ΥΠΕΡΗΧΗΤΙΚΗ ΑΝΑΚΑΜΨΗ Η ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ

                                           ΥΠΕΡΗΧΗΤΙΚΗ ΑΝΑΚΑΜΨΗ Η ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ
 
Από πόσα χρόνια (δεκαετίες ίσως) ομιλώ και γράφω (και όποτε ήταν δυνατόν να κάνω και πράξη) για την ανάγκη μείωσης των κρατικών δαπανών; Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Η ΝΔ ουσιαστικά με πέταξε έξω από τις γραμμές της για τις απόψεις μου αυτές. Το Πασόκ, στη διάρκεια της σύντομης συνεργασίας μου μαζί του, συνταράχθηκε από την εμμονή μου σε τέτοιες πολιτικές. Και τώρα βρισκόμαστε μπροστά στην ωμή πραγματικότητα. Η χώρα πάει για επίσημη πτώχευση αν δεν 'κοντύνει' τις δημόσιες δαπάνες. Οι Βρυξέλλες ετοιμάζονται να σηκώσουν τα χέρια και να κοιτάξουν την πάρτη τους, αν δεν συμμορφωθούμε.
Τα πράγματα σήμερα είναι καθαρότερα κι από τον ίδιο τον ήλιο. Η χώρα βρίσκεται στο κατώφλι της χεωκοπίας. Εχοντας για δεκαετίες εξαπατήσει την Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές αν δεν προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές, κρίσιμο μέρος των οποίων είναι η μείωση του δημόσιου τομέα, τα περιθώρια επιβίωσης έχουν ασφυκτικά στενέψει. Είτε ακολουθούμε με δική μας πρωτοβουλία μιά πολιτική τακτοποίησης του χάους και ξεβολέματος πολλών τακτοποιημένων κρατικοδίαιτων είτε πέφτουμε στην δίνη της αναδιάρθρωσης του χρέους και της ουσιαστικής οικονομικής κατάρρευσης. Η συμμετοχή μας στο ευρώ θα είναι τότε εξαιρετικά προβληματική. Διότι για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις θα πρέπει να τυπώσουμε χρήμα. Κάτι που είναι βέβαια αδύνατο στα πλαίσια της ευρωζώνης. Με δραματικά υποτιμημένο νόμισμα η χώρα θα βρεθεί και πάλι στα όρια μιάς περιθωριακής οικονομίας. Με μέλλον, αν έχουμε τα ίδια μυαλά, αβέβαιο και προβληματικό.
Ποτέ δεν μπορεί να είναι κάποιος σίγουρος για το πώς θα εξελιχθούν σε μια τέτοια περίπτωση τα πράγματα. Γενικα θα μπορούσε να λεχθεί πως το πρώτο πρόβλημα θα είναι η στάση πληρωμών. Εφ’ οσον η χώρα δεν θα έχει συνάλλαγμα. Αυτό πρακτικά θα σημάνει δύο πράγματα. Το ένα θα είναι η στάση των εισαγωγών. Αρχίζοντας από την ενέργεια (διακοπές ηλεκτρικού, έλλειψη βενζίνης, συγκοινωνίες κλπ) μέχρι και την κατάρρευση του λιανικού εμπορίου που στηρίζεται σε εισαγόμενα προιόντα. Η ανεργία θα εκτιναχθεί ταχύτατα στα ύψη ενώ η γενικότερη αγοραστική δύναμη του κόσμου θα κάνει τρομακτική βουτιά. Δεν είναι απίθανο το κράτος να αναγκασθεί να οργανώνει συσσίτια για τους αδύναμους συμπολίτες μας. Σε δεύτερο επίπεδο, θα είναι η απαγορευτική στάση όλων των προς την Ελλάδα δανείων. Για ένα διάστημα τουλάχιστον. Οι Τράπεζες που θα βρεθούν με ελληνικά όμόλογα στα χέρια θα έχουν τεράστιο πρόβλημα. Οι ελληνικές τράπεζες, που δεν θα έχουν άλλη πηγή στήριξης, θα κινδυνεύσουν με κατάρρευση ανάλογα με την έκθεσή τους σε τέτοια ομόλογα. Πιθανότατα να μπούν σε service των ξένων δανειστών τους και τα χορηγηθέντα δάνεια να γίνουν άμεσα απαιτητά. Στον τομέα αυτό δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για τις εξελίξεις γιατί δεν έχουμε σχετικό προηγούμενο (λόγω ΕΕ και Ευρ. Κεντρ. Τράπ.). Γενικά, σε μιά τέτοια, θεωρητική πάντα, περίπτωση.  η κατάσταση θα είναι εξαιρετικά ανατρεπτική. Η χώρα βέβαια θα αναγκασθεί να βγεί από το ευρώ για να μπορέσει να τυπώσει χρήμα και να πληρώσει εσωτερικές υποχρεώσεις (μισθούς, συντάξεις, ρευστότητα σε Τράπεζες κλπ). Αλλά με την αγορά σχεδόν πεθαμένη ελάχιστα θα είναι αυτά που θα μπορεί κάποιος να αγοράζει. Η αγορά θα πρέπει να στηριχθεί σε εγχώρια προιόντα που όμως δεν θα καλύπτουν όλη τη γκάμα των αναγκαίων καταναλωτικών επιλογών (λ.χ. προηγμένα ηλεκτρονικά είδη). Αυτά, καθαρα θεωρητικά, βέβαια. Η ελπίδα είναι να αποφύγουμε κάτι τέτοιο.
Δεν είναι όμως υποχρεωτικό να είμαστε τόσο απαισιόδοξοι. H παγκόσμια κρίση γρήγορα θα ξεπεραστεί. Και θα σταθούν όρθιες εκείνες οι οικονομίες που έχουν συνειδητοποιήσει τα νέα δεδομένα και θα έχουν προετοιμασθεί κατάλληλα. Με σημαιοφόρους τις χώρες της Ασίας ο υπερηχητικός καπιταλισμός της ανάκαμψης θα προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις. Θα υπάρξει ένα νέο δυναμικό boom. Κανένας δεν θα πρέπει να περιμένει πως θα γυρίσουμε ποτέ στο παρελθόν όπως ακριβώς το θυμόμαστε.. Οι αβεβαιότητες και η αστάθεια που χαρακτήριζαν τις παγκοσμιοποιημένες μας οικονομίες πριν χτυπήσει η κρίση δεν θα εξαφανισθούν. Αλλά θα επανέλθουν εντονότερες και με μεγαλύτερο σφρίγος. Με αναταράξεις σχεδόν υπερηχητικές – sonic. Οι ισχυρές οικονομίες του παρελθόντος θα βρεθούν μακριά από τις πρώτες θέσεις της νέας εποχής. Χώρες όπως η Βραζιλία, η Ρωσία, η Τουρκία, πιθανότατα το Καζακαστάν και το Ιράν, και σίγουρα η Κίνα με την Ιαπωνία θα σηκώσουν την σημαία των νέων δυναμικών εξελίξεων. Τα πάντα θα αλλάζουν. Παρασυρμένα από το ρυθμό των καινούργιων ανακαλύψεων στην τεχνολογία και στους ρυθμούς και στα μοντέλα δουλειάς.
Eυκαιρία έχουμε λοιπόν. Για αναπροσαρμογή πολιτικών και αναδιάταξη νοοτροπιών. Αν προχωρήσουμε σε αλλαγές παντού. Με τόλμη και θάρρος. Απελευθέρωση ωραρίου, πλήρη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, σταθερό και χαμηλού βεληνεκούς φορολογικό σύστημα, κατάργηση γραφειοκρατικών ελέγχων και μια παιδεία στραμμένη στις ανάγκες του μαθητή κι όχι στις απαιτήσεις του παραδοσιακού συστήματος, η χώρα μπορεί να ετοιμασθεί.
Χρειάζεται όμως και ο λαός να συνειδητοποιήσει τις καινούργιες ανάγκες. Να νοιώσει την ανάγκη ανάπτυξης συμπεριφορών υπευθυνότητας. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε να επιβιώσουμε στο μέλλον περιμένοντάς τα όλα από το κράτος. Οι πολίτες δεν είναι νήπια. Με μειωμένο καταλογισμό. Εχουν ευθύνη για τις αποφάσεις και τις πράξεις τους. Παράδειγμα τα περίφημα πανωτόκια. Που πολλοί πολίτες περίμεναν από το κράτος να τους σώσει από τις συμφωνίες που οι ίδιοι υπέγραψαν. Όπως και οι μηχανές τυχερών παιχνιδιών. Υποστηρίζεται πως είναι ικανές να καταστρέψουν οικογένειες. Επειδή κάποιοι θα παρασυρθούν. Το ίδιο όμως μπορούν να προκαλέσουν και οι καλλίγραμμες ξανθές γυναίκες. Θα απαγορεύσουμε τώρα και τις ξανθές; Είναι δυνατόν να ζητάμε από το κράτος να προστατεύσει τους πολίτες και από τις αδυναμίες τους;
Αν δεν συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη να αλλάξουμε, στο μέλλον θα μας συντρίψει τo sonic. Δίχως δυστυχώς να μπορέσουμε να απολαύσουμε το boom*.

