εξ ίσου και η σημερινή αμερικανική κυβέρνηση έχει αποτύχει με τις περίφημες μεγάλες κρατικές χρηματοδοτήσεις της οικονομίας. Τα stimuli του κ. Ομπάμα, που έχουν ήδη στοιχίσει πολλά δις δολάρια στους Αμερικανούς φορολογούμενους, το οικονομικό τέλμα στις ΗΠΑ δεν έχει υποχωρήσει ενώ η ανεργία εξακολουθεί να καλπάζει.

Όπως σημειώνει ο John Wallis στο σημείωμά του “Government Growth, Income Growth, and Economic Growth”, που περιλαμβάνεται (κεφ. 14) στο βιβλίο των John A. James και Mark Thomas, Capitalism in Context: Essays on Economic Development and Cultural Change in Honor of R.M. Hartwell (University Of Chicago Press, 1994), καμία θεωρία ανάπτυξης που στηρίζεται στην προϋπόθεση πως οι δημόσιες επενδύσεις αποτελούν κρίσιμη παράμετρο για την επίτευξή της, δεν μπορεί ιστορικά να επιβεβαιωθεί. Οι πρώτες χώρες που εκβιομηχανίστηκαν δεν χρειάσθηκαν κρατικά χρήματα για να το πετύχουν. Στην Αγγλία, για παράδειγμα, ούτε η αρχική συσσώρευση κεφαλαίου ούτε και οι συνακόλουθες επενδυτικές δραστηριότητες εξαρτήθηκαν από την ανάμιξη του δημόσιου τομέα. Ακόμα κι εκεί που οι δημόσιες επενδύσεις, πέρα από τις αναγκαίες υποδομές, σημείωσαν επιτυχία στην κινητοποίηση της αναπτυξιακής διαδικασίας (λ.χ. στην Ελλάδα) μακροπρόθεσμα οδήγησαν σε δημοσιονομικά αδιέξοδα (πολλαπλές διαχρονικά κρίσεις με κορυφαία βέβαια την τρέχουσα).

Εξυπακούεται πως οι κουβέντες περί ανάπτυξης, με ανέγγιχτα όλα τα υπόλοιπα κακώς κείμενα της ελληνικής δημόσιας πραγματικότητας, δεν οδηγούν πουθενά. Η χώρα δυστυχώς θα συνεχίσει να βουλιάζει στην απογοήτευση και την παρακμή. Οσο ο δημόσιος τομέας παραμένει απρόσβλητος στο μέγεθος, στις εξουσίες αλλά και στις αυθαιρεσίες του η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να διασωθεί. Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί ενώ κάθε πολιτική δοκιμάζεται, και οι πλέον επαχθείς μάλιστα από αυτές με ευκολία εφαρμόζονται (όπως οι φορολογικές επιβαρύνσεις) κανένας δεν τολμά ούτε και να σκεφθεί το προφανέστατο. Δηλ. την δραστική περικοπή των δαπανών του κράτους. Και με μείωση εξόδων δεν εννοούμε βέβαια την παραπλανητική σημερινή τακτική της στάσης ουσιαστικά πληρωμών (το κράτος δηλ. να μην πληρώνει τις υποχρεώσεις του προς τους πολίτες στους οποίους οφείλει) αλλά την κατάργηση κρατικών φορέων και οργανισμών.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

Αρχικό Περιεχόμενο της Σελίδας :
                                                                     ΣΧΟΛΙΑ

 

ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ Ο ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ

Είναι πραγματικά εντυπωσιακά αναπάντεχη η πολιτική στρατηγική του Γ. Καρατζαφέρη. Οπως είχα σημειώσει μετά την εκλογή Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ η πιθανότερη εξέλιξη θα ήταν η συρρίκνωση της ΝΔ μέσα από ανοίγματα του ΠΑΣΟΚ προς τα δεξιά και του ΛΑΟΣ προς το Κέντρο. Οι τότε προβλέψεις μου επιβεβαιώνονται. Δεν περίμενα όμως πως ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ θα έπαιζε τόσο πετυχημένα το χαρτί των στρατηγικών ελιγμών. Και θα έφερνε τόσο γρήγορα αποτελέσματα. Είναι βέβαια δεδομένο πως στις εξελίξεις αυτές βοηθιέται από τις ερασιτεχνικές κινήσεις της ηγετικής ομάδας της ΝΔ. Που δείχνει να κάνει ότι μπορεί για να μετατρέψει την παλαιά κραταιή παράταξη σε μικρό κόμμα της λεγόμενης λαικής δεξιάς. 

 

ΠΑΛΙ ΚΛΕΙΣΤΗ Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ !!

Οι συμβασιούχοι του Υπουργείου Πολιτισμού έκλεισαν για μιά ακόμη φορά την Ακρόπολη. Και πάλι για μισθολογικούς λόγους και για να γίνουν μόνιμοι. Ωστε να μπορούν να την κλείνουν ..ευκολότερα. Αυτή και μόνο η ιεροσυλία που διέπραξαν θα έπρεπε να οδηγήσει την ηγεσία του Υπουργείου στο να τους διώξει άμεσα από την υπηρεσία. Η Ακρόπολη στην πορεία της ιστορίας μοναχά από κατακτητές οδηγήθηκε σε κλείσιμο (Ρωμαίοι του Σύλλα) και βάρβαροι συνέβαλαν στην καταστροφή της (οι Σκανδιναυοί Ερούλοι). Ακόμα και οι Γότθοι του Αλάριχου την σεβάσθηκαν. Μέχρι που έφθασαν οι συμβασιούχοι της σύγχρονης Ελλάδας. Ισως θα έπρεπε οι περικοπές σε υπαλλήλους του δημόσιου τομέα να αρχίσουν από εκεί.   

  

ΕΞΥΠΝΑΔΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΩΝ

Ασχετοι συνήθως οι παρουσιαστές πρωινών τηλεοπτικών εκπομπών επιμένουν να έχουν γνώμη και για πράγματα που εντελώς αγνοούν.  Η είδηση έτσι πως οι τρείς νέοι νομπελίστες στην οικονομία εκφράζουν απόψεις υπέρ της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας δεν βρήκε σύμφωνο τον ξερόλα επανακάμψαντα αστέρα κρατικού τηλ/κού σταθμού. Δίχως αντίλογο λοιπόν απεφάνθη πως και στον ...18ο αιώνα τέτοιες αντιλήψεις ήταν της μόδας!! Δεν μας είπε όμως τίποτε για την κατάληξη των παρεμβατικών οικονομικών πολιτικών του 20ου. Χρεωκοπία, αδιέξοδα , φτώχεια κι ανεργία. Με τέτοια όμως θολώνουν την κρίση του λαού και φτάνουμε σε χάλια σαν αυτά που μαστίζουν τώρα την χώρα μας.   

