ΤΑ ΧΑΡΤΙΝΑ ΑΛΛΟΘΙ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΤΑ ΧΑΡΤΙΝΑ ΑΛΛΟΘΙ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

Στον ταλαιπωρημένο αυτό τόπο, που τα πάντα διαστρεβλώνονται κι έρχονται ανάποδα με το κεφάλι κάτω και τα πόδια επάνω, παντοτινός στόχος είναι να συνταιριάξει η πραγματικότητα με τις κυρίαρχες πολιτικές αντιλήψεις. Κι επειδή οι απόψεις της Αριστεράς για δεκαετίες ολόκληρες αγέρωχα ποδηγετούν το πολιτικό κλίμα της χώρας η περίπου συλλογική εθνική προσπάθεια αποσκοπεί να δείξει πως τα πάντα ταιριάζουν με τον τρόπο που η Αριστερά βλέπει τον κόσμο. Κάτι που αλοιθωρίζοντας, για να γίνεται αρεστή, έχει τελευταία υιοθετήσει και η λεγόμενη λαική δεξιά.

Ουδείς πλέον στην χώρα ενοχλείται από την συστηματική παραβίαση των νόμων. Η έννοια της δημοκρατικότητας έχει ξεχειλώσει για να περιλαμβάνει οτιδήποτε έχει σχέση με πολιτικό ακτιβισμό. Με την προυπόθεση βέβαια πως ο ακτιβισμός αυτός ενσωματώνεται πολιτικά σε συνθηματολογίες και ευαισθησίες της Αριστεράς. Ακόμα και δέκα μόνο άνθρωποι είναι σε θέση να κλείσουν και κεντρικούς ακόμη δρόμους, κάτω μάλιστα από την προστασία της Αστυνομίας. Που συχνά φροντίζει να προστατεύει τους παρανομούντες παρεμποδίζοντας τους υπόλοιπους πολίτες στις καθημερινές τους δραστηριότητες. Αγνοούνται επίσημα δικαστικές αποφάσεις, όπως τελευταία με τις καταλήψεις στο λιμάνι του Πειραιά, σηκώνονται πανώ μέσα στην αίθουσα της Βουλής ενώ ηλικιωμένοι παράγοντες, όπως ο Μαν. Γλέζος, εκτιμάται πως έχουν το δικαίωμα ανεμπόδιστα να απωθούν αστυνομικούς και να μετέχουν σε απαγορευμένες από τις αρχές κινητοποιήσεις.

Για δεκαετίες ολόκληρες η Αριστερά έχει αξιοποιήσει το φωτοστέφανο ενός νεφελώδους προοδευτισμού εκμεταλλευόμενη την ιδιαίτερη θέση που της έχει παραχωρήσει η ελληνική κοινωνία. Δίχως ποτέ να έχει συγκεντρώσει σοβαρά ποσοστά της λαικής ψήφου σε εθνικές εκλογές, με την εξαίρεση βέβαια του Α. Παπανδρέου του οποίου όμως ο αριστερισμός υπήρξε ξεχωριστά ιδιαίτερος, ασκούσε πολύ μεγαλύτερη επιρροή από το μετρήσιμο πολιτικό της εκτόπισμα. Οι ανόητες μετεμφυλιακές διώξεις που υπέστη καθώς και γεγονότα (όπως λ.χ. το στρατιωτικό πραξικόπημα η η ανατροπή της Ε. Κέντρου από τα ανάκτορα) που χάραξαν την πορεία της χώρας για κάποιες δεκαετίες της έδωσαν το δικαίωμα να διεκδικεί για τον εαυτό της τον τίτλο του μάρτυρα η και του δικαιωμένου ανθρωπιστή.