*Βλ. το εξαιρετικό πρόσφατο βιβλίο του Gregg Easrerbrook, Sonic Boom: Globalization at Mach Speed. Random House: New York. 2009.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

                               ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ
 

Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για την μελλοντική πορεία του τόπου. Η κυβέρνηση φαίνεται να εμμένει στην λογική της αύξησης των φορολογικών εσόδων δίχως τον παραμικρό ουσιαστικό απολογισμό για την χρήση των σχετικών πόρων. Και πιστεύει πως με περισσότερες απειλές αλλά και διευκολύνσεις (λ.χ. «περαίωση») θα αυξήσει τα δημόσια έσοδα. Με αποτέλεσμα τι; Να τα ρίξει στην μαύρη τρύπα των χαμένων πόρων, μαζί και πολλά άλλα δις που χάθηκαν εκεί κατά το παρελθόν. Η ‘Εστία’ σημείωσε προ καιρού πως η φοροδιαφυγή δεν πρόκειται να μειωθεί αν δεν μειωθούν αντίστοιχα οι συντελεστές των φόρων. Και έχει δίκιο βέβαια. Αλλά δεν είναι μόνο οι υψηλοί φόροι που οδηγούν τον κόσμο στην αποφυγή τους. Είναι και η ακατανόητη αδιαφορία του κράτους για τις δικές του υποχρεώσεις.