 

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΑΝΩΛΗ

Τον Κ. Μητσοτάκη ανέλαβε να αποστομώσει ο ...Γιάννης Μανώλης. Οταν η ΝΔ ...καληνυχτίζει (!) τον πρώην Πρωθυπουργό κι αναλαμβάνει να επιχειρηματολογήσει εναντίον του ο πρώην συνδικαλιστής του ΟΤΕ, δεν είναι δσυκολο να καταλάβει κανείς το αδιέξοδο της πολιτικής μας ζωής. Αποδεχόμενοι τέτοιας ποιότητας ηγεσίες δεν είναι παράδοξο πως αποφασίζουν τελεσίδικα για το μέλλον μας μεσαίας στάθμης υπάλληλοι διεθνών οργανισμών.  

 

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΕΤΡΑΔΙ

Πραγματική γροθιά στο στομάχι των σοσιαλιστών περιβαλλοντολόγων αποτελεί το παγκόσμιο best seller βιβλίο του Jiang Rong με τίτλο Wolf Totem (Το Τοτέμ του Λύκου). Μιά συγκλονιστική ιστορία της ζωής στην στέππα της Μογγολίας και πως αυτή ερημώθηκε και μεταβλήθηκε σε έρημο από τις 'προοδευτικές' πολιτικές των Κινέζων κομμουνιστών της εποχής του Μάο. Τρομερή ευαισθησία και απίστευτες περιγραφές συνθέτουν το βιβλίο που συγκλόνισε τους Κινέζους πουλώντας περισσότερα αντίτυπα κι' από το Κόκκινο Βιβλιαράκι του 'Μεγάλου Τιμονιέρη'.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

 

Συνεχίζονται ακόμη οι καταγγελίες διαφόρων «ειδικών» πως η κυβέρνηση υιοθετεί νεοφιλελεύθερες πολιτικές ακολουθώντας τις οδηγίες της περίφημης τρόικας. Η ανοησία του ισχυρισμού είναι περίπου αυταπόδεικτή. Η Ευρωπαική Ενωση και η Κεντρική Ευρωπαική Τράπεζα αντιπαθούν τις νεοφιλελεύθερες επιλογές περισσότερο ακόμη κι από την κα Παπαρήγα. Το δε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κάτω από την ηγεσία του Γάλλου σοσιαλιστή και επίδοξου υποψήφιου για την Προεδρία της Γαλλίας κ. Στρώς Κάν, μοιάζει με νεοφιλελεύθερο όσο ένας άγριος λύκος της Μογγολίας με την ψιψίνα της κυριούλας του διπλανού διαμερίσματος. Οι αγγλοσαξωνικές ρίζες των πολιτικών της ελεύθερης αγοράς κάνουν τους Γερμανο-γάλλους που κυριαρχούν στα ευρωπαικά πράγματα να βλέπουν τον νεοφιλελευθερισμό όπως τον αντικρίζουν τα στελέχη του βαθέως Πασόκ η και της ελληνικής λαικής δεξιάς.

Οι σχετικές πολιτικές το επιβεβαιώνουν. Τα κυβερνητικά μέτρα έχουν κατά κύριο λόγο επικεντρωθεί στους φόρους. Μεγάλοι συντελεστές άμεσης φορολογίας, φόροι στην ακίνητη περιουσία, αυξήσεις του ΦΠΑ, έκτακτες εισφορές, συχνές μεταβολές στην φορολογικές διατάξεις. Και βέβαια καινούργιες ρυθμίσεις ελέγχων στις διάφορες αγορές – από το εμπόριο, στην οικοδομή και στις διάφορες επι μέρους δραστηριότητες. Πως είναι δυνατόν όλες αυτές οι βάναυσες παρεμβάσεις στην τσέπη και στην κοινωνική ζωή των πολιτών να αποκαλούνται, από πελαγωμένους ηλίθιους σαν νεοφιλελεύθερες;

Εχω πολλές φορές εξηγήσει πως ο νεοφιλελευθερισμός εκφράζεται με τις ακόλουθες πολιτικές. Η ελαχιστοποίηση των φορολογικών επιβαρύνσεων είναι η σημαντικότερη από αυτές. Οι δραματικές περικοπές στην έκταση του δημόσιου τομέα και στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες είναι μία άλλη. Κι ακολουθούν βέβαια ο έλεγχος της προσφοράς χρήματος, η διοικητική απορύθμιση των αγορών (deregulation) και η μεταφορά δημόσιας ιδιοκτησίας σε ιδιώτες (ιδιωτικοποίηση). Με κεντρικό άξονα βέβαια την απελευθέρωση. Κάθε είδους απελευθέρωση – από τις αγορές μέχρι τα επαγγέλματα, τον ανταγωνισμό, τις εργασιακές σχέσεις και τις προσωπικές επιλογές (από το σχολείο μέχρι την υγεία). Τι απ’ αυτά έγινε στην Ελλάδα; Με την εξαίρεση μιας σχεδόν δυσλεκτικής παρέμβασης στις άδειες μεταφορών δημόσιας χρήσης τίποτε άλλο δεν έχει ολοκληρωθεί. Πως είναι λοιπόν δυνατόν να μιλάμε για νεοφιλελεύθερες παρεμβάσεις;


Ο εσμός μάλιστα των διεθνών συμβούλων του Πρωθυπουργού επιβεβαιώνει του λόγου το ασφαλές. Δεν υπάρχει ανάμεσά τους κάποιος που να ενστερνίζεται πολιτικές μείωσης του κράτους, περιορισμού των φόρων και απελευθέρωσης των αγορών. Είναι όλοι, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι, υπερασπιστές της αναδιανεμητικής φορολογίας και του εκτεταμένου δημόσιου τομέα. Ο Στίγλιτζ μάλιστα είναι από τους φανατικότερους υποστηρικτές των μεγάλων δημόσιων δαπανών του Προέδρου Ομπάμα για την λεγόμενη επανεκκίνηση της οικονομίας. Μια πολιτική που μέχρις στιγμής δεν έχει φέρει το παραμικρό θετικό αποτέλεσμα. Και που μάλιστα οδήγησε και στην αποχώρηση του Προεδρικού συμβούλου Λώρενς Σάμμερς από την θέση του.


Αντίστοιχα και ο περίφημος Πώλ Κρούγκμαν, που προκάλεσε πρόσφατα σωρεία έντονων αντιδράσεων με επιστολές στους New York Times όταν με άρθρο του ισχυρίσθηκε πως η οικονομική κρίση στην Αμερική προήλθε από έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών προς τις Τράπεζες. Το σύνολο των επικριτών του επεσήμαναν πως οι ημι-κρατικές Τράπεζες Φάννυ Μέη και Φρέντυ Μακ δανειοδοτούσαν κάτω από αυστηρή επιτήρηση δίχως την εξασφάλιση εγγυήσεων. Και πως αυτό συνέβαινε λόγω της νομοθεσίας που επέβαλε σχετικές πολιτικές για την εξασφάλιση φτηνής λαικής στέγης. Και πως αρκετές Τράπεζες διώχθηκαν ποινικά επειδή ακριβώς απαιτούσαν σχετικές περιουσιακές η άλλες εγγυήσεις.*


Είναι τουλάχιστον φαιδρό να υποθέτει κάποιος πως μια κυβέρνηση που πολιτεύεται κάτω από την επίδραση τέτοιων συμβούλων θα προωθούσε μέτρα νεοφιλελεύθερα και …φιλο-καπιταλιστικά!! Ολες οι πολιτικές που έχουν υιοθετηθεί και που έχουν απονεκρώσει την αγορά, βυθίζοντας την χώρα στην ύφεση, (κυρίως οι μεγάλοι φόροι και η υποτιθέμενη εκστρατεία κατά της φοροδιαφυγής) αντανακλούν αρχές σοσιαλδημοκρατικές και εκφράζουν ένα βαθιά ριζωμένο, και στην ηπειρωτική Ευρώπη ακόμη, κρατισμό.

