ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Εγινε στην Ελλάδα αναδιανομή πλούτου, δίχως να υπάρχει πλούτος. Εγινε ανακατανομή εισοδήματος, σοσιαλιστικής η λαικοδεξιάς έμπνευσης, με τα λεφτά των «διαβολικών» ξένων τραπεζιτών και των «μισητών» διεθνών κερδοσκόπων. Και, όπως ήταν αναπόφευκτο, ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Ποιός θα πληρώσει; Μα, προφανέστατα εκείνοι που μετείχαν στο πάρτυ. Ολόκληρη σχεδόν η ελληνική κοινωνία που, δίχως να παράγει κάτι καινούργιο η να δουλέψει περισσότερο, είδε τα εισοδήματά της να αυξάνουν και το βιοτικό της επίπεδο θεαματικά να βελτιώνεται.

Από το σύνολο των ετήσιων κρατικών εξόδων το 70% πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις του δημόσιου τομέα, το 20% σε εξυπηρέτηση των κρατικών χρεών και το 10% μόλις σε γενικές δραστηριότητες. Από αυτά, σε ετήσια βάση, το 12% (με τους καλύτερους υπολογισμούς) αναγκαζόμαστε να τα δανεισθούμε διότι δεν το έχουμε. Χρωστάμε συνολικά, μέχρι την στιγμή αυτή, 300 δις. ευρώ περίπου (γιατί κάποια ενδεχομένως και να κρύβονται). Και πληρώνουμε κάθε χρόνο, από δανεικά κατά κύριο λόγο, κάπου 30 δις ευρώ σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων. Συντηρώντας έτσι τον μεγαλύτερο αναλογικά δημόσιο τομέα της γής, ενώ το επίπεδο των υπηρεσιών που προσφέρει το κράτος στους πολίτες του είναι από άθλιο έως ανύπαρκτο.

Μπορεί να σηκώσει τα βάρη αυτά, με βάση τα σημερινά δεδομένα, η χώρα; Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι!! Κι αν το 2010 ξεπεράσουμε τα αδιέξοδα με την βοήθεια ΕΚΤ και ΔΝΤ, τι θα γίνει του χρόνου; Και τον χρόνο μετά; Η συζήτηση λοιπόν που γίνεται είναι εκτός ουσίας. Είναι σαν να έρχεται καταπάνω μας ένας γιγαντιαίος ελέφαντας κι εμείς να ανησυχούμε για το μέγεθος των κοπράνων του. Το βασικό ερώτημα είναι τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε εμείς μόνοι μας, όχι για να δανειζόμαστε ευκολότερα (όπως λαθεμένα επιμένουν οι περισσότεροι), αλλά για να αρχίσουμε να αποπληρώνουμε αυτά που χρωστάμε. Διότι τώρα δανειζόμαστε για να πληρώνουμε τα χρωστούμενα. Και το συνολικό χρέος μας φυσιολογικά μεγαλώνει.

Για να αποφύγουμε την χρεωκοπία, την κοινωνική καταβαράθρωση και τα λαικά συσσίτια στις πλατείες, ένα δρόμο έχουμε μπροστά μας. Τις δραματικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνές και στο μέγεθος του κράτους. Αλλά αυτό προυποθέτει ηγεσίες έτοιμες να αντέξουν μιά πρόσκαιρη αύξηση της ανεργίας από απολύσεις στο δημόσιο, και την συνακόλουθα απαραίτητη μείωση φόρων στον ιδιωτικό τομέα. Ο ένας δηλ να γίνει επαχθής (δημόσιο) και ο άλλος ελκυστικός (ιδιωτική οικονομία). Και ηγεσίες βέβαια που δεν κλονίζονται στην θέα μαινόμενων συνδικαλιστών και ξεβολεμένων κρατικοδίαιτων κομματικών στελεχών. Κι αντοχή βέβαια σε επιθέσεις μέσων ενημέρωσης για δήθεν σκληρότητα και αδικίες. Που σχεδόν αυτόματα θα εκδηλωθούν. Ετσι όμως θα έρθει η ανάπτυξη. Με στήριγμα τις ανοιχτές αγορές και την μείωση φόρων και γραφειοκρατίας. Όχι με νομικά κίνητρα, παροχές και κρατικές δαπάνες. Αυτό το τελευταίο προσπάθησε να κάνει ο Ομπάμα στις ΗΠΑ. Και τα αποτελέσματα είναι ήδη αρνητικά.

Πως όμως μπορείς να τα πετύχεις όλα αυτά με ένα λαό που έχει πεισθεί πως στην πράξη θα μπορούσαμε να ξεπεράσουμε την κρίση δίχως κανένα επαχθές μέτρο; Αρκεί «οι κλέφτες οι πολιτικοί» να φέρουν τα λεφτά πίσω. Οι προπαγανδιστές τέτοιων απόψεων υποστηρίζουν πως δεν ήταν κακό πως χρωστούσαμε. Πως ζούσαμε με πόρους δηλ. που ποτέ δεν είχαμε κερδίσει. Και που μοιράζαμε αφειδώς χρήματα και παροχές (άρα πως τα «έφαγαν οι πολιτικοί»;). Θα μπορούσαμε, λένε οι ίδιοι, να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε. Ενδεχόμενα κρύβοντας την πραγματικότητα από τις διεθνείς αγορές. Και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Δεν είχαν όμως την ίδια γνώμη και οι δανειστές μας. Που δεν είχαν την παραμικρή πρόθεση να μας δώσουν χρήματα ξανά. Γιατί λοιπόν αφού «δεν χρωστάμε  πολλά» - γιατί λέγεται κι αυτό - συνέβη αυτό; Απλά, διότι το μέγεθος του χρέους δεν είναι σε κάθε χώρα της ίδιας σημασίας.

