ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ;

ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ;

 

Φαίνεται όλο και περισσότερο σίγουρο πως ο κόσμος που ξέραμε τελειώνει. Και δεν εννοώ μοναχά τα δεδομένα της ελληνικής πραγματικότητας που χτισμένη πάνω σε ένα εικονικό παράδειγμα εκτεταμένου κρατικού δανεισμού δημιούργησε ένα κόσμο ουτοπικό, στηριγμένο σε επιθυμίες και φαντασιώσεις. Θυμάμαι σαν Δήμαρχος του Πειραιά πόσο είχα ενοχληθεί από τις απαιτήσεις γονιών και παιδιών, και της πιο απόμακρης γειτονιάς, τα γήπεδα μπάσκετ που τους έφτιαχνα να είναι κλειστά, με παρκέ και όλες τις σύγχρονες, αμερικανικές κατά βάση, προδιαγραφές. Από το χωματόδρομο δηλ. και τα εγκαταλειμμένα σκουπιδαριά κατ’ ευθείαν στα σαλόνια υπερπολυτελείας και την σύγχρονη άνεση.

Όλα αυτά, και πολλά άλλα, τα έβλεπα υπερβολικά, μαθημένος από μικρός στην «πολυτέλεια» των υπαίθριων γηπέδων από τσιμέντο μετά το ξεπέταγμα από τις χωμάτινες αλάνες. Αλλά έτσι είχαμε μάθει τον κόσμο. Να ζητάει και να απαιτεί σχεδόν τα πάντα δίχως προηγούμενο ανάλογο κόπο και ιδιαίτερη προσπάθεια. Το μοντέλο λοιπόν της εικονικής ελληνικής πραγματικότητας κατέρρευσε όταν οι δανειστές άρχισαν να απαιτούν «τα λεφτά τους πίσω».

Αλλά κι ο κόσμος ολόκληρος βρίσκεται σε τροχιά δραματικών κι αναπότρεπτων αλλαγών. Τα οικονομικά δεδομένα είναι σκληρά και μιλάνε μόνα τους. Για τουλάχιστον δύο εκατονταετίες η Δύση κυριαρχούσε στις αγορές, στις επιστημονικές ανακαλύψεις, στην οργάνωση της οικονομίας αλλά κυρίως στην κατανάλωση και στην σώρευση κεφαλαίων Η τελευταία οικονομική κρίση που σαν επίκεντρο είχε την τραπεζική πίστη, τις κρατικές η χρηματοπιστωτικές χορηγίες και την αδυναμία της διατήρησης των πιστώσεων στο συνηθισμένο επίπεδο έριξε τις οικονομίες σε ένα σπινάρισμα κατάρρευσης που ενδεχόμενα κάπως τώρα ανακόπηκε. Αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε οριστικά. Η επόμενη έκρηξη είναι στην γωνία.

H Ευρώπη είχε στηρίξει την ευημερία της για χρόνια στην οικοδόμηση ενός απόλυτα περιεκτικού κράτους πρόνοιας. Οι κοινωνικές παροχές σε γενναία επιδόματα ανεργίας, συντάξεις και πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη επέβαλαν οικονομικά βάρη που οι οικονομίες της Ευρώπης δυσκολεύονται πλέον να υποστηρίξουν. Η οικονομική κρίση συντάραξε συθέμελα την βιωσιμότητά τους. Το ευρωπαικό κοινωνικό κράτος συγκλονίζεται αδύναμο πλέον να αυτοσυντηρηθεί. Τα πολιτικά συστήματα εξ ΄ίσου παραπαίουν μια και οι πολιτικές αρχές δεν είναι πιά σε θέση να εξαγοράζουν ψηφοφόρους με παροχές, πιστώσεις κι’ επιδοτήσεις. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει νέες πραγματικότητες που παλεύει να τους αντισταθεί με παλιές αντιλήψεις κι’ εργαλεία.

Ο καινούργιος κίνδυνος είναι η ανώνυμη κ. Αγορά. Ετσι απομονωμένα και ξερά η απρόσωπη πραγματικότητα που εκφράζει τις κινήσεις του διεθνούς κεφαλαίου τείνει να γίνει ο καινούργιος προαιώνιος εχθρός. Κυρίως για τους πολιτικούς. Που δεν είναι σε θέση να της επιβληθούν και να την ποδηγετήσουν. Η κ. Αγορά όμως, δηλ. οι μηχανισμοί μετακίνησης χρήματος με βάση τα δεδομένα των οικονομικών στοιχείων, δείχνει να καταλαβαίνει καλύτερα τι κρύβεται πίσω από τις βιτρίνες και τα φτιασιδώματα. Παρά τις επιθέσεις των πολιτικών η αγορά απέδειξε, βάζοντας χρήματα εκεί που άλλοι έχουν συνήθως το στόμα τους, πως γνωρίζει να εντοπίζει προβλήματα αλλά και να προωθεί ριζικές εκκαθαριστικές λύσεις. Οι αγορές αποκάλυψαν και τιμώρησαν τους απατεώνες της Enron στις ΗΠΑ ενώ εκείνες ήσαν που οδήγησαν την στερλίνα σε δραματική υποτίμηση και την έβγαλαν από κάθε προοπτική του Ευρώ, εντοπίζοντας τις ουσιαστικές της αδυναμίες. Από την κ. Αγορά κανένας δεν μπορεί να κρυφθεί.

Στις ΗΠΑ η υπόσχεση για ένα καλύτερο αύριο είχε σαν βάση την πλήρη απασχόληση και την διασπορά της κατανάλωσης σε ολόκληρη την κοινωνία. Αυτό έδινε δυναμισμό στην οικονομία. Και επέβαλε την αμερικανική αγορά σαν ηγέτη των παγκόσμιων οικονομικών εξελίξεων. Τώρα όλα σχεδόν αυτά κατέρρευσαν. ΟΙ αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ομάδας των 20 είναι πιά ολοφάνερο πως παίρνουν τα ηνία. Ενώ οι οικονομίες της «ανεπτυγμένης» Δύσης βαδίζουν σε δρόμους ανασφαλείς με μεγάλες πιθανότητες να κατρακυλήσουν και πάλι σε σοβαρά οικονομικά αδιέξοδα. Η Δύση δεν προσφέρει εμπιστοσύνη. Η κ. Αγορά είναι ολοφάνερο πιά πως κοιτάει προς την Ανατολή και τον Νότο.

Και οι Δυτικοί πολιτικοί πασχiζουν να επιβάλουν νέους κανόνες πάνω στις αγορές! Για να πετύχουν τι ακριβώς; Οι ίδιοι προκάλεσαν την κατάρρευση με τις παρεμβάσεις τους στα δημοσιονομικά των οικονομιών τους. Τώρα πιά ουδείς τους χρειάζεται. Και δεν τους δίνουν ιδιαίτερη σημασία.

Πλήρες Άρθρο »

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΔΕΞΙΑ ΜΙΛΑΜΕ;

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΔΕΞΙΑ ΜΙΛΑΜΕ;

Τι είναι η Δεξιά στην Ελλάδα και σε τι ξεχωρίζει από την λεγόμενη «λαική» Δεξιά; Αν δεχθούμε πως σαν Δεξιά βλέπουμε το συντηρητικό φάσμα του πολιτικού σκηνικού κι αναγνωρίζοντας πως βρισκόμαστε στο νοτιότερο μέρος της ηπειρωτικής Ευρώπης τότε τα πολιτικά της χαρακτηριστικά δεν είναι δυσδιάκριτα. Η συντήρηση του κοινωνικο-οικονομικού στάτους κβό με αποφυγή ακραίων μεταβολών και ανατρεπτικών πρωτοβουλιών θα πρέπει να χαρακτηρίζει τον κορμό των πολιτικών της επιλογών. Από εκεί και πέρα η παραδοσιακή Δεξιά στηρίζεται στο κράτος για μεγάλο μέρος του πολιτικού της σχεδιασμού. Οι διορισμοί στο δημόσιο και η αξιοποίηση μέρους των μηχανισμών του (δημόσιες τράπεζες, φορείς κοινής ωφελείας, σώματα ασφαλείας κλπ) συνιστούν πολιτικά εργαλεία για προώθηση εκλογικών επιτυχιών και για οικοδόμηση και συντήρηση κομματικών στρατών. Αυτονόητα, για την αξιοποίηση του κλίματος καλής θέλησης ανάμεσα στους βολεμένους του κοινωνικού συνόλου, πολιτικές αποφασίζονται που διανέμουν το δημόσιο χρήμα σαν κατ ευθείαν παροχές σε τμήματα της κοινωνίας.