____________________________________

*Βλ. σχετ. “The Last Trillion-Dollar Commitment:The Destruction of Fannie Mae and Freddie Mac”, by Peter J. Wallison and Charles W. Calomiris, http://www.aei.org/outlook/28704.
v http://krugman.blogs.nytimes.com/2010/06/03/things-everyone-in-chicago-knows/ και “Government Housing Policies in the Lead-up to the Financial Crisis: A Forensic Study”, 2010, Edward Pinto, p130-132.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ

ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ

 

Όταν βρέθηκα στο τιμόνι του Δήμου του Πειραιά ολοκλήρωσα μια σειρά από έργα ανάπλασης της πόλης δίχως να χρεωθεί ο Δήμος ούτε μία, τότε, δραχμή. Οι προσπάθειές μας κινήθηκαν πάνω στη βάση ιδιωτικών χορηγιών με μοναδικό αντάλλαγμα την διαφημιστική προβολή του φορέα που διέθετε τους πόρους. Θυμίζω πως και όσα έργα έκανε ο ίδιος ο Δήμος τα έκανε με συνεργεία αυτεπιστασίας. Δίχως δηλ εργολαβίες και αναθέσεις σε παράγοντες εκτός Δήμου. Το αποτέλεσμα ήταν να πετύχουμε με ελάχιστο κόστος σημαντικές τότε διακρίσεις (λ.χ. δεύτερη καθαρότερη πόλη της Ευρώπης και καλύτερη Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση σύμφωνα με το CNN). To κυριότερο όμως ήταν πως παρέδωσα ένα Δήμο δίχως αυξημένα δημοτικά τέλη και με πλεόνασμα στον προυπολογισμό του. Σε αιτήματα μάλιστα κατοίκων για πρόσθετα δημοτικά έργα πρότεινα την περιφερειακή η τοπική επιβάρυνση ώστε εκείνοι που απολαμβάνουν το αποτέλεσμα του έργου να είναι και εκείνοι που θα φέρουν και το σχετικό οικονομικό βάρος. Δυστυχώς η σχετική μου πρόταση δεν μπόρεσε να εφαρμοσθεί διότι η τότε κυβέρνηση δεν δέχθηκε να προωθήσει την απαραίτητη σχετική νομοθετική ρύθμιση.

Θυμήθηκα τις σχετικές με το τότε δραστηριότητες παρακολουθώντας τις τοποθετήσεις σημερινών υποψηφίων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Και την σωρεία των ανοησιών που ακούγονται για τον τρόπο που θα πρέπει οι διάφοροι Δήμοι να πορευθούν. Οι εξωπραγματικές και περίπου γραφικές προτάσεις προέρχονται κυρίως από εκπροσώπους των διαφόρων αποχρώσεων της Αριστεράς. Που επιτέλους, αν δεν κινδύνευε να οδηγηθεί ο τόπος σε ολοκληρωτική καταστροφή, θα άξιζε να αναλάβουν κάπου την εξουσία για να δούμε τις προτάσεις τους στην πράξη. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ λ.χ. είχε προ καιρού υποτίθεται εξασφαλίσει από τον ιδιόρρυθμο Πρόεδρο της Βενεζουέλας Τσαβέζ φτηνό πετρέλαιο για την Αθήνα!! Δεν ξέρω αν το είδατε πουθενά. Εκτοτε πάντως η Βενεζουέλα αναγκάσθηκε να αγοράσει πετρέλαιο από την Ρωσία για να καλύψει τις δικές της ανάγκες! Προεκλογικά επίσης η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την καταπολέμηση της ανεργίας ήταν ο διορισμός όλων των ανέργων στο δημόσιο. Στο ίδιο δηλ. καταχρεωμένο κράτος που δεν είναι σε θέση πλέον να αντιμετωπίσει τις τρέχουσες υποχρεώσεις του.

Τι ακούμε όμως από τους αριστερούς υποψηφίους; Πως η κρίση που βιώνει η χώρα είναι κρίση του ..καπιταλισμού!! Παρά το γεγονός πως στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησαν οι Τράπεζες η οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αλλά το ίδιο το Κράτος. Που εξασφάλιζε για δεκαετίες ευημερία – σε ποιους άραγε(;) – δανειζόμενο. Πως λοιπόν είναι κρίση του – ουσιαστικά ανύπαρκτου στην Ελλάδα – γνήσιου καπιταλισμού; Στην Ελλάδα οι συντελεστές της φορολογίας είναι από τους υψηλότερους στον κόσμο. Και πάνω από το 60% της οικονομικής δραστηριότητας βρίσκεται .άμεσα η έμμεσα στα χέρια του κράτους. Πως γίνεται λοιπόν η οικονομική κρίση που χτυπά τους έλληνες πολίτες να είναι προιόν – ανύπαρκτων ουσιαστικά στη χώρα μας – καπιταλιστικών επιλογών;

To επόμενο επιχείρημα είναι πως δεν πρόκειται οι εργαζόμενοι να πληρώσουν για να καλυφθούν μέσω των τόκων τα έσοδα των διεθνών Τραπεζών. Αυτό είναι πραγματικά πρωτότυπο. Οι διεθνείς Τράπεζες ήσαν ευπρόσδεκτες όταν μας δάνειζαν για να δίνουμε αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις από χρήματα που ουδέποτε είχαμε κερδίσει (βλ. σχετικές «φιλολαικές» πολιτικές του πρώιμου Πασόκ). Τώρα όμως που οφείλουμε να επιστρέψουμε τα λεφτά που εισπράξαμε, και καταναλώσαμε βέβαια, ξιφουλκούμε εναντίον των «κακών» Τραπεζών. Που απλά ζητάνε πίσω αυτά που δικαιούνται.