Ενα ζήτημα «ποιότητας του χρέους» είναι η σχέση του με το ΑΕΠ. Αλλά και ποιές είναι οι ιδιαίτερες συνθήκες κάθε χώρας χωριστά. Αν δηλαδή η χώρα έχει πολλούς φυσικούς πόρους η / και μια δυναμική παραγωγική υποδομή το μεγάλο χρέος δεν αποθαρρύνει τους δανειστές. Διότι αισθάνονται πως θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω. Εχει επίσης σημασία σε ποιούς χρωστάει. Η Ιαπωνία λ.χ. χρωστάει ένα τεράστιο ποσοστό πολύ πάνω από το ΑΕΠ της. Αλλά τα χρωστάει σε γιαπωνέζικες τράπεζες και funds. Βασική επίσης σημασία έχει αν το χρέος είναι δημόσιο η ιδιωτικό. Η Ελλάδα, σαν κράτος,  χρωστάει 300 δις. Ευρώ. Που αποτελεί το 120% περίπου του ΑΕΠ. Μαζί με το ιδιωτικό χρέος το ποσό ανεβαίνει σε 800 δις. Ευρώ. Πως είναι λοιπόν δυνατόν, όπως ισχυρίζεται λ.χ. η El Pais, να είναι το σύνολο για την Ελλάδα στο 165%; Μήπως και πάλι έπαιξαν τον ρόλο τους τα λεγόμενα Greek Statistics;

Σε άλλες επίσης χώρες το μεγάλο ποσοστό σε σχέση με το ΑΕΠ προέρχεται κυρίως από τον ιδιωτικό τομέα. Και είναι σε τράπεζες της ίδιας της χώρας (λ.χ ΗΠΑ, Σκανδιναυοί). Το ιδιωτικό επίσης χρέος έχει σημασία τι ποιότητας είναι. Αλλιώς βλέπουν οι αγορές το χρέος επιχειρήσεων που δημιουργούν τεράστιους τζίρους και πρωταγωνιστούν σε εξαγωγές η σε νέες τεχνολογίες κι’ αλλιώς τα καταναλωτικά χρέη η εκείνα που στοχεύουν στην κάλυψη ταμειακών αδιεξόδων που δεν υπάρχει προοπτική να υπερκαλυφθούν από την όποια μελλοντική παραγωγή (άλλο δηλ. η Microsoft., η Nokia και η Volvo και άλλο ο ΟΣΕ η οι ΗΣΑΠ). Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα μυστήριο στις όποιες σχετικές συνωμοσιολογικές «αποκαλύψεις». Πλην της εμμονής σε θέσεις που βλέπουν πίσω από κάθε αδιέξοδο την κακή παγκοσμιοποίηση και τον διαβολικό καπιταλισμό των ανοιχτών αγορών.

Πουθενά γι αυτούς που κοιμίζουν τον λαό δεν φταίνε οι κλειστές αγορές, ο κρατισμός και η εμμονή σε παροχές από χρήματα που δεν υπάρχουν καθώς και η αναδιανομή εισοδήματος από ανύπαρκτο πλούτο. Κανένας δεν τολμά να πεί στον κόσμο την αλήθεια. Πως τα λεφτά που κατασπαταλήθηκαν δηλ. πήγαν σε παροχές, σε επιδοτήσεις και σε αυξήσεις μισθών και συντάξεων. Εγινε αναδιανομή πλούτου, από πλούτο που δεν υπήρχε. Που ήταν δηλ. Δανεικός.

Ποιος όμως να ενημερώσει τον λαό όταν η κυβέρνηση επιχειρεί να εφαρμόσει μια πολιτική στην οποία σχεδόν κανένας Υπουργός δεν πιστεύει; Αν ήταν στο χέρι τους οι περισσότεροι Υπουργοί θα προτιμούσαν να είναι στο δρόμο με το ΠΑΜΕ, υποστηρίζοντας πολιτικές παρόμοιες με αυτές που μας έφεραν στα σημερινά μας χάλια. Πολιτικές παροχών δηλ. και με τους ψηφοφόρους χαρούμενους. Ασχετο αν δεν υπάρχουν τα λεφτά. Και που κανείς δεν μας τα δανείζει πλέον. Επιτυχία λογίζεται στην Ελλάδα μοναχά το ξεδίπλωμα παροχών. Κι όχι η μετάδοση στον λαό συμπεριφορών υπευθυνότητας, δυναμισμού και ανάπτυξης.

Για να ξεπεράσουμε την κρίση έχουμε ανάγκη κατά κύριο λόγο σοβαρότητας. Αλλά και ένα δημόσιο τομέα, με επι κεφαλής μια κυβέρνηση βέβαια, που να πιστεύουν σ αυτά που κάνουν, να έχουν σαν οδηγό την απλή λογική κι όχι τις διάφορες πολιτικές εκτιμήσεις και να εφαρμόζουν τον νόμο. Προς κάθε κατεύθυνση. Οι σοσιαλ-ανοησίες, είτε αριστερής είτε δεξιάς προέλευσης, μας έχουν στοιχίσει ήδη αρκετά. Για να έχουμε μέλλον οφείλουμε να καταλάβουμε πως δίχως αγορές μοναχά η φτώχεια και η δυστυχία μας περιμένουν. Καιρός να ξυπνήσουμε επι τέλους…

Πλήρες Άρθρο »

ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ «ΕΞ ΑΝΑΤΟΛΩΝ» ΚΙΝΔΥΝΟΣ

ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ «ΕΞ ΑΝΑΤΟΛΩΝ» ΚΙΝΔΥΝΟΣ

 

Για χρόνια στην ελληνική δημόσια ζωή κυριαρχούσε ο κίνδυνος εξ Ανατολών. Κι αυτός αφορούσε βέβαια στην Τουρκία των στρατηγών. Των κληρονόμων δηλ. της Κεμαλικής παρακαταθήκης. Η Τουρκία που μας απειλούσε ήταν η χώρα που για δεκαετίες συρρικνωνόταν και που είχε υιοθετήσει σαν στρατηγικό αξίωμα την πρόκληση εντάσεων εκτός των συνόρων της ώστε να μην χρειασθεί να αντιμετωπίσει στο μέλλον αμφισβητήσεις των εθνικών της εδαφών. Το γεγονός και μόνο πως από τις αρχές περίπου του 20ου αιώνα η χώρα μας, όπως και άλλες περιοχές των Βαλκανίων και της Εγγύς Ανατολής, διεύρυναν τα εθνικά τους εδάφη ενώ η Τουρκία – σαν διάδοχος των Οθωμανών – περιόριζε τα δικά της αποτελούσε απόδειξη όλων των παραπάνω. Μια τέτοια Τουρκία μοναχά η ευρωπαική προοπτική θα μπορούσε να θέσει υπό έλεγχο. Διότι και την όποια της ανασφάλεια θα διασκέδαζε και τους θεσμούς της θα εκσυγχρόνιζε. Με την υπαγωγή τους στην λογική μιάς δυτικο-ευρωπαικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Η Τουρκία που τώρα έχουμε απέναντί μας δείχνει να είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Με άλλους προσανατολισμούς, ριζοσπαστικές επιδιώξεις και μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Στόχος των νέων ηγητόρων της Αγκυρας φαίνεται να είναι μια νέο-οθωμανική προοπτική. Με την ισλαμική σημαία να κυματίζει στην πλώρη της πολιτικο-κοινωνικής της κιβωτού. Κι’ αυτός επερχόμενος βίαιος κυματισμός δεν αντιμετωπίζεται πλέον με την μικροσκοπική ασπίδα της ευρωπαικής προοπτικής. Διότι η Ευρώπη δεν είναι παρά υποσημείωση πλέον στις εθνικές επιδιώξεις της Αγκυρας. Πρώτιστος στόχος είναι η ηγεμονία στην περιοχή. Με όχημα έναν ξαναγεννημένο παν-ισλαμισμό.