Πως είναι δυνατόν να απειλούνται οι πολίτες με αυτόφωρο αν φοροδιαφεύγουν η καθυστερούν οφειλές τους προς τις κρατικές αρχές και να μην υπάρχει η παραμικρή κύρωση πρός δημόσιους λειτουργούς που αποδειγμένα παραβιάζουν τους νόμους. Οχι με γενικότητες και με αναφορές σε συμπεριφορές που δεν συνάδουν με την θέση και τον θεσμικό τους ρόλο. Αλλά όταν αρνούνται να επιστρέψουν τον ΦΠΑ στις δικαιούμενες επιχειρήσεις η παραβιάζουν ομολογημένα τον νόμο παρακρατώντας το θεσμοθετημένο 2% των φόρων από τα έσοδα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Δεν υπάρχει εδώ παρανομία και παράβαση καθήκοντος;

Εξ ίσου παραβατική είναι η συμπεριφορά του κράτους όταν αρνείται να εφαρμόσει τους νόμους και επιτρέπει σε λογής αλητήριους να εμποδίζουν την καθημερινότητα των πολιτών, να καταλύουν την τάξη και να απονεκρώνουν την οικονομική ζωή Με ποιά λογική μπορούν κάποιοι να παραβιάζουν ατιμώρητα τους νόμους παρενοχλώντας την υπόλοιπη κοινωνία και άλλοι να διώκονται επειδή απλά καθυστέρησαν ορισμένες δόσεις στην εφορία; Πως είναι λογικό ο συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους πολίτες να γελοιοποιούνται όταν το ίδιο το κράτος φροντίζει τους παρανομούντες; Αυτό συμβαίνει είτε με τις περίφημες πλέον «περαιώσεις» είτε με την ανοχή λογής παρανομιών από πολιτικά ισχυρούς παράγοντες. Είτε αυτοί είναι εκδοτικοί οργανισμοί, κόμματα η κινήματα ιδιόμορφων ακτιβιστών.

Ο κυριότερος όμως λόγος που οδηγεί τους πολίτες στην αποφυγή εκπλήρωσης αρκετών φορολογικών τους υποχρεώσεων είναι η ανυπαρξία ανταποδοτικότητας για τους φόρους που πληρώνουν. Στην Ελλάδα έχουν όλοι παρανοήσει την αιτιολογική βάση της φορολογίας. Οι φόροι θεσπίσθηκαν κατά κύριο λόγο στην Ευρώπη πάνω στην λογική της ανάθεσης σε ένα ισχυρό πολιτειακό φορέα της ευθύνης αρχικά για την υπεράσπιση της ζωής και της περιουσίας των πολιτών. Με τα χρόνια η λογική αυτή έχει σχεδόν απόλυτα παραβιασθεί. Και η φορολογία σήμερα έχει μετατραπεί σε μηχανισμό καταλήστευσης της περιουσίας και των εισοδημάτων των πολιτών με στόχο την συντήρηση γιγαντιαίων δημόσιων γραφειοκρατιών.

Στην Ελλάδα μάλιστα αυτή η καινούργια αντίληψη περί φόρων είναι τόσο διαστρεβλωμένη ώστε το δημόσιο απλά εισπράττει και καταναλώνει. Δίχως να εκπληρώνει τις βασικές του προς τους πολίτες υποχρεώσεις. Με άλλα λόγια πληρώνουν οι φορολογούμενοι δίχως να απολαμβάνουν ανταποδοτικές υπηρεσίες. Ακόμα και η περίφημη αναδιανομή εισοδήματος, που στην σημερινή εποχή προσκρούει στην λογική του κάποιος να δουλεύει ώστε κάποιος άλλος - μέσω της κάλπης- να απολαμβάνει, έχει πλήρως αποτύχει. Οι δημόσιοι γραφειοκράτες εκλαμβάνουν την αναδιανομή σαν ενίσχυση της δικής τους εισοδηματικής επιφάνειας κι όχι σαν πέρασμα πόρων προς τους πλέον αδύνατους κοινωνικά κρίκους της κοινωνίας.

Αλλά και η γενικότερη εμμονή στην πολιτική της πάταξης της φοροδιαφυγής είναι αποπροσανατολιστική. Διότι τα έσοδα από άμεσους φόρους στην Ελλάδα δεν είναι ποσοστιαία χαμηλότερα από άλλες γνωστές χώρες. Τα συνολικά φορολογικά έσοδα της Ελλάδος είναι στο 33.5% του ΑΕΠ (Στοιχεία 2007). Τα αντίστοιχα νούμερα των ΗΠΑ είναι 28,2% και της Ιαπωνίας είναι 27,4%. Τα φορολογικά έσοδα του Καναδά είναι στα ίδια επίπεδα με της Ελλάδος. Μόνο στις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες αυτό το νούμερο προσεγγίζει το 40%, με τη Δανία να είναι στο 50%. Εκεί όμως στους άμεσους φόρους περιλαμβάνονται όλες οι άλλες επιβαρύνσεις (ασφαλιστικές εισφορές και επιβαρύνσεις για την υγεία, τα τέλη κυκλοφορίας και διάφορα άλλα). Αν αυτά συνυπολογισθούν στην Ελλάδα τότε η άμεση φορολογία καλύπτει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του Εθνικού Εισοδήματος. Και βέβαια στη Βόρεια Ευρώπη εισφορές πληρώνουν όλοι μέσω της φορολογίας. Κι όχι όπως στην Ελλάδα, που πληρώνουν στην πράξη τα πάντα μόνο οι εργοδότες. Καθυβριζόμενοι βέβαια. Αν συγκρίνουμε πάντως την Ελλάδα με τις λιγότερο ανεπτυγμένες οικονομίες, τότε τα φορολογικά έσοδα στην Ελλάδα είναι αρκετά μεγάλα.
 