Και κοντά σε όλα αυτά το κράτος κάνει ότι μπορεί για να τιμωρήσει όσους φορείς δραστηριοποιούνται ενεργητικά και με μεγάλη επιτυχία. Δεν πίστευα όταν διάβαζα πως η εταιρία ΠΛΑΙΣΙΟ κλήθηκε να πληρώσει έκτακτη εισφορά 800.000 ευρώ. Ακριβώς επειδή δραστηριοποιείται με επιτυχία στην πραγματική οικονομία. Εξυπηρετεί τις ανάγκες των νέων κυρίως ανθρώπων και προσφέρει απασχόληση σε εκατοντάδες αποφοίτους ΤΕΙ. Κι αντί το κράτος να επιβραβεύει κινήσεις σαν αυτή τιμωρεί την επιτυχία επιβάλλοντας βαριές έκτακτες εισφορές. Κι όπως μου ανέφερε αναγνώστης της ιστοσελίδας μου «έχουν άδικο μετά αυτοί που βγάζουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό και ψάχνουν άλλες διεξόδους;»

Το Υπ. Οικονομικών και η Αριστερά εξακολουθούν να βρίσκονται στον κόσμο τους. Οι μεν φορολογώντας ότι περίπου κινείται. Και οι άλλοι περιμένοντας από το κράτος σχεδόν τα πάντα. Πουθενά δεν ακούγεται η παραμικρή πρόταση για εθελοντική δράση των πολιτών, αυτενέργεια και ανάληψη ευθυνών. Παντού ακούγονται προτάσεις κινητοποιήσεων για παροχές από το κράτος. Από τον προυπολογισμό. Και από τους φόρους. Οσο λιγότερους φόρους πληρώνουν αντικειμενικά κάποιοι τόσο περισσότερες απαιτήσεις έχουν από τον δημόσιο κουρβανά.
Τέτοιες όμως προτάσεις συνιστούν ανοησία και οδηγούν σε ριζικά αδιέξοδα.
 

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ

 

Η κατάσταση στη χώρα βρίσκεται πραγματικά εκτός ελέγχου. Ο παραλογισμός που επικρατεί κόβει δίχως άλλο την ανάσα. Πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα στην υφήλιο που αμφισβητούμε την τετράγωνη λογική και ενθουσιαζόμαστε με επιλογές εξωπραγματικές και παράλογες. Μπροστά στην εντελώς αναπάντεχη βουτιά στο οικονομικό αδιέξοδο οι πάντες αναζητούν ενόχους εξαιρώντας τον εαυτό τους από την όποια ευθύνη. Η συλλογική υστερία με την οποία η ελληνική κοινωνία είχε στρατευθεί πίσω από το όραμα του μεγάλου κράτους που άκοπα εξασφάλιζε πλουτισμό και ευδαιμονία οι πάντες προσποιούνται πως δήθεν δεν τους αφορά.

Η περίπτωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι χαρακτηριστική. Εγινε τότε προσπάθεια να βγούμε από τον λήθαργο και να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα. Οι ΔΕΚΟ τέθηκαν μπροστά στις ευθύνες τους, δαπάνες δημόσιες ψαλιδίσθηκαν, ιδιωτικοποιήσεις προωθήθηκαν, φορείς μπήκαν σε σειρά άλλοι για να κλείσουν κι άλλοι να καταργηθούν. Οι αγορές άρχισαν να ανοίγουν, οι ευνοιοκρατίες να περιορίζονται και δημόσιες εργολαβίες και προμήθειες να περικόπτονται. Για πρώτη φορά η χώρα βρέθηκε με ετήσιο δημοσιονομικό πλεόνασμα. Κι όμως με μεγάλη πλειοψηφία η ελληνική κοινωνία στράφηκε εναντίον της. Γιατί έβαζε τέλος στο πάρτυ. Θίγοντας βαθειά ριζωμένα συμφέροντα. Με άλλοθι την καταδίκη του νεοφιλελευθερισμού τα βολεμένα στη διαφθορά στρώματα συνέχισαν ανενόχλητα την πορεία στην καταστροφή.

Το οξύμωρο είναι πως ορισμένοι σήμερα κραυγάζουν για την πολιτική τάξη που ποτέ δεν ύψωσε δήθεν την φωνή της για την καταστροφή στην οποία βαδίζαμε. Λησμονώντας την σκόπιμη δαιμονοποίηση όσων είχαν διαφορετική γνώμη και τον συνακόλουθο εξοβελισμό τους στο περιθώριο, καταγγέλλονται τώρα συλλήβδην οι πολιτικοί για να καλυφθούν οι ενοχές της υπόλοιπης κοινωνίας. Ο παραλογισμός όμως και η υποκρισία δεν τελειώνουν εδώ. Το σύστημα, μαζί και με την νοοτροπία του κόσμου, δεν εννοεί να αλλάξει. Η εύκολη εμμονή με την εξασφάλιση εσόδων φορτώνει με φόρους την οικονομία και γονατίζει τον δυναμισμό της οικονομίας. Και περιέργως αδιαφορούν όλοι με την ανεργία που αρχίζει να καλπάζει στον ιδιωτικό τομέα.

Νυστέρι όμως περικοπών στα έξοδα του δημόσιου τομέα μπαίνει μοναχά σε περιπτώσεις που και πάλι θύμα είναι η ιδιωτική οικονομία. Δεν αποδίδεται έτσι ο ΦΠΑ, δεν πληρώνονται ιδιώτες στους οποίους χρωστάει το κράτος (προμηθευτές νοσοκομείων, κατασκευαστικές εταιρίες, βενζινάδικα) και δεν συμψηφίζονται χρέη του δημοσίου με υποχρεώσεις των ιδιωτών απέναντί του. Το δημόσιο όμως προωθεί αμέσως συμψηφισμούς όταν αυτό χρωστάει.

Όταν όμως φθάνουμε στην απασχόληση στο δημόσιο σύσσωμη η κοινωνία κινητοποιείται ενάντια σε τυχόν απολύσεις. Συμβασιούχοι απαιτούν μονιμοποιήσεις ενώ η εργασιακή τους σχέση έχει ολοκληρωθεί. Κόμματα και ΜΜΕ, που αδιαφορούν για ιδιωτικές επιχειρήσεις και εργοστάσια που κλείνουν, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για συμβασιούχους που κλειδώνουν την Ακρόπολη (μόνο οι Ρωμαίοι του Σύλλα, οι βάρβαροι Ερούλοι εισβολείς και οι Ναζί το έκαναν στο παρελθόν) και αντιδρούν στην προσπάθεια των Αρχών (εισαγγελείς και αστυνομία) να αποκαταστήσουν την τάξη.

Το χειρότερο είναι πως ουδείς μαθαίνει από το παρελθόν. Τυφλωμένη η κυβέρνηση από τις σοσιαλίζουσες ιδεοληψίες της επιμένει σε φοροεπιδρομές δίχως προοπτική. Αγνοώντας πέρα από την κοινή λογική και την διεθνή σχετική εμπειρία (βλ. Grigore Pop-Eleches, From Economic Crisis to Reform: IMF Programs in Latin America and Eastern Europe, 2008). Και στην Αργεντινή ο σοσιαλιστής Ντε Λα Ρούα διαδέχθηκε τον «νεοφιλελεύθερο» Κάρλος Μένεμ στοχεύοντας στην αποκατάσταση των υποτιθέμενων κοινωνικών αδικιών και στη «διάσωση» της χώρας. Με καταιγισμό φόρων βέβαια. Το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευση της αγοράς, η γενική φτώχεια και οι λεηλασίες από εξαγριωμένους όχλους πολλών πόλεων. Τελικά η Αργεντινή χρεοκόπησε ολοκληρωτικά και ακόμη δυσκολεύεται να συνέλθει.