Οι όποιες όμως διώξεις εναντίον στελεχών της καθώς και οι όποιοι αγώνες τους για περισσότερα δικαιώματα έχουν από χρόνια πλέον κεφαλαιοποιηθεί και ρευστοποιηθεί. Σε μεγάλο βαθμό η Αριστερά σήμερα αποτελεί δύναμη οπισθοδρόμησης και περιχαράκωσης της χώρας σε αντιλήψεις ξεπερασμένες κι εν πολλοίς καταστρεπτικές. Η διόγκωση του δημόσιου τομέα, που οδήγησε εν τέλει στην σημερινή τραγική οικονομική κρίση, είναι προιόν και δικών της πιέσεων και δοξασιών. Δεν υπάρχει λαική κινητοποίηση που να βρίσκει στήριγμα στους κύκλους της Αριστεράς που να μην καταλήγει σε αιτήματα μεγαλύτερων δημοσίων δαπανών η ενεργότερης ανάμιξης του κράτους στην οικονομία. Ακόμα και πριν από τις τελευταίες εκλογές, όταν το έλλειμμα ήταν πλέον γνωστό πως πιθανότατα προσέγγιζε το 10%, ο Πρόεδρος του ΣΥΝ πρότεινε σοβαρά την αντιμετώπιση της ανεργίας με τον διορισμό όλων των ανέργων (κάπου 500.000) στο δημόσιο!!

Αλλά και στον τομέα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η προσέγγιση της Αριστεράς είναι συχνά αυταρχικότερη από την αντίστοιχη βασικών της αντιπάλων. Οι μηχανορραφίες που οδήγησαν στον αποκλεισμό του ευπρεπούς Φ. Κουβέλη από το συνέδριο του ΣΥΝ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αλλά και οι αυστηρές διώξεις εργαζομένων σε επιχειρήσεις του ΚΚΕ, όπως ο Ριζοσπάστης, επιβεβαιώνουν την σχετική παρατήρηση. Πολύ πρόσφατα ρωτήθηκε ο Γούντυ Αλλεν, γνωστός «προοδευτικός» καλλιτέχνης στις ΗΠΑ, για την κατάσταση στην χώρα του και δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να δηλώσει πως «θα ήταν καλό ο Μπάρακ Ομπάμα να γινόταν δικτάτορας για λίγα χρόνια ώστε να κάνει κάποια πράγματα γρήγορα». Σε αντίστοιχη ερώτηση παλαιότερα (αν δηλ. θα ήθελε να γινόταν δικτάτορας για μια ημέρα) ο επονομαζόμενος και γκουρού της ελεύθερης οικονομίας Μίλτον Φρήντμαν είχε τονίσει: “Δεν μου αρέσουν οι δικτάτορες… Αν δεν μπορούμε να πείσουμε τον κόσμο πως οφείλουμε να κάνουμε κάποια πράγματα, δεν έχουμε το δικαίωμα να τα επιβάλουμε. Ακόμα κι’ αν είχαμε την δύναμη να το κάνουμε».

Πλήρες Άρθρο »

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ – Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ – Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ

 

Η βαθιά οικονομική κρίση έχει και σοβαρές παράπλευρες απώλειες. Μια απ’ αυτές, ίσως όχι και η λιγότερο σημαντική, φαίνεται στο ποδόσφαιρο. Η λεγόμενη «μπάλα» δεν αποτελεί πλέον μια περιθωριακή ενασχόληση για το γέμισμα του ελεύθερου χρόνου των λαικών τάξεων. Εχει από χρόνια μετατραπεί σε κεντρικό μέσο διασκέδασης, με σημαντικό οικονομικό ρόλο σε τομείς της κοινωνικής ζωής που έχουν σημαντικό ρόλο και στην πορεία της οικονομίας. Τα ΜΜΕ κατ’ αρχήν εστιάζουν πάνω στο ποδόσφαιρο μεγάλο κομμάτι των προγραμμάτων τους αλλά σημαντικό μερίδιο των διαφημιστικών τους εσόδων.

Παράγοντες επίσης της οικονομίας παίρνουν μέρος στα αθλητικά δρώμενα, εκτός βέβαια εξαιρέσεων που έχουν να κάνουν με φανατικούς πραγματικούς οπαδούς ομάδων, με στόχο την προώθηση επιχειρηματικών επιδιώξεων. Ιδιαίτερα μάλιστα αν αυτές συνδέονται με συναλλαγές με το δημόσιο. Η δύναμη της ψήφου των οπαδών εκτιμάται πως επηρεάζει τις πολιτικές αρχές ώστε να διευκολύνουν άλλες επιδιώξεις των ιδιοκτητών των ομάδων η και να κάνουν τα στραβά μάτια σε παρατυπίες φορολογικές και άλλες των ίδιων των ανωνύμων εταιριών των ομάδων η και άλλων επιχειρήσεων των ιδιοκτητών τους.