Το πρόβλημα στην Ελλάδα λοιπόν δεν είναι τα έσοδα, δεν είναι η φοροδιαφυγή και δεν είναι η μαύρη οικονομία. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι οι δαπάνες. Ναι μεν είχαμε κατακόρυφη μείωση εσόδων σε αυτή την κρίση, αλλά το πρόβλημα των δαπανών δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο του 2009, αλλά των τελευταίων 20 ετών. Κι όμως η κυβέρνηση πλαισιώνεται από νεοαποκτηθέντες διεθνείς συμβούλους των οποίων η πολιτική ταυτότητα είναι ξεκάθαρα σοσιαλδημοκρατική. Ατομα δηλ. με μάλλον αποτυχημένες προσπάθειες στο βιογραφικό τους. Οι προοπτικές λοιπόν δεν είναι καλές. Αν βλέπουμε το μέλλον μέσα από σοσιαλιστικές διόπτρες τότε η εθνική πλέον αποτυχία είναι εξασφαλισμένη.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

 

Υπάρχει ένα σοβαρότατο πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία. Οι πάντες είναι γαλουχημένοι ώστε σε κάθε δυσκολία να τα περιμένουν όλα από το κράτος. Ενώ την ίδια στιγμή αποστρέφονται την δημόσια διοίκηση επειδή σιχαίνονται την αποκρουστική ελληνική γραφειοκρατία και υποπτεύονται την αντικοινωνική τελική κατάληξη των φορολογικών εσόδων. Σχηματίζεται έτσι μιά παράδοξη όσο και αντιφατική τελική εικόνα. Αυτό ακριβώς που ο λαός αποστρέφεται αποτελεί στο μυαλό τελικά και το σωσίβιο για να τον απαλλάξει από την όποια σοβαρή αναποδιά της ζωής.

Μοιάζει με την περίπτωση του φονιά του πατροκτόνου που σφαδάζει γνήσια πάνω από τον τάφο του πατέρα του. Και με την προδομένη ερωμένη που χαρακώνει τον εραστή της και κλαίγοντας στη συνέχεια προσπαθεί να του γιατρέψει τις πληγές. Η αντιφατικότητα που χαρακτηρίζει την κοινωνική μας ζωή αντανακλά έντονα και στις δημόσιες υποθέσεις της χώρας. Επηρεάζοντας πολιτικές και ιδεολογικές στάσεις κομμάτων. Με αποτέλεσμα την αδυναμία αποτύπωσης μιάς ουσιαστικής αποτελεσματικής τελικά πολιτικής που σε κρίσιμες στιγμές να οδηγεί τον τόπο μακριά από τα αδιέξοδα.

Από την ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους μέχρι και σήμερα ο τόπος επιβιώνει στις πλάτες ξένων φίλών η συμμάχων που συχνότατα με τον οβολό τους βοήθησαν την Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της σαν κράτος και εθνική οντότητα. Παρ’ όλα αυτά, η συνηθέστερη επωδός του ελληνικού δημοσίου διαλόγου είναι οι καταγγελίες κατά της ξενοκρατίας και η εχθρότητα κατά των όποιων ξένων τυχαίνει να παίζουν ρόλο ζωτικό για την επιβίωσή μας σαν συντεταγμένη πολιτειακή μονάδα.

Η Ελλάδα τώρα βρίσκεται σε μιά ιδιαίτερα δύσκολη φάση της ιστορικής της πορείας. Φθάνοντας στα όρια της εθνικής χρεοκοπίας οφείλουμε να αναζητήσουμε τρόπους επιβίωσης στηριγμένοι αποκλειστικά και μόνο στον εαυτό μας. Ουδείς θα εμφανισθεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Αποτελεί αποκλειστικά και μόνο δική μας ευθύνη. Και αν κάποιοι αυτή την ώρα μας στηρίζουν αυτό γίνεται διότι κι εκείνοι ωφελούνται από την αποφυγή της δικής μας χρεοκοπίας (θα γλιτώσουν δηλ. τα δανεικά που μας έχουν δώσει οι δικές τους τράπεζες) και το κάνουν βέβαια με το αζημίωτο. Μας δανείζουν δηλ. με αρκετά υψηλά επιτόκια αλλά και με την δέσμευση την δική μας πως θα ακολουθήσουμε πολιτικές που θα εξασφαλίζουν την αποπληρωμή των σχετικών δανείων.

Κανένας δηλ. δεν μας υποχρεώνει να υπαχθούμε στους όρους του περίφημου μνημονίου. Παρά μοναχά οι δικές μας απερισκεψίες και η αδυναμία να βρούμε πόρους από άλλες πηγές. Και είναι χαρακτηριστικό της ελληνικής αντιφατικότητας πως μόλις οι σχετικές χρηματοδοτήσεις εξασφαλίσθηκαν, ξιφούλκησαν όλοι κατά του σχήματος που τις έκανε δυνατές – δηλ. κατά της συμφωνίας με ΔΝΤ, ΕΕ και ΚΕΤ.

Για να επιβιώσουμε όμως είναι ανάγκη, αφού βέβαια συνειδητοποιήσουμε το ανεδαφικό των σχετικών αντιδράσεων, να ξεπεράσουμε την κρισιμότερη νεοελληνική αντιφατικότητα. Την σχέση λατρείας – μίσους δηλ. του έλληνα με το δημόσιο. Ενώ οι πάντες παραδέχονται πλέον πως στο χείλος του γκρεμού φτάσαμε λόγω του διογκωμένου κι αναποτελεσματικού δημόσιου τομέα, κανένα κόμμα η και παράταξη δεν προτείνει το αυτονόητο. Πως η σωτηρία του τόπου εξαρτάται από την αποφασιστικότητά μας να περικόψουμε το κράτος. Να καταργήσουμε δηλ. άχρηστους ουσιαστικά δημόσιους φορείς (οργανισμούς, υπηρεσίες, ινστιτούτα, κέντρα, εταιρίες κλπ) και να περικόψουμε έτσι δραστικά τα έξοδα του κράτους. Απολύοντας βέβαια υπαλλήλους. Των οποίων οι μισθοί επιβαρύνουν δραματικά τα δημόσια οικονομικά του τόπου. Και οδηγούν τα περισσότερα ελληνικά νοικοκυριά στην οικονομική εξαθλίωση.