Τα χαιδέματα με το Ιράν, οι συνεννοήσεις με την Χαμάς, η καταδίκη του Ισραήλ και η επιδίωξη να επανακτήσει η Κων/πολη την αίγλη του Σουνιτικού Σουλτανάτου δείχνει μια Τουρκία με άλλες επιδιώξεις και διαφορετικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς. Η εξέλιξη αυτή εξηγεί και κάποια φαινόμενα που δεν ήσαν εύκολο να διερμηνευτούν. Γιατί η Τουρκία ενθαρρύνει την παράνομη μετανάστευση μουσουλμάνων της Ανατολής προς την Δύση, μέσω των ελληνικών εδαφών. Για ποιο λόγο έγιναν κινήσεις υποχωρήσεων προκειμένου κάποιο πλειοψηφικά Τουρκικό κομμάτι να εξασφαλίσει την ένταξή του στην ΕΕ (η Βόρεια Κύπρος). Γιατί σχεδιάσθηκαν κι’ εκτελέσθηκαν κινήσεις ρήξης με το Ισραήλ ώστε η Τουρκική ηγεσία να αποκτήσει πιστοποιητικά bona fides με τους μουσουλμάνους των Αραβικών χωρών. Και τόσα άλλα.

Σε μια μελλοντική προοπτική ισλαμοποίησης της Ευρώπης είναι φανερό πως η Τουρκία θα ήθελε να παίξει το ρόλο του Δούρειου Ιππου. Και η Ελλάδα, όπως και παλαιότερα στην ιστορία της, έχει τον ελάχιστα ζηλευτό ρόλο του πρώτου αναχώματος. Αποτελεί το πρώτο βήμα για την οργανωμένη εισβολή του ακραίου Ισλάμ σε μια ανεκτική κι’ ακόμη ανύποπτη Δύση. Δεν είναι τυχαία τα εμπόδια που βρίσκει η Τουρκία στην προσπάθειά της να εισχωρήσει σε χώρες με Τούρκικες ρίζες στην γλώσσα τους και με ισλαμικούς κυρίως πληθυσμούς. Το Καζακστάν όμως και το Ουζμπεκιστάν είναι δεδομένο πως βλέπουν τους κινδύνους και κλείνουν τις κεκρόπορτες. Η Βρετανία όμως από την άλλη μεριά, με πολλούς να αποκαλούν πλέον την πρωτεύουσά της Λονδονιστάν λόγω της ανεξέλεγκτης στην ουσία διασποράς εκεί του ακραίου Ισλάμ, επιχειρεί να κολακεύσει την Τουρκία και να της ανοίξει τις θύρες της Ευρώπης.

Για την Ελλάδα το ζήτημα είναι ακραία επιτακτικό. Κι οφείλουμε να πάρουμε κάποιες αποφάσεις. Και για την εξωτερική μας πολιτική. Αλλά και για τις εσωτερικές μας επιλογές. Καμία ανοχή κατ’ αρχήν στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση από μουσουλμανικές χώρες. Οι μουσουλμάνοι δεν αφομοιώνονται και συνιστούν ανατρεπτικό κίνδυνο της κοινωνικής συνοχής. Κάθε παράνομη είσοδος στην χώρα οφείλει να θεωρείται αδίκημα. Κι’ όσοι τρίτοι το σχολιάζουν αρνητικά (Διεθνής Αμνηστία, Ευρωπαικές χώρες) ας κληθούν να αναλάβουν το κόστος της συντήρησής τους και την προώθησή τους στις δικές τους χώρες. Ανέξοδες παρατηρήσεις δεν χρειαζόμαστε άλλες.

Το κυριότερο όμως είναι να συνειδητοποιήσουμε πως η Τουρκία αποτελεί συνειδητό εργαλείο προώθησης του ακραίου Ισλάμ προς την Δύση. Πάνω σ’ αυτή την στρατηγική αντίληψη θα πρέπει εφ εξής να οικοδομήσουμε τις πολιτικές μας. Και απέναντι στον εξ Ανατολών γείτονά μας, αλλά και προς τους ευρωπαίους και αμερικανούς συμμάχους μας.

Πλήρες Άρθρο »

ΦΟΡΟΙ ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΥΡΑΝΝΙΑ

ΦΟΡΟΙ ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΥΡΑΝΝΙΑ

 

Υπάρχει μια στρεβλή αντίληψη για τους φόρους. Οποτε το δημόσιο έχει προβλήματα, που δεν του τα έχουν δημιουργήσει οι φορολογούμενοι πολίτες βεβαίως, στρέφεται στην αύξηση της φορολογίας για να τα λύσει. Και μάλιστα, οι θεωρητικοί της λεγόμενης κοινωνικής ευαισθησίας επιμένουν, οι φόροι πρέπει να αφορούν το εισόδημα. Να μην είναι έμμεσοι δηλαδή, αλλά να χτυπούν στην τσέπη όσων κερδίζουν από την δουλειά τους λεφτά. ΟΙ έμμεσοι θεωρούνται άδικοι. Γιατί είναι άδικοι παραμένει μυστήριο. Χτυπάνε, λέει το σχετικό επιχείρημα, εξ ίσου πλούσιους και φτωχούς. Μα οι πλούσιοι είναι λογικό να αγοράζουν περισσότερα πράγματα. Να κάνουν πολύ περισσότερες καταναλωτικές δαπάνες. Πληρώνουν λοιπόν λογικά και περισσότερους έμμεσους φόρους. Αν οι φτωχοί αγοράζουν εξ ίσου πολλά πράγματα με τους εύπορους, τότε δεν είναι φτωχοί. Η, ακόμα χειρότερο, κρύβουν τα πραγματικά τους εισοδήματα. Κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί από τους έμμεσους φόρους. Εκεί πραγματικά εξοβελίζεται η φοροδιαφυγή.

Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να μπαίνουν έμμεσοι φόροι. Το σωστό είναι να επιβάλλονται όσο το δυνατόν λιγότεροι φόροι. Είτε έμμεσοι, είτε άμεσοι. Και το κράτος να κάνει λιγότερες δαπάνες. Για να υπάρχει ισορροπία. Και να μην προκαλούνται προβλήματα. Το ενοχλητικό βρίσκεται στην εμμονή κάποιων να αδιαφορούν στην ουσία για τα έξοδα του δημοσίου. Και να επιμένουν στην φορολόγηση των εισοδημάτων, κυρίως των υψηλότερων από αυτά, για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων του κράτους. Σπάνια κάποιοι ενδιαφέρονται να μάθουν γιατί δημιουργούνται αυτά τα ελλείμματα. Αυτό που κυρίως απασχολεί όσους παίρνουν τις αποφάσεις είναι η επιβάρυνση της τσέπης των πολιτών.

Κι εδώ έρχεται το ζήτημα της αιτιολόγησης του φόρου στα εισοδήματα. Η μάλλον της αδιαφορίας για την αιτιολόγησή του. Ωσάν οι παραγωγικά εργαζόμενοι να αξιοποιούν περιουσιακά στοιχεία που τους έχει παραχωρήσει το κράτος κι οφείλουν να του πληρώνουν κάποια τέλη για την χρησιμοποίησή τους. Το κράτος δεν αποτελεί όμως κάποια υπερβατική οντότητα που παραχωρεί εξουσίες, δικαιώματα και περιουσιακά στοιχεία. Το κράτος αντίθετα υπάρχει για να τα προστατεύει. Τα δικαιώματα των πολιτών, όπως η απαίτηση προστασίας της ιδιοκτησίας, δεν εξαρτώνται από τις διαθέσεις του κράτους. Αποτελούν απαιτήσεις απέναντί του, σαν αντάλλαγμα για τα οικονομικά βάρη που οι πολίτες φέρουν για την ύπαρξή του. Αλλά κι επειδή τα δικαιώματα αυτά εμφανίζονται ταυτόχρονα, αν όχι πριν, από την δημιουργία του κράτους.

Υπάρχουν εν τούτοις υποστηρικτές της άποψης πως το κράτος έχει το δικαίωμα να αφαιρεί μέσω του φόρου εισοδήματα από τους πολίτες για «τους κοινωνικούς του σκοπούς». Ποιοι είναι και πως ορίζονται οι σκοποί αυτοί δεν γίνεται ποτέ σαφές. Η δύναμη της κάλπης είναι πως νομιμοποιεί τις παροχές προς συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Δεν μπορεί όμως να νομιμοποιήσει την αφαίρεση εισοδήματος από τους μεν για παροχές στους δε. Οι πολίτες, μέσω του θεωρητικού κοινωνικού συμβολαίου που έχει διατυπώσει ο Ρουσώ έχουν συμφωνήσει σε εκχώρηση κυριαρχίας για το κοινό καλό. Οχι όμως και για οικονομικές παρεμβάσεις σε βάρος τους. Πολλοί συγχέουν την ομοφωνία των πολιτών σε κινήσεις αντιμετώπισης κοινωνικών προβλημάτων (έργα υποδομής, σχολεία κλπ) που βασικά αναφέρεται σε εγκρίσεις δαπανών, με την επιβολή φόρων για την συντήρηση του κράτους. Που σημαίνει την επιλεκτική επιβάρυνση ορισμένων, και την αφαίρεση εισοδήματος από την τσέπη τους. Που στηρίζεται το δικαίωμα των κρατικών αρχών να κάνουν κάτι τέτοιο;

Όταν μειώνονται οι φόροι ορισμένοι ομιλούν για παροχές στους πλούσιους*. Παροχές όμως από που; Αν ο Κώστας καλλιεργεί στο κτήμα του πορτοκάλια και μαζέψει ένα και το φάει, είναι δυνατόν να ισχυρισθεί κανείς πως το πορτοκάλι αυτό έρχεται από τον Μιχάλη; Κανείς δεν χρηματοδοτεί τους πλούσιους. Απολαμβάνουν απλά τους καρπούς της πετυχημένης δουλειάς τους. Πρέπει λοιπόν να τιμωρηθούν, επειδή ακριβώς είναι παραγωγικοί και κερδισμένοι; Το εισόδημα είναι προιόν ατομικής προσπάθειας. Εχει σαν βάση την περιουσία των ατόμων που το πετυχαίνουν, κι όχι τα περιουσιακά στοιχεία της εκάστοτε κυβέρνησης η κάποιου αφηρημένου συλλογικού «εμείς». Ιδιαίτερα ο φόρος στην περιουσία είναι εντελώς απαράδεκτος. Τα ακίνητα που έχει κάποιος είναι αγορασμένα από ήδη φορολογημένα εισοδήματα, πλήρωσε φόρους για την κατασκευή τους και πληρώνει φόρους για την όποια μεταβίβασή τους. Τι νόημα λοιπόν έχει ο φόρος για την κατοχή τους; Αυτό συνιστά διαδικασία δήμευσης, κι αποτελεί παραβίαση ατομικού δικαιώματος.