Εξυπακούεται, πως και η μετριοπαθής αριστερά στην Ελλάδα υιοθέτησε παρόμοιες επιλογές. Τις οποίες μάλιστα μεταμόρφωσε, με ιδιαίτερη πολιτική ιδιοφυία, σε ιδεολογικοποιημένα πακέτα αναδιάρθρωσης υποτίθεται της κοινωνικής πραγματικότητας. Το μοίρασμα παροχών και ευνοιών μετονομάσθηκε σε μέτρα αναδιανομής εισοδήματος και εμπέδωσης κάποιας νεφελώδους κοινωνικής δικαιοσύνης. Στήθηκαν λοιπόν οργανωμένες συντεχνίες με δικαιώματα αφαίμαξης των χρημάτων των απρόσωπων φορολογουμένων. Κάθε προσπάθεια συνακόλουθα εκλογίκευσης του συστήματος και δικαιότερης κατανομής των βαρών εύκολα καταγγέλλεται σαν εξανδραποδισμός των εργαζομένων, υπονόμευση των όποιων κοινωνικών κεκτημένων και σαν ασύδοτος νεοφιλελευθερισμός.

Ακόμα και κυβερνήσεις σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα (όπως η κυβέρνηση Σημίτη) όποτε προσπάθησαν να εξορθολογίσουν το σύστημα και να προωθήσουν πολιτικές σωστής οργάνωσης του κράτους αντιμετωπίσθηκαν σαν μετενσαρκώσεις των πιό σκοτεινών ημερών του καπιταλισμού. Οι σχετικές αντιδράσεις μάλιστα επεκτάθηκαν και έξω των ελληνικών συνόρων καταγγέλλοντας κάθε προσπάθεια των παραδοσιακών σοσιαλδημοκρατών οπουδήποτε (Βρετανία ο Μπλαίρ, Γερμανία ο Σρέντερ) σαν πισωγύρισμα σε νεοφιλελεύθερες και αντιλαικές δήθεν πολιτικές. Η προστασία δηλαδή της μεροληπτικής ακαταστασίας και της ευνοιοκρατικής αθλιότητας αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της στάσης των απανταχού λαικιστών και των βολεμένων εκμεταλλευτών του δημόσιου πορτοφολιού.

Από τα πράγματα βέβαια υπήρξαν και δεξιές κυβερνήσεις που επιχείρησαν να προωθήσουν μέτρα αναδιάταξης του δημόσιου τομέα και περισσότερο ορθολογικής του οργάνωσης. Το ίδιο τείχος αντίδρασης ορθώθηκε και απέναντί τους. Από τους ίδιους σχεδόν κύκλους. Του λαικισμού και του παράλογου εθνικισμού. Ενισχυμένους πλέον κι από τα κυκλώματα εργολάβων, προμηθευτών και άλλων ευνοιοκρατικά συναλλασσομένων με το δημόσιο. Που έτυχε μάλιστα να είναι και ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Αυτονόητα, και σε αυτές τις κυβερνήσεις επάνω κρεμάσθηκε ο μανδύας του άσπλαχνου νεοφιλελευθερισμού. Από παράγοντες του δικού τους κόμματος και πολιτικού χώρου μάλιστα. Γιατί πάσχιζαν να παρεκκλίνουν από ορισμένες παραδοσιακές δεξιές καταβολές – δηλ. τον πατερναλιστικό κρατισμό, την διόγκωση του δημόσιου τομέα, την εκτεταμένη γραφειοκρατία, τους πολλούς φόρους, την ευρεία ρουσφετολογία μέσω διορισμών στο δημόσιο κλπ.

Η αμαρτία των καταγγελλομένων από την λαική δεξιά κυβερνήσεων υπήρξε η δειλή έστω προσπάθεια χαλιναγώγησης της καταλήστευσης του δημόσιου τομέα από τα οργανωμένα συντεχνιακά και εργολαβικά συμφέροντα. Καθώς και μιά τάση εξορθολογισμού των οικονομικών συναλλαγών ώστε η όποια ανάπτυξη να προέλθει μέσα από τους μηχανισμούς μιάς δυναμωμένης οικονομίας κι΄ όχι μέσω επιλεκτικών παροχών σε ημετέρους. Η αντίδραση λοιπόν της λεγόμενης λαικής δεξιάς στοχεύει ακριβώς στην αποδυνάμωση κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού, οργάνωσης του χάους και περιορισμού της σπατάλης και του λαικισμού.

Η εθνολαική δεξιά δεν έχει πολιτική ταυτότητα. Εκφράζει απλά τον πολιτικάντικο λαικισμό στελεχών που αρέσκονται στην συντήρηση της κρατικοδίαιτης φαυλότητας κομματιών της ελληνικής κοινωνίας. Προσβλέπουν ομως και στον προσπορισμό ψήφων από την εκμετάλλευση της φοβίας, της ανασφάλειας και της πολιτικής άγνοιας πολλών αδύναμων ελλήνων. Στοχεύουν δηλ. στην διατήρηση ενός αποκρουστικού στάτους κβό πλημμυρίζοντας με πανικό τα λαικότερα στρώματα της κοινωνίας. Αποτελούν δηλητηριώδες αγκάθι στο πλευρό μιάς υγιούς παράταξης. Διότι νομιμοποιούν τις φαύλες επιλογές των πλέον αντιδραστικών κομματιών και των απέναντι πολιτικών σχηματισμών. Συνθέτοντας έτσι μιά λαική τάση απόρριψης του καινούργιου και διατήρησης του ελαττωματικού παλιού.

Δεν είναι τυχαίο πως δεν κατόρθωσε στην Ελλάδα να ευδοκιμήσει ένα γνήσιο σύγχρονο φιλελεύθερο πολιτικό κίνημα. Μέσα στην λογική του κρατισμού που επικρατεί στην χώρα και η λεγόμενη δεξιά έχει απεμπολήσει τις όποιες γνήσιες δικές της πολιτικές θέσεις. «Προοδευτική» πολιτική θεωρείται μοναχά εκείνη που προσεγγίζει σε βασικές θεωρήσεις της Αριστεράς. Που σήμερα πλέον επιμένει στην αντίσταση έναντι της όποιας κοινωνικής η οικονομικής αλλαγής. Ολοι λοιπόν στηρίζουν σκληρές συντηρητικές θέσεις. Η μόνη ουσιαστικά διαφορά ανάμεσα στην παραδοσιακή δεξιά και το ΚΚΕ είναι οι αντίθετες απόψεις τους για τον Βασιλιά, τον Εμφύλιο και την Δικτατορία. Στα περισσότερα από τα υπόλοιπα, με εξαίρεση κάποιες τελευταίες υπερβολές του ΠΑΜΕ, οι θέσεις τους συγκλίνουν.

Το αύριο λοιπόν θα διακυβευθεί ανάμεσα σε ένα ρεαλιστικό και αναγεννημένο Πασόκ και σε κάποια πολιτική ανάταξη που θα προέλθει αναπόφευκτα από τον μετριοπαθή συντηρητικό χώρο.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΔΙΑΝΟΜΗ ΠΟΙΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ;

ΔΙΑΝΟΜΗ ΠΟΙΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ;

 

Ο Πόρος έχει μακριά πορεία στην ιστορία διαδραματίζοντας μάλιστα σημαντικό ρόλο στους ελληνιστικούς χρόνους. Εκεί είχε καταφύγει ο Δημοσθένης μετά την κατάρρευση της Αθήνας σαν συνεπακόλουθο των Λαμιακών Πολέμων. Κι εκεί είναι που αναγκάσθηκε να αυτοκτονήσει, καταπίνοντας μελάνι γραφής, προκειμένου να μην παραδοθεί στους εκτελεστές του Μακεδόνες . Τους οποίους είχε στείλει ο κυρίαρχος τότε στην Ελλάδα αντιβασιλέας Αντίπατρος.