Είναι ακατανόητο όλοι να ομολογούν πως η κρίση έχει οδηγήσει την ιδιωτική οικονομία κοντά στον θάνατο, προκαλώντας αθρόες πτωχεύσεις και συνακόλουθα αύξηση των ανέργων, και ουδείς να τολμά να μιλήσει για το προφανές. Πως μοναχά οι περικοπές προσωπικού στο δημόσιο μπορούν να μειώσουν τα δημόσια έξοδα και να μην χρειασθεί έτσι να μπούν νέοι φόροι, να περικοπούν συντάξεις και να αλωθεί έτσι κι άλλο το λαικό εισόδημα. Δίχως καταναλωτές δεν μπορεί να επιβιώσει η αγορά. Και αυτονόητα δεν μπορεί να υπάρξει και ανάπτυξη.

Ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα την προοπτική των απολύσεων και της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα. Αντιλαμβανόμαστε όμως σαν ιερή αγελάδα την όποια σκέψη για αντίστοιχες κινήσεις στον χώρο του δημοσίου. Υπάρχουν δηλ. έλληνες δύο κατηγοριών; Κι όμως εκεί βρίσκεται η σωτηρία του τόπου. Ακόμα και στην σοσιαλιστική Κούβα του Κάστρο κατάλαβαν την αλήθεια αυτής της προοπτικής. Στην Ελλάδα γιa πόσο ακόμη θα εθελοτυφλούμε;
 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ;

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ;

Οι συνθήκες για την ελληνική οικονομία δεν είναι καλές. Παρά τις καλές εκτιμήσεις και σχόλια από το εξωτερικό το κεντρικό πρόβλημα παραμένει. Το ελληνικό κράτος είναι τεράστιο, ξοδεύει πολλά και εμποδίζει την ιδιωτική οικονομία να πάρει εμπρός. Αυτό που ανησυχεί ιδιαίτερα είναι η εμμονή της κυβέρνησης στα έσοδα. Από την μια η φοροδιαφυγή κι από την άλλη οι υποτιθέμενες αδυναμίες των εισπρακτικών μηχανισμών μονοπωλούν το ενδιαφέρον του κράτους. Κι επικεντρώνουν όλοι τις δυνάμεις τους στην αναζήτηση τρόπων αύξησης του δημοσίου εισοδήματος. Κι αφαίρεσης βέβαια των αντίστοιχων πόρων από τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.

Αυτός όμως ο στόχος, ακόμη κι αν στεφθεί με επιτυχία, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό για την οικονομία. Ένας λόγος που τα έσοδα του κράτους έχουν πέσει είναι η αυξημένες φορολογικές επιβαρύνσεις των πολιτών. Είτε καταβάλλοντας βαρύτερους φόρους είτε μαζεύοντας χρήματα για την εκπλήρωση μελλοντικών φορολογικών υποχρεώσεων οι πολίτες έχουν μειώσει τις καταναλωτικές τους συνήθειες. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερα χρήματα να κυκλοφορούν στην αγορά και σαν συνέπεια να μειώνεται ο γενικός τζίρος και το κράτος να εισπράττει λιγότερα. Η όποια αύξηση των φορολογικών συντελεστών οδηγεί επίσης σε μείωση των κρατικών εσόδων. Για τον απλούστατο λόγο πως οι φορολογούμενοι μειώνουν τις οικονομικές τους δραστηριότητες. Όταν βγάζεις 80 και το κράτος σου παίρνει τα 60 (το γιατί είναι άλλη ιστορία), τότε γιατί να βγάλεις 100; Αφού θα σου πάρει τα 85! Δηλαδή θα κερδίσεις περισσότερα, αλλά θα σου μείνουν λιγότερα. Γιατί λοιπόν να δουλέψεις παραπάνω; Ο τζίρος λοιπόν θα παραμείνει χαμηλός. Ώστε ο πολίτης να κερδίσει περισσότερα. Και το κράτος θα χάσει βέβαια. Σαν αποτέλεσμα της προοδευτικής φορολογίας.

Αλλά και η εκστρατεία κατά της λεγόμενης φοροδιαφυγής οδηγεί τελικά σε παρόμοια αποτελέσματα. Ο αποτελεσματικότερος τρόπος για την πάταξή της δεν είναι η περισσότερη αστυνόμευση. Αλλά η παροχή υπηρεσιών στον πολίτη, σε όλους βέβαια τους πολίτες, ώστε να αισθάνονται πως τα χρήματά τους πιάνουν τόπο. Σε κάθε άλλη περίπτωση η φορο-αποφυγή μεγιστοποιείται ώστε ο καθένας να μπορεί αγοράζει τις απαραίτητες υπηρεσίες από την αγορά. Αυτό έχει και την θετική του πλευρά. Μια και πόροι διοχετεύονται στην οικονομία και κάποια χρήματα, μέσω άμεσων η έμμεσων φόρων, περνάνε στο κράτος. Διαφορετικά και πάλι θα στερέψει η αγορά με αποτέλεσμα απολύσεις, ανεργία και γενικότερη οικονομική δυσπραγία.