Το κράτος κατά καιρούς έχει προχωρήσει σε ρυθμίσεις ευνοικές χρεών ποδοσφαιρικών ανωνύμων εταιριών. Κάτι που σίγουρα δεν θα έκανε αν η σχετική εκκρεμότητα αφορούσε άλλες επιχειρήσεις. Είναι χαρακτηριστικό πως σε περιόδους κρίσεων το ποδόσφαιρο συνήθως υποφέρει. Κι όχι βέβαια επειδή μειώνεται η προσέλευση φιλάθλων στους αγώνες η πέφτουν τα έσοδα από την αγορά εισιτηρίων. Η αιτία βρίσκεται στην κάμψη των κρατικών ευνοιών προς τις ομάδες. Είτε αυτές αφορούν σε παροχές, σε ειδικές ρυθμίσεις (φορολογικές κυρίως) είτε σε διευκολύνσεις για την εξυπηρέτηση παικτών και παραγόντων (κυρίως σε καθεστώτα αυταρχικά η ημι-αυταρχικά).

Στην Ελλάδα, θύμα της κρίσης φαίνεται να πέφτει ο Ολυμπιακός. Η ιδιοκτησία του, με μεγάλους λογαριασμούς, μέχρι πρόσφατα, στον δημόσιο τομέα της οικονομίας, είναι ολοφάνερο πως έχει πλέον περιορισμένο ενδιαφέρον αλλά και συμφέροντα. Η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ περιόρισε τις σχεδόν αποκλειστικές προμήθειες του οργανισμού από συγκεκριμένες εταιρίες. Η έλλειψη διεκδικήσεων σε άλλους δημόσιους τομείς αλλά και η προσδοκώμενη μείωση των εσόδων από διαφημίσεις και την τηλεόραση δείχνουν ένα μέλλον δύσκολο και δύσβατο. Στον Ολυμπιακό επίσης έχει ενδιαφέρον πως τα έσοδα του συλλόγου δεν πηγαίνουν μόνο στην ΠΑΕ. Αλλά σημαντικό μέρος τους εισπράττεται από άλλη εταιρία συμφερόντων της ίδιας της ιδιοκτησίας του συλλόγου.

Αν συνυπολογίσει κανείς πως η ομάδα έχει τεράστια έξοδα μπροστά της και περιορισμένες προοπτικές σοβαρών εσόδων (λόγω απουσίας από το Τσάμπιονς Λίγκ), ενώ οφείλει να πληρώνει για την χρήση του Σταδίου Καραισκάκη, είναι φανερό πως η κρίση δεν περιορίζεται στην οικονομία.

Πλήρες Άρθρο »

ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

 

Δεν είναι επι τέλους όλα μαύρα κι’ άραχνα. Σε κάθε κρίση υπάρχει και το έναυσμα μιάς καινούργιας αρχής. Φτάνει να προσεγγίσει κάποιος τα ζητήματα νηφάλια, με λογική και με αποφασιστικότητα. Το τελευταίο ίσως είναι και το περισσότερο κρίσιμο. Αν διακρίνουμε τα πράγματα ψύχραιμα θα συμπεράνουμε εύκολα πως η κρίση, αν την χειρισθούμε σωστά, θα μας απαλλάξει από μια εκ γενετής ασθένεια του ελληνικού κράτους. Την προσκόλληση δηλ. της πλειοψηφίας του πληθυσμού πάνω στο κράτος για καριέρα η για την αντιμετώπιση της όποιας δυσκολίας. Οι απολύσεις από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και η κατάργηση των λογής εργασιακών προνομίων των δημοσίων υπαλλήλων πιθανώς να στρέψει τελικά τον κόσμο σε παραγωγικότερες ενασχολήσεις στον ιδιωτικό τομέα.