Κινδυνεύει όμως και σήμερα να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις, με αρνητικό και πάλι τρόπο. Το Συνέδριο της Σύμης, που διοργανώνει κάθε καλοκαίρι το Ιδρυμα Ανδρέας Παπανδρέου σε διάφορα νησιά της Ελλάδας, συνήλθε εφέτος στο όμορφο νησί αυτό του Αργοσαρωνικού. Με παρούσες διεθνείς προσωπικότητες, που έχουν όμως σαν κοινό τους σημείο τις αριστερές τους καταβολές. Η δυσάρεστη έκπληξη ήρθε από τις διακηρύξεις της πρώτης ημέρας. Ο Πρωθυπουργός, και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δήλωσε χωρίς περιστροφές πως η έξοδος από την κρίση θα έλθει μέσω της διανομής του πλούτου. Ούτε κουβέντα για πάταξη της γραφειοκρατίας, περιορισμό του κράτους, εφαρμογή των νόμων, πολιτικές δημιουργίας πλούτου, καινοτομία, απελευθέρωσης δημιουργικών δυνατοτήτων.

Για να διανείμεις πλούτο, θα πρέπει πρώτα να τον δημιουργήσεις. Η να επιτρέψεις στην κοινωνία να δουλέψει ελεύθερα ώστε τελικά να οδηγηθεί σε γρήγορη ανάπτυξη. Οταν όμως σαν σοσιαλιστής επικροτείς η αρνείσαι να ανατρέψεις καταστάσεις και πολιτικές που οδηγούν τον τόπο σε αδιέξοδα είναι αυτονόητο πως πλούτος δεν πρόκειται να δημιουργηθεί. Αρα, τι ακριβώς θα διανείμεις; Για να γίνω περισσότερο συγκεκριμένος, οι πολιτικές που υπονομεύουν την ανάπτυξη και οδηγούν σε αδιέξοδα είναι δεδομένες. Και μέχρι σήμερα τουλάχιστον ανέγγιχτες. Ο μεγάλος εξωτερικός δανεισμός, που δυστυχώς συνεχίζεται, αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας. Οσο το χρέος θα μεγαλώνει τα όνειρα για ανάπτυξη θα είναι απατηλά.

Το άλλο ζήτημα έχει να κάνει με την γραφειοκρατία, τα κλειστά επαγγέλματα και την άστατη φορολογία. Για όσο διάστημα ένας τεράστιος δημόσιος τομέας θα ρίχνει την καταπιεστική του σκιά πάνω από κάθε καινούργια επιχειρηματική πρωτοβουλία, ο προσανατολισμός κάθε νέου θα εμποδίζεται και θα ποδηγετείται από λογής κανονισμούς, ειδικές άδειες και στενές προυποθέσεις και οι φορολογικές επιβαρύνσεις θα μεταβάλλονται κατά το δοκούν από γραφειοκράτες και πανικόβλητους πολιτικούς, επενδύσεις υγιείς και με προοπτική χρονικού βάθους δεν πρόκειται να υπάρξουν. Είναι λοιπόν εξωπραγματικό να μιλάμε για δημιουργία πλούτου. Και εντελώς ουτοπικό να οραματιζόμαστε πιθανή διανομή του.

Οφείλουν όμως οι σοσιαλιστές να διευκρινίσουν τι εννοούν όταν ομιλούν για «φτωχούς». Προς όφελος των οποίων θα πρέπει να γίνει η σχετική διανομή εισοδήματος. Για την Ελλάδα δεν έχω στη διάθεσή μου συγκεκριμένα στοιχεία. Για τις ΗΠΑ όμως, απ’ όπου προέρχονται οι περισσότεροι συνομιλητές του Πρωθυπουργού μας, τελευταία μελέτη του Heritage Foundation είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική. Το όριο φτώχειας με στοιχεία του 2009 ήταν στις ΗΠΑ τα $22.000 για μια τετραμελή αστική οικογένεια. Με βάση το στοιχείο αυτό 40 εκατ. Αμερικανοί έμπαιναν στην κατηγορία των φτωχών το 2009. Πλην όμως ανάμεσα στους «φτωχούς» αυτούς:

  • το 43% έχουν ιδιόκτητες κατοικίες (τριών δωματίων, με δύο μπάνια, με γκαράζ και κήπο).
  • to 80% διαθέτουν κλιματισμό, ενώ το 1970 μόνο το 36% του συνόλου του πληθυσμού είχε την ίδια δυνατότητα.
  • Τα 2/3 των φτωχών νοικοκυριών διαθέτουν περισσότερα από δύο δωμάτια κατ΄άτομο.
  • Ο τυπικός φτωχός Αμερικανός διαθέτει περισσότερο χώρο για την διαμονή του από τον μέσο (όχι φτωχό) πολίτη σε Παρίσι, Λονδίνο, Βιέννη και Μαδρίτη.
  • Τα ¾ των φτωχών νοικοκυριών διαθέτουν ΙΧ αυτοκίνητο, ενώ το 31% έχουν από δύο και πάνω.

Δεν χωράει λοιπόν αμφιβολία πως τα στοιχεία αυτά δεν θα είναι και πολύ διαφορετικά (κρατώντας βέβαια τις σχετικές αναλογίες) και για τις μεγάλες χώρες της Ευρώπης – και για την Ελλάδα βέβαια. Ένα κλασσικό παράδειγμα είναι οι μισθοδοτούμενοι από το Δημόσιο στην Ελλάδα. Επειδή δεν υπάρχουν σχετικά στοιχεία πολλοί είναι ενδεχόμενο να μισθοδοτούνται ταυτόχρονα από διαφορετικούς φορείς. Κι’ αυτό αποδεικνύει την πλήρη αναξιοπιστία των σχετικών υπαρχόντων στοιχείων βάσει των οποίων πολλοί ξιφούλκησαν εναντίον όσων επιμένουν πως οι αριθμοί είναι τεράστιοι και προκλητικοί.

Δεν ξέρω λοιπόν ο στόχος της διανομής σε τι ακριβώς αποσκοπεί. Ισως στο άλλοι να δουλεύουν και άλλοι άκοπα να απολαμβάνουν.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΦΙΛΟΛΑΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

ΦΙΛΟΛΑΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

Πυκνώνουν οι επικρίσεις κατά των κυβερνητικών μέτρων που απορρέουν από το Μνημόνιο που συμφωνήσαμε με το ΔΝΤ και την ΕΕ – ΕΚΤ. Σχεδόν πάντοτε οι επιθέσεις εστιάζονται σε δύο ζητήματα. Πως τα μέτρα είναι άδικα για τον κόσμο και πως οι αποφασίζοντες, καθώς κι όσοι συμφωνούν με την γενική κατεύθυνση της πολιτικής αυτής, δεν συμπονούν τον κόσμο κι’ αδιαφορούν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός.

Να τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή. Ο χαρακτηρισμός των μέτρων σαν άδικων θα πρέπει να συνδυάζεται με μια γενικότερη θεώρηση της θέσης της ελληνικής οικονομίας και των δυνατοτήτων της. Το ότι μάθαμε να ζούμε πάνω και πέρα από τις δυνατότητές μας, στηριζόμενοι μάλιστα σε δανεικά από ξένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που τώρα καταγγέλλουμε σαν αδίστακτα και κερδοσκοπικά, δεν σημαίνει πως η κατάσταση αυτή θα μπορούσε να διατηρηθεί στο άπειρο. Αν κάποιος εγκλημάτισε πάνω στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας, μαθαίνοντάς την σε ρυθμούς ζωής αδύνατον να διατηρηθούν, δεν σημαίνει πως η επαναφορά στην πραγματικότητα είναι αδικία. Αν δεν παραδεχθούμε την αλήθεια αυτή τότε στο μέλλον θα περάσουμε ακόμα χειρότερες καταστάσεις από την σημερινή.