Η ουσία είναι πως η εμμονή στα έσοδα δεν θα μας βγάλει από το αδιέξοδο. Διότι το μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι οι τεράστιες δημόσιες δαπάνες. Για την συντήρηση του υπερφυσικά διογκωμένου δημόσιου τομέα. Εδώ και περίπου ένα χρόνο γίνονται συζητήσεις για καταργήσεις φορέων και συγχωνεύσεις. Στην πράξη όμως δεν γίνεται τίποτε. Αντίθετα το κράτος συνεχίζει να μεγαλώνει τα έξοδά του. Η νέα συμφωνία για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά θα πετάξει μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ακόμη στην μαύρη τρύπα των πολλών δις. που έχουν προηγηθεί. Ενώ αποκαλύφθηκε πως μερικές χιλιάδες μακαρίτες συμπολίτες μας εξακολουθούν να …εισπράττουν παχυλές συντάξεις. Κάποιοι απατεώνες βέβαια στο όνομά τους. Και δεν έχει γίνει ακόμη τίποτε.

Για να αποφύγουμε την χρεωκοπία, με όλα τα τραγικά αναπόφευκτα που αυτό θα συνεπιφέρει, είναι απαραίτητο οι κυβερνώντες να πάρουν κάποιες δυσάρεστες αποφάσεις. Που να αφορούν διαρθρωτικές αλλαγές κυρίως. Μειώσεις του κράτους, κατάργηση κλειστών επαγγελμάτων, εξορθολογισμό της φορολογίας, χαλιναγώγηση της γραφειοκρατίας. Δίχως ξένες επενδύσεις και δραστικές μειώσεις δαπανών δεν θα αποφευχθεί η καταστροφή. Οι πρώτες δύσκολα θα έρθουν αν δεν χτυπηθεί ο κυκεώνας των εγκρίσεων και των υπογραφών και δεν σταθεροποιηθεί σε χαμηλά επίπεδα η φορολογία. Μόνο στην Ελλάδα αλλάζει το φορολογικό καθεστώς όχι μόνο κάθε χρόνο αλλά και δύο ακόμη φορές τον χρόνο.

Για τις δαπάνες τα είπαμε και πιο πάνω. Ακόμα και στις καλές, υποτίθεται, ημέρες της ελληνικής οικονομίας ( στη δεκαετία 1995 – 2005) όλες οι διεθνείς εκθέσεις για την Ελλάδα κατέληγαν στην ίδια προτροπή. Στην απαραίτητη δηλ. μείωση των δημοσίων δαπανών. Κάτι βέβαια που ουδέποτε έγινε. Και είναι πολύ μεγάλα τα ερωτηματικά για το αν θα γίνει και στο μέλλον.
 

Πλήρες Άρθρο »

«ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΕΣ» ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

«ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΕΣ» ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

 

H Ελλάδα, σαν χώρα των θαυμάτων, έχει τελευταία εξελιχθεί στην χώρα των πλέον δραματικών αντιθέσεων. Απίστευτες αντιφατικότητες κυριαρχούν στην δημόσια ζωή και δηλητηριάζουν την ψυχή των νέων κυρίως ανθρώπων. Είμαστε εναντίον της καλοπέρασης του καπιταλισμού, υποτίθεται, ενώ με νύχια και με δόντια πασχίζουμε να διατηρήσουμε προνόμια και τρόπους ζωής εμπνευσμένους από τις διάφορες μητροπόλεις αυτού ακριβώς του τρόπου ζωής.

Η ζωή μας κυριαρχείται από τον φόβο της Τουρκίας. Αλλά όλα αυτά τα παραβλέπουμε όταν ο μισητός αντίπαλος τολμήσει να στραφεί εναντίον δυνάμεων που κατά κύριο λόγο εκφράζουν την στιγμή αυτή τις αξίες και τις αρχές του δυτικού τρόπου ζωής. Η της αντίστασης κατά της επεκτεινόμενης μουσουλμανικής κυριαρχίας. Κατά κύριο λόγο δηλ. των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Όταν λοιπόν το επίσημο καθεστώς της Αγκυρας στέλνει υποτιθέμενους ειρηνιστές, οπλισμένους με σιδερόβεργες και αγκαλιά με το κοράνι, να περάσουν δίχως άδεια από αναγνωρισμένα χωρικά ύδατα ξεσηκωνόμαστε για τις συνεπακόλουθες βίαιες συνέπειες. Στρεφόμενοι βέβαια κατά του Ισραήλ. Και όχι κατά των οπαδών του ισλαμικού νόμου της Σαρίας και θαυμαστών της Χαμάς. Αξαφνα παραβλέπουμε τις όποιες Τουρκικές αμφισβητήσεις της δικής μας κυριαρχίας αλλά και τους κινδύνους που προκαλούνται από την τάση της Αγκυρας να αγκαλιάζει τελευταία το πολιτικό Ισλάμ. Μια τάση που πιθανότατα στο μέλλον να απειλήσει και την ίδια την ύπαρξή μας.

