ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΚΟΙΝΙ

ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΚΟΙΝΙ

Ο μεγάλος Αμερικανός οικονομολόγος Paul Samuelson λίγο πριν από τον πρόσφατο θάνατό του είχε υποστηρίξει πως ο εξ ίσου διάσημος φιλελεύθερος νομπελίστας Friedrich Hayek είχε υπάρξει υπερβολικός, υποστηρίζοντας στο βιβλίο του «Ο Δρόμος Προς την Δουλεία» πως η μεγάλη κρατική παρέμβαση οδηγεί στον περιορισμό ελευθεριών και τελικά στην υποδούλωση, Ο Samuelson είχε ιδιαίτερα αναφερθεί στην Σκανδιναβία. Όπου κάτω από συνθήκες ουσιαστικά σοσιαλιστικές δεν έχει υπάρξει καταπίεση, στρατόπεδα τρόμου και περιορισμός ελευθεριών. Αν ο Samuelson είχε δίκιο τότε ολόκληρο το θεωρητικό οικοδόμημα της κοινωνίας της ελευθερίας βρίσκεται στο απόλυτο κενό.


Γράφοντας όμως στην Wall Street Journal o καθηγητής Donald J. Boudreaux
υποστήριξε πως ο Samuelson διαστρέβλωσε με ακραίο τρόπο τα λεγόμενα του Ηayek. Ο μεγάλος Αυστριακός οικονομολόγος και φιλόσοφος έχει γράψει πως «ο κεντρικός σχεδιασμός εναντίον του οποίου ασκούμε κριτική είναι κατά κύριο λόγο ο σχεδιασμός που παρεμποδίζει τον ανταγωνισμό. O σχεδιασμός δηλ. που αποσκοπεί να αντικαταστήσει τον ελεύθερο ανταγωνισμό». Εφ' όσον λοιπόν οι Σκανδιναβικές χώρες δεν προωθούν πολιτικές σχεδιασμού που να έχουν χαρακτήρα κατάπνιξης του ανταγωνισμού δεν είναι δυνατόν να ισχυρισθεί κανείς πως ο «σοσιαλισμός» που πρεσβεύουν είναι αυτός που είχε υπ όψιν του ο Hayek όταν έγραφε τον «Δρόμο Προς την Δουλεία».

Οι Σκανδιναβικές χώρες ευνοούν το ελεύθερο εμπόριο, ασκούν ελάχιστο έλεγχο πάνω στις αγορές, δεν παρεμβαίνουν στους χειρισμούς των ιδιωτικών επιχειρήσεων και υποστηρίζουν με επιμονή και με ένα πανίσχυρο νομικό σύστημα τα δικαιώματα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Στην ουσία, οι Σκανδιναβικές χώρες διατηρούν αλώβητο το στοιχείο που για τον Hayek αποτελεί την βάση της προστασίας ενάντια σε κάθε πιθανή πορεία δουλείας: την ύπαρξη δηλ. μιας ζωντανής ανταγωνιστικής οικονομίας.

Ο Hayek πιθανότατα να μην συμφωνούσε με την έκταση του δημόσιου τομέα που παρατηρείται σε χώρες όπως η Σουηδία, η Δανία και η Νορβηγία. Δεν υπήρξε εν τούτοις ποτέ αντίθετος με μέτρα κοινωνικής προστασίας. Γράφοντας στο ίδιο βιβλίο («Ο Δρόμος Προς την Δουλεία») σημειώνει: «Η διατήρηση του ανταγωνισμού δεν έρχεται σε αντίθεση με την διατήρηση ενός εκτεταμένου συστήματος κοινωνικών υπηρεσιών».*

Ο Paul Samuelson έχει επανειλημμένα διαστρεβλώσει τα λεγόμενα του Hayek προκαλώντας ένα κύμα επιθέσεων εναντίον του Αυστριακού νομπελίστα αλλά και των απόψεών του. Έχει οδηγήσει έτσι σωρεία θεωρητικών επιστημόνων αλλά και δημοσίων προσώπων σε θέσεις υπονομευτικές της λογικής αλλά και της ορθολογικής αντιμετώπισης των πραγμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν στην Ελλάδα οι φωνές ενάντια στην απελευθέρωση επαγγελμάτων και των εργασιακών σχέσεων. Και οι δύο παραπάνω πολιτικές επιλογές αποσκοπούν στην τόνωση τού ελεύθερου ανταγωνισμού. Και συνακόλουθα βέβαια στην ανάπτυξη και στην ευρύτερη λαϊκή ευημερία.

Οι δικτυωμένες πολιτικά κοινωνικές ομάδες στην Ελλάδα και ο κομματικός συνδικαλισμός είναι που κυρίως αντιδρούν σε επιλογές της μορφής αυτής. Είναι απίστευτο τέτοιες πρωτοβουλίες να αναλαμβάνονται στα πλαίσια μιας σειράς υποχρεώσεων απέναντι στους ξένους δανειστές της χώρας – και οι περισσότεροι Υπουργοί μάλιστα να επιμένουν πως αισθάνονται δυσάρεστα αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς – ενώ θα έπρεπε να αποτελούν τον κορμό της αναπτυξιακής πολιτικής της χώρας. Η κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων θα ανοίξει αναρίθμητες προοπτικές σε νέους αν0ρώπους για να δημιουργήσουν τις δυνατότητες ενός καινούργιου μέλλοντος. Ενώ το μέτρο των ελεύθερων απολύσεων θα μεγαλώσει την απασχόληση αντί να αυξήσει την ανεργία, όπως επιμένουν οι Κασσάνδρες του επαγγελματικού συνδικαλισμού. Κανείς δεν προσλαμβάνει, αναλογιζόμενος τις παγίδες της δύσκαμπτης εργατικής νομοθεσίας. Αντίθετα, απαλλαγμένος από το άγχος των υψηλών αποζημιώσεων και των δύσκαμπτων διατάξεων για τις απολύσεις εύκολα θα πειραματισθεί σε νέες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες.

Με μοναδική επιφύλαξη την υψηλή φορολογία. Αν δεν μειωθούν οι φόροι και δεν πάψει να είναι στόχος η ιδιοκτησία, τότε η αγορά δεν θα μπορέσει να ανακάμψει και οι αλλαγές στην εργατική νομοθεσία πιθανότατα να καταλήξουν σε κύματα απολύσεων και σε κοινωνική αναταραχή. Πορεία δηλ. σε τεντωμένο σκοινί. Οι φόροι πιθανόν να φέρουν την καταστροφή. Σε βάρος του ορθολογισμού.


* F.A. Hayek, The Road to Serfdom: The Definitive Edition, Bruce Caldwell, ed. (University of Chicago Press, 2007 [1944]), σελ. 87.

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΕΘΝΙΚΩΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΕΩΝ

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΕΘΝΙΚΩΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΕΩΝ

 

Σε ποιο βαθμό οι εθνικές ιδιαιτερότητες επηρεάζουν οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις; Σύμφωνα με τις πολιτικά ορθές αντιλήψεις της εποχής μας κάθε παρόμοιος υπαινιγμός πιθανότατα υποκρύπτει ρατσιστικές και κοινωνικά άδικες τάσεις. Μια τελευταία όμως μελέτη τριών αμερικανών επιστημόνων υποδηλώνει ακριβώς την ισχύ αυτού του επιχειρήματος. Αναζητώντας τις περιοχές της Ρωσίας που υπέστησαν τις μεγαλύτερες διώξεις Εβραίων πολιτών από τους εισβάλοντες Γερμανούς Ναζί, οι μελετητές (Daron Acemoglu του Massachusetts Institute of Technology, James Robinson του Harvard και Tarek Hassan του University of Chicago) κατέληξαν σε εντυπωσιακά συμπεράσματα.

Οι σκληρότερες διώξεις Εβραίων έγιναν σε έντεκα περιοχές της Δυτικής Ρωσίας όπου και ουσιαστικά ξεκληρίστηκε ο εκεί ιουδαικός πληθυσμός. Στις περιοχές λοιπόν ακριβώς αυτές σημειώνεται η χαμηλότερη οικονομική ανάπτυξη και πρόοδος από ολόκληρη την Ρωσία ενώ στις εκλογές κερδίζει μεγάλα ποσοστά το αρχαικό κομμουνιστικό κόμμα και άλλα ακραία συντηρητικά κινήματα.

Το προφανές συμπέρασμα είναι πως οι εθνικές εκκαθαρίσεις ξεκλήρισαν το περισσότερο μορφωμένο και οικονομικά παραγωγικότερο κομμάτι του τοπικού πληθυσμού. Η ιδιαιτερότητα των Εβραίων να επενδύουν στην παιδεία αλλά και να είναι ιδιαίτερα δραστήριοι σε επιχειρηματικές πρωτοβουλίες χάραξε, μέσω της απουσίας τους, τις μελλοντικές εξελίξεις στις περιοχές αυτές.

Σε περιοχές που οι Ναζί παρέμειναν για περισσότερο από έξη μήνες η φτώχεια σήμερα είναι μεγαλύτερη, τα ημερομίσθια χαμηλότερα και οι εκλογείς τείνουν να συμπεριφέρονται διαφορετικά από την υπόλοιπη χώρα. Ακόμα και στο περίφημο δημοψήφισμα του Μ. Γκορμπατσώφ το 1991 υπήρξαν αυτές από τις ελάχιστες περιφέρειες που ψήφισαν υπέρ της διατήρησης της Σοβιετικής Ενωσης. Το 2002, το ακαθάριστο εθνικό προιόν των περιφερειών αυτών ήταν κατά 23% χαμηλότερο από τον μέσο όρο ολόκληρης της υπόλοιπης Ρωσίας!