Είναι εντελώς λαθεμένη επίσης η αντίληψη πως όποιος διαφωνεί, με τις κυρίαρχες στην χώρα περί απαραίτητου μεγάλου κράτους αντιλήψεις, αδιαφορεί για την τύχη του φτωχού κόσμου. Αντίθετα, κάποιοι επιμένουν πως η ευρύτερη λαική ευημερία (πραγματική, κι όχι εξαγορασμένη με δανεικά που κάποια στιγμή είναι απαραίτητο να πληρωθούν) δεν μπορεί να προέλθει παρά από την λειτουργία μιάς πραγματικά ανοιχτής οικονομίας της αγοράς. Εξ άλλου η παγκόσμια εμπειρία αυτό ακριβώς δείχνει. Δεν έχει υπάρξει πραγματική και αέναη οικονομική ανάπτυξη παρά μοναχά σε συνθήκες προστατευμένης ιδιοκτησίας, χαμηλών φόρων, ανοιχτών αγορών και σταθερών νομοθετικών φορολογικών πλαισίων.

Γνωρίζω τις ενστάσεις πολλών γι αυτά, που όμως δεν στηρίζονται σε στοιχεία αλλά μάλλον σε πολιτικο-ιδεολογικές αντιλήψεις. Όταν τα οικονομικά μέτρα Ομπάμα (γενναία ελλειμματική χρηματοδότηση της οικονομίας) βαθαίνουν την ύφεση και διογκώνουν την ανεργία, με τι τρόπο ακριβώς βοηθούν τους φτωχούς και τους ταλαιπωρημένους; Στην Βρετανία επίσης, οι πολιτικές της Θάτσερ, που ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό και ο Μπλέρ, άλλαξαν το πρόσωπο της χώρας διαλύοντας την εικόνα μιάς σκυθρωπής και φτωχής Βρετανίας. Ηρθε όμως ο κ. Μπράουν και ανέτρεψε τις πολιτικές αυτές. Για να δασώσει τις Τράπεζες και ορισμένους πελάτες τους, που δεν επρόκειτο ποτέ βέβαια να μοιραστούν με τον υπόλοιπο κόσμο τα κέρδη που προσδοκούσαν, τίναξε στον αέρα την Βρετανική οικονομία μοιράζοντας δισεκατομμύρια από τα δημόσια ταμεία στα ιδρύματα αυτά. Βοήθησαν μήπως οι πολιτικές αυτές τα φτωχά λαικά στρώματα – και πως;

Οι χώρες που ενεπλάκησαν στην τελευταία διεθνή οικονομική κρίση αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές. Η Ιρλανδία λ.χ. είχε – με τους χαμηλούς φόρους - τον υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης και την μικρότερη ανεργία στην Ευρώπη. Βρέθηκε στην μέση της διεθνούς κρίσης όχι λόγω χαμηλών φορολογικών συντελεστών, αλλά λόγω τυχαίας επιλογής να στραφεί προς τα χρηματοοικονομικά προιόντα σαν εργαλείο ανάπτυξης. Κι’ όταν βέβαια κατέρρευσαν πολλές διεθνείς Τράπεζες - όχι με δική της ευθύνη, ούτε και του ανόθευτου καπιταλισμού, βέβαια – βρέθηκε αναπάντεχα στο μάτι του κυκλώνα. Η Φινλανδία λ.χ., όπως και η Δανία, με παρόμοιο σεβασμό της ιδιοκτησίας και γενναία μέτρα οικονομικού εκσυγχρονισμού (λ.χ. flexsecurity στις εργασιακές σχέσεις) δεν αντιμετώπισε αντίστοιχη κρίση. Γιατί είχε επιλέξει τις νέες τεχνολογίες – αντί των χρηματοπιστωτικών προιόντων - σαν όχημα αναπτυξιακής πορείας.

Η περίπτωση λ.χ. της Σουηδίας είναι χαρακτηριστική. Η εμμονή της στο μεγάλο κράτος και στην υψηλή φορολογία – που διευκολύνθηκε τεράστια από την μην ανάμιξή της (και την ιδιαίτερη σχέση της με τους Ναζί) στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ώστε να είναι μεταπολεμικά η μόνη βιομηχανικά αλώβητη χώρα στην Ευρώπη ολόκληρη – την οδήγησε τα τελευταία χρόνια σε αδιέξοδα. Γι αυτό και εξελέγη τελευταία συντηρητική κυβέρνηση με εντολή να μειώσει τους φόρους και το κράτος. Ένα κράτος βέβαια – σε αντίθεση με το δικό μας - αποτελεσματικό και πανταχού παρόν.

Φιλολαική πολιτική λοιπόν δεν είναι αυτή που απλά έτσι αυτοαποκαλείται. Αλλά εκείνη που ουσιαστικά και σε βάθος χρόνου εξυπηρετεί τις ανάγκες του απλού κόσμου.

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

                                                                          ΣΧΟΛΙΑ

 

                      ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ;

Στην τελευταία σύνοδο των 20 ισχυρότερων οικονομικά κρατών στον κόσμο αποφασίσθηκε να περικοπούν οι δημόσιες δαπάνες στο μισό περίπου μέσα στα επόμενα χρόνια. Και να προωθηθούν πολιτικές ανάπτυξης μέσα από την ενίσχυση της λαικής κατανάλωσης. Αυτά, για τις ισχυρότερες οικονομικά χώρες. Η διαλυμένη οικονομικά δική μας χώρα αδυνατεί να ακολουθήσει ένα παρόμοιο δρόμο. Αρνείται να μειώσει τον δημόσιο τομέα (δεν έχουν κλείσει άχρηστες δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί) ενώ οι φόροι που συνέχεια επιβάλλονται σκοτώνουν την αγορά υπονομεύοντας την κατανάλωση. Και η αντιπολίτευση καταγγέλλει και τις λίγες ακόμα πρωτοβουλίες που παίρνει η κυβέρνηση. Ζητώντας αυνήθως κι άλλους φόρους. Και καμία απόλυση στο δημόσιο. Δεν βλέπει κανείς επι τέλους την καταστροφή που έρχεται; 

ίΗ ΝΔ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΚΡΑ

Η ΝΔ κύλησε πιά πολύ μακριά από τον πολυσυλλεκτικό πολιτικό οργανισμό που για χρόνια προσπαθούσε να πείσει πως είναι. Και που από τα πράγματα ήταν ένα είδος συνασπισμού. Με την παρουσία στο Συνέδριό της προσωπικοτήτων με ιδιαίτερα για κάποιους εθνικά αντανακλαστικά, όπως οι κκ. Ζουράρις και Καραμπελιάς, αλλά και με την εκλογή σε σημαντικές πολιτικές θέσεις στελεχών της παλιάς Πολιτικής Ανοιξης και του περίφημου 'εθνικά επιθετικού' Δικτύου '21, η ΝΔ υιοθετεί μιά γραμμή σαφώς σκληρότερη, και ίσως ακραία, σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Και τοποθετείται ενάντια σε περισσότερο συναινετικές θέσεις σε θέματα πολιτικής καθημερινότητας. Προβάλλοντας λαικίστικες θέσεις που από τα πράγματα δεν στηρίζονται στην λογική και τον ρεαλισμό. Αλλά στοχεύουν στην προσέλκυση της εξαγριωμένης κοινής γνώμης για την κατάκτηση της εξουσίας. Και μετά; Η παλιά ΝΔ και λίγο από τα ίδια.
Η ΝΔ γίνεται κόμμα εθνικοφρόνων και καθαρά παλαιοδεξιό, με βάση τις παραδόσεις της ελληνικής πολιτικής ζωής. Η κληρονομιά του Κ. Καραμανλή καταρρέει. Και κυριαρχεί η αντίληψη του Ευ. Αβέρωφ για το ποιόν της πολιτικής και για την μελλοντική πορεία του τόπου. Η ΝΔ δεν είναι πιά ούτε κατ' ελάχιστο φιλελεύθερη. Αλλά και ο συντηρητισμός που εκφράζει δεν είναι σύγχρονος ούτε και πολιτικά ολοκληρωμένος και μετριοπαθής. 