Η κραυγαλέα επίσης αποτυχία του κράτους να αντιμετωπίσει ζητήματα της καθημερινότητας είναι πιθανό να ενθαρρύνει τάσεις συλλογικής δράσης ώστε κοινά προβλήματα να αρχίσουν να αντιμετωπίζονται εκ των ενόντων από πρωτοβουλίες της γειτονιάς η της κοινότητας. Κι όχι με επίκληση κι ανάμιξη της «πολιτείας». Η στροφή στο ιδιωτικό είναι δυνατόν να επαναφορτίσει την ελληνική κοινωνία, εγκαταλείποντας την αδράνεια πολλών δεκαετιών.


Μαζί με τον περιορισμό της ανάμιξης του κράτους, οι αναστατώσεις των τελευταίων εβδομάδων ίσως να αναχαιτίσουν την τάση περιφρόνησης της έννομης τάξης. Δεν υπάρχει περίπτωση η χώρα να ξεφύγει από τις συμπληγάδες της κρίσης δίχως την εμπέδωση του σεβασμού σε κάποιους κανόνες γενικής αποδοχής. Εφ όσον υπάρχουν νόμοι αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται. Από όλους. Αλλως να καταργούνται. Η πορεία στην παρακμή περνάει μέσα από την καταρράκωση και την ασέβεια προς τους θεσμούς.

Η ασυδοσία των ισχυρών ομάδων αλλά και οι αυθαιρεσίες ατόμων μέσα στην σιγουριά της ατιμωρησίας κλονίζει την ισορροπία της κοινωνικής συμβίωσης. Οταν ο ένας δεν σέβεται τον άλλο, και όλοι μαζί τις όποιες αρχές που θεσμοθετημένα έχουν ευθύνη για την ομαλότητα της κοινωνικής ζωής, τότε τα αδιέξοδα γιγαντώνονται. Από παλιά η Ελλάδα είχε περάσει τέτοιες τραγικές στιγμές. Κυρίως στο ξεκίνημα περιόδων παρακμής που είχαν τελικά οδηγήσει σε καταρρεύσεις και τραγικές καταστροφές. Ο Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.), λίγο πριν από την κατάρρευση της Αθήνας που δεν άντεξε τις καινούργιες προκλήσεις της τότε εποχής, είχε προειδοποιήσε.ι Αναφερόμενος στις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα και του Κλεισθένη τόνιζε πως στόχος τους πάντα υπήρξε η διαμόρφωση ενός πολιτεύματος που να αποφεύγει «να εκπαιδεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημοκρατία την ασυδοσία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την αυθαιρεσία».

Λόγια που ηχούν σαν να γράφτηκαν για την τωρινή Ελλάδα!

Πέρα όμως από το κοινωνικό περιβάλλον υπάρχει και το πελώριο ζήτημα της ανάπτυξης. Η κρίση δεν ξεπερνιέται δίχως κοινωνική αρμονία. Και για την πετύχει κάποιος αυτή είναι απαραίτητο να υπάρχει εκτόνωση της λαικής δυσαρέσκειας. Κι αυτό δύσκολα μπορεί να πραγματοποιηθεί δίχως διαθέσιμο λαικό εισόδημα και ευκαιρίες απασχόλησης. Η χώρα λοιπόν είναι απαραίτητο να μην πειράξει πλέον το εισόδημα των πολιτών και να επαναφέρει τους μισθούς και τις συντάξεις που περικόπηκαν.

Η επαναδιαπραγμάτευση δεν είναι δύσκολη. Εχω σημειώσει κι άλλη φορά πως το σχήμα βοήθειας προς την Ελλάδα εξυπηρετεί κυρίως μεγάλες ευρωπαικές τράπεζες που, μια δική μας κατάρρευση, θα τους δημιουργούσε τεράστια προβλήματα. Λόγω ελληνικών ομολόγων που έχουν αγοράσει. Κερδίζουν λοιπόν τώρα χρόνο να «κλείσουν θέσεις» και να πάψουν να διακινδυνεύουν. Στην περίπτωση που θα κηρύτταμε πτώχευση. Τώρα λοιπόν πρέπει να απαιτήσουμε την αποκατάσταση των σχετικών δικαιωμάτων. Αργότερα θα είναι αργά.