Η θεοποίηση της παραφροσύνης όμως γίνεται κυρίαρχο φαινόμενο της δημόσιας ζωής της χώρας όταν η Αριστερά, της οποίας οι ιδέες κυριάρχησαν στα μεταδικτατορικά χρόνια στον τόπο και οδήγησαν ουσιαστικά στα τραγικά οικονομικά αδιέξοδα, εμφανίζεται τιμητής των πάντων. Προπαγανδίζοντας μάλιστα πολιτικές πάνω στην γραμμή του κρατισμού που, εφαρμοζόμενες, θα εμβάθυναν ακόμη περισσότερο τα αδιέξοδα. Να μην ξεχνάμε πως προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε πως η ανεργία μπορεί να καταπολεμηθεί μοναχά μέσω του διορισμού όλων των ανέργων στο …δημόσιο!

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν πως η εσωτερική βιτρίνα της χώρας, η ιδιωτική δηλ. τηλεόραση, πλημμυρίζει από αγράμματες ασημαντότητες και άνευ προσωπικότητας αλλά πλήρους αλαζονείας πολύξερους πολυλογάδες. Η παραφροσύνη οφείλει από κάπου να διακρίνεται. Και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ φροντίζουν να εξυπηρετούν την σχετική ανάγκη.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ....ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ

ΤΟ....ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ

 

Λυπάμαι που αναγκάζομαι να γίνω καυστικός αλλά οι προοπτικές μαζικών επενδύσεων στην Ελλάδα από αξιόπιστους διεθνείς φορείς μοιάζουν με ευθυμογράφημα. Και ο λόγος είναι απλός. Οι επενδύσεις δεν είναι κινήσεις φιλανθρωπίας που στοχεύουν στην εξασφάλιση καλύτερων ημερών για τους Έλληνες πολίτες. Οι επενδύσεις είναι απλά και ξάστερα πρωτοβουλίες οικονομικής κερδοσκοπίας τις οποίες αναλαμβάνει κάποιος στοχεύοντας σε υψηλές αποδόσεις και εξασφαλισμένα κατά το δυνατόν κέρδη. Μιά ματιά στο κλίμα απέναντι στις αγορές που κυριαρχεί στην Ελλάδα εύκολα πείθει κάποιον πως μιά τέτοια προοπτική είναι μάλλον ουτοπική.

Η προσέλκυση ξένων επενδύσεων προϋποθέτει ορισμένα δεδομένα. Το κυριότερο από αυτά είναι ταχύτατες διαδικασίες εγκατάστασης των σχετικών καινούργιων επιχειρηματικών μονάδων. Υποτίθεται πως το εμπόδιο αυτό θα ξεπερασθεί με το νομοσχέδιο για fast track επενδύσεις που προωθεί στη Βουλή ο κ. Χάρης Παμπούκης. Το «υποτίθεται» αναφέρεται στην αστείρευτη πηγή πρωτότυπων διαδικασιών που σκαρφίζεται η ελληνική γραφειοκρατία προκειμένου να μη χάσει εξουσίες και αρμοδιότητες. Με σημαία την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος αλλά και άλλες απαραίτητες για τις στρατιές μανδαρίνων που μαστίζουν τα ελληνικά υπουργεία ρυθμίσεις και εγκρίσεις, οι επι μέρους υπηρεσίες θα κάνουν ότι είναι δυνατόν ώστε οι κατ΄εξαίρεση διαδικασίες εξπρές του ν/σ να εκτροχιαστούν. Με την συμβολή και της αναβλητικής δικαιοσύνης – πρωτοστατούντος του Συμβουλίου Επικρατείας – πολλές κινήσεις θα ματαιωθούν, ενώ άλλες θα οδηγηθούν στις ελληνικές καλένδες.

Ας ελπίσουμε όμως πως θα είμαστε τυχεροί. Και η κυβέρνηση πραγματικά θα ξεπεράσει τον κυκεώνα διατάξεων, αδειών, εγκρίσεων και ρυθμίσεων που προβλέπουν οι πάμπολλοι και συχνά αντιφατικοί νόμοι της χώρας. Υπάρχει και το ζήτημα της λειτουργίας των επιχειρήσεων. Για να προσελκύσει μιά χώρα επενδύσεις και οι διάφορες διακηρύξεις να γίνουν πράξη και ουσία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η σιγουριά και η σταθερότητα. Για τον επενδυτή κυρίως και για την τύχη των πόρων που θα διαθέσει. Η δυνατότητα της ελληνικής γραφειοκρατίας για αυθαιρεσίες και ερμηνείες των νόμων κατά το δοκούν συνιστά θεμελιώδες αντικίνητρο για κάποιον να δραστηριοποιηθεί οικονομικά στη χώρα. Οι νόμοι κατά κύριο λόγο δεν εφαρμόζονται από το ίδιο το ελληνικό κράτος και τα όργανά του. Εντελώς ατιμώρητα, και δίχως τον παραμικρό δισταγμό, διαπομπεύονται πρόσωπα προερχόμενα κυρίως από τον επιχειρηματικό κόσμο. Απλά και μόνο ώστε οι πολιτικοί να έχουν άλλοθι για δικές τους αντιδημοφιλείς και κατακριτέες ενέργειες.

Την ίδια ώρα, το δημόσιο ενώ απαιτεί από τους πολίτες συμμόρφωση σε λογής αυθαίρετες ναι αναπάντεχες αποφάσεις (αύξηση ΦΠΑ, έκτακτες εισφορές) δεν διστάζει να αρνείται την θεσμοθετημένη του υποχρέωση για επιστροφές ΦΠΑ σε επιχειρήσεις και πολίτες. Το ίδιο ισχύει όταν το κράτος είναι υποχρεωμένο να αποζημιώσει ιδιώτες για πράξεις δικές του που προκάλεσαν ενδεχόμενα ζημίες. Απειλεί όμως με κυρώσεις, ακόμα και πλειστηριασμούς, αν ο πολίτης αδυνατεί να καταβάλει κάποια δόση των υποχρεώσεών του.

Το σοβαρότερο όμως αντικίνητρο για την όποια επενδυτική πρωτοβουλία είναι η αστάθεια και η απόλυτη αυθαιρεσία που χαρακτηρίζει το φορολογικό καθεστώς. Σε μιά χώρα που θεωρείται αυτονόητο, δίχως ανάγκη της όποιας επεξήγησης, πως όποιος έχει οφείλει και να καταβάλει η κυβέρνηση μεταβάλει και τρείς φορές ακόμη τον χρόνο το φορολογικό καθεστώς. Νέοι φόροι μπαίνουν συνεχώς, ενώ η άμεση φορολογία – που συνήθως επιβαρύνει τους ίδιους και τους ίδιους – θεωρείται ασυζητητί δικαιότερη της έμμεσης. Ανεξάρτητα αν την έμμεση μπορείς και να την αποφύγεις. Ενώ οι ευπορότεροι πολίτες είναι φυσικό να επιβαρύνονται περισσότερο με την έμμεση φορολογία, μιά και λογικά καταναλώνουν πολύ περισσότερα προϊόντα. Εξ άλλου, στην έμμεση φορολογία δεν υπάρχει φοροδιαφυγή. Όσοι έχουν υψηλά πραγματικά εισοδήματα πληρώνουν και περισσότερους έμμεσους φόρους, λόγω μεγαλύτερων φυσιολογικά δαπανών.