Ακόμα κι αν τα χρήματα που κάποιοι κερδίζουν εργαζόμενοι θεωρούνται απαραίτητα για την διάσωση του κράτους, δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει πως το κράτος αυτό δημιουργήθηκε για να προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα που ο καθένας μας έχει εξασφαλίσει από γεννησιμιού του. Δικαιώματα δηλ. που υπάρχουν ανεξάρτητα από το όποιο κράτος. Αντίθετα, στα μάτια των κρατιστών το κάθε δικαίωμα, και η κάθε είδους βέβαια ιδιοκτησία, προέρχεται από το κράτος. Το δημόσιο αναδεικνύεται σαν το υπέρτατο αγαθό όν, ενώ οι πολίτες περιορίζονται στο επίπεδο του δουλοπάροικου που εξαρτάται από τις διαθέσεις, την καλή πρόθεση και τις εύνοιες των εκάστοτε κυβερνήσεων. Αυτές είναι βέβαια απόψεις που, όταν κυριαρχήσουν, οδηγούν αναπόφευκτα στην τυραννία.
*Βλ. λ.χ. Paul Krugman, “Now That’s Rich” .The New York Times, 22/08/2010

Πλήρες Άρθρο »

ΠΑΛΙ ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗΣ;

ΠΑΛΙ ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗΣ;

 

Επειδή και πάλι διάφορα απίθανα λέγονται με αφορμή την υιοθέτηση του Γερμανικού εκλογικού συστήματος (η έστω κάποιας κοντινής παραλλαγής του) καλό είναι να μπούν μερικά πράγματα στην θέση τους. Είναι τουλάχιστον αστείο το επιχείρημα πως οι πολίτες θα χάσουν το δικαίωμα επιλογής των αντιπροσώπων τους επειδή θα καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης. Το μόνο που θα χάσουν θα είναι ο εθισμός στην διαφθορά και την ηθική διάβρωση. Το βήμα από το «κάνε μου την εξυπηρέτηση να σε ψηφίσω» ελάχιστα μακριά είναι από το «κάνε μου την δουλειά να σου δώσω τόσα». Παλαιότερα η «Καθημερινή» είχε πρωτοστατήσει σε εκστρατεία κατάργησης του σταυρού με παρόμοια συλλογιστική.

Είναι ακατανόητο τόσοι να επιμένουν για τον σταυρό προτίμησης όταν είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο με το σύστημα αυτό. Προφανώς όλοι οι υπόλοιποι παραβιάζουν πολιτικά δικαιώματα και ...περιφρονούν την δημοκρατία !! Για αυτό και είναι αξιοπερίεργο αυτό που ακούγεται, πως δηλ στις μονοεδρικές περιφέρειες θα υπάρχουν περισσότεροι από ένας υποψήφιοι για κάθε κόμμα. Ωστε να εκλέγεται ο πρώτος σε ...σταυρούς προτίμησης! Μιά τρύπα στο νερό, δηλαδή.

Ολη η φιλοσοφία του μονοεδρικού εκλογικού συστήματος συνίσταται στην αποκάθαρση της πολιτικής από εξω-πολιτικούς μηχανισμούς και συσχετισμούς. Από τον εκμαυλισμό δηλ. της ρουσφετολογίας αλλά και την οικονομική εξάρτηση των υποψηφίων από συμφέροντα που διευκολύνουν εκλογικά την δημόσια παρουσία τους. Με άλλα λόγια, η έννοια του μονοεδρικού είναι πως συγκρούονται κομματικά προγράμματα και ιδεολογίες. Κι όχι ρουσφετο-επιτηδειότητες και ατομικές ενδοκομματικές στρατηγικές. Με την «ανακάλυψη» του σταυρού και στις μονοεδρικές, το σύστημα αυτο-υπονομεύεται και στην πράξη ακυρώνεται.

Το επιχείρημα πως θα πρέπει να υπάρχει αναπληρωματικός βουλευτής είναι ανόητο. Διότι στο μονοεδρικό η βουλευτική έδρα συνδέεται με την προσωπικότητα που την κατέχει. Κι αν ο βουλευτής (ω μη γένοιτο) αποδημήσει η παραιτηθεί, ο λαός έχει το δικαίωμα να επιλέξει σε επαναληπτική εκλογή ποιός θα τον αντιπροσωπεύσει. Αν μάλιστα έχει σημαντικά προχωρήσει η κυβερνητική θητεία όταν κάτι τέτοιο συμβεί, η επαναληπτική εκλογή λειτουργεί και σαν ζωντανή δημοσκόπηση των τάσεων της κοινωνίας.

Ιδιαίτερο μάλιστα ενδιαφέρον παρουσιάζει η πιθανή περίπτωση διαφωνίας βουλευτή με το κόμμα του. Είναι τότε δυνατόν να παραιτηθεί και να επανα-διεκδικήσει την εκλογή του σαν ανεξάρτητος την φορά αυτή. Ενθυμούμαι την περίπτωση του Εργατικού βουλευτή Ντίκ Ταβέρν στο Λίνκολν της Βρετανίας γύρω στα 1971 που είχε παραιτηθεί διαμαρτυρόμενος για την αλλαγή στάσης του κόμματός του απέναντι στην Ευρωπαική Κοινότητα, τότε. Οι εκλογείς του έδειξαν και πάλι εμπιστοσύνη.. Επανεξελέγη σε επαναληπτική εκλογή σαν ανεξάρτητος και συνέβαλε η κίνησή του στην φιλο-ευρωπαική πλέον στάση του παλιού του κόμματος.

Ετσι κατοχυρώνεται η ανεξαρτησία του βουλευτού από κομματικούς μηχανισμούς και σκοπιμότητες.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΔΗΛΑΔΗ, Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ;

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΔΗΛΑΔΗ, Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ;

Αυτό που πραγματικά εξοργίζει κάθε σώφρονα άνθρωπο είναι η απαράδεκτη νεοελληνική τάση να αναζητούμε εξωτερικούς εχθρούς και αποδιοπομπαίους τράγους για δικές μας αδυναμίες, κακούς χειρισμούς κι΄ απαράδεκτες επιλογές. Ετσι και με την εξέλιξη του οικονομικού αδιεξόδου της χώρας όταν η Ελλάδα ήταν σχεδόν αδύνατον να δανεισθεί με λογικούς χρηματοπιστωτικούς όρους. Με αφετηρία το γεγονός πως σαν χώρα είχαμε κατορθώσει να εξευτελισθούμε διεθνώς όταν αποδείχθηκε πως για χρόνια δίναμε νοθευμένα («μαγειρεμένα») στοιχεία σε διεθνείς οργανισμούς, στην ευρωπαική ένωση και στους δανειστές μας ξετυλίχθηκε ένα κουβάρι αποκαλύψεων που έβλαψε την εθνική μας προσωπικότητα.