Και ταχύτατα βέβαια να προχωρήσουμε σε ριζικές πρωτοβουλίες. Αμεση κατάργηση κρατικών φορέων, άχρηστων κι αντιπαραγωγικών. Και απόλυση προσωπικού. Κατάργηση επίσης γραφειοκρατικών διαδικασιών με τις λογής εγκρίσεις, άδειες, θεωρήσεις, προθεσμίες κλπ. Τα απολύτως απαραίτητα θα εξασφαλίζονται με υπεύθυνες δηλώσεις που θα ελέγχονται δειγματοληπτικά. Όχι νέοι φόροι. Κανένα νέο φορολογικό νομοσχέδιο για πέντε τουλάχιστον χρόνια. Κανένα επάγγελμα κλειστό. Οι νόμοι που αφορούν στην αγορά εργασίας να μην διαφέρουν από τους υπόλοιπους ευρωπαικούς.

Μόνο έτσι θα λάμψει η ελπίδα.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ

 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: Να γίνουν άμεσα εκλογές

στον Τάσο Σπανούδη

Ο πρώην υπουργός και βουλευτής Ανδρέας Ανδριανόπουλος προκρίνει ως αντίδοτο στην κρίση τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ζητά την νομιμοποίηση της κάλπης και δηλώνει ότι ο κίνδυνος της χρεοκοπίας δεν έχει εξαλειφθεί.

Κύριε Ανδριανόπουλε, θα ήθελα να ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας με τα σχόλιά σας για τις πρόσφατες οικονομικές εξελίξεις στη χώρα μας.
Θεωρώ ότι ήταν αναμενόμενες οι εξελίξεις. Εγώ είχα προειδοποιήσει από τις αρχές της δεκαετίας του '90 ότι θα φθάσουμε εδώ. Όταν είμαστε σε μια χώρα η οποία ζει με δανεικά, δαπανά πάνω από τις ικανότητές της, αυξάνει τις δαπάνες της χωρίς να έχει εξασφαλίσει τα προς το ζην από παραγωγική δραστηριότητα, είναι αναπόφευκτο ότι θα έρθει η ώρα της κρίσης και της κατάρρευσης. Δεν άκουγε όμως κανείς, όλοι είχανε θολώσει από την επίπλαστη ευημερία, έβριζαν όλους εμάς που προειδοποιούσαμε και τώρα φωνάζουνε ως διαμαρτυρόμενοι εκείνοι οι ίδιοι οι οποίοι μας βρίζανε ως υποτίθεται αναιδέστατους φιλελεύθερους.

Διάβασα στο «ΚΕΦΑΛΑΙΟ» σε μια δήλωσή σας ότι, ναι μεν φταίνε όλοι, αλλά πρωτίστως οι πολίτες, γιατί επί δεκαετίες μας άρεσε να δανειζόμαστε υπέρμετρα, για να ικανοποιούμε την ακόρεστη καταναλωτική μας δίψα. Η πολιτεία όμως δεν οφείλει να προστατεύει τους πολίτες της; Κατ' επέκταση, τη συνολική ευθύνη δεν πρέπει να την αναζητήσουμε στους πολιτικούς;
Όποια κυβέρνηση προσπάθησε να τους παραπέμψει δεν ξαναεξελέγη στις επόμενες εκλογές. Δυστυχώς οι εκλογές κερδίζονταν με το ποιος θα μας δώσει τα περισσότερα, όποιος υποσχόταν τα πιο πολλά έβγαινε. Εγώ και ο Μάνος βρεθήκαμε εκτός ΝΔ, δεν μας σήκωνε το σύστημα, γιατί τους λέγαμε πράγματα που δεν άρεσαν, δεν ηχούσαν ωραία στα αυτιά των κομματικών στρατών.