Είναι φανερό πως οι όποιες δημογραφικές αναταράξεις, στη βάση μάλιστα εθνικών η φυλετικών εκκαθαρίσεων, έχουν σοβαρές και μακροχρόνιες συνέπειες πάνω στις εξελίξεις κάθε περιοχής. Υπάρχει βέβαια αρκετή αμφισβήτηση των στοιχείων των σοβιετικών απογραφών επί Στάλιν. Που συνήθως συμφωνούσαν με τις προβλέψεις και τους λόγους του δικτάτορα κι όχι τόσο πολύ με τις πραγματικότητες της ζωής. Τα σχετικά όμως με τις διώξεις και απώλειες των Εβραίων στοιχεία διασταυρώθηκαν από τους μελετητές με τα αντίστοιχα στοιχεία Γερμανικών πηγών και της Βέρμαχτ και εκτιμάται πως είναι ακριβή.

Για να είναι όμως κάποιος απόλυτος και κατηγορηματικός θα πρέπει να ακολουθήσουν αντίστοιχες μελέτες για τις συνέπειες των εθνικών εκκαθαρίσεων και σε άλλες χώρες όπου υπήρχαν τοπικά μεγάλοι εβραικοί πληθυσμοί και διώχθηκαν από τους Γερμανούς – όπως η Πολωνία, η Ρουμανία η ακόμη και η Θεσ/νίκη στην Ελλάδα. Όπως το ίδιο θα πρέπει να διερευνηθεί και για άλλους μειονοτικούς πληθυσμούς που υπέστησαν διώξεις και εγκληματικές εκκαθαρίσεις (Πόντιοι, Αρμένιοι, Βόσνιοι, Ούγγροι στη Ρουμανία κα).

Πλήρες Άρθρο »

ΝΑ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΚΟΚΚΑΛΗ ΚΑΙ ΖΗΜΕΝΣ

ΝΑ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΚΟΚΚΑΛΗ ΚΑΙ ΖΗΜΕΝΣ
1.100.000 παροχές του ΟΤΕ

Tου Στεφανου Mανου


Σε διάφορα έντυπα και blogs εκφράζονται ερωτήματα για το τι ακριβώς έγινε το καλοκαίρι του 1993 αναφορικά με τις ψηφιακές παροχές του ΟΤΕ. Μολονότι έχω αναφερθεί παλιότερα στα γεγονότα -όπως τα έζησα εγώ- σκέφτηκα να επαναλάβω τι θυμάμαι για να φρεσκάρω κυρίως τη μνήμη όσων καμώνονται ότι τα ξέχασαν.

Στο φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης Α141 27/08/1993 δημοσιεύτηκε ο νόμος 2167 για τον ΟΤΕ που ενσωμάτωνε τις αναγκαίες ρυθμίσεις και αλλαγές για την επικείμενη είσοδο στρατηγικού επενδυτή που θα ανελάμβανε τη διοίκηση του οργανισμού.

Σύμφωνα με το άρθρο 43 του νέου καταστατικού του ΟΤΕ (του ν. 2167/93) θα διοριζόταν νέο προσωρινό 11μελές Διοικητικό Συμβούλιο μέχρις ότου ολοκληρωθεί τους αμέσως επόμενους μήνες ο διαγωνισμός που θα αναδείκνυε τον στρατηγικό επενδυτή.

Δώδεκα ημέρες μετά τη δημοσίευση του νόμου, στις 8 Σεπτεμβρίου, διορίστηκε το προσωρινό ενδεκαμελές Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΤΕ (ΦΕΚ Β686 8/9/1993).

Την επομένη, στις 9 Σεπτεμβρίου, ανεξαρτητοποιήθηκε ο βουλευτής Κιλκίς Γιώργος Συμπιλίδης και στη συνέχεια, το ίδιο απόγευμα, ο πρωθυπουργός ζήτησε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη διάλυση της Βουλής και τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Κατά τη δική μου εκτίμηση οι συνέπειες της πρόωρης διάλυσης της Βουλής υπήρξαν -για την οικονομία τουλάχιστον- τραγικές. Στις 9 Σεπτεμβρίου επρόκειτο να υπογραφεί η σύμβαση για το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Η υπογραφή ματαιώθηκε για μετά τις εκλογές και στη συνέχεια καθυστέρησε για δύο και πλέον χρόνια, οπότε τελικώς υπεγράφη με ορισμένες επιπόλαιες αλλαγές που όλες οι μετέπειτα κυβερνήσεις προσπαθούν να διορθώσουν. Η είσοδος στρατηγικού επενδυτή στον ΟΤΕ καθυστέρησε 16 χρόνια και αφού είχε περάσει ανεπιστρεπτί η χρυσή περίοδος για τις τηλεπικοινωνίες. Ματαιώθηκε επίσης η κατάργηση του μονοπωλίου της ΔΕΗ και η δημιουργία του πρώτου ιδιωτικού σταθμού 600 MW στη Θίσβη της Βοιωτίας. Ματαιώθηκαν οι επτά από τους οκτώ επιτυχημένους διαγωνισμούς για τη δημιουργία ιδιωτικών καζίνο που θα ενίσχυαν την τουριστική προσφορά της Ελλάδας. Και άλλα πολλά.

Πριν από τη δημοσίευση του νόμου 2167 στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης συνέβησαν και τα εξής γεγονότα.
Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε στη Βουλή στις 13 Αυγούστου. Επειδή ήταν Δεκαπενταύγουστος και βιαζόμουν να δημοσιευτεί ο νόμος στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως φρόντισα να σταλεί το ψηφισμένο πια νομοσχέδιο στη Μύκονο όπου παραθέριζε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να το προσυπογράψει. Επεστράφη αμέσως και εστάλη στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΕτΚ) για δημοσίευση. Συνήθως τα βιαστικά νομοσχέδια έπαιρναν αριθμό φύλλου της ΕτΚ αμέσως ή την επομένη. Αυτό όμως το νομοσχέδιο, παραδόξως, δεν δημοσιευόταν παρά τις συνεχείς παρεμβάσεις και διαμαρτυρίες μου. Τελικώς δημοσιεύτηκε στις 27 Αυγούστου.

Στο διάστημα μεταξύ της ψήφισης και της δημοσίευσης του νόμου δέχτηκα στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας τις επισκέψεις του κ. Κόκκαλη ως εκπροσώπου της Ιντρακόμ και του κ. Ντόμπεκ ως εκπροσώπου της Siemens. Και οι δύο εξέφρασαν την ανησυχία ότι με τη δημοσίευση του νόμου θα αποχωρούσε το Διοικητικό Συμβούλιο (όπως και έγινε) που ήταν ενήμερο ενός εν εξελίξει διαγωνισμού για 1.100.000 παροχές και θα ερχόταν ένα νέο που ενδεχομένως θα ζητούσε να επανεξετάσει τον διαγωνισμό. Τους εξήγησα ότι ακριβώς αυτό επιθυμεί η κυβέρνηση: να επανεξεταστούν οι προμήθειες του ΟΤΕ και από τον στρατηγικό επενδυτή που θα αναδεικνυόταν, μιας και αυτή ήταν η λογική της εισόδου του στον ΟΤΕ· η συμβολή στην οργανωτική και τεχνολογική του αναβάθμιση. Και μιας και έθεταν το θέμα, κατέστησα σαφές ότι δεν θα άφηνα το απερχόμενο Διοικητικό Συμβούλιο να λάβει μια απόφαση που θα δέσμευε τεχνολογικά τον ΟΤΕ για τα επόμενα τουλάχιστον τέσσερα χρόνια.

Η κυβέρνηση Α. Παπανδρέου που προέκυψε από τις εκλογές του Οκτωβρίου 1993 κατήργησε τη διαδικασία αναζήτησης στρατηγικού επενδυτή και τον νόμο 1967. Εννέα μήνες αργότερα, το καλοκαίρι του 1994 ο ΟΤΕ ανέθεσε στις εταιρείες Ιντρακόμ και Siemens τις 1.100.000 παροχές.
Στο τέλος του 1997, επί κυβερνήσεως Σημίτη, ο ΟΤΕ με τις προγραμματικές συμφωνίες ανέθεσε στις ίδιες εταιρείες άλλες 2.000.000 πρόσθετες παροχές που αργότερα αυξήθηκαν.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 20-06-10

Πλήρες Άρθρο »

ΣΤΡΟΦΗ ΔΕΞΙΑ – ΠΟΙΑ ΔΕΞΙΑ;

ΣΤΡΟΦΗ ΔΕΞΙΑ – ΠΟΙΑ ΔΕΞΙΑ;

 

Τελικά είναι κανείς σε θέση να εξηγήσει τι ακριβώς υποστηρίζει η Νέα Δημοκρατία; Θυμίζοντας τους ρεπουμπλικάνους του αμερικανικού Νότου υποτίθεται πως αποφάσισε να στραφεί προς τις ιδεολογικές της ρίζες. Και να αποκαταστήσει ένα κάποιο είδος πολιτικής καθαρότητας. Το ζήτημα της στρατηγικής είναι καθαρά ζήτημα της ηγεσίας της. Που αποφάσισε να εγκαταλείψει διαφοροποιήσεις και τις όποιες πολιτικές αποχρώσεις και να επικεντρωθεί σε ένα εξαγνισμένο πολιτικά οργανισμό. Εγκαταλείποντας την παγκόσμια σχεδόν αποδεκτή αρχή πως σε ένα σύστημα δυο ουσιαστικά κομμάτων εξουσίας το καθένα από αυτά συνιστά ένα είδος πολιτικού συνασπισμού. Η προσέγγιση όμως της ΝΔ στην εξουσία είναι κατά κύριο λόγο ζήτημα του κόμματος και των στελεχών του. Αυτοί επιλέγουν τις ηγεσίες και τις πλατφόρμες. Κι αυτούς μοναχά αφορούν οι συνέπειες.