Αποκαλύφθηκε λοιπόν πως για τέσσαρες τουλάχιστον δεκαετίες η χώρα ζούσε με δανεικά διατηρώντας ένα επίπεδο ζωής που με κανένα τρόπο δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί από την γενικότερη οικονομική μας δραστηριότητα. Είχαμε θεσπίσει συστήματα κοινωνικής προστασίας εξοργιστικά χαριστικά και προσανατολισμένα στην εξυπηρέτηση ορισμένων ομάδων σε βάρος ουσιαστικά άλλων που είχαν αδυναμία συγκροτημένης πρόσβασης σε πολιτικά κέντρα εξουσίας. Και είχαμε χαράξει χάρτες οριοθέτησης επαγγελματικών δικαιωμάτων που έκαναν την οικονομία μας επικίνδυνο ναρκοπέδιο ουσιαστικά «νεκρών ζωνών» για κάθε νέο ενδιαφερόμενο να μπεί στα επαγγέλματα αυτά.

Όταν πλέον φάνηκε πως η κατάσταση αυτή δεν μπορούσε να συνεχισθεί, και πως ουδείς θα είχε την διάθεση πλέον να μας δανείσει ξανά για να επαναλάβουμε τα ίδια, η πραγματικότητα αποκαλύφθηκε σε όλο το αποκρουστικό της μεγαλείο. Είτε η χώρα θα έπρεπε να πτωχεύσει, φθάνοντας ενδεχόμενα μέχρι και σε συσσίτια στους δρόμους, είτε να βρεθεί κάποιο σύστημα στήριξης του οικονομικού της αδιεξόδου. Σε αυτή την φάση επάνω ξέσπασε και η μεγάλη ανησυχία για το ευρώ. Η πτώση της Ελλάδας θα μπορούσε ενδεχόμενα να συμπαρασύρει και την Ευρώπη ολόκληρη. Δημιουργώντας κρίση εμπιστοσύνης στο νόμισμά της.

Οι αγορές, ανήσυχες για την δυνατότητα επιβίωσης της ελληνικής οικονομίας, εκτίναξαν τα επιτόκια μελλοντικού δανεισμού στα ύψη. Ενώ οι ευρωπαικές τράπεζες, ανήσυχες για την τύχη των δανείων που είχαν δώσει στην Ελλάδα, πίεζαν από την πλευρά τους για να βρεθεί κάποια λύση. Για την αντιμετώπιση της κατάστασης αυτής βρέθηκε τελικά η λύση του γιγαντιαίου πακέτου στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Που για να μην χαθούν όμως και τα λεφτά αυτά στην μαύρη τρύπα της ελληνικής κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας θα έπρεπε να συνοδευθούν από ένα μνημόνιο υποχρεώσεων / μεταρρυθμίσεων που θα δέσμευε την χώρα απέναντι των δανειστών της.

Μόλις όμως βρέθηκε η λύση ξέσπασαν και οι κραυγές αντίδρασης από την ελληνική κοινωνία. Κανένας δεν πίεσε ούτε και υποχρέωσε την Ελλάδα να προσέλθει στην συμφωνία αυτή. Θα μπορούσε άνετα να επιλέξει τον μοναχικό δρόμο της χρεωκοπίας. Και της αντιμετώπισης αβοήθητα των συνακόλουθων τραγικών κοινωνικών αναταράξεων. Μόλις όμως εξασφαλίσθηκε η βιωσιμότητα του ελληνικού κράτους και σιγουρεύθηκε η οικονομική βοήθεια από το εξωτερικό άρχισαν οι συνήθεις κραυγές περί δήθεν θυματοποίησης των ανύποπτων και αγνών ελλήνων πολιτών. Κι όλα αυτά επειδή κάποιοι αποφάσισαν να μην θυσιάσουν τα χρήματα των φορολογουμένων των δικών τους κρατών ώστε οι έλληνες να συνεχίσουν να ζούν πάνω από τις δυνατότητές τους και με όρους ευνοικότερους κι’ από αυτούς που τους δανείζουν.

Ο συνήθης από την νεώτερη ιστορία μας ρόλος του αδικημένου θύματος για μια ακόμη φορά ήρθε στο προσκήνιο. Με τους κακούς ξένους να βρίσκονται υποτίθεται πίσω από κάθε δυσκολία που βρίσκει μπροστά της η ελληνική κοινωνία. Λες και οι ξένοι μας υποχρέωσαν να δημιουργήσουμε ένα υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα, να κλείσουμε δεκάδες οικονομικές δραστηριότητες ώστε να τις απολαμβάνουν αποκλειστικά επιλεγμένες συντεχνίες, να φτιάξουμε μια αγορά γεμάτη από στρεβλώσεις και δυσλειτουργίες, να δηλώνουμε οι περισσότεροι απίθανα χαμηλά εισοδήματα, να βγαίνουμε στην σύνταξη σαν ανάπηροι και να συνεχίζουμε να δουλεύουμε, υγιέστατοι μεν, αλλά παράνομα. Κι’ επειδή όλα αυτά δεν μπορούμε πλέον να τα κάνουμε, να δηλώνουμε πως η χώρα βρίσκεται κάτω από «ξένη κατοχή». Πως οι ξένοι ελεγκτές παίζουν ρόλο Πρωθυπουργού - και είναι αδίστακτοι. Πως η χώρα καταρρέει, χάνοντας την ελληνικότητά της.

Τώρα, που για μια φορά στην ιστορία μας, αρχίζουμε να γινόμαστε σοβαροί, να μην κοροιδεύουμε τους άλλους και να μην εξαπατούμε τους εαυτούς μας θυσιάζουμε - για κάποιους - τον εθνικό μας χαρακτήρα. Δηλαδή, από μόνοι μας φροντίζουμε να βγάζουμε τα μάτια μας. Να ομολογούμε πως χαρακτηριστικό μας είναι η απάτη, η λιγότερη δουλειά και η επιδίωξη της τεμπελιάς και της ραστώνης.

Πλήρες Άρθρο »

ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ

ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ

 

Ενώ στην Ελλάδα εξακολουθούμε να εκστασιαζόμαστε από θεωρητικούς παλιάς κοπής και ξεπερασμένων εμμονών ο κόσμος τρέχει κι΄ αλλάζει με συναρπαστικούς ρυθμούς. Εδώ κρεμόμαστε από τα χείλη του Τζόσεφ Στίγκλιτζ, που εξακολουθεί να επιμένει στο αποδειγμένα αποτυχημένο μοντέλο των Ομπαμανόμικς και που μέσα σε ένα χρόνο μας αποκάλυψε δύο τουλάχιστον σίγουρους δρόμους για την έξοδο από την κρίση. Πέρυσι ήταν η πράσινη ανάπτυξη. Φέτος, η διανομή του εισοδήματος. Πως θα γίνει αυτό σε μια οικονομία που δεν παράγει τίποτα και καταρρέει, δεν μας το αποκάλυψε. Ισως το κράτησε μυστικό μέχρι του χρόνου. Για την καινούργια του θεωρητική τοποθέτηση.