Τι θα πρέπει να περιμένουμε από δω και πέρα; Θεωρείτε ότι με τα συγκεκριμένα μέτρα έχει αποφευχθεί η χρεοκοπία ή απλά δώσαμε μια αναβολή;
Εγώ δεν είμαι καθόλου πεπεισμένος ότι έχουμε ξεπεράσει το πρόβλημα. Αυτός ο δανεισμός δεν ξέρω εάν θα καλύψει τις ανάγκες μας. Είναι παράλογο να δανείζεσαι για να πληρώσεις τα δανεικά, το ζήτημα είναι να δανείζεσαι για να κάνεις παραγωγικές επενδύσεις, να παράγεις πλούτο, για να μπορείς να πληρώνεις τα χρέη σου, αλλά και να βελτιώσεις το επίπεδο ζωής του κόσμου. Εάν δανείζεσαι, για να πληρώνεις αυτά που χρωστάς, τότε είναι αδιέξοδο. Έχουμε εξασφαλίσει 110 δισ. για τρία χρόνια και θα πρέπει να επιστρέψουμε 150 δισ. Από πού θα βγουν τα υπόλοιπα 40 δισ.; Τώρα, για το εάν αποφύγαμε την χρεοκοπία, υπάρχουν πολλά «αν» στην υπόθεση αυτή. Αν θα αποδώσουν τα φορολογικά μέτρα. Αν δεν πάθει καθίζηση η αγορά. Αν αυτά όλα αποδώσουν, ενδεχομένως να την αποφύγουμε τη χρεοκοπία, αλλά πρέπει από τώρα και μέσα σε τρία χρόνια να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε τα χρέη τα οποία θα διογκώνονται. Αν όμως κάποια από τα στοιχεία αυτά δεν φανούν αποτελεσματικά, η χρεοκοπία θα έρθει οπωσδήποτε.

Άρα θεωρείτε απίθανη την εξυγίανση της οικονομίας; Τα μέτρα δεν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση;
Απίθανη όχι, δύσκολη ναι. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αποτελεσματικά αυτά τα μέτρα, όταν δεν περιλαμβάνουν περικοπές στον δημόσιο τομέα, κατάργηση φορέων, ακόμα και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αλλά επικεντρώνονται σε εντελώς άδικα κυβερνητικά μέτρα, όπως περικοπές συντάξεων και μισθών. Στο δημόσιο δεν υπάρχουν υψηλοί μισθοί, απλώς υπάρχουν πολλοί μισθοί. Δεν έχει νόημα να κόψεις τους ήδη χαμηλούς μισθούς, θα πρέπει να τους περιορίσεις. Δεν είναι δυνατόν μια χώρα σαν την Ελλάδα να έχει 11.500 κρατικούς φορείς. Εγώ διαφωνώ με όλες τις μισθολογικές περικοπές και τους φόρους, θεωρώ ότι οι μεν φόροι είναι ατελείς και οι περικοπές άδικες. Να καταργηθούν 50 οργανισμοί, κυρίως αυτοί που δημιουργήθηκαν τελευταίοι, ώστε ο κόσμος που θα μείνει στο δρόμο να μην είναι μεγάλης ηλικίας και να μπορέσει να ξαναβρεί δουλεία και να ξαναμπεί στη παραγωγική διαδικασία. Δεν το κάνουν αυτό, διότι και τα δύο κόμματα έχουν κομματικούς στρατούς, οι οποίοι είναι τοποθετημένοι στο δημόσιο, και φοβούνται.

Να περιμένουμε και άλλα μέτρα στο επόμενο τρίμηνο ή στο επόμενο εξάμηνο;
Εάν τα συγκεκριμένα μέτρα φέρουν τα αποτελέσματα που προσδοκούν, ίσως να μη χρειαστούν νέα μέτρα. Είμαι όμως απαισιόδοξος ότι μπορεί να φέρουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Αναρωτιέμαι μήπως η Ελλάδα προορίζεται να μετατραπεί σε Αργεντινή, Ρουμανία ή Ουγγαρία της Μεσογείου...
Ποιος να την προορίζει; Οι ξένοι δεν έχουν έρθει δια της βίας, εμείς τους καλέσαμε, άρα εμείς οδηγήσαμε την Ελλάδα σ' αυτή την κατάσταση, με την οικονομική μας συμπεριφορά, την πολιτική μας συμπεριφορά. Δεν υπάρχει κάποιος «κακός» ξένος, η κεφάλα μας την οδήγησε εκεί. Περιμένετε να μας δίνουν χρήματα ασύστολα και εμείς να τα τρώμε;