Αυτό που ενδιαφέρει εμάς τους υπόλοιπους είναι οι πολιτικές θέσεις των κομμάτων με την έννοια της αντιπροσώπευσης κοινωνικών τάσεων και επιδιώξεων μερίδας των πολιτών. Οταν μια παράταξη ισχυρίζεται πως είναι «δεξιά» υποτίθεται πως εκφράζει συγκεκριμένες τάσεις και συμφέροντα. Θα εξηγήσω εδώ τι δεν εκπροσωπείται στην Ελλάδα, και γιατί σαν συνέπεια δεν υπάρχει γνήσιο συντηρητικό η φιλελεύθερο κόμμα.

Ολες οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα αισθάνονταν πάντα ελεύθερες να επιβάλουν φόρους ανάλογα με τις δημοσιονομικές ανάγκες του δημόσιου τομέα. Δεν υπάρχει λοιπόν κόμμα στην χώρα που προγραμματικά να δεσμεύεται για μείωση των φόρων. Και που να υποστηρίζει όσους δεν επιθυμούν να εργάζονται ώστε το κράτος να γίνεται αυτόματα συνεταίρος στην τσέπη και τα εισοδήματά τους. Η ΝΔ δεν εκπροσωπεί αυτονόητα αυτόν τον κόσμο. Αρα δεν είναι γνήσια συντηρητική η φιλελεύθερη παράταξη.

Οι κυβερνήσεις επίσης στην Ελλάδα ποτέ δεν δίστασαν να ιδρύσουν καινούργιους κρατικούς φορείς για την αντιμετώπιση προβλημάτων που θα έπρεπε να έχουν αφεθεί στα χέρια της κοινωνίας. Και να μεγαλώνουν τις δημόσιες δαπάνες διορίζοντας ψηφοφόρους τους στο δημόσιο. Τον κόσμο που αντιστρατεύεται τέτοιες πολιτικές, και που μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα, δεν υπάρχει κόμμα που να τον εκπροσωπεί. Αρα η ΝΔ δεν αποτελεί φορέα που υποστηρίζει την μείωση του δημόσιου τομέα.

Αντίστοιχα στην χώρα ποτέ δεν επικράτησε ο απόλυτος σεβασμός των νόμων. Κόμματα και παρατάξεις έβλεπαν τους νόμους σαν στήριγμα μοναχά των δικών τους κομματικών και πολιτικών επιδιώξεων. Εχει φτάσει μάλιστα κόμμα του κοινοβουλίου να προπαγανδίζει ανοιχτά την ανυπακοή στους νόμους και το Σύνταγμα. Και να μην αντιδρά κανείς. Είναι αυτονόητο πως η ΝΔ δεν αποτελεί τον φορέα μιάς πολιτικής μηδενικής ανοχής κατά όλων εκείνων που παραβιάζουν τους νόμους. Και σαν συνέπεια δεν είναι παράταξη που σοβαρά υποστηρίζει μια κοινωνία νόμων και σεβασμού μιάς ευνομούμενης πολιτείας.

Κοντολογής, από αυτά και μόνο προκύπτει πως η πολιτική φυσιογνωμία της ΝΔ είναι θολή και ακατάλυπτη. Σίγουρα δεν είναι ευρωπαική συντηρητική παράταξη.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΦΟΡΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

ΦΟΡΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι «φιλολαικοί» τηλεβόες της ελληνικής δημόσιας ζωής κραυγάζουν με αγωνία για την απουσία μέτρων ανάπτυξης από το πακέτο μεταρρυθμίσεων που προωθεί η κυβέρνηση της χώρας. Κι επιμένουν βέβαια, άμεσα η έμμεσα, πως το σχετικό σχέδιο θα πρέπει να περιλαμβάνει απαραίτητα χρηματικά κίνητρα προς τους όποιους μελλοντικούς επενδυτές και σημαντικές δημόσιες δαπάνες. Υπάρχουν μάλιστα και δημοσιογραφούντες καθηγητές που υποστηρίζουν πως είναι αδιανόητο το κράτος να μην χρηματοδοτήσει την οικονομία όταν κάτι τέτοιο έκανε η Βρετανία καθώς και ο Ομπάμα στην Αμερική.

Πέραν του ότι αυτά που κάνει ο Ομπάμα κάθε άλλο παρά σαν ευαγγέλιο οικονομικής πολιτικής μπορούν να θεωρηθούν, τα έργα και οι ημέρες του Εργατικού Πρωθυπουργού κ. Μπράουν στην Βρετανία βούλιαξαν την οικονομία της κοντεύοντας να την οδηγήσουν σε αδιέξοδα παρόμοια με αυτά που αντιμετωπίζει η Ελλάδα!! Ευτυχώς που υπάρχουν και σοβαρές μελέτες και νηφάλιες αντιλήψεις που δείχνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα για τον ορθότερο δρόμο προς την οικονομική ανάκαμψη. Στην εφημερίδα International Herald Tribune, ο David Brooks («Prune and Grow», 11 Ιουνίου 2010) περιγράφει γλαφυρότατα τα αδιέξοδα της κεντρικής κρατικής χρηματοδότησης.

Το πακέτο «ερεθισμού» για την επανεκκίνηση της οικονομίας των ΗΠΑ του κ. Ομπάμα θα στοιχίσει στον κάθε αμερικανό φορολογούμενο κάπου 7.798 Δολ. Και μέχρι τώρα ελάχιστοι εμφανίζονται να έχουν πεισθεί πως θα φέρει αποτελέσματα. Οι καθηγητές John F. Cogan και John B. Taylor του Πανεπιστημίου του Stanford και οι Tobias Cwik και Volker Wieland του Πανεπιστημίου-Goethe της Φρανκφούρτης υποστηρίζουν πως τα μοντέλα υπολογισμού των οικονομολόγων του Λευκού Οίκου είναι αρχαικά. Και πως οι βαριές επιβαρύνσεις της αμερικανικής οικονομίας το πολύ να δημιουργήσουν μισό εκατομμύριο θέσεις εργασίας αντί για τα 3 εκατ. των προβλέψεων του αμερικανού προέδρου.

Ο καθηγητής Edward L. Glaeser του Harvard συνέκρινε τις αλλαγές στα επίπεδα απασχόλησης κάθε διαφορετικής αμερικανικής πολιτείας σε σχέση με τα χρήματα που διατέθηκαν εκεί από το πακέτο ενίσχυσης της οικονομίας. Με εξαίρεση τις (με ελάχιστο πληθυσμό) Πολιτείες Αλάσκα, και Βόρεια και Νότια Ντακότα, η επίδραση υπήρξε ανύπαρκτη. Είναι φανερό, καταλήγουν οι επιστήμονες, πως είναι αδύνατον να διακρίνουμε την οποιαδήποτε σχέση ανάμεσα σε δημοσιονομικές πολιτικές και στην αύξηση της απασχόλησης.

Συνακόλουθα, σε παγκόσμιο επίπεδο, σοβαροί (με έμφαση στο «σοβαροί») πολιτικοί, επιχειρηματίες και ακαδημαικοί δάσκαλοι συμπεραίνουν πως σε περιόδους κρίσης οι όποιες δαπάνες που μεγαλώνουν τα ελλείμματα διογκώνουν τα αδιέξοδα αντί να τα αντιμετωπίζουν. Κυρίως διότι μεγαλώνουν την ανασφάλεια των πολιτών, που διαπιστώνουν ένα πολιτικό σύστημα με χαμένο τον κεντρικό έλεγχο. Ενώ οι μικροεπιχειρηματίες αποφεύγουν τις όποιες πρωτοβουλίες και την πρόσληψη εργαζομένων φοβούμενοι τις εξελίξεις κι αβέβαιοι για το αύριο – κυρίω ς στον τομέα της αύξησης της φορολογίας.

Σε όλο τον κόσμο το ζήτημα είναι η αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας. Κάτι που για να γίνει, προυποθέτει λιγότερο κι όχι περισσότερο κράτος. Το δημόσιο δεν σπρώχνει απλά την οικονομία στην καταστροφή με τα ελλείμματα που έχει συσσωρεύσει. Εμποδίζει επίσης την ανάκαμψη, με τα διοικητικά προσκόμματα που προωθεί και τους παράλογους φόρους που επιβάλλει. Τιμωρώντας αυτούς που παράγουν πλούτο σε όφελος αυτών που παρασιτικά ζούν μέσα η από το κράτος. Και οι οποίοι, αρκετά περίεργα, φωνάζουν περισσότερο και διαμαρτύρονται εντονότερα.

Ο καθηγητής Alberto Alesina του Harvard, μελετώντας την ιστορία της μείωσης του κρατικού χρέους σε ολόκληρο τον κόσμο, διαπίστωσε πως «οι περικοπές δημοσίων δαπανών συνδέθηκαν με συνακόλουθες περιόδους ανάπτυξης κι όχι με στασιμότητα». Οι ηγέτες που τόλμησαν τις περικοπές δαπανών συχνότατα ξανακέρδισαν τις εκλογές. Κάτι που δεν έγινε (δηλ. αποφυγή ύφεσης και πολιτική επιτυχία) όταν η δημοσιονομική πολιτική στηρίχθηκε στους αυξημένους φόρους και στις παρεμβάσεις στην ιδιοκτησία και τον ιδιωτικό τομέα.