Την ίδια ώρα εξαιρετικά ενδιαφέρουσες μελέτες έρχονται στο φώς της δημοσιότητας εξηγώντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε αλλά φωτίζοντας και τις προοπτικές για το μέλλον. Ενας διανοητής που έχει ξεχωρίσει είναι ο Ραγκχουράμ Ρατζάν. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο (Booth School of Business) και πρώην επικεφαλής των οικονομολόγων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο αμερικανο-ινδός επιστήμονας με το ελάχιστα «σέξυ» όνομα, έκανε αισθητή την παρουσία του μέσω δύο κυρίως εργασιών του.

To 2005 είχε παρουσιάσει, σε συνέδριο ειδικών περί τα νομισματικά, μια εργασία με τίτλο “Has Financial Development Made the World Riskier?” (Η Οικονομική Ανάπτυξη Εκανε τον Κόσμο Λιγότερο Σίγουρο;). Σύμφωνα με τον Ρατζάν αυτή ακριβώς ήταν η πραγματικότητα. Και πολύ γρήγορα, με την κρίση του 2008, επιβεβαιώθηκε. Τώρα έβγαλε ένα καινούργιο βιβλίο , “Fault Lines: How Hidden Fractures Still Threaten the World Economy” (Σημεία Αδυναμίας: Πως Μυστικές Ρωγμές Ακόμη Απειλούν την Παγκόσμια Οικονομία). Ο Ρατζάν, αν και καθηγητής στο Σικάγο, δεν επαναλαμβάνει τις γνωστές απόψεις των θεωρητικών της διάσημης σχολής. Επιμένει πως το πρόβλημα για την παγκόσμια οικονομία ήταν και παραμένει το ίδιο. Η γρήγορη ανάπτυξη προκάλεσε σημαντικές εισοδηματικές διαφοροποιήσεις. Υπήρξε μεγάλο χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, δίχως αυτό βέβαια να σημαίνει πως οι φτωχότεροι υπέφεραν η πως δεν είχαν συμμετοχή στην ευημερία.

Οι μαθημένοι όμως στην λογική του όλο και μεγαλύτερου εξισωτισμού, και στο μοίρασμα ολο και περισσότερων αγαθών σε πιο πολλούς ανθρώπους, πολιτικοί της Δύσης ανακάλυψαν τις πιστώσεις. Αντιπάλεψαν έτσι την δημιουργούμενη ανισότητα με γενναίες (κοινωνικές η ατομικές) παροχές και με ενθάρρυνση των Τραπεζών να χρηματοδοτήσουν γενναία την αγορά κατοικίας. Ετσι δημιουργήθηκε ένας ωκεανός πιστώσεων που πλημμύρισε τις οικονομίες της Δύσης. Και την κρίσιμη ώρα δεν υπήρχε κανείς ικανός να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες «αποξήρανσης» του τοπίου. Η κρίση χτύπησε αρχικά τις Τράπεζες. Τώρα όμως κλονίζονται, κάτω από το βάρος των δημοσίων ελλειμμάτων, και εθνικές οικονομίες.

Υπάρχουν σήμερα στις οικονομίες και εξωτερικά και εσωτερικά πολύ σοβαρά προβλήματα. Τα εσωτερικά συνδέονται με την βροχή των πιστώσεων που εξαφάνισε κάθε έννοια καπιταλιστικής πειθαρχίας κι οδήγησε, με συνευθύνη των κυβερνήσεων, τις Τράπεζες σε δραματικά αδιέξοδα. Υπάρχουν όμως και αδυναμίες στον εξωτερικό τομέα. Πολλές οικονομίες είναι προσανατολισμένες για την ευημερία τους στις εξαγωγές. Η Γερμανία, η Ιαπωνία και η Κίνα για παράδειγμα στηρίζουν την ευρωστία τους στο εξαγωγικό εμπόριο. Το οποίο όμως απαιτεί πιστώσεις. Που όμως η αδυναμία της εσωτερικής οικονομίας καθιστά την εξασφάλισή τους όλο και δυσκολότερη. Παράλληλα, τα εσωτερικά αδιέξοδα πολλών χωρών που αποτελούσαν τον απορροφητήρα αυτών των εξαγωγών, όπως οι ΗΠΑ παγκοσμίως αλλά και η Ισπανία στην Ευρωζώνη, κάνουν την ροή αυτών των εξαγωγών ιδιαίτερα προβληματική.

Ανεξάρτητα λοιπόν από ενδείξεις μιάς κατ’ αρχήν εξομάλυνσης των οικονομικών εξελίξεων, τα προβλήματα δεν έχουν ουσιαστικά επιλυθεί. Οι αδυναμίες είναι εκεί και θα επανέλθουν στην επιφάνεια. Η παγκόσμια οικονομία δεν έχει βρεί ακόμη απάνεμο λιμάνι. Και δύσκολα θα υπάρξουν ουσιαστικές και διαρκείς λύσεις. Η Δύση έπαψε να αποτελεί το καταφύγιο κάθε δύσκολης οικονομικής συγκυρίας. Οι υπερχρεωμένες εσωτερικές της αγορές δύσκολα πλέον θα προσφέρουν τον απαραίτητο καταναλωτικό δυναμισμό για την απορρόφηση των εξαγωγών άλλων κλυδωνιζόμενων αγορών. Για να επιβιώσει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και για να μην υποφέρουν παραπάνω, μέσω ενός άγριου στασιμοπληθωρισμού, οι λαοί είναι απαραίτητη μια συνεργασία όλων των οικονομικά σημαντικών χωρών.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

 

Δεν φαίνεται να συνειδητοποιούμε τα προβλήματα που βαθμιαία οικοδομούνται γύρω μας. Ενώ ο λαός μας δείχνει να ανέχεται τις αγριότητες του ακραίου Ισλάμ, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στα εγκλήματα που γίνονται στο όνομα του Προφήτη, εύκολα παρασύρεται σε κατηγορίες κατά των Δυτικών που έχουν κατά διαστήματα αναλάβει να ανακόψουν το σχετικό κύμα εξάπλωσης των ακροτήτων αυτών. Κατηγορούνται Αμερικανοί και σύμμαχοί τους για τις θυσίες αθώων ανθρώπων που δεν έχουν διαπράξει οι ίδιοι αλλά φανατικοί ισλαμιστές στο όνομα της αντίστασης απέναντί τους. Απαλλάσσονται έτσι οι εγκληματίες και κατηγορούνται τα θύματα για αποτρόπαιες πράξεις αδυσώπητου τερματισμού της ανθρώπινης ζωής.