Σε αντίθεση με τις κορώνες που συνόδευαν τις κινητοποιήσεις για στήριξη των «ομόθρησκων» Σέρβων στη φάση των εκκαθαρίσεων εναντίον των άλλων εθνοτήτων της παλιάς Γιουγκοσλαυίας, οι ίδιοι ισλαμοφόβοι εχθροί των Βόσνιων και των Αλβανών, τώρα κόπτονται για παλαιστίνιους, ιρακινούς πέρσες και άλλους αδικοπάσχοντες, υποτίθεται, μουσουλμάνους. Μέχρι το πρόβλημα να χτυπήσει την δική μας πόρτα. Κάτι καθόλου απίθανο με τους τεράστιους αριθμούς μεταναστών από μουσουλμανικές χώρες που εντελώς ανεξέλεγκτα έχουν πλημμυρίσει την χώρα μας. Δίχως προοπτική αφομοίωσης και με εμμονή σε ιδιαίτερες κοινωνικές και πολιτιστικές αξίες οι μουσουλμάνοι που βρίσκονται στην Ελλάδα σύντομα θα αρχίσουν να απαιτούν σεβασμό των δικών τους ιδιαίτερων κοινωνικών και ηθικών αρχών. Με συνέπειες απρόβλεπτες για μια κοινωνία ανέτοιμη ακόμη και για τα δικά της κοινωνικά προβλήματα.

Από την μια μεριά επιμένουμε σε αρχές ανοχής, δημοκρατικότητας και ελεύθερων ατομικών επιλογών, επηρεασμένοι προφανώς από τον δυτικό (αμερικανικό;) τρόπο ζωής. Από την άλλη εμφανιζόμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε λογής παραλογισμούς στο όνομα της θέσης μας στο πλευρό των υποτιθέμενων αδυνάτων. Μέχρις να έρθει ο πολιτικός λογαριασμός βέβαια. Και είναι γνωστό πως δεν είμαστε και οι καλύτεροι στην πληρωμή χρωστούμενων.

Βέβαια η αντιφατικότητα αυτή είναι έκδηλη και στην εσωτερική μας πολιτική ζωή. Νεαροί αντιιμπεριαλιστές, οργανωμένοι στο μαχητικό ΠΑΜΕ, κινητοποιούνται ενάντια σε αρχές και πολιτικές που εκφράζουν καπιταλιστικές κατευθύνσεις και επιλογές. Είναι ενάντια στο απόλυτο ανταγωνισμό στην ναυτιλία λ.χ. και μπλοκάρουν τις εξόδους των λιμανιών με άψογες όμως αμερικανόπνευστες εξαρτήσεις (Nike αθλητικά παπούτσια, φιρμάτα μπλουζάκια και όλοι με μοδάτες βερμούδες). Εδώ όμως υπάρχει και μένα άλλο σοβαρό ζήτημα . Στην Τυποεκδοτική που βγάζει τον Ριζοσπάστη γίνονται από τον περασμένο Ιούνιο σταθερά κάθε μήνα απολύσεις. Δημοσιογράφων και τεχνικών. Το ΠΑΜΕ όμως δεν έχει κάνει την παραμικρή κινητοποίηση για τις, ανεξάρτητα από το αν είναι αντεργατικές, πιθανότατα και παράνομες αυτές κινήσεις της εργοδοσίας. Πως είναι δυνατόν κάποιος να κινητοποιείται για λογής ζητήματα που αφορούν στην πορεία της ελληνικής οικονομίας και να αδιαφορεί για γεγονότα που γίνονται περίπου στην ίδια του την αυλή;

Εκεί όμως που ο φίλο-αμερικανισμός των κατά παράδοση αντι – αμερικανών εκπροσώπων των ΜΜΕ είναι στον χώρο της αθλητικής ειδησεογραφίας. Έχουμε εκπομπές pro-game και post-game. Οι ομάδες γεμίζουν τα roster τους ενώ το ζήτημα των περισσότερων ομάδων είναι πόσο μεγάλο είναι το budget τους!! Είναι εκπληκτικό πως εκφράσεις καθαρά του αμερικανικού μπάσκετ στην Ελλάδα έχουν κυριαρχήσει ακόμα και στην …κολύμβηση!! Έψαξα στην πατρίδα του ποδοσφαίρου, στην αγγλόφωνη βέβαια Βρετανία, και εκφράσεις όπως roster και ποδοσφαιρικό budget δεν συναντώνται με την ίδια συχνότητα, όπως στην γλωσσικά αυτόνομη Ελλάδα.

Για κοινωνία με τόσα αντιδυτικά αντανακλαστικά, οι τόσες «αμερικανιές» είναι κάτι παραπάνω από υπερβολικές.

*www.andrianopoulos.gr
 

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

 

Είναι πραγματικά εκπληκτικό αλλά υπάρχουν ακόμα αναλυτές και άλλα δημόσια πρόσωπα που επιμένουν πως τα περί μεγάλου δημόσιου τομέα στην Ελλάδα αποτελούν μύθο. Και στηριζόμενοι σε επίσημα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας, που αποτελούν πλέον παγκόσμιο ανέκδοτο για την υποτιθέμενη εγκυρότητά τους, επιμένουν πως τα νούμερα είναι χαμηλά και πως τα ποσοστά του δημόσιου τομέα δεν είναι μεγαλύτερα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας, κατ αρχήν του κυρίως η κεντρικού, λεγόμενου, κράτους, απέδειξε πως πλησιάζουν τις οκτακόσιες χιλιάδες. Στο νούμερο αυτό είναι παραπάνω από σίγουρο πως δεν περιλαμβάνονται όσοι πραγματικά μισθοδοτούνται από Υπουργεία, Νομαρχίες και Οργανισμούς Αυτοδιοίκησης. Αν τηρηθεί η δέσμευση της κυβέρνησης, κάτι όχι απόλυτα σίγουρο στην χώρα αυτή, και απαγορευθεί η με κάθε τρόπο μισθοδοσία όσων δεν περιλαμβάνονται στην συγκεκριμένη απογραφή τότε είναι σίγουρο πως με την νέα χρονιά θα έχουμε αντιδράσεις και κινητοποιήσεις των «απλήρωτων» εργαζομένων. Διότι υπάρχουν κατηγορίες υπαλλήλων που δεν πληρώνονται μέσα από τις τακτικές καταστάσεις των Υπουργείων αλλά από λογής άλλες υπόγειες διαδρομές. Στο Υπ. Πολιτισμού λ.χ. επιδοτούνται πολιτιστικοί σύλλογοι η ενισχύονται δραστηριότητες συνδικαλιστικών σωματείων ώστε μέσα από τα χρήματα αυτά να πληρώνονται μισθοί. Η περίπτωση υπαλλήλου – συνδικαλιστή που βρέθηκε να έχει εκατομμύρια ευρώ στον προσωπικό του λογαριασμό αποτελεί μιά τέτοια περίπτωση. Αυτά ήσαν χρήματα επιδοτούμενων δραστηριοτήτων που πήγαιναν κανονικά για μισθούς έκτακτου προσωπικού.