 

Ο Γ. ΑΥΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΑΤΕΣ ΤΟΥ

Σε μιά έκρηξη ειλικρίνειας ο Γ. Αυτιάς ομολογησε πως οι τηλεθεατές του ζητούν συνέχεια να μάθουν για το ασφαλιστικό 'πότε θα φύγουν, πόσα θα πάρουν'. Αυτό είναι στην ουσία το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα. Πως θα δουλέψουμε λιγότερο δηλ. και πως θα πάρουμε περισσότερα.  Χαρακτηριστικό είναι και το ρεπορτάζ του. Με 15 χρόνια δουλειάς και με μισθό 1.000 ευρώ ένας συνταξιούχος θα παίρνει, απαράδεκτο ισχυρίζεται, 480 ευρώ!! Αν έχει 40 χρόνια δουλειάς θα παίρνει, με βάση τον ίδιο μισθό, 960 ευρώ. Που λοιπόν ακριβώς είναι το πρόβλημα; Μήπως θα έπρεπε σαν συνταξιούχος με λίγα χρόνια δουλειάς να παίρνει περισσότερα από τον μισθό του; Απίστευτοι ισχυρισμοί για να παρασύρεται ο κόσμος. Ηταν δηλ. καλύτερα πριν, που ο ασφαλισμένος μιά ζωή ασφάλιζε μηδαμινές αμοιβές και τα τρία τελευταία χρόνια δήλωνε αμοιβές επιπέδου δ/ντή επιχείρησης. Και έπαιρνε σύνταξη επί των ποσών αυτών. Εκλεβε δηλ. συνειδητά τα ασφαλιστικά ταμεία!! Τα οποία βέβαια αναπόφευκτα χρεοκόπησαν...

 

ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΤΗΛΕ-ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ!

Ενας αξιομνημόνευτος αρχηγός κατά το παρελθόν της ΝΔ είχε μιλήσει για 'κυβέρνηση ελικοπτέρων'. Τώρα είναι σίγουρο πως έχουμε 'κυβέρνηση τηλεσχολιαστών'. Πότε ακριβώς δουλεύουν οι Υπουργοί; Και πως είναι δυνατόν να αποφέυγουν κακοτοπιές και γκάφες όταν ομιλούν συνεχώς; Που τους χάνεις που τους βρίσκεις πάντα σε κάποιο παράθυρο τηλεόρασης η σε μικρόφωνο ραδιοσταθμού βρίσκονται. Δεν γνωρίζω άλλη κυβέρνηση στον κόσμο της οποίας οι Υπουργοί να ξημεροβραδιάζονται στα ΜΜΕ 'ενημερώνοντας' τον κόσμο. Ισως να εποκρατεί η άποψη πως όταν ομιλούν όλοι τόσο πολύ τότε η ειδησεογραφία γίνεται θολή κι' απροσδιόριστη. Ας μιλάει μόνο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Και οι υπόλοιποι να δουλεύουν.  Ιδιαίτερα την Υπουργό Υγείας, την οποία ιδιαίτερα συμπαθώ, δεν αντέχω να την ξαναδώ στο γυαλί η να την ακούσω σε ραδιόφωνο... 

ΤΙ ΕΓΙΝΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΕΣ;

Ολοι αυτοί που με ευκολία βγαίνουν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τους νεκρούς που προκαλούν οι 'ιμπεριαλιστικές' συμπεριφορές της Δύσης κατάπιαν για μιά ακόμη φορά τη γλώσσα τους. Ούτε φωνή δεν ακούγεται για τις παράλογες σφαγές αμάχων στο Κιργκιστάν και για τους χιλιάδες πρόσφυγες Ουζμπέκους που καταφεύγουν πέρα από τα σύνορα στο Ουζμπεκιστάν για να γλυτώσουν την ζωή τους. Την φορά αυτή βέβαια τις ακρότητες δεν τις προκαλούν Δυτικές δυνάμεις η το Ισραήλ. Και οι επιλεκτικοί 'ανθρωπιστές' της χώρας μας έχουν έτσι όλο τον χρόνο να αδιαφορούν και να απολαμβάνουν τα καλοκαιρινά τους μπάνια.  Ντροπή!!

 

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Ομολογώ πως δεν γνωρίζω την δεσποινίδα (κυρία, τώρα πιά) Χρουσαλά. Ούτε και τους λόγους για τους οποίους είναι σε κάποιους έλληνες γνωστή. Ούτε βέβαια και τον κ. Πατίτσα. Αυτό βέβαια ελάχιστη σημασία έχει. Στη σημερινή Ελλάδα γνωστός γίνεσαι αν έχεις ευέλικτο και καλοσχηματισμένο κορμί ώστε να σε χαζεύουν στην (πρωινή κυρίως) τηλεόραση οι περισσότερο αργόσχολοι των συμπολιτών μας. 

Γνωρίζω όμως το θωρηκτό Αβέρωφ. Πάνω στο οποίο έχουν χάσει την ζωή τους έλληνες, που έζησαν λίγα χρόνια πριν από εμάς. Και το κατάστρωμά του μολύνθηκε. Από κιτσάτους νεοέλληνες και μινιφορούσες νεάνιδες. Που πανηγύριζαν τον γάμο ομοίων τους, θεμελιωμένο πάνω στα παραδάκια κάποιων εκ των γονιών τους. Δεν υπάρχει λόγος κανένας να αγανακτεί. Γιατί αυτή είναι η σύγχρονη Ελλάδα. Και αυτό είναι δυστυχώς το μήνυμα πολιτισμού που εκπέμπει. 

Αν διαφωνεί κάποιος θα πρέπει να με πείσει πως τα υψηλότατα νούμερα τηλεθέασης των χυδαιότερων και βλακωδέστερων εκπομπών της ελληνικής TV είναι ψεύτικα. Που, δυστυχώς για όλους μας, δεν είναι... 

 

ΔΙΩΞΤΕ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΟ

Δεν πίστευα στα αυτιά μου στην αρχή και στα μάτια μου στη συνέχεια. Μιά σύνθεση της εθνικής μας ομάδας με παίκτες μέσα που δεν τους θέλουν οι ομάδες τους! Σεΐταρίδης, Τσιόρβας και Χαριστέας αποτελούν έμμονες ιδέες του Γερμανού, γελοίου πλέον, προπονητή. Οι ομάδες τους δεν τους δείχνουν εμπιστοσύνη η επιχειρούν να τους ξεφορτωθούν. Εχουν όμως καπαρώσει θέση στην εθνική ομάδα. Γιατί; Αγνωστο. Μόνο ο Γερμανός καταλαβαίνει.

Επίσης η χρησιμοποίηση του Βύντρα στο κέντρο της άμυνας δεν μπορεί παρά να είναι παιχνίδι με τα νεύρα των φιλάθλων. Οι γκάφες του σαν κεντρικού αμυντικού είναι παροιμιώδεις. Οι φίλαθλοι του Παναθηναικού έχουν τόσα να πούν πάνω σ αυτό το θέμα. Μόνο ο Ρεχάγκελ δεν τα έχει δεί. Μα είναι και ποτέ στην Ελλάδα για να τα ξέρει;

Για τα υπόλοιπα τι να πεί κανείς; Ενα παίκτη πραγματικά΄διεθνούς κλάσεως έχει η χωρα, τον σέντερ μπάκ της Λίβερπουλ, κι ο Γερμανός τον κρατάει στον πάγκο. Τον Πατσατζόγλου τον έδιωξε ο Ολυμπιακός σαν υπερήλικα. Τον ανακάλυψε όμως ο Γερμανός. Και τον έβαλε στο ημίχρονο να σώσει την παρτίδα! Ο Καπετάνος έφυγε από την ΑΕΚ γιατί σούταρε από την μεγάλη περιοχή προς το τέρμα και η μπαλα κατέληγε συνήθως στο σημαιάκι του κόρνερ. Τον βρήκε κι αυτόν ο Γερμανός κι αποφάσισε να τον αναδείξει. Σε βάρος των νεύρων μας βέβαια.