Και είναι πραγματικά παράδοξο μια χριστιανική κοινότητα όπως η ελληνική να κινητοποιείται στο πλευρό των αδίστακτων φονιάδων παραβλέποντας το γεγονός πως και η ίδια μεσο-μακροπρόθεσμα βρίσκεται στο στόχαστρο της ίδιας εγκληματικής φρενίτιδας. Ποιος και πότε εγγυήθηκε πως η ελληνική κοινωνία δεν πρόκειται να υποστεί τις συνέπειες της εξοντωτικής μανίας που οι ακραίοι ισλαμιστές κουβαλούν για κάθε αλλόθρησκο που θα συναντήσουν στο δρόμο τους; Όπως κάθε δυτικο-ευρωπαική κοινωνία, έτσι και η ελληνική, δεν θα αργήσει να αντιμετωπίσει την μήνυ του ακραίου θρησκευτικού φανατισμού όταν για οποιονδήποτε λόγο οι αξίες και οι αντιλήψεις των δύο κοσμοθεωριών θα βρεθούν η μία απέναντι στην άλλη.

Τα πρώτα δείγματα τα είδαμε πέρυσι. Χιλιάδες μουσουλμάνοι διαδήλωσαν στην Αθήνα όταν ένας αστυνομικός, που δεν γνώριζε βέβαια αραβικά, κατέστρεψε κάτι χαρτιά που ορισμένοι ισχυρίσθηκαν πως ήσαν σελίδες από το Κοράνι. Αντί δηλ οι μετανάστες να γνωρίζουν και να χρησιμοποιούν έγγραφα στα ελληνικά, προκλήθηκαν επεισόδια επειδή όργανα του ελληνικού κράτους δεν γνώριζαν να διαβάζουν στα αραβικά!! Και αυτό δεν υπήρξε παρά μόνο η αρχή. Υπάρχει συντεταγμένη πολιτική από τη πλευρά της φιλο-ισλαμικής πλέον Τουρκίας να προωθούνται στην Ελλάδα παράνομοι μετανάστες από Αραβικές χώρες, από το Πακιστάν, το Ιράν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Μπανγκλαντές καθώς και από μουσουλμανικά κράτη της Αφρικής (Υεμένη, Σομαλία, Νιγηρία) με απώτερο στόχο την αύξηση της ισλαμικής πλημμυρίδας σε περιοχές της Ελλάδας καθώς και την ενδεχόμενη παραπέρα προώθησή τους στην Ευρώπη.

Το φάσμα μιάς αναδυόμενης Ευραραβίας δεν είναι πλέον εξωπραγματικό. Ηδη σε χώρες όπως η Δανία και η Ολλανδία και σε περιοχές της Βρετανίας και της Γερμανίας ο σεβασμός της όποιας αξιακής ευαισθησίας των μουσουλμάνων έχει υπερκεράσει παλιές ευρωπαικές αντιλήψεις κι αρχές. Σκίτσα που σατιρίζουν το Ισλάμ δεν μπορούν να δημοσιευθούν σε εφημερίδες, η μπούρκα αποτελεί είδος ενδυμασίας ενταγμένο στην καθημερινότητα των πολιτών ενώ νοοτροπίες ζωής όπως ο ακρωτηριασμός κοριτσιών, οι αντιλήψεις περί γάμου ανηλίκων και …η απαγόρευση της φανέλας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (επειδή απεικονίζει ένα …διάβολο!!) έχουν αρχίσει να εμπεδώνονται στις κοινωνικές αξίες της καθημερινής ζωής.

Για την Ελλάδα το πρόβλημα γίνεται πιεστικότερο από την ώρα που η Τουρκία εγκατέλειψε τον δρόμο της ακραιφνούς κοσμικής χώρας κι’ άρχισε να υιοθετεί, για λόγους προπαγάνδας και στρατηγικής επέκτασης, ισλαμικές αξίες και επιθετικούς πολιτικούς προσδιορισμούς. Αν ο νέο-οθωμανισμός που αρχίζει να κυριαρχεί στην γειτονική μας χώρα εκφρασθεί με μια τάση πανισλαμισμού σύντομα η χώρα μας θα βρεθεί εκεί που πριν από πολλούς αιώνες είχαν βρεθεί οι πρόγονοί μας. Στην θέση δηλαδή του πρώτου αναχαιτιστή ενός τεράστιου κύματος πανισλαμικής κυριαρχίας που θα αρχίσει να ξεσπάει με κατεύθυνση τις ευρωπαικές κοινωνίες.

Αν έγκαιρα δεν διαβλέψουμε τον επερχόμενο κίνδυνο τότε είναι ενδεχόμενο η δίνη των εξελίξεων να μας παρασύρει στο διάβα της. Οι μουσουλμάνοι δεν αφομοιώνονται σαν μετανάστες σε ένα διαφορετικό κοινωνικό πλαίσιο. Λειτουργούν από τα πράματα σαν ξένο σώμα κι’ αργά η γρήγορα εκδηλώνονται, λόγω κάποιας αφορμής, επιθετικά ενάντια στον κοινωνικό κορμό που τους έχει εντάξει. Και τότε η αντιμετώπιση του προβλήματος είναι από τα πράγματα αδύνατη. Χρειάζεται λοιπόν έγκαιρα εγρήγορση. Και μέτρα απέναντι στον κίνδυνο ισλαμικής διάβρωσης του κοινωνικού ιστού. Συγκροτημένη μεταναστευτική πολιτική δηλαδή κι αντιμετώπιση της Τουρκίας σαν φορέα μιάς επιθετικής ιδεολογίας – όχι μοναχά απέναντι στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη.

Πλήρες Άρθρο »