Καταπολεμώντας υποτίθεται την φοροδιαφυγή το ελληνικό δημόσιο συντρίβει έτσι την επιχειρηματικότητα. Διότι εξαντλεί φορολογικά την αγορά και εξουθενώνει τα ακίνητα. Ποιός μπορεί σοβαρά να προγραμματίσει επενδύσεις όταν δεν γνωρίζει την τύχη αύριο των κερδών του η τις επιβαρύνσεις επί των ακινήτων που θα συνθέτουν την περιουσία του;

Με βάση τα δεδομένα αυτά οι ελπίδες για ξένες επενδύσεις παραμένουν ελάχιστες. Εκτός και κάτι αλλάξει. Κι άξαφνα οι Έλληνες εγκαταλείψουμε τα εξωπραγματικά εξισωτικά μας βιώματα κι αγκαλιάσουμε την λογική των αγορών.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ


                                                                  ΣΧΟΛΙΑ

ΤΙ  ΣΗΜΑΙΝΕΙ  'ΠΤΩΧΕΥΣΗ'

Ποτέ δεν μπορεί να είναι κάποιος σίγουρος για το πώς θα εξελιχθούν σε μια τέτοια περίπτωση τα πράγματα. Γενικα θα μπορούσε να λεχθεί πως το πρώτο πρόβλημα θα είναι η στάση πληρωμών. Εφ οσον η χώρα δεν θα έχει συνάλλαγμα. Αυτό πρακτικά θα σημάνει δύο πράγματα. Το ένα θα είναι η στάση των εισαγωγών. Αρχίζοντας από την ενέργεια (διακοπές ηλεκτρικού, έλλειψη βενζίνης, συγκοινωνίες κλπ) μέχρι και την κατάρρευση του λιανικού εμπορίου που στηρίζεται σε εισγόμενα προιόντα. Η ανεργία θα εκτιναχθεί ταχύτατα στα ύψη ενώ η γενικότερη αγοαρστική δύναμη του κσόμου θα κάνει τρομακτική βουτιά. Δεν είναι απίθανο το κράτος να αναγκασθεί να οργανώνει συσσίτια για τους αδύναμους συμπολίτες μας. Σε δεύτερο επίπεδο θα είναι η στάση όλων των προς την Ελλάδα δανείων. Για ένα διάστημα τουλάχιστον. Οι Τράπεζες που θα βρεθούν με ελληνικά όμόλογα στα χέρια θα έχουν τεράστιο πρόβλημα. Οι ελληνικές τράπεζες, που δεν θα έχουν άλλη πηγή στήριξης, θα κινδυνεύσουν με κατάρρευση ανάλογα με την έκθεσή τους σε τέτοια ομόλογα. Πιθανότατα να μπού σε service των ξένων δανειστών τους και τα ΄δφανεια να γίνουν άμεσα απαιτητά. Στον τομέα αυτό δεν είμαι απόλυτα σίγοιυρος για τις εξελίξεις γιατί δεν έχουμε σχετικό προηγούμενο (λόγω ΕΕ και Ευρ. Κεντρ. Τράπ.). Γενικά, σε μιά τέτοια θεωρητική πάντα περίπτωση.  η κατάσταση θα είναι εξαιρετικά ανατρεπτική. Η χώρα βέβαια θα αναγκασθεί να βγεί από το ευρώ για να μπροέσι να τυπώσει χρημα και να πληρώσει εσωτερικές υτποχρεώσεις (μισθούς, συντάξεις κλπ). Αλλά με την αγορά σχεδόν πειθαμένη ελάχιστα θα είναι αυτα που θα μπορεί κάποιος να αγοράζειο. Η αγορ΄σα θα πρπει να στηριχζθεί σε εγχώρια προιόντα που όμως δεν θα καλύπτουν όλη τη γκάμα των αναγκαίων προιόντων (λ.χ. ηλεκτρονικά). Αυτά, καθαρα θεωρητικά, βέβαια. Η ελπίδα είναι να αποφύγουμε κάτι τέτοιο.

 

ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ

Λύσσαξαν στην μπλογκόσφαιρα οι νεοφώτιστοι Ιντερνετικοί με μιά συνέντευξή μου στο Σκαί. Κορύφωση θράσους, οι περισσότεροι την αποκάλεσαν. Γιατί δεν μου αρέσει να χαιδεύω αυτιά. Kαι στους πολλούς δεν αρέσουν οι αλήθειες. Το έχουν βρεί το παραμύθι. Που κάνει τους πάντες να αισθάνονται καλά με την συνείδησή τους. 'Οι πολιτικοί έφαγαν τα λεφτά', διατυμπανίζουν. Και υποφέρει τώρα ο λαός. Μόνο που η αλήθεια δεν είναι ακριβώς έτσι. Σύμφωνα με στοιχεία διεθνών οργανισμών (λ.χ. ΔΝΤ), κι όχι με βάση τα περίφημα κι ανυπόληπτα Greek statistics, οι δαπάνες του κράτους κατά 70% πηγαίνουν σε μισθούς του δημοσίου και σε συντάξεις. Το 20% καλύπτει δανειακές υποχρεώσεις του κράτους (τόκοι κλπ) και το υπόλοιπο 10% πηγαίνει σε δραστηριότητες. Από αυτό το 10% λοιπόν μπορεί να έγιναν οι όποιες ατασθαλίες και λοβιτούρες (διότι βέβαια έγιναν και έργα και δράσεις). Πως μπορεί λοιπόν να είναι ένοχο το 10% και αθώο το 70%; Επί δεκαετίες δίδονταν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, επιδόματα, επιδοτήσεις και λογής άλλες παροχές από λεφτά που δεν υπήρχαν. Από δανεικά δηλ. Αυτά είναι που τώρα χρωστάμε, Για να πληρώσουμε αυτά υποφέρουμε. Κι αν κάποιοι πολιτικοί κατά καιρούς τολμούσαν να υψώσουν φωνή ενάντια στις πολιτικές αυτές του λαικσιμού και της καταστροφής, οι κάλπες συνήθως τους έστελναν στο σπίτι τους. Να μην είμαστε λοιπόν υποκριτές. Κι ας αντικρίζουμε την αλήθεια κατάματα. Είμαστε όλοι οι πολίτες, και ιδιαίτερα οι κρατικοδίαιτοι,  υπεύθυνοι για τα σημερινά αδιέξοδα. Επισημαίνω ενδεικτικά, από την πρόσφατη ειδησεογραφία, τους χιλιάδες υπεραιωνόβιους 'συνταξιούχους'  αλλά και τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά που, για μην χάσουν κάποιοι τις δουλειές τους, το κράτος συνειδητά υπέγραψε ζημιογόνες συμφωνίες που θα στοιχίσουν κάποιες δεκάδες εκατομμύρια  ευρω στους φορολογούμενους. Κι αυτά όλα οι πολιτικοί μήπως τα 'έφαγαν';   