Σε άλλη μελέτη, οι Ιταλοί οικονομολόγοι Francesco Giavazzi και Marco Pagano, αναφορικά με την Ιρλανδία και την Δανία της δεκαετίας του 1980, καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα. Κι εκεί «περικοπές δημοσίων οδήγησαν σε υψηλή ανάπτυξη».

Σε αντίθεση λοιπόν με την διεθνή εμπειρία και τα ακαδημαικά πορίσματα, στην Ελλάδα το χρέος επιχειρείται να αντιμετωπισθεί με φόρους κι’ ελάχιστες περικοπές δαπανών. Κάποιοι προφανώς συμβουλεύουν λαθεμένα τον Πρωθυπουργό…

Πλήρες Άρθρο »

Οι «Ανθρωπιστές» και οι «Πειρατές»

Οι «Ανθρωπιστές» και οι «Πειρατές»

 

Διάβασα κι’ εγώ την συλλογική κατακραυγή για την επιθετική πράξη των Ισραηλινών δυνάμεων κατά της διεθνούς νηοπομπής έξω από την Γάζα. Και έχω κάποια εύλογα ερωτήματα.

Για την πλευρά του Ισραήλ κατ’ αρχήν. Δύσκολα κατανοεί κανείς την πράξη απέραντης βλακείας που μια κυβέρνηση, έμπειρη σε διεθνείς εμπλοκές αλλά και σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, θα πραγματοποιούσε αντιμετωπίζοντας με πραγματικά πυρά ανόητους, πιθανότατα, ακτιβιστές η ακόμα και φανατικούς ισλαμιστές που, άοπλοι, επιχειρούσαν να διασπάσουν τον ναυτικό αποκλεισμό της περιοχής. Η βλακεία δε της αντίδρασης γίνεται ακόμα προφανέστερη με την ακατανόητη κάθοδο αρχικά στο κατάμεστο από κόσμο κατάστρωμα του Τούρκικου παλιού κρουαζιερόπλοιου μεμονωμένων άοπλων κομάντος. Που φυσιολογικά θα γινόντουσαν αντικείμενο επιθέσεων από τους φανατικούς επιβάτες. Τι απλούστερο από την παρεμπόδιση της συνέχισης της πορείας των πλοίων και οργανωμένο ρεσάλτο των κομάντος στα καταστρώματα.

Λογικά λοιπόν το Ισραήλ την αποζήτησε την σύγκρουση. Γιατί; Mήπως η προσπάθεια της Τουρκίας να αναλάβει ηγετικό ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο, αντικαθιστώντας το ύποπτο και ακραίο Ιράν, δεν βρίσκει εντελώς αντίθετη την Ιερουσαλήμ; Κι επιχειρεί με τον τρόπο της να διευκολύνει τα σχέδια της Αγκυρας; Ανεξάρτητα βέβαια από κόστος δημοσίων σχέσεων που για το Ισραήλ, όπως είναι τα πράγματα σήμερα, δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία…

Υπήρξε όμως η επέμβαση αυτή των Ισραηλινών πειρατεία; Πως μπορεί να είναι πειρατεία μια κίνηση παρεμπόδισης διακηρυγμένου αποκλεισμού από μια χώρα τα πλοία της οποίας προειδοποιούν προηγουμένως τα επερχόμενα σκάφη για την πρόθεση ελέγχου του φορτίου τους; Το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα ελέγχου των πλεούμενων που κατευθύνονται στη Γάζα. Η περιοχή δεν αποτελεί διεθνώς αναγνωρισμένη πολιτειακή οντότητα (ούτε καν η ίδια η Παλαιστινιακή Αρχή δεν την βλέπει σαν τέτοια), μόλις πρόσφατα πλοία ανθρωπιστικής βοήθειας (προερχόμενα από το Ιράν) αποκαλύφθηκε να έχουν τα αμπάρια τους γεμάτα όπλα κι εξ άλλου είναι διεθνώς αποδεκτό έλεγχοι να γίνονται κι εκτός χωρικών εθνικών υδάτων (λ.χ. έξω από την Σομαλία).

Από την πλευρά των ανθρωπιστών τώρα τα ερωτήματα είναι περισσότερα αλλά και σίγουρα αναπάντητα. Για ποιο λόγο έχει αποκλεισθεί η Γάζα; Διότι με την αποχώρηση των Ισραηλινών δυνάμεων και την διενέργεια εκεί εθνικών εκλογών η Χαμάς, που τις κέρδισε, πρώτα προχώρησε σε αιματηρές εκκαθαρίσεις των πολιτικών της αντιπάλων (Παλαιστίνιων πάντα) της Φατάχ και στη συνέχεια άρχισε να εκτοξεύει ρουκέτες κατά των γειτονικών εδαφών του Ισραήλ. Ο αποκλεισμός, κι από την Αίγυπτο ακόμα, λοιπόν έγινε για να αποστερηθεί η Χαμάς της όποιας δυνατότητας να εξασφαλίζει καινούργια όπλα. Οι ανθρωπιστές αγωνιούν για τα παιδάκια της Γάζας αλλά αδιαφορούν για τις ρουκέτες που προσγειώνονταν στα κεφάλια των μικρών Ισραηλινών η για τις φαλτσέτες και τα πυροβόλα όπλα που αφαιρούσαν την ζωή οπαδών της Φατάχ.

Δεν εμποδίζεται η είσοδος ανθρωπιστικής βοήθειας στην Γάζα. Από την ξηρά βέβαια και αφού έχει ελεγχθεί το περιεχόμενό της. Μόνο ανεγκέφαλοι δεν θέλουν να δούν τι ακριβώς παίζεται στο ζήτημα τη Γάζας. Το ζήτημα δεν είναι η σίγουρη προώθηση ανθρωπιστικής βοήθειας. Το θέμα είναι να σπάσει (η να φαίνεται πως πάει να σπάσει) ο αποκλεισμός. Με πρωταγωνιστές βέβαια ισλαμιστές Τούρκους. Κάτω μάλιστα από την προστατευτική ομπρέλα της κυβέρνησης Ερντογάν.

Ποια είναι σε όλα αυτά μέσα η θέση των ελλήνων ακτιβιστών; Δεν θυμάμαι κανέναν να συγκινήθηκε τον καιρό που η Χαμάς έσφαζε οπαδούς της Φατάχ. Η όταν Σιίτες ξεκληρίζουν Σουνίτες, κι ανάποδα, στο σημερινό Ιράκ η στο Πακιστάν. Το ζήτημα εδώ είναι πάντα άσπρο – μαύρο. Κακοί Ισραηλινοί κι Αμερικάνοι. Καλοί Αραβες η γενικότερα Μουσουλμάνοι. Ακόμα και Σέρβοι, άμα τύχει να είναι αντι-αμερικανοί. Για όλα τα άλλα (λ.χ σφαγές από Αραβες στο Νταρφούρ) αδιαφορία. Εδώ όμως υπάρχει και θέμα με τους Τούρκους. Που εμφανέστατα παίζουν χοντρό παιχνίδι εντυπώσεων. (Με την εύγλωττη απουσία όσων δεν έχουν σχέση με τους ισλαμιστές του κόμματος του κ. Ερντογάν). Εκτιμώ πως και η αθώα ακόμη ανοησία πρέπει να έχει τα όριά της.

Πλήρες Άρθρο »

ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΩΝ ΑΙΘΕΡΩΝ

ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΩΝ ΑΙΘΕΡΩΝ

 

Ερώτημα αναγνώστη του site:

Θα ηθελα τη γνωμη σας κατα ποσο εφικτά ειναι αυτα που προτείνε Ο Μίκης;

Αποχώρηση από τον μηχανισμό Ε.Ε - ΔΝΤ προτείνει ο Μ. Θεοδωράκης Απευθύνει κάλεσμα προς τους πνευματικούς ανθρώπους «για τη σωτηρία της πατρίδας».