Ανάπτυξη παιχνιδιού από την ομάδα; Καμία. Συνδυασμοί; Κανένας. Γκάφες και χαμένες μπαλιές; Πάμπολλες. Πόσες ευκαιρίες θα έχουμε πάλι να παίξουμε σε τόσο υψηλού επιπέδου διοργανώσεις; Σίγουρα όχι πολλές. Μπορούμε τουλάχιατον να απαλλαγούμε, ευγνώμονες πάντα για το παρελθόν, από τον Γερμανό; Και τις έμμονες ιδέες του; Μήπως και χαμογελάσουμε ξανά...

ΥΓ1. Η νίκη επί της Νιγηρίας δεν διαγράφει τα παραπάνω. Ο Γερμανός υποχρεώθηκε από την κατακραυγή να λογικευθεί. Κι αποχωρίσθηκε τις 'αδυναμίες' του Χαριστέα. Σειταρίδη, Καπετάνο κα (ευτυχώς ο Δέλας είχε προσωπικό κώλυμα και δεν παρεβρέθη). Θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται λογικά η θα κάνει πάλι τα δικά του; Εγώ, πάντως, δεν είμαι σίγουρος.

ΥΓ2. Η ομάδα με τους 8 περίπου σέντερ μπάκ, τον ένα ακραίο μπάκ και τον μοναδικό περίπου επιθετικό έχασε και από την Αργεντινή. ...Και εμείς πανηγυρίζουμε!!  Αναρωτιέμαιο, η ομάδα ενός σχολείου παίζοντας εναντίον της Αργεντινής πόσο διαφορετικά θα είχε παραταχθεί; Και θα έχανε βέβαια. Μεγαλειώδες το έργο του Γερμανού.   Που έφτιαχνε και προπονούσε την εθνική ελλάδος από την ...Γερμανία! Πέτυχε τον θρίμαβο του '04' με αντιποδόσφαιρο. Του το αναγνωρίζουμε. Από εκεί κι' έπειτα; Αφήστε το καλύτερα. Αντε γειά...

Οι Ναυτικοί, Ο Τουρισμός και τα Λιμάνια

Η κάθε κλειστή μικρή κοινωνική ομάδα στην Ελλάδα διαχειρίζεται σαν φέουδο τη δημόσια περιουσία που τυχαίνει να διαφεντεύει και να υπηρετεί. Επειδή κάποιοι πλοιοκτήτες έτυχε κάποτε να προσλάβουν κάποιους στα καράβια τους, ιδίως της ακτοπλοίας, οι κύριοι αυτοί αιθάνονται σήμερα αφεντικά και κύριοι δημόσιας περιουσίας - όπως είναι τα λιμάνια. Και κρίνουν σκόπιμο να τα κλείνουν. Παραβιάζοντας ένα μάτσο νόμους, που όμως ουδείς ενδιφέρεται να εφαρμόσει. Ο ναυτικός ελεύθερα δικαιούται να απεργεί. Στο πλοίο του όμως. Ποιός του έδωσε το δικαίωμα να κλείνει λιμάνια, δρόμους και τελωνειακές προσβάσεις. Και να καταδικάζει σε τρομερή υστέρηση εσόδων εμπορικά καταστήματα, εστιατόρια, μέσα μεταφοράς και νησιά ολόκληρα. Πόσοι άφησαν ελληνικά νησιά από την Κυριακή, διότι αν έμεναν μιά ακόμη ημέρα δεν θα μπρούσαν να προσεγγίσουν στον Πειραιά;Τι απώλειες εσόδων είχαν οι μικρές αυτές κοινωνίες; Να που χάνονται τα λεφτά, κι επιβάλλονται στη συνέχεια επαχθή κοινωνικά μέτρα σε όλους.   

Η Φορολογία σαν Ποινή

Σε όλες τις χώρες του κόσμου φόρος είναι η ανταποδοτική υτποχρέωση του πολίτη για όσα του προσφέρει το κράτος. Μόνο στην Ελλάδα ο φόρος ταυτίζεται με χαράτσι που υποχρεώνεται να καταβάλει ο πολίτης απλά και μόνο επειδή έτυχε να είναι πολίτης αυτής της χώρας. Πολλοί ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώνουν το 40% περίπου των εισοδημάτων τους στο κράτος (και με τον ΦΠΑ που συχνά πληρώνουν οι ίδιοι) ενώ για τυχόν ακίνητα που έχουν αποκτήσει, με φορολογημένα βέβαια χρήματα, καταβάλλουν φόρο ακίνητης περιουσίας, έκτακτες εισφορές - κατά τις διαθέσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων - και υφίστανται κι άλλες μικρότερες επιβαρύνσεις. Αν απασχολούν προσωπικό υποχρεώνονται να καταβάλουν οι ίδιοι τον φόρο των εργαζομένων καθώς και τις εισφορές και των δύο μερών. Διατηρώντας βέβαια με δικά τους έξοδα και τα ανάλογα τμήματα λογιστηρίων. Οι ίδιοι πάλι στέλνουν συνήθως τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, περιθάλπτονται σε ιδιωτικές κλινικές  και για την ασφάλειά τους αναγκάζονται, όσοι μπορούν βέβαια, να καταφεύγουν σε ιδιωτικές εταιρίες Security. Οταν έρθει δε, για ελάχιστους από αυτούς, η ώρα της σύνταξης το Ταμείο τους δηλώνει αδύναμο να τις πληρώσει. Γιατί λοιπόν πρπει να πληρώνουν φόρους; Εκτός κι αν ο φόρος είναι ποινή επειδή έτυχε να γεννηθούν στην Ελλάδα....    

 

Η Ζήμενς και οι Κρατικές Προμήθειες

Το κεντρικό ερώτημα παραμένει. Εφ όσον το πολιτικό σύστημα επιθυμεί να απαλλαγεί από την σκιά του χρηματισμού δημοσίων προσώπων για την εξασφάλιση ευνοικών ρυθμίσεων για την ανάληψη κρατικών έργων από την γερμανική εταιρία δν έχει παρά μοναχά μία επιλογή. Διακομματικά η Βουλή να αποφασίσει πως αν η Σήμενς δεν αποκαλύψει ποίοι χρηματίσθηκαν, δεν θα μπορεί να λάβει μέρος σε κανένα διαγωνισμό για κρατικές προμήθειες. Αυτό έκανε λ.χ. η Νιγηρία, καθώς και άλλες χώρες. Γιατί να μην το κάνει και η Ελλάδα; 

Πλήρες Άρθρο »

Ποιους Ακούει η Κυβέρνηση;

Ποιους Ακούει η Κυβέρνηση;

 

Στο ξεκίνημα της κυβερνητικής της θητείας η σημερινή κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου εμφάνισε μια ομάδα ξένων ειδικών συμβούλων που θεωρητικά θα συνέβαλαν στην διαμόρφωση της πολιτικής της. Με βάση την μέχρι τώρα συμπεριφορά της είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιούς ακριβυώς από αυτούς συμβουλεύεται και ποιους ακούει. Δεν είναι δυνατόν καθηγητές κύρους να μην επισημαίνουν τους σοβαρούς κινδύνους που προκαλούνται από την αδράνεια στην μείωση του δημόσιου τομέα η στην αύξηση των φόρων σε μια οικονομία στερημένη πόρων και με ελάχιστη καταναλωτική δύναμη.