Μπορούμε λοιπόν να μπούμε σε μια νέα εποχή και, όχι μόνο να αποφευχθεί η χρεοκοπία, αλλά να μπούμε και σε ρυθμούς ανάπτυξης;
Θα μπορούσε να συμβεί αυτό με ορισμένες προϋποθέσεις, εάν είχαμε προχωρήσει μόνοι μας σε περικοπές του δημόσιου τομέα. Η κυβέρνηση Καραμανλή έφτιαξε 695 νέους κρατικούς φορείς, βελτιώθηκε σε κάτι η καθημερινή μας ζωή τα τελευταία 4-5 χρόνια; Όχι, άρα κατάργησέ τους όλους και αυτομάτως έχεις 90.000 δημοσίους υπαλλήλους λιγότερους και δεν χρειάζεται να κάνεις καμία περικοπή στους μισθούς και στις συντάξεις.

Υπάρχει μια μερίδα πολιτικών που συμφωνεί με την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, θεωρείτε ότι ίσως να ήταν καλύτερη μια τέτοια επιλογή;
Έχω μιλήσει κι εγώ για στάση πληρωμών, όχι για πτώχευση. Το εάν θα ήταν προτιμότερο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Από τη στιγμή που δεν έχουμε το θάρρος να κόψουμε το κράτος, τότε η καλύτερη λύση ήταν η στάση πληρωμών. Εάν όμως φοβόμαστε και τις συνέπειες της στάσης πληρωμών τότε αυτή (σ.σ. ο μηχανισμός ΕΕ-ΔΝΤ) είναι η καλύτερη λύση. Γιατί μην νομίζετε ότι η στάση πληρωμών είναι χωρίς κόστος, όπως λένε κάποιοι από την αριστερά. Σημαίνει ότι τσακώνεσαι με όλες τις ξένες τράπεζες και σου κόβουν όλοι τα δάνεια. Ναι μεν δεν πληρώνεις αυτά που χρωστάς, αλλά δεν έχεις συνάλλαγμα, άρα δεν μπορείς να εισάγεις ξένα προϊόντα, με κυρίαρχο το πετρέλαιο. Θα πρέπει τότε να κάνεις ειδικά deals, πάλι με το ΔΝΤ, για να μπορέσεις να διεκπεραιώσεις κάποια πράγματα και πάλι θα σου βάλουν όρους. Απλά θα έχεις τη δραχμή και θα μπορείς να πληρώνεις μισθούς και συντάξεις, επειδή θα την τυπώνεις εσύ ο ίδιος. Άρα δεν σημαίνει ότι η έξοδος από το ευρώ ή η στάση πληρωμών ή η κίνηση χρεοκοπίας σου λύνουν τα προβλήματα, κάθε άλλο, θα καταρρεύσει το εμπόριο, θα σταματήσουν οι εισαγωγές, θα πέσει το βιοτικό επίπεδο, οι καταθέσεις που υπάρχουν σήμερα θα υπολογισθούν με την ισοτιμία του ευρώ, θα γίνει η ανάλογη υποτίμηση, και όλα θα πάρουν 7 φορές πάνω.

Θεωρείτε ότι, εάν πηγαίναμε και τους λέγαμε ή μας δίνετε τα χρήματα όπως τα θέλουμε ή βγαίνουμε εμείς από την Ευρώπη, θα ήταν κάτι που θα τους ευχαριστούσε; Δηλαδή ακόμα και αυτό το χαρτί το διαπραγματευτήκαμε σωστά;
Μα αυτό έγινε! Γιατί νομίζετε ότι μας δίνουνε 120 δισ.; Δεν μας τα δώσανε επειδή είμαστε οι απόγονοι του Περικλή!