Με πολιτική του παρέμβαση σε εκδήλωση του τμήματος Παιδείας και Πολιτισμού του Συνασπισμού ο Μίκης Θεοδωράκης πρότεινε να αποχωρήσει η Ελλάδα από το μηχανισμό στήριξης Ευρωπαϊκής Ένωσης - ΔΝΤ και από το ΝΑΤΟ προειδοποιώντας ότι «εάν το σκάφος Ελλάς δεν αλλάξει άμεσα και ριζικά πορεία τότε θα οδηγηθούμε στο τέλος μας ως έθνος, λαός, ιστορία και πολιτισμός» προσθέτοντας ότι αυτή είναι η επιθυμία «των άσπονδων φίλων μας που μας περιφρονούν, μας χλευάζουν και μας ντροπιάζουν καθημερινά». Στην παρέμβασή του ο Μίκης Θεοδωράκης μεταξύ άλλων πρότεινε: α. την οριστική και τελειωτική απαλλαγή της χώρας από το δημόσιο χρέος β. Την εξόφληση του δημόσιου χρέους με εκποίηση μέρους της κρατικής περιουσίας, με εξαίρεση των, στρατηγικής σημασίας, ΔΕΚΟ, με εκποίηση μέρους της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας, υποχρέωση με ειδικούς φόρους στους έχοντες και κατέχοντες να συνεισφέρουν στην κοινή εθνική προσπάθεια, με τη δημιουργία δημόσιου εθνικού τραπεζικού πυλώνα και τη διεκδίκηση διαγραφής μέρους του χρέους σε συνεργασία με τις ελλειμματικές χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Ακόμα πρότεινε μετά την αποχώρηση της Ελλάδας από το μηχανισμό στήριξης και από το ΝΑΤΟ να στραφεί για στήριξη σε άλλες φιλικές χώρες, όπως τη Ρωσία, την Κίνα και τις αραβικές χώρες και ειδικά για την εθνική άμυνα να προμηθευτεί υπερσύγχρονο στρατιωτικό αμυντικό υλικό από τη Ρωσία και την Κίνα. Επισήμανε ότι με κεντρικό σύνθημα «για τη σωτηρία της πατρίδας» όλοι οι πνευματικοί άνθρωποι πρέπει να μπουν επικεφαλής σ' αυτή την αναγεννητική και σωτήρια κινητοποίηση προτείνοντας να γίνει δημοψήφισμα. Σε περίπτωση δε θετικής ψήφου από τον ελληνικό λαό ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να διαλύσει τη Βουλή και να αναθέσει την εξουσία σε ομάδα ακέραιων και ικανών πολιτών και παράλληλα να προκηρύξει εκλογές για την ανάδειξη συντακτικής εθνοσυνέλευσης. Κάνοντας συχνές αναφορές στην ΕΑΜΙΚΗ αριστερά ο κ.Θεοδωράκης δήλωσε πεπεισμένος ότι με τις προτάσεις που καταθέτει η Ελλάδα θα γίνει χώρα ελεύθερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική». Νωρίτερα ο Μίκης Θεοδωράκης εξέφρασε τον αποτροπιασμό και την οδύνη του για το νέο, όπως το χαρακτήρισε, έγκλημα των Ισραηλινών σε βάρος μιας ειρηνευτικής δύναμης για ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και κατήγγειλε την ελληνική κυβέρνηση και τον υπουργό Άμυνας ότι υποκριτικά αποδοκίμασαν την Ισραηλινή επίθεση και ματαίωσαν τα κοινά γυμνάσια με το Ισραήλ προσθέτοντας ότι « η κυβέρνηση σε σύντομο χρονικό διάστημα χέρι - χέρι με το Ισραήλ θα καλύψει τελικά αυτή την εγκληματική πράξη που ντροπιάζει κάθε ελεύθερο λαό και χώρα». Στην εκδήλωση μίλησε και ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας ο οποίος χαιρέτισε τόσο την παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη, όσο και το γεγονός ότι επέλεξε την συγκεκριμένη εκδήλωση του Συνασπισμού για να κάνει την πολιτική του παρέμβαση. Ο κ.Τσίπρας είπε ότι ανεξαρτήτως του αν συμφωνήσει κανείς ή όχι με αυτή την παρέμβαση ο Μίκης Θεοδωράκης και το έργο του ορίζει τις πολιτιστικές συντεταγμένες αυτής της χώρας και τον κάλεσε να συμμετάσχει, ως το τιμώμενο πρόσωπο, σε πολιτιστικό συνέδριο που πρότεινε να οργανώσει ο Συνασπισμός μετά την ολοκλήρωση του πολιτικού του συνεδρίου που θα γίνει τις επόμενες ημέρες. www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Και η απάντηση:

Δεν είναι η πρώτη φορά, και φαντάζομαι ούτε και η τελευταία, που ο'Μίκης μας' λέει πράγματα αντιφατικά κι ανέφικτα. Πρώτον, αν δεν είχαμε μπεί στον μηχανισμό θα είχαμε ίσως ήδη διαλυθεί. Αν με ρωτήσετε αν υπήρχε άλλος δρόμος θα σς έλεγα πως ναί, υπήρχε, αν είμασταν αποφασισμένοι να μειώσουμε δραματικά τις δημόσιες δαπανες μας και να ανοίξουμε τελεσίδικα την αγορά μας. Κι αν όχι, να κάναμε στάση πληρωμών έτοιμοι όμως να ανατιμετωπσίουμε δραματικές συνέπειες και μεγάλες δοκιμασίες.

Μιά κοινωνία όμως που βαρυγκομά από τα μέχρι σήμερα 'μη μέτρα' (πλην των φόρων και των άδικων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις) θα ήταν αδύνατον να αντέξει τέτοια δεδομένα. Οι προτάσεις του Μίκη και όλων των αριστερόστροφων εγκεφάλων οδηγούν σε χειρότερες καταστάσεις απ΄αυτές που θα περίμεναν με ένα απλό αρχικό default. Η εκποίηση κρατικής περιουσίας είναι μιά λύση, αλλά δίχως εξαιρέσεις. Διότι τα εξαιρούμενα είναι συνήθως αυτά που θα μπορούσες να πωλήσεις. Η εκκλησία δεν έχει πλέον περιουσία τρομερά ελκυστική και το κράτος έχει απέναντί της υποχρεώσεις. Από παλιές παραχωρήσεις εκτάσεων στο κράτος. Οι δίκες δεν θα έχουν τελειωμό. Οπως και η εκποίηση δημόσιας περιουσίας είναι τρομερά χρονοβόρα.

Οι έχοντες πλέον είιναι ξεζουμισμένοι και δεν θα υπάρχουν σε λίγο στην Ελλάδα. Και γιατί να πληρώνουν όλο συτοί - όποιοι κι αν είναι, γιατί ο όρος είναι νεφελώδης - για τα πάρτυ παροχών που έκαναν όλοι οι άλλοι; Ποιός αύξησε την παραγωγικότητά του για να δικαιολογούνται οι αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις από χρήματα που δεν υπήρχαν; Aναδιανομή εισοδήματος δηλ. με χρήματα των ξένων Τραπεζιτών και των 'διαβολικών' κερδοσκόπων.

Μιλαμε βέβαια πάντα αν θέλουμε να έχουμε δημοκρατία. Αν το πάμε στον αυταρχικό σοσιαλισμό, είναι άλλη ιστορία. Αν τώρα κάνουμε αυτά που προτείνει ο Μίκης, δεν θα μπορέσουμε να πληρώσουμε δάνειακές υποχρεώσεις και για να δοθούν μισθοί και συντάξεις θα πρέπεί αναγκαστικά να βγούμε μόνοι μας από το ευρώ για να τυπώσουμε χρήμα. Αυτό θα φέρει υποτίμηση, αλματώδη πληθωρισμό, έλλειψη εισαγομένων αγαθών (μετάξύ τους πετρέλαιο και ελλειψη ρεύματος), ανεπανάληπτη ανεργία και βαθιά φτώχεια. Οι 'άλλοι' ξένοι (Κινεζοι, Ρώσοι, Αραβες) θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια μη διατεθειμένοι να χάσουν χρήματα δίχως αντίκρυσμα. Οταν είχε λεχθεί πως οι Κινέζοι θα αγόραζαν το χρέος μας, από υψηλό παράγοντα της Κεντρικής Τράπεζας της Κίνας έγινε άμεσα διάψευση.


Τα πράγματα λοιπόν δεν είναι απλά. Είναι σύνθετα και ιδιαίτερα πολύπλοκα. Με κορυφαίο τον τεράστιο και παμφάγο δημόσιο τομέα που προκάλεσε στην Ελλάδα την κρίση. Και που ο κ. Τσίπρας - φιλοξενών τον Μίκη στην παραπάνω εκδήλωση - είχε προτέινει προεκλογικά να διορίσουμε εκεί (στο δημόσιο δηλ.) τους 500.000 περίπου άνεργους!!! Αυτό από μόνο του τα λέει όλα...

 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ»

 

1) κ. Ανδριανόπουλε, πολλοί ισχυρίζονται ότι το πολιτικό σύστημα καταρρέει. Ποια είναι η δική σας άποψη ;
 
Το έχουμε ακούσει πολλές φορές αυτό. Το σύστημα έχει δοκιμασμένες άμυνες. Τις βλέπουμε και τώρα σε δράση που όλες οι ευθύνες ρίχνονται σε πολιτικούς ήδη έξω από το σύστημα. Κανένας άραγε από τους μετέχοντες σήμερα στην πολιτική ζωή δεν είναι υπόλογος για τίποτε;
 
2) Αισθάνεστε δικαιωμένος για τις μάχες που δώσατε, για αλλαγή του πολιτικού συστήματος, παρόλο που δεν ευοδώθηκαν ;
 
Πώς να είμαι δικαιωμένος αφού δεν ευοδώθηκαν. Απλά αισθάνομαι πως τόσα χρόνια αγωνιζόμουνα μάλλον μάταια. Τώρα γίνεται μια συζήτηση για κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Που αποτελεί τον προθάλαμο της διαφθοράς και της παρακμής. Αυτό θα είναι ένα σοβαρότατο θετικό βήμα.
;  
3) Υπάρχει χώρος τελικά για ένα νέο κόμμα ; Βλέπετε να ηγείται μιας τέτοιας προσπάθειας η κ. Μπακογιάννη;
 
Χώρος υπάρχει αλλά όχι συνειδητοποιημένος από τον κόσμο. Το κλίμα σήμερα είναι γενικότερα «αντιπολιτικό». Δεν είναι δυστυχώς  καλή εποχή για νέες πολιτικές πρωτοβουλίες. Η κα Μπακογιάννη όμως είναι υποχρεωμένη να κινηθεί. Σε αντίξοες βέβαια συνθήκες. Το γεγονός πως η ΝΔ δεν έχει σταθερή περπατησιά σίγουρα την βοηθά. Θα δούμε τις εξελίξεις.
 