Εξ ίσου αδιανόητο είναι να γίνεται αδιαμαρτύρητα αποδεκτή μια αντίληψη που επιμένει στην καταπολέμηση της λεγόμενης φοροδιαφυγής δίχως να απασχολείται με την αδυναμία του κράτους να προσφέρει έστω και τα στοιχειώδη στον πολίτη για την κάλυψη των αναγκών του. Πως είναι δυνατό επίσης άτομα με διεθνή αναγνώριση να μην επισημαίνουν πως είναι αδιανόητο μά χώρα να επιζητεί την ανάπτυξη με την μεγαλύτερη, αναποτελεσματικότερη και πιο διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση σχεδόν στην υφήλιο. Πως είναι δυνατόν δίχως χαμηλούς φόρους κι ένα σταθερό φορολογικό πλαίσιο να επιζητά κανείς επενδύσεις για να ξεφύγει η χώρα από το τέλμα.

Αν εξαιρέσει μάλιστα κανείς τον Τζόσεφ Στίγκλιτζ, που επιμένει να υποστηρίζει την επεκτατική δημοσιονομική πολιτική του Προέδρου Ομπάμα, είναι αμφίβολο αν υπάρχει άλλος διεθνούς κύρους σύμβουλος της κυβέρνησης που να πιστεύει πως δημόσιες δαπάνες που μεγαλώνουν το χρέος και παρεμβάσεις στην οικονομία και στην λειτουργία των αγορών έχουν την παραμικρή πιθανότητα να αποφέρουν τα όποια θετικά αποτελέσματα. Στις ΗΠΑ η ανεργία δεν έχει μειωθεί ούτε στο ελάχιστο ενώ οι παρεμβάσεις έχουν μειώσει την διάθεση για επιχειρηματικό ρίσκο και ενεργητικές πρωτοβουλίες στις αγορές. Γι’ αυτό στις εκλογές του Νοεμβρίου περιμένουν όλοι πως είναι πιθανό να χάσει ο Πρόεδρος την Γερουσία ενώ θεωρείται σίγουρη η απώλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Βέβαια και οι Ρεπουμπλικάνοι, από την άλλη μεριά, δεν είναι το κόμμα της λιγότερης κρατικής παρέμβασης. Πιθανόν στην ρητορεία να προβάλει τέτοιες ιδέες. Στην πράξη όμως γίνεται το κόμμα των μεγάλων δαπανών και των εκτεταμένων ρυθμιστικών παρεμβάσεων. Η τελευταία κυβέρνηση Μπούς, όπως υποστήριζαν κοντά στο ξεκίνημά της και έλληνες «έγκυροι» κονδυλοφόροι αλλά που κατάπιαν τα λόγια τους μετά την κρίση για να τα φορτώσουν όλα στην οικονομία της αγοράς, διακρίθηκε για τις μεγάλες της δημόσιες δαπάνες αλλά και για την «επιστροφή του κράτους» στην οικονομική ζωή. Εισαγωγικοί δασμοί, μεγάλες επιδοτήσεις κυρίως στην γεωργία, παρεμβάσεις στις αγορές κατοικίας - που προκάλεσαν ουσιαστικά και την τελευταία οικονομική κρίση – αλλά και τα θεόρατα πακέτα οικονομικής ενίσχυσης των Τραπεζών από το δημόσιο ταμείο – όλες αυτές πολιτικές των Ρεπουμπλικάνων του κ. Μπούς - προκάλεσαν τα σημερινά αδιέξοδα της οικονομίας των ΗΠΑ. Και οι πολιτικές δημοσιονομικής επέκτασης (περισσότερα λεφτά από το κράτος στην οικονομία δηλ.) του κ. Ομπάμα δεν δείχνουν να είναι σε θέση να λύσουν κανένα πρόβλημα.

Οφείλουν επίσης τα κυβερνητικά στελέχη να δείξουν πως πιστεύουν στις πολιτικές που εφαρμόζουν. Κι όχι να τρέχουν κλαμένοι στα κανάλια σαν προδομένες αρραβωνιάρες κατηγορώντας τους ξένους δανειστές για αναλγησία κι’ εξιστορώντας τα πάθη τους για την διάσωση του καημένου του λαού. Είτε πιστεύουν σε πολιτικές που από μόνες τους είναι σε θέση να φέρουν την λύση είτε να εγκαταλείψουν τις απηρχαιωμένες ιδεολογικές τους απόψεις και να δώσουν προοπτική και όραμα στον κόσμο. Δεν μπορεί να υπάρχουν διεθνούς κύρους σύμβουλοι που να μην τους επισημαίνουν πως με γκρίνια και μέτρα ανάγκης, για τα οποία πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε, δεν κινητοποιούνται κοινωνίες ούτε και αντιμετωπίζονται αδιέξοδα.

Αν λοιπόν εισακούγονται οι διεθνείς εδικοί είναι αυτονόητο πως οι προτάσεις τους θα είναι για σμίκρυνση του δημόσιου τομέα, απελευθέρωση των αγορών, λιγότερες διοικητικές παρεμβάσεις και σταθερή και μικρότερη φορολογία. Τίποτε άλλο δεν θα αναστείλει την πορεία της χώρας προς την καταστροφή. Καλό είναι να το συνειδητοποιήσουμε και πάνω στην λογική αυτή να κινητοποιηθούμε.

Πλήρες Άρθρο »

Η «Ανανεωμένη» Νέα Δημοκρατία

Η «Ανανεωμένη» Νέα Δημοκρατία

Με το τελευταίο της Συνέδριο η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε να πείσει πως άλλαξε. Και πως ανανεώθηκε σε θέσεις και σε πρόσωπα. Ανανέωση προφανώς σημαίνει πως εκκινώντας από μια σταθερή βάση ένας φορέας επιδιώκει να αναζητήσει καινούργιες πολιτικές θέσεις και νέες προσωπικότητες με κύρος και δυνατότητες. Από πού προκύπτει πως κάτι τέτοιο υλοποιήθηκε στην πρόσφατη κομματική σύναξη της ΝΔ;

Στον τομέα του πολιτικού προσανατολισμού και της ιδεολογικής πλατφόρμας η ΝΔ έδειξε για μια ακόμη φορά πως της είναι αδύνατον να απαγκιστρωθεί από τις πατροπαράδοτες αδυναμίες της ελληνικής συντήρησης. Που εκφράζονται κατά κύριο λόγο από τις ανάγκες του πελατειακού συστήματος να ακουμπάει σε ένα μεγάλο δημόσιο τομέα για τις ανάγκες των κομματικών στρατών. Αλλά κι’ από την έμφυτη αδυναμία να αποτυπωθούν ενεργητικές πολιτικές θέσεις που να απαγκιστρώνουν τον χώρο από την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Ετσι, σε καθαρά επίπεδο πολιτικών θέσεων η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα αδυνατεί να αντιστρατευθεί τον κρατισμό και τις συνακόλουθες καταστρεπτικές του συνέπειες.

Ακόμα και σήμερα, μέσα στην δίνη μιάς απίστευτης για την χώρα οικονομικής κρίσης, ελάχιστοι τολμούν να υψώσουν το ανάστημά τους και να διατυπώσουν την πραγματική αλήθεια. Πως δηλαδή η χώρα βρέθηκε στα όρια της χεωκοπίας και αναγκάσθηκε να στραφεί σε ξένους δανειστές για την εκπλήρωση βασικών της υποχρεώσεων λόγω κατάρρευσης του δημόσιου τομέα της οικονομίας. Το κράτος ανέλαβε διαχρονικά απίστευτα υψηλές υποχρεώσεις σε μισθούς, συντάξεις, παροχές, επιδοτήσεις και ευνοιοκρατικές ρυθμίσεις ώστε να μην είναι πλέον σε θέση να τις εκπληρώσει δίχως την συμβολή ξένων δανειστών. Που προφανέστατα ζητούν κάποια στιγμή τα χρήματά τους πίσω.