 

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Οι απολύσεις στη Τυποεκδοτική (εταιρία του ΚΚΕ που βγάζει τον Ριζοσπάστη) ξεκίνησαν από τα τέλη Ιουλίου. Απολύθηκαν περίπου 20 εργαζόμενοι ως πρώτη δόση τον Ιούλη. Θα απολύονται 20 εργαζόμενοι το μήνα μέχρι και τον Οκτώβρη. Οι αποζημιώσεις δίνονται κανονικά. Απολύονται και μέλη και μη μέλη του κόμματος καθώς και οικονομικοί και πολιτικοί μετανάστες. Η Ομοσπονδία Μισθωτών Τύπου και Βιομηχανίας Χάρτου και η Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων γιατί δεν βγάζει ανακοίνωση; Γιατί δεν πάνε με το ΠΑΜΕ να διαμαρτυρηθούν έξω από την Τυποεκδοτική; (όπως κάνουν σε... όσες επιχειρήσεις απολύουν εργαζόμενους);

 

ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ


Είναι αξιοπερίεργη η αδιαφορία με την οποία τα ΜΜΕ και η ελληνική κοινή γνώμη αντιμετωπίζουν τις αποχωρήσεις από την Ελλάδα σημαντικών ξένων επιχειρηματικών   κολοσσών. Στον δημόσιο διάλογο κυριαρχούν οι σοσιαλ-αηδίες για τους κακούς ξένους που μας υπονομεύουν και τους αγνούς έλληνες που όλοι τους εκμεταλλεύονται! Προ καιρού όμως η BP, λίγο νωρίτερα η SHELL, η γαλλική εταιρία Fnac και τώρα η Γερμανική αλυσίδα Aldi αποχώρησαν από την Ελλάδα. Σχεδόν όλοι παραπονούνται για βαρύ αντι-επενδυτικό κλίμα, για πανάκριβες μεταφορές και θολή και εν πολλοίς αυθαίρετη φορολογική πολιτική. Χώρια βέβαια από την γραφειοκρατία για οικοδόμηση εγκαταστάσεων και τεράστια κόστη στην αγορά γής. Πέραν του ότι βλέποντας όλα αυτά ο καθένας καταλαβαίνει και τους λόγους της ακρίβειας στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες ευρωπαικές χώρες, γίνεται φανερό πως κανένας δεν ασχολείται ώστε τα εμπόδια στις επενδύσεις να εξαφανισθούν, η γραφειοκρατία να ψαλιδισθεί και η φορολογία να εξορθολογισθεί. 

 

Υπάρχει  Αντίλογος  Από Τους Οπαδούς του Παρεμβατισμού;

 

Tα επίσημα στοιχεία δείχνουν πως η οικονομία της Γερμανίας, μετά από μιά σειρά μέτρων λιτότητας, περιορισμού των δημοσίων δαπανών και μείωσης φόρων βελτιώνεται θεαματικά – αυξάνοντας ακόμη και την απασχόληση. Ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την επεκτατική πολιτική Ομπάμα, που τόσο στηρίζουν και οικονομολόγοι που συμβουλεύουν και την δική μας κυβέρνηση, η οικονομία βυθίζεται στα αδιέξοδα και την αναπτυξιακή δυστοκία. Τι λένε γι’ αυτό οι, λαλίστατοι κατά τα άλλα, εχθροί της οικονομίας της αγοράς και του φιλελευθερισμού; 

ΣΗΜ: Ο Krugman (στους New York Times) επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατι η Γερμανία προοδεύει και οι ΗΠΑ τρικλίζουν; Κι επιμένει πως αυτό δεν οφείλεται στα περιοριστικά μέτρα - που η Γερμανία κατ' αυτόν ακόμη δεν πήρε. Οφείλεται, κατά την άποψή του, σε αύξηση των εξαγωγών της στην Κίνα. Δεν μας εξηγεί ομως γιατί η αμερικανική οκονομία, με την επεκτατική πολιτική, δεν βελτιώνετα αντίστοιχα. Και γιατί οι ΗΠΑ δεν εκμεταλλεύτηκαν την αύξηση των εισαγωγών από την Κίνα, όπως έκανε η Γερμανία; Ο Krugman ποτέ εξ άλλου δεν έχει προβλέψει τίποτε σωστά...

 

 

Επανήλθαν και πάλι στην επικαιρότητα καταγγελίες και σχόλια για εγκληματικές δήθεν πράξεις των Αμερικανών στο Ιράκ. Το τελευταίο κρούσμα αφορά σε παιδάκια που «πεθαίνουν από καρκίνο» επειδή η πόλη τους βομβαρδιζόταν επί εβδομάδες στη διάρκεια  της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ. Το γεγονός βέβαια πως ο πόλεμος δεν κράτησε πάνω από 5-6 ημέρες αποτελεί λεπτομέρεια για τους προπαγανδιστές της ελληνικής Αριστεράς. Όπως βέβαια και το γεγονός πως από τα χρόνια του Μεγ. Αλεξάνδρου μάθαμε πως αντιμετωπίζονται λαοί που αψηφούν την ανθρώπινη ζωή κι αδίστακτα επιδίδονται σε σφαγές και ξεκλήρισμα των αντιπάλων τους. Όταν οι Μακεδόνες  εισέβαλαν τότε στο σημερινό Αφγανιστάν  (Βακτριανή  και Σογδιανή) επιδόθηκαν σε άγρια αντίποινα εθνικών εκκαθαρίσεων, ισοπέδωσης ολόκληρων χωριών και βίαιης μετακίνησης πληθυσμών. Δίχως βέβαια τότε να υπάρχει Αλ Καίντα ούτε και να έχουν πυρποληθεί Δίδυμοι Πύργοι στην Πέλλα. Το βιβλίο του Στίβεν Πρέσσφιλντ «Η Ματωμένη Εκστρατεία» (Εκδ. Πατάκη) παρουσιάζει ρεαλιστικότατα  το ανατριχιαστικό μωσαικό των τότε εξελίξεων.
Μήπως οι Ελληνες κομμουνιστές θα καταδικάσουν αναδρομικά τους τότε Μακεδόνες συμπατριώτες τους για βαρβαρότητες;

  

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Οι οπαδοί των μεγάλων φόρων κατηγορούν τους αντιτιθέμενους στις δημόσιες δαπάνες πως δεν είναι συνεπείς στις θέσεις τους. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι.

Βλέποντας την πραγματικότητα με Κευνσιανά γυαλιά επιμένουν πως η μείωση των φόρων κινητοποιεί την οικονομία με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν και οι δημόσιες δαπάνες: αυξάνοντας δηλ. την συνολική ζήτηση. Εν τούτοις, το βασικό επιχείρημα της μείωσης των φόρων δεν είναι η αύξηση της ζήτησης (μέσω διαθέσιμων περισσότερων χρημάτων στα χέρια των καταναλωτών) αλλά πολύ περισσότερο η θεαματική τελική αύξηση της παραγωγικής προσπάθειας και της ανάληψης ρίσκων από τους πολίτες.