4) Αναφερόμαστε συνεχώς σε παλιά πολιτικά υλικά που δεν μπορούν να οικοδομήσουν το νέο πολιτικό σύστημα. Ποια είναι αυτά; Ο Μαντέλης και ο Τσοχατζόπουλος για παράδειγμα ;
 
Ο Μαντέλης είναι ο μόνος που προφανώς είπε την αλήθεια και έχουν όλοι πέσει να τον φάνε. Πως ζούσαν οι βουλευτές όλα αυτά τα χρόνια του ασυμβίβαστου μόνο με την αποζημίωσή τους και είχαν και για προεκλογικά έξοδα; Εγώ το δοκίμασα για δύο χρόνια το 2004 και είδα πως ήταν αδύνατον. Και δήλωσα απασχόληση στο εξωτερικό κι’ έχασα την έδρα. Οσο για το νέο πολιτικό σύστημα χρειαζόμαστε πρωτίστως μιά αναγεννημένη κοινωνία. Την έχουμε;
  
5) Υπόθεση Siemens και μαύρο πολιτικό χρήμα. Ποιο το μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ;
 
Σχεδόν καμία καθ όσον αφορά την ουσία. Άλλο πράγμα είναι ο συμβολισμός. Δεν είναι δύσκολο να βγεί άκρη στο ζήτημα. Απλά κανείς δεν το θέλει. Γιατί δεν συνεννοούνται τα κόμματα ώστε η Ζήμενς αν δεν αποκαλύψεις τις δωροδοκίες να μην έχει δικαiωμα σε κρατικές προμήθειες; , Kανείς όμως, ούτε το συζητά. Γιατί; Οσο για την κρίση αυτή οφείλεται στον τεράστιο ελληνικό κρατισμό. Και στις παροχές δίχως αντίκρισμα. Το 70% των δαπανών του κράτους πηγαίνει σε μισθούς του δημοσίου και σε συντάξεις. Το 20% σε εξυπηρέτηση των δανείων που έχουμε πάρει. Το 10% μόνο πηγαίνει σε δραστηριότητες. Από εκεί αν έχουν γίνει «ατασθαλίες». Ο υπόλοιπο όμως 70% μας έχει ρίξει στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα.
 
6) Είμαστε έρμαια των κερδοσκόπων όπως ισχυρίζονται στην κυβέρνηση ή απλά ένα πιόνι στην παγκόσμια νομισματική σκακιέρα ;
 
Τίποτα από αυτά. Πληρώνουμε την απληστία και την απερισκεψία μας. Ζούσαμε από την δεκαετία του ’80 με δανεικά. Τι περιμέναμε; Δεν θα ερχόταν κάποτε ο λογαριασμός;  Οσοι προειδοποιούσαμε από χρόνια για την αναπόφευκτα επερχόμενη  καταστροφή μας έβριζαν σχεδόν όλοι σαν ανευαίσθητους νεοφιλελεύθερους. Ευαισθησία με δανεικά εγώ πρώτη φορά βλέπω. Βρέθηκα εκτός πολιτικής ζωής γιατί ακριβώς επέμενα σε πολιτικές δίχως προμήθειες, εργολαβίες, κρατικές παροχές και το δημόσιο επιχειρηματία.  Εκαναν κάποιοι αναδιανομή εισοδήματος με λεφτά δανεικά από ξένους τραπεζίτες και διεθνείς «κερδοσκόπους»!! Τότε ήσαν καλοί, και τώρα που ζητούν τα λεφτά τους πίσω είναι άκαρδοι και διαβολικοί. Οσοι έκαναν πάρτυ με τα δανεικά και μοιραζόντουσαν δίχως; σκέψη τις παροχές από χρήματα που δεν υπήρχαν έχουν ευθύνη για τα σημερινά αδιέξοδα.
 
7) Η κρίση, ξεκίνησε από την Αμερική και το τραπεζικό της σύστημα. Τώρα χτυπάει τον ευρωπαϊκό Νότο. Όπως άντεξε το δολάριο, βλέπετε να αντέχει και το ευρώ ;
 
Δεν έχετε δίκιο. Κι είναι αυτό ένδειξη των μύθων που κυκλοφορούν και γίνονται πιστευτοί στην Ελλάδα. Η ελληνική κρίση είναι ενδογενής. Δεν έχει την παραμικρή σχέση με την διεθνή οικονομική κρίση. Την προκαλέσαμε μόνοι μας, ζώντας πάνω και πέρα από τις δυνατότητές μας. Στην Αμερική η κρίση ξεκίνησε από τις Τράπεζες, λόγω παρέμβασης του κράτους που υποχρέωνε τις Τράπεζες να δίνουν δάνεια δίχως εγγυήσεις, και πέρασε στο κράτος - που ξόδεψε για να τις σώσει. Στην Ελλάδα αντίθετα  ξεκίνησε από το κράτος – που ουσιαστικά χρεοκόπησε. Και κινδυνεύει να περάσει και στις Τράπεζες.
  
8) Χαρακτηρίζετε ουτοπικό, το ενδεχόμενο να διαλυθεί η Ευρωζώνη και να επιστρέψουν οι χώρες στα εθνικά τους νομίσματα;
 
Να διαλυθεί δεν είναι εύκολο. Γιατί οι μεγάλες χώρες ωφελούνται. Η Γερμανία λ.χ. έχει μια μεγάλη αγορά δίχως δασμούς και με χώρες αδύναμες να υποτιμήσουν εθνικά νομίσματα και να την ανταγωνισθούν. Μεμονωμένες  χώρες όμως δεν είναι απίθανο να καταρρεύσουν κάτω από το βάρος των ελλειμμάτων. Και να αναγκασθούν να γυρίσουν σε εθνικά νομίσματα ώστε να τυπώσουν χρήμα για να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις.    
 
9) Ας γυρίσουμε και πάλι στα εσωτερικά μας και την υπόθεση του Βατοπεδίου. τι είναι κατά τη γνώμη σας ; και ποια από τις 2 κυβερνήσεις έχουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης ;
 
Δεν μπορώ να κάνω τον ντετέκτιβ. Δεν με ενδιαφέρει άλλωστε. Πολιτικοί που τους φέρνουν τούμπα καλόγεροι στις ημέρες μας δεν είναι για σοβαρή συζήτηση. Αν συνέπραξαν μάλιστα μαζί τους για παρανομίες, ακόμη χειρότερα. Μια σοβαρή έρευνα δεν νομίζω πως θα δυσκολευτεί να φτάσει στην αλήθεια. Όπως και στο θέμα της Ζήμενς εξ άλλου.


Πώς σχολιάζετε τις φήμες που σας θέλουν υποψήφιο για τον δήμο του Πειραιά; Θα σας ενδιέφερε η τοπική αυτοδιοίκηση ;
 
Νομίζω πως το θέμα αυτό έχει εξαντληθεί και λήξει. Δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Εχω κλείσει τον κύκλο μου στον Δήμο του Πειραιά.
 
10) Τι γνώμη έχετε για τη δημαρχία του κ. Φασούλα ;
 
Όχι και την καλύτερη. Μιλώντας πάντα σαν πολίτης, πληγώνομαι για την εγκατάλειψη του Πειραιά. Δεν μπορώ να πώ πως δεν ενδιαφέρεται. Γι’ αυτό αναρωτιέμαι γιατί δεν πέτυχε. Ισως στηρίχθηκε σε λάθος ανθρώπους. Γιατί είχε όλα τα φόντα για να πετύχει. Ο Δήμος είναι αγάπη και μεράκι. Δεν είναι υψηλός σχεδιασμός και από μακριά εποπτεία. Θέλει τρέξιμο στις γειτονιές. Παρακολούθηση της καθημερινότητας.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ

 

Το μικρό νησάκι του Σαρωνικού είναι παντού γνωστό για την απαράμιλλη φυσική του ομορφιά. Αναδυόμενο απότομα από τα φιλόξενα νερά μιας κλειστής ελληνικής θάλασσας φέρνει στο νού την απέραντη μαγεία μιάς ατέλειωτης αιωνιότητας όπου σκληρός βράχος και απέραντο γαλάζιο ενώνονται στην δημιουργία μιας αξέχαστης ελληνικής γής. Η Υδρα όμως δεν είναι μοναχά ολοζώντανη φυσική ομορφιά. Είναι και παράδειγμα ιστορικής παράδοσης που θα μπορούσε πολλά να διδάξει την ταλαιπωρούμενη σήμερα ελληνική κοινωνία. Η Υδρα έζησε σε μια απόλυτα αυτάρκη ευημερία πριν ακόμη υπάρξει το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Και την οποία θυσίασε στην πορεία για την δημιουργία του.

Όταν μετά την επανάσταση αναπτύσσονταν οι συζητήσεις για το τελικό μόρφωμα στο οποίο θα έπρεπε τελικά να σχηματoποιηθεί η καινούργια κρατική οντότητα κάποιοι φιλέλληνες, όπως ο διορατικότατος Αγγλος Stanhope, επέμεναν πως στην ιδιοσυγκρασία του ελληνικού χώρου δεν ταιριάζει το συγκεντρωτικό κράτος. Με βάση τις μέχρι τότε εμπειρίες του λαού του ευρύτερου ελληνικού χώρου πολλοί υποστήριζαν πως ένα απόλυτα αποκεντρωμένο σύστημα αυτόνομης διακυβέρνησης θα ταίριαζε καλύτερα στις αναπτυγμένες τοπικές παραδόσεις και συνήθειες. Εκτιμώ πως η περίπτωση της Υδρας αποτελούσε βασικό παράγοντα για την διαμόρφωση των σχετικών σκέψεων.

Σε ολόκληρη την πορεία της μεσαιωνικής και την υπό τον Οθωμανικό ζυγό Ελλάδας το μικρό αυτό νησάκι του Σαρωνικού ξεχώρισε σαν αυτόνομη κοινωνική οντότητα και, σε ορισμένες νεώτερες χρονικά φάσεις, μεγαλούργησε. Το παράδειγμα της Υδρας προσφέρει ένα αξιοθαύμαστο πρότυπο σωστής διοικητικής δομής και χρηστής, προς όφελος του συνόλου, οικονομικής διαχείρισης. Η Υδρα απετέλεσε πρότυπο αυτόνομης πολιτικής παρουσίας που με στήριγμα τις δικές της αποκλειστικά δυνάμεις πέτυχε αξιοθαύμαστα επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης. Δίχως ίχνος κρατισμού και δημόσιας παρέμβασης στις οικονομικές υποθέσεις των πολιτών της η Υδρα αναπτύχθηκε στη βάση ενός ευρύτερου συστήματος οικονομικών συναλλαγών, με βασικό μοχλό βέβαια την ναυτιλία.