Πολλοί εργαζόμενοι επίσης στις ανασκαφές και σε έργα συντήρησης η ανακαίνισης μουσείων αμοίβονται από χρήματα που διατίθενται για το έργο κι όχι για μισθοδοσία. Οι έφοροι προσλαμβάνουν προσωπικό (τεχνίτες, εργάτες) κατά περίπτωση και τους πληρώνουν με καταστάσεις για όσο διαρκεί το έργο. Συνήθως προσλαμβάνονται και για το επόμενο. Ολοι αυτοί δεν είναι πουθενά καταγεγραμμένοι. Είναι όμως ουσιαστικά υπάλληλοι του ελληνικού κράτους, μια και αμοίβονται απ’ αυτό. Σε κάθε τομέα σχεδόν της δημόσιας διοίκησης υπάρχουν περιπτώσεις εργαζομένων σαν τις παραπάνω. Που προφανέστατα δεν θα περιλαμβάνονται στην απογραφή. Είναι χαρακτηριστικό επίσης πως το 2004 η τότε κυβέρνηση ήρθε αντιμέτωπη με 250.000 περίπου αδιόριστους συμβασιούχους διαφόρων κατηγοριών. Οι περιπτώσεις σαν τις δεκάδες διαφορετικές δικιές τους εντάχθηκαν στην απογραφή;

Ο αριθμός λοιπόν των μισθοδοτουμένων εργαζομένων στο ελληνικό δημόσιο είναι κατά πολύ περισσότερος από τον ανακοινωθέντα. Και η σύγκριση με πολλές άλλες ευρωπαικές χώρες είναι ατυχέστατη. Διότι σε κάποιες από αυτές ο στρατός λ.χ είναι μισθοδοτούμενος. Και περιλαμβάνεται στον συνολικό αριθμό των αμοιβόμενων από το κράτος. Όπως και σε κάποιες άλλες οι κοινωνικές υπηρεσίες είναι τόσο ανεπτυγμένες ώστε να παραλαμβάνουν τον πολίτη από την κούνια και να τον ακολουθούν μέχρι τον τάφο. Καλύπτοντας το διάστημα αυτό όλες του τις ανάγκες. Και εύλογα απασχολεί μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων. Αλλά με τι αποδοτικότητα και εύρος ευθυνών!!

Υπάρχει όμως και το ζήτημα του ευρύτερου, λεγόμενου, δημόσιου τομέα. Δηλαδή, οι ΔΕΚΟ, ανεξάρτητοι Οργανισμοί, σωματεία δημοσίου ενδιαφέροντος, ανεξάρτητες αρχές κι αυτόνομοι φορείς καθώς και λογής ινστιτούτα, επιτροπές, κέντρα και εταιρίες. Ολοι αυτοί απασχολούν προσωπικό που μισθοδοτείται, άμεσα η έμμεσα από το ελληνικό κράτος. Οταν συνυπολογισθούν όλοι αυτοί είναι σίγουρο πως το σύνολο των λεγομένων υπαλλήλων θα είναι πολύ πάνω από 1.100.000. Και συμβάλλουν βέβαια στα οικονομικά βάρη και στα ελλείμματα. Και έχουν οδηγήσει, και με δική τους ευθύνη βέβαια, στα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει τώρα ο τόπος.

Δεν είναι λοιπόν ο συνήθως ύποπτος νεοφιλελευθερισμός και η οικονομία της αγοράς που μας οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής. Είναι ο γιγαντισμός ενός κατ εξοχήν παρασιτικού και άχρηστου δημόσιου τομέα που δίχως να εξυπηρετεί στην πραγματικότητα τις ανάγκες του λαού και της κοινωνίας στραγγάλιζε την οικονομία. Που μεγάλωνε ένα κράτος που βασικό του μέλημα ήταν η βόλεψη των κομματικών στρατών και η διαιώνιση των συμφερόντων των επί μέρους συντεχνιών. Οι πολλοί φορείς και βραχίονες του κράτους αντί να φροντίζουν το μέλλον των κατοίκων και της κοινωνίας αγωνιούν για την προώθηση των επαγγελματικών τους επιδιώξεων. Σε βάρος μάλιστα, τις περισσότερες φορές, των γενικότερων συμφερόντων της κοινωνίας και του συνόλου. Το κράτος αντί για μέσο εξυπηρέτησης του λαού έχει μεταβληθεί σε εργαλείο κατοχύρωσης της θέσης και των αιτημάτων όσων δουλεύουν σε αυτό.
 

Πλήρες Άρθρο »