Οσοι υποστηρίζουν τις μειώσεις φόρων επιμένουν πως, αφήνοντας τους εργαζόμενους παραγωγικά κι αυτούς που διακινδυνεύουν τις οικονομίες τους να απολαύσουν το προιόν των κόπων τους, τελικά θα ενισχυθεί η απασχόληση και η οικονομική ανάπτυξη. Η εμμονή λοιπόν στις μειώσεις φόρων δεν είναι μόνο συνεπής με την άποψη για μείωση των κρατικών δαπανών – συνιστά και εργαλείο ανάπτυξης και καταπολέμησης της ανεργίας. Εξ’ άλλου, οι μεγάλες δαπάνες πάντοτε καταλήγουν σε περισσότερους φόρους.

 


   
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ;

Πλήρες Άρθρο »

«ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ» ΣΥΝΤΟΜΑ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ» ΣΥΝΤΟΜΑ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

Αν περάσει αυτός ο Προυπολογισμός η ελληνική οικονομία έχει τελειώσει!! Είναι αδύνατον να καταλάβω πως γίνεται άνθρωποι σπουδαγμένοι σε καλά σχολεία του εξωτερικού να προωθούν τέτοιες πολιτικές που αναπόφευκτα θα ενταφιάσουν την χώρα. Και θέλω εδώ να ξεκαθαρίσω πως δεν έχουν οι ρυθμίσεις αυτές την παραμικρή σχέση με τον σύγχρονο αποδιοπομπαίο τράγο - που δεν είναι άλλος από το περίφημο Μνημόνιο. Αυτές είναι πολιτικές καθαρά της ελληνικής κυβέρνησης.

Οφείλει ο κόσμος να κατανοήσει πως τις περίφημες συμφωνίες με την ευρωπαική ένωση και το διεθνές νομισματικό ταμείο δεν μας τις επέβαλε κανένας. Εμείς τις επιζητήσαμε διότι ήταν αδύνατον μόνοι να εκπληρώσουμε τις οικονομικές μας υποχρεώσεις. Και είναι προφανές πλέον πως η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύθηκε. Τουλάχιστον σοβαρά. Διότι είναι αδύνατον να συμφωνούσαν οι δανειστές μας – εφ όσον τους το εξηγούσαμε βέβαια - σε πολιτικές φορολογικών επιδρομών που θα κατεδάφιζαν την αγορά και θα εξαντλούσαν τον οποιοδήποτε δυναμισμό είχε ακόμη η οικονομία. Η πλειονότητα των αναλυτών και στελεχών του ΔΝΤ δημοσιεύουν στην ιστοσελίδα του μελέτες με τις οποίες υποστηρίζουν την ανάγκη εξασφάλισης ισχυρού λαικού εισοδήματος. Ωστε να είναι εφικτή η ανάκαμψη μέσω μιάς δυναμικής και δραστήριας αγοράς. Είναι δυνατόν να διαφωνούσαν αν τους περιγράφαμε το βάραθρο στο οποίο η οικονομία μας θα βάδιζε μέσω των απανωτών φορολογικών μέτρων;

Και ο κουραστικός μονόλογος για την φοροδιαφυγή καιρός είναι να πάψει να μας δυναστεύει. Oι συντελεστές φόρου στην Ελλάδα είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Σε λίγες μόνο χώρες όπως στις Σκανδιναυικές είναι οι άμεσοι φόροι υψηλότεροι. Εκεί όμως στο φόρο περιλαμβάνονται και οι ασφαλιστικές εισφορές, οι καταβολές για την υγεία ακόμη δε και τα τέλη κυκλοφορίας. Αν υπολογισθούν και αυτά στην Ελλάδα τότε το ποσοστό της άμεσης φορολογίας θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο. Και θα πληρώνουν όλοι πραγματικά τις εισφορές τους. Κι όχι όπως τώρα, που στο μεν δημόσιο τα πληρώνει όλα ο προϋπολογισμός στον δε ιδιωτικό τομέα οι καθυβριζόμενοι εργοδότες.

Στο όνομα λοιπόν μιάς μυθώδους και άπιαστης στην ουσία φοροδιαφυγής το δημόσιο χαρατσώνει αλύπητα τους πολίτες επιβάλλοντας επιβαρύνσεις που κανένας πολίτης δεν θα συμφωνούσε αν ρωτούσαν πραγματικά την γνώμη του. Τυφλώνουν όμως τους πάντες με τις επερχόμενες κάθε φορά παροχές. Που ποτέ δεν εξειδικεύεται από ποιές ακριβώς τσέπες θα πληρωθούν. Μαθημένοι με το χέρι ανοιχτό για καινούργιες κάθε φορά κυβερνητικές εύνοιες οι έλληνες πολίτες αδιαφορούσαν για την ατομική υπευθυνότητα και για τις δυνατότητες του κράτους να συντηρήσει τα έξοδα στα οποία είχε βυθισθεί. Ακόμα και τώρα η πλειοψηφία του κόσμου, επηρεασμένη από ανεγκέφαλους λαϊκιστές, έχει την πεποίθηση πως για το δράμα που περνάμε υπεύθυνη είναι απλά και μόνο η τρόικα και το Μνημόνιο. Αρκεί να απαλλαγούμε από αυτά, πιστεύουν, για να ξαναβρούμε την χαμένη μας ευημερία.

Πολλοί αναπολούν το παράδειγμα της Ουγγαρίας. Που έδιωξε το ΔΝΤ και στηρίζεται, με μεγάλη φτώχεια βέβαια, στις δυνάμεις της. Αλλά το παράδειγμα είναι ατυχές. Γιατί η Ουγγαρία χρωστάει ψυχία στο εξωτερικό σε σχέση με το δικό μας χρέος. Και βρίσκεται εκτός ευρώ. Με αποτέλεσμα να είναι σε θέση να τυπώνει νόμισμα για να πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Κάτι βέβαια που δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς.

Οι φόροι κοντολογίς είναι βόμβα ωρολογιακή στα θεμέλια όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας μας. Το κράτος ανερυθρίαστα κλέβει το εισόδημά μας και γίνεται απρόσκλητος συνεταίρος στην τσέπη μας. Ευνουχίζοντας κάθε σπίθα πρωτοβουλίας και δημιουργίας, Αν δεν ξεφύγουμε από τους εξισωτισμούς που μας έχει κληρονομήσει πολιτιστικά το παρελθόν μας – σαν μιά κοινωνία δημιουργημένη στο ιστορικό περιθώριο και την υποταγή σε αδυσώπητα αφεντικά (Ρωμαίους, Βάρβαρους, Βυζαντινούς Φράγκους, Οθωμανούς) - τότε το μέλλον μας είναι εξαιρετικά σκοτεινό.
 

Πλήρες Άρθρο »