Η πρόσβαση στις κάθε είδους οικονομικές δραστηριότητες ήταν εντελώς ελεύθερη ενώ οι ναυτιλιακές δράσεις των κατοίκων της νήσου είχαν από τότε καλύψει όλες σχεδόν τις θάλασσες και τους ωκεανούς της γής. Εμπορεύματα από κάθε γωνιά του πλανήτη εισέρεαν ελεύθερα στο μικρό αυτό νησάκι του Σαρωνικού με αποτέλεσμα την άνθιση του τοπικού και περιφερειακού εμπορίου καθώς και την επίτευξη ενός επιπέδου ευημερίας ανεπανάληπτου για τις περισσότερες γωνιές του ελληνικού χώρου. Αυτό που είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον ήταν η απόλυτη διασύνδεση τοπικής διακυβέρνησης με την συμμετοχή στα κοινά οικονομικά βάρη. Το νησί διοικούσε μια επιτροπή δημογερόντων που έφεραν και το μεγαλύτερο βάρος συνεισφοράς πόρων στα κοινά. Ανάλογα δηλ με το μέγεθος της επιβάρυνσης του καθενός για την αντιμετώπιση των εξόδων της κοινότητας (σχολεία, λιμενικές κατασκευές, κοινής χρήσης οικοδομές, εκκλησίες, συντήρηση γιατρών κλπ) τόσο ισχυρότερη ήταν η φωνή του στις αποφάσεις για την διοίκηση της ιδιαίτερης αυτής νησιώτικης πολιτικής οντότητας.

Την εξουσία την ασκούσαν όχι όσοι φώναζαν περισσότερο αλλά εκείνοι που έβαζαν το πορτοφόλι τους εκεί που βρισκόταν το στόμα τους. Με βάση την τότε λογική διαχείρισης των κοινών οικονομικών υποθέσεων η Υδρα ουδέποτε θα είχε φθάσει στην αθλιότητα των σημερινών αδιεξόδων. Παρ’ όλα τα πλεονεκτήματα της ιδιαιτερότητας που απολάμβανε η Υδρα δεν δίστασε να τα θυσιάσει όλα στο όνομα της επίτευξης του γενικότερου εθνικού στόχου. Το όραμα ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους οδήγησε το πανίσχυρο οικονομικά νησάκι να χρηματοδοτήσει την επανάσταση. Διέθεσε έτσι τα πλοία της για τον εθνικό σκοπό ενώ τα περισσότερα έσοδα της εξέγερσης προήλθαν από τα ταμεία των προυχόντων της. Ετσι η Υδρα δεν είχε διαθέσιμους τους απαραίτητους πόρους για να περάσει από τα ιστιοφόρα στα ατμόπλοια. Κι’ αναγκάσθηκε να μπεί σε πορεία δραματικής οικονομικής παρακμής. Ενώ η ένταξή της στο ενιαίο ελληνικό κράτος την υποχρέωσε να υποταγεί στα κελεύσματα μιάς απόμακρης κεντρικής δημόσιας γραφειοκρατίας. Με μάλλον αρνητικά τελικά αποτελέσματα.

Το πετράδι λοιπόν αυτό του Σαρωνικού, εκτός από φυσικές ομορφιές, μας προσφέρει μέσα από την ιστορία ένα παράδειγμα ορθολογικής, και γνήσια ελληνικής, πορείας ανάκαμψης και ευημερίας.

Πλήρες Άρθρο »

ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ «ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΗΣ ΝΔ»;

ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ «ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΗΣ ΝΔ»;

 

Σε ομιλία του σε προσυνεδριακή διάσκεψη της ΝΔ ο νέος της αρχηγός είχε την τόλμη να διατυπώσει το συντομότερο ανέκδοτο. Πως δηλ. οι ιδέες του κόμματός του δικαιώθηκαν παγκοσμίως. Είτε στο κόμμα αυτό υπάρχει παράκρουση είτε έχει χαθεί πλήρως η επαφή με την πραγματικότητα. Πως είναι δυνατόν η ΝΔ να επικαλείται σαν δικαίωση των ιδεολογικών της επιλογών την κυριαρχία σε παγκόσμια κλίμακα των αντιλήψεων που αντιστρατεύονται την παρέμβαση του κράτους στην οικονομία; Σύμφωνα με όσα θυμάμαι, από τα χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη ακόμα, σύσσωμη η παραδοσιακή πτέρυγα του κόμματος με εμμονή πολέμησε τις όποιες προσπάθειες της κυβέρνησης να συμβαδίσει με τις κυρίαρχες από τότε διεθνώς αντιλήψεις.

Ο ίδιος ο σημερινός της Πρόεδρος ανέτρεψε την τότε κυβέρνηση στη βάση της διαφωνίας του για την παραχώρηση του μάνατζμεντ του ΟΤΕ σε στρατηγικό επενδυτή και την αποστέρηση από την κοινοπραξία της Ζήμενς με την Ιντρακόμ των εξασφαλισμένων προμηθειών του μέχρι τότε δημόσιου Οργανισμού. Πως είναι δυνατόν η πορεία της ΝΔ μακριά από τις από τότε κυρίαρχες διεθνώς αντιλήψεις και η προσκόλλησή της στον παραδοσιακό κρατικοπαρεμβατικό ελληνικό συντηρητισμό, να αποκαλείται «παγκόσμια δικαίωση των ιδεoλογικών της επιλογών»;

Η ΝΔ του Μιλτ. Εβερτ έδειξε την πόρτα της εξόδου σε όσους υποστήριζαν το σύγχρονο διεθνές φιλελεύθερο ρεύμα (με αρμόδιο εισηγητή μάλιστα τον μετέπειτα Πρόεδρο του κόμματος, Κ. Καραμανλή). Η μετέπειτα κυβέρνηση της ΝΔ (ευρωβουλευτής της οποίας υπήρξε ο σημερινός της Πρόεδρος) αποκήρυξε κάθε σχέση με όσους υποστήριζαν τον περιορισμό του κρατισμού κατηγορώντας τους για ακρότητες και ιδεολογική «αίρεση». Οι ινστρούχτορες της παράταξης ξιφούλκησαν κατά των φιλελεύθερων στελεχών ενώ ο υπεύθυνος επικοινωνίας του κόμματος μιλούσε για «εφαρμογή ακόμη και κομμουνιστικών πολιτικών» αν αυτό επέβαλε ο ρεαλισμός των περιστάσεων. Ο Υπουργός Εθν. Οικονομίας διακήρυσσε τότε την καταστρεπτική «ήπια προσαρμογή», δηλώνοντας με σαφήνεια πως δεν επρόκειτο «να γίνει Μάνος».

Και διαπιστώσαμε που ακριβώς ο κρατισμός της ΝΔ, κάτω από την υψηλή επίβλεψη της λεγόμενης λαικής δεξιάς, οδήγησε τον τόπο. Δυσθεώρατα κρατικά ελλείμματα, καμία περιστολή δημοσίων δαπανών, εκατοντάδες καινούργιες κρατικές μονάδες, χιλιάδες διορισμοί στο κράτος και τελικό τραγικό βούλιαγμα της ελληνικής οικονομίας. Αυτή ήταν η εφαρμογή στην πράξη των ιδεολογικών συλλήψεων του κόμματος της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης στα χρόνια που ήταν στην κυβέρνηση.

Τις αντιλήψεις αυτές δεν απεμπόλησε ο σημερινός της Πρόεδρος κερδίζοντας την μάχη της ηγεσίας. Φρόντισε αντίθετα απόλυτα να τις επιβεβαιώσει. Κατήγγειλε, ως συνήθως, τον νεοφιλελευθερισμό, υπερασπιζόμενος την ασαφή έννοια του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Που σύμφωνα με τις παραδοσιακές επιταγές της λαικής δεξιάς δεν σημαίνει τίποτα διαφορετικό από διογκωμένη κρατική παρέμβαση. Σε μια πορεία ίδια με αυτή που οδήγησε την χώρα στην καταστροφή.

Ποιες ιδέες λοιπόν της ΝΔ έχουν παγκόσμια κυριαρχήσει;

Πλήρες Άρθρο »

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ, ΟΧΙ ΕΞΑΓΓΕΛΙΕΣ

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ, ΟΧΙ ΕΞΑΓΓΕΛΙΕΣ

 

Τα δύσκολα είναι ακόμη μπροστά μας. Η κρίση δεν ξεπεράστηκε. Αδυναμία μεγάλη της κυβέρνησης είναι τα πολλά λόγια. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές έχουν γίνει εξαγγελίες για την ανάγκη διαρθρωτικών αλλαγών. Και μετά καινούργιες εξαγγελίες για την πρόθεση προώθησης κάποιων από αυτές. Αποτέλεσμα όμως ακόμα κανένα. Τουλάχιστον τρείς φορές αναγγέλθηκαν οι προθέσεις της κυβέρνησης για την κατάργηση η και συγχώνευση κρατικών φορέων. Ώστε να μειωθεί το προσωπικό, να πέσει ο λογαριασμός μισθοδοσίας του δημοσίου και κάποιοι να αξιοποιηθούν αποτελεσματικότερα και αποδοτικότερα.