Η ΝΔ στο τελευταίο της συνέδριο απέδειξε πως από όλα αυτά δεν έχει εμπεδώσει το παραμικρό. Εναγκαλίζοντας για μια ακόμη φορά την λεγόμενη «λαική δεξιά» (μια πολιτική τάση που επιμένει στις παροχές, την ρουσφετολογία και τον μεγάλο δημόσιο τομέα) δεν άλλαξε τίποτε από εκείνα που χαρακτήρισαν την τραγικά αποτυχημένη τελευταία κυβερνητική της θητεία. Την ήπια προσαρμογή δηλ. (μεταρρυθμίσεις δηλ. ανεπαίσθητες που δεν αλλάζουν στην ουσία τίποτε) και την εξάπλωση του κράτους (ιδρύθηκαν επί ΝΔ τελευταία 695 καινούργιοι δημόσιοι φορείς). Στον δε τομέα των πολιτικών αξιών σε κανένα σημείο δεν επιχείρησε η συντηρητική παράταξη να αποτινάξει την καταπιεστική ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Αν εξαιρέσει κανείς τα ζητήματα της βασιλείας, του εμφύλιου και της απόλυτης καταδίκης της δικτατορίας ελάχιστα είναι τα σημεία στα οποία η λαική δεξιά διαφοροποιείται από τις τοποθετήσεις λ.χ. του ΚΚΕ.

Σε επίπεδο προσώπων επίσης η συντηρητική παράταξη δεν έδειξε την αναγκαία τόλμη απογαλακτισμού από πρόσωπα με αρνητικές πρακτικές κατά το παρελθόν η και με πολιτικές τάσεις που υποδηλώνουν απηρχαιωμένες αντιλήψεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Η προβολή προσώπων λ.χ. που επώνυμα διατράνωσαν την «υπερηφάνειά» τους για επιλεκτικούς διορισμούς δεκάδων συμπολιτών τους σε δημόσιους φορείς της πρόσφατης κυβερνητικής τους ευθύνης δεν τιμά έναν πολιτικό χώρο που ομιλεί για ανανέωση και αυτοκάθαρση. Αλλά και η μάζωξη σε εξαιρετικά προβεβλημένες επιτελικές θέσεις προσωπικοτήτων που διακρίθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν για την οργανωμένη προώθηση ακραίων θέσεων σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, δεν προδικάζει ευνοικές εξελίξεις για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τουλάχιστον καθ’ όσον αφορά την αντίδραση των νηφάλιων οπαδών του χώρου αυτού που επιθυμεί μετριοπάθεια και συνετή διαχείριση των πλέον ευαίσθητων ζητημάτων.

Σε παγκόσμια βάση τα συντηρητικά κόμματα επιζητούν την πολιτική τους επιβίωση σε πλαίσια πολιτικών που αναζητούν την ανάπτυξη και την λαική ευημερία σε επιλογές περιορισμού του δημόσιου τομέα και ενίσχυσης της ιδιωτικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Πολιτικές που περιορίζουν τον έλεγχο και τις υπερβολικές ρυθμίσεις στις αγορές, που μειώνουν τους φόρους, που δεν δείχνουν ιδιαίτερη εύνοια σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και που πασχίζουν να μειώσουν τον δημόσιο τομέα αποτελούν τα εργαλεία με τα οποία οι περισσότερες χώρες επιδιώκουν να βγούν από την κρίση και να επαναφέρουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αντίθετα, εκεί που επικρατούν αντιλήψεις κρατισμού με γενναίες δημόσιες χρηματοδοτήσεις και παρεμβάσεις στις αγορές (ΗΠΑ του Ομπάμα και Βρετανία επί Μπράουν) τα αποτελέσματα είναι εντελώς απογοητευτικά.

Είναι δυνατόν στην Ελλάδα μια συντηρητική παράταξη να επιβιώσει βαφτίζοντας την απόλυτη συνέχεια ανανέωση και την εμμονή στον αποτυχημένο κρατισμό προοπτική ανάπτυξης;

 

Πλήρες Άρθρο »

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ

 

Ένας όχι ιδιαίτερα γνωστός Τούρκος φιλόσοφος, ο Σελάλ Γιαλινίζ, είχε γράψει γύρω στα 1950: «Η Τουρκία είναι ένα καράβι που ταξιδεύει προς την Ανατολή. Οι περισσότεροι επιβάτες όμως νομίζουν πως κατευθύνονται προς την Δύση. Ενώ το πλοίο λοιπόν κατευθύνεται ανατολικά, οι επιβάτες κινούνται δυτικά και μαζεύονται έτσι σχεδόν όλοι στην πρύμνη». Τα γραπτά του Γιαλινίζ επιβεβαιώνονται από τις τελευταίες εξελίξεις. Μετά την βίαιη αντίδραση της Τουρκίας στην κατάληψη των πλοιαρίων με την υποτιθέμενη «ανθρωπιστική» βοήθεια από κομμάντος του Ισραήλ και την ανοιχτή διπλωματική στήριξη του Ιράν από την Αγκυρα, είναι δεδομένο πλέον πως οι εξελίξεις στην Μ. Ανατολή παίρνουν διαφορετική διάσταση.

Μιλώντας παλαιότερα με Τούρκο συνάδελφό μου στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου με είχαν εντυπωσιάσει οι διαβεβαιώσεις του πως το ΑΚΡ (Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης) δεν ήταν ένα αρχεγονικό ισλαμικό κίνημα. Σύμφωνα με την ανάλυσή του το κόμμα του κ. Ερντογάν δεν ήταν παρά μια παραλλαγή ενός μεταρρυθμιστικού σοσιαλδημοκρατικού κινήματος. Επειδή μάλιστα απειλούσε τα κοινωνικά προνόμια της φιλοδυτικής τουρκικής ελίτ είχε σκόπιμα βαφτιστεί ακραίο ισλαμικό ώστε να πανικοβάλει τους δυτικούς υποστηρικτές της Τουρκίας και να κινητοποιήσει τις περισσότερο συντηρητικές και φιλοκεμαλικές τάσεις στην τουρκική κοινωνία και να το οδηγήσει έτσι εκτός εξουσίας.

Για αρκετά χρόνια η ερμηνεία αυτή έδειχνε να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πολλοί δυτικοί υποστηρικτές της Τουρκίας με επικεφαλής αξιωματούχους των Ηνωμένων Πολιτειών δεν δέχονταν πως υπήρχαν ζητήματα σοβαρής ισλαμικής αναβίωσης. Και πίεζαν την ΕΕ να δεχθεί την Τουρκία σαν μέλος της ώστε να αποτραπεί η όποια πορεία της προς το σκληρό Ισλάμ και την Ανατολή. Μάλιστα ο Υπουργός Αμύνης Ρόμπερτ Γκεητς και σήμερα υποστηρίζει πως η Ευρώπη είναι υπεύθυνη για την στροφή της Τουρκίας προς την Ανατολή. Δικαιολογώντας τις κινήσεις αβροφροσύνης του Προέδρου Ομπάμα προς την Τουρκία (υπήρξε η πρώτη χώρα που επισκέφθηκε μετά την ανάληψη των επίσημων καθηκόντων του) παραβλέπει τις καθυστερήσεις της Τουρκίας στη συμμόρφωσή της με τους κανόνες της ΕΕ και επιχειρεί να φορτώσει στους Ευρωπαίους (Γάλλους και Γερμανούς κυρίως) το τέλμα των σχετικών ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Η αλήθεια είναι πως η νέο-οθωμανική ιδεολογία που προωθείται, σε μια περισότερο σίγουρη εσωτερικά Αγκυρα, βλέπει στην εκμετάλλευση του Ισλάμ ένα μέσο γρήγορης καταξίωσης της Τουρκίας στον μουσουλμανικό κόσμο. Αυτό δεν έχει σχέση με την προοπτική της Ευρώπης που, για τους σχεδιαστές των γεωστρατηγικών θεωρήσεων της Τουρκίας, δεν συνιστά παρά μία μικρή μόνο παράμετρο των γενικότερων οραματισμών τους. Αποκαλύπτεται πλέον πως η ευρωπαική προοπτική δεν ήταν για το νέο Τούρκικο κατεστημένο παρά μια κίνηση συσκότισης των πραγματικών ευρύτερων Παντουρανικών και Πανισλαμικών περιφερειακών του στοχεύσεων.

Πλήρες Άρθρο »