Μέχρι τώρα όμως μόνο συζητήσεις και εξαγγελίες προθέσεων ακούμε. Το θεσμικό πλαίσιο όμως είναι έτοιμο. Από το 1992 (ν. 2000) ήδη. Το μόνο που απομένει είναι η απόφαση. Οι Υπουργοί οφείλουν να καταλάβουν πως στόχος δεν πρέπει να είναι η μελλοντική προσωπική τους προοπτική και η τύχη τους στις επόμενες κάλπες. Αλλά η διάσωση της χώρας. Οι αποφάσεις λοιπόν επείγουν. Το ίδιο ισχύει και για τις περίφημες «αποκρατικοποιήσεις». Ιδιωτικοποιήσεις θα έπρεπε να λέγονται. Αλλά και ηχητικά ακόμη κάποιοι τρέμουν στο άκουσμα «ιδιωτικό». Και στον τομέα αυτό εν τούτοις ακούμε για την ώρα μόνο εξαγγελίες προθέσεων. Καμία απόφαση. Γιατί;

Για κάποιους ίσως δεν είναι ακόμη πεντακάθαρο το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα. Και ψάχνουν δικαιολογίες σε αστειότητες του είδους «κρίση του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού». Για να βρίσκουν δικαιολογίες στις καθυστερήσεις τους και στην αναβλητικότητά τους. Καλό είναι όλοι να συνειδητοποιήσουν πως αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι μια βαθιά κρίση του ελληνικού κρατισμού. Στην Ελλάδα χρεοκόπησε το κράτος. Κι όχι η ιδιωτική οικονομία. Ο φορέας που υποτίθεται πως φροντίζει τους αδύνατους κατέρρευσε. Και σύρει στον όλεθρο τους πάντες. Ισχυρούς και ανίσχυρους. Στο διεθνές σύστημα το πρόβλημα ξεκίνησε από τις Τράπεζες. Και κινδυνεύει να συμπαρασύρει τα κράτη. Στην Ελλάδα έγινε ακριβώς το αντίθετο. Η κρίση ξεκίνησε από το κράτος. Και κινδυνεύει να παρασύρει και τις Τράπεζες. Κι από κοντά, επειδή μέσω της Ελλάδας αποκαλύφθηκε το πρόβλημα σε όλο το απεχθές του πλάτος, είναι πιθανό να ακολουθήσει στα αδιέξοδα ολόκληρη η Ευρώπη.

Είναι απαραίτητες λοιπόν οι διαρθρωτικές αλλαγές. Κι όχι τόσο πολύ στον τομέα του μαζέματος φόρων. Που δίχως σωστές κι’ αντίστοιχες υπηρεσίες πάντα θα υπάρχει. Αλλά κυρίως στον τομέα της δραστικής περικοπής δαπανών. Και της απελευθέρωσης της οικονομικής δραστηριότητας. Απελευθέρωση δηλ., δίχως κολπάκια, επαγγελμάτων. Για να ανοίξει η αγορά. Κατάργηση κρατικών φορέων. Για να μειωθούν οι δαπάνες. Σταθερό φορολογικό πλαίσιο. Για να τολμήσουν επι τέλους κάποιοι να επενδύσουν. Κατάργηση γραφειοκρατίας και λογής αδειών κι ελέγχων στις αγορές. Ώστε η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα να μην είναι φρικιαστική περιπέτεια.

Πλήρες Άρθρο »

Τα Ορια της Απόλυτης Ελευθερίας

Τα Ορια της Απόλυτης Ελευθερίας

 

Ο αμερικανός βουλευτής Ράντ Πώλ από το Κεντάκυ προκάλεσε τον τελευταίο καιρό έντονες συζητήσεις στις ΗΠΑ με τις απόψεις που κατέθεσε για τον γενικότερο περιορισμό των κρατικών παρεμβάσεων όχι μόνο την οικονομική αλλά και στην κοινωνική ζωή. Επιμένοντας πως το κράτος δημιουργεί προβλήματα αντί να προσφέρει λύσεις ο αμερικανός βουλευτής υποστήριξε πως και ο νόμος περί ατομικών δικαιωμάτων του 1964 (Civil Rights Act) που κατήργησε τις φυλετικές κυρίως διακρίσεις αλλά και ο νόμος για την ευκολότερη εξασφάλιση στέγης (Fair Housing Act) αντί να λύσει περιέπλεξε τα προβλήματα. Ο δεύτερος νόμος βέβαια προκάλεσε ουσιαστικά την τελευταία παγκόσμια οικονομική κρίση.

Αντίθετα από τους ισχυρισμούς των αντιπάλων του καπιταλισμού και της ελεύθερης οικονομίας η κρίση των στεγαστικών δανείων, απ’ όπου και ξεκίνησε το καταστρεπτικό οικονομικό τσουνάμι, δεν υπήρξε προιόν κρίσης του συστήματος των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών και του «ασύδοτου» τραπεζικού συστήματος. Προήλθε αντίθετα από την νομική υποχρέωση που είχαν οι αμερικανικές τράπεζες να χορηγούν στεγαστικά δάνεια σε πολίτες που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να τα αποπληρώσουν. Με την κατάρρευση των τιμών των ακινήτων το συνακόλουθο παλιρροιακό κύμα κλονισμού των τραπεζών ήταν αναπόφευκτο.

Ο Πώλ υποστηρίζει πως και ο νόμος εναντίον των διακρίσεων δημιουργεί προβλήματα λειτουργίας της οικονομίας και της κοινωνίας διότι με τις συνακόλουθες ρυθμίσεις των «ενεργητικών πρωτοβουλιών» (affirmative action) διαστρεβλώνει την αγορά και προκαλεί σοβαρές κοινωνικές εντάσεις. Με τις ρυθμίσεις αυτές στις ΗΠΑ υποχρεώνονται οι επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν εργαζόμενους στη βάση κάποιας φυλετικής ισορροπίας. Υπάρχουν δηλ. φυλετικές ποσοστώσεις στο είδος των εργαζομένων που θα μπορούν να προσληφθούν. Αν έχει κλείσει λ.χ ο αριθμός των λευκών εργαζομένων που μια εταιρία δικαιούται να απασχολεί θα πρέπει υποχρεωτικά στην συνέχεια να προσλάβει μαύρους.

Αν και πράγματι δημιουργούνται ζητήματα λειτουργικότητας ορισμένες φορές στις επιχειρήσεις, ο νόμος για τα ατομικά δικαιώματα έχει κατορθώσει στις ΗΠΑ να εγκαθιδρύσει μια ισορροπημένη κοινωνία των πολιτών. Η αντίληψη πως θα έπρεπε η αγορά κι’ όχι ο νόμος να τιμωρεί τις διακρίσεις και τις εξαιρέσεις έχει δείξει η ίδια η ζωή πως δεν είχε αποδώσει. Η απαγόρευση εισόδου των μαύρων σε εστιατόρια, μπάρ και μαγαζιά δεν έδειχνε να μπορεί να αντιμετωπισθεί από τους μηχανισμούς της αγοράς. Σε μια εποχή βέβαια που ακόμη οι μαύροι ήσαν εισοδηματικά πολύ χαμηλά και δεν μπορούσαν να τιμωρήσουν του ρατσιστές με την δύναμη του πορτοφολιού τους. Κάτι που ενδεχόμενα να μπορούσαν να το κάνουν σήμερα. Θα είχαν όμως την κατάλληλη οικονομική δυνατότητα σήμερα αν δεν είχε μεσολαβήσει ο νόμος για τα ατομικά δικαιώματα;

Εκεί όμως που οι επικριτές του Ράντ Πώλ δεν φαίνεται να έχουν δίκιο είναι στο επιχείρημά τους πως δίχως την παρέμβαση του κράτους δεν θα είχε καταργηθεί η δουλεία (N.Y. Times, 21 Μαίου 2010). Όπως εξήγησε ο καθηγητής Donald J. Boudreaux σε επιστολή του (Capitalism, Slavery, and the State, N.Y. Times, 22 Mαίου 2010) ο βιομηχανικός καπιταλισμός oδήγησε στην κατάργηση της δουλείας, κι’ όχι ο αχρείαστος αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος. Κύρια, διότι αυτός επιβάλλει την δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία και την σωστή κρίση. Στοιχεία αδύνατα να επιβιώσουν και να αναδειχθούν κάτω από την βαρβαρότητα της δουλείας. Η δουλεία εξ άλλου διαστρεβλώνει την αγορά και προκαλεί γελοιοποίηση κάθε έννοιας σωστού ανταγωνισμού. Χώρια που οι ίδιες οι αξίες που έφεραν τον καπιταλισμό στη ζωή – ο φιλελευθερισμός της ελεύθερης αγοράς – στέκονται εχθρικά απέναντι στην ιδιοκτησία ανθρώπου από άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο εξ άλλου πως οι πρώτοι που εκβιομηχανίσθηκαν, οι Αγγλοι δηλ., υπήρξαν και οι πρώτοι που κατήργησαν εντελώς αναίμακτα την δουλεία.

Στην Αμερική ο εμφύλιος προκλήθηκε από την εμμονή του φεουδαρχικού Νότου να διατηρήσει την δουλεία. Σε αντίθεση με τον καπιταλιστικά βιομηχανοποιημένο Βορά που κινητοποιήθηκε, και τελικά χύνοντας αίμα, για την κατάργησή της. Συμπερασματικά, υπάρχουν περιπτώσεις που η κρατική παρέμβαση, ιδιαίτερα στον τομέα της κοινωνικής προστασίας, μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Σχεδόν ποτέ όμως στον τομέα της οικονομικής δραστηριοποίησης.

Πλήρες Άρθρο »