Ας περάσουμε στο θέμα της ανάπτυξης. Γίνονται ελάχιστες κινήσεις για την προώθηση ενός νομοσχεδίου για την ανάπτυξη. Μπορούμε όμως να βγούμε από την κρίση εάν δεν υπάρξει ανάπτυξη;
Να εξηγήσουμε τα περί ανάπτυξης και αυτής της «καραμέλας». Όλοι, όταν μιλάνε για ανάπτυξη, εννοούν κρατικές δαπάνες. Δεν έρχεται όμως από εκεί η ανάπτυξη. Η ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι συνάρτηση τριών παραγόντων, της χαμηλής παραγωγικότητας, της γραφειοκρατίας και του ασταθούς θεσμικού πλαισίου, αλλάζουν οι φορολογικοί νόμοι κάθε τρεις μήνες. Είμαστε διατεθειμένοι να τα εφαρμόσουμε; Δεν είναι θέμα κινήτρων, είναι θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, αλλά δεν τις τολμάνε, γιατί έχουν πολιτικό κόστος. Εάν θέλουμε να έχουμε γρήγορη ανάπτυξη, πρέπει να περιορίσουμε την γραφειοκρατία, να μειωθεί η φορολογία και να είναι σταθερή (όχι όποιος έρχεται να αλλάζει τη φορολογία) και να απελευθερωθούν οι αγορές.

Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες μιας κοινωνικής εξέγερσης στην οποία θρηνήσαμε και θύματα. Πιστεύετε ότι τέτοια φαινόμενα θα πολλαπλασιαστούν στο μέλλον;
Από την ώρα που ο κόσμος απεργεί μαζικά, όλα τα συνδικάτα αντιδρούν και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι εναντίον, η κυβέρνηση πρέπει να πάει σε εκλογές, για να αναλάβει και ο κόσμος την ευθύνη. Τώρα, εάν ξαναβγεί το ΠΑΣΟΚ, τότε όποιος διαφωνεί να πάει σπίτι του και να το βουλώσει. Σήμερα δικαιούται να φωνάζει ο καθένας, γιατί μπορεί να λέει ότι το ΠΑΣΟΚ άλλα έλεγε και άλλα κάνει. Εάν ο κόσμος διαφωνεί με την προσφυγή στο ΔΝΤ, ας μην πάμε. Θα γλιτώσουν και οι ξένοι τα χρήματα που θα μας έδιναν, θα κηρύξουμε πτώχευση, θα χάσουν και οι τράπεζες τα χρήματά τους και ο κόσμος τα δικά του. Γιατί να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο δεν γίνεται. Ή παίρνουμε τα λεφτά και αρχίζουμε να δουλεύουμε ή δεν τα παίρνουμε και αρχίζουμε να φωνάζουμε.

Θεωρείτε ότι η σημερινή κρίση κλονίζει τα θεμέλια του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα; Οι πολιτικοί έχουν το θάρρος ή τη θέληση να προβούν σε τολμηρές ενέργειες ή μήπως χρειαζόμαστε κάποιον έξω από τα πολιτικά στρατόπεδα για κάτι τέτοιο; Ακούγεται συχνά το όνομα του κυρίου Βγενόπουλου που σαν «Μεσσίας» θα μπορούσε να οδηγήσει την χώρα εκτός κρίσης...
Ότι βρισκόμαστε σε κρίση είναι γεγονός, ότι το πολιτικό σύστημα έχει αποδείξει ότι είναι τελείως αναποτελεσματικό είναι επίσης γεγονός. Τα θεμέλια του πολιτικού συστήματος είναι ο σταυρός προτίμησης, το άντρο της φαυλοκρατίας, από εκεί ξεκινούν όλα, και η διαφθορά. Εγώ ο ίδιος είχα αναφέρει πριν από καιρό ότι ενδεχομένως χρειαζόταν κάτι τελείως καινούργιο και είχα αναφέρει και το όνομα του Βγενόπουλου. Τώρα τελευταία με έχει προβληματίσει, γιατί τον βλέπω να ανακατεύεται με πράγματα που δεν του «βγαίνουν». Μέσα από την κρίση μπορεί ο κόσμος να ζητήσει κάτι το νέο και να πάει ακόμα και σε κόμμα επιχειρηματιών, αυτό δεν αποκλείεται να γίνει και δεν το θεωρώ και κακό.

Εσείς θα ήσασταν έτοιμος να πολιτευτείτε ξανά; Ακούγεται το όνομά σας για την Δημαρχία του Πειραιά και μάλιστα με τις ευλογίες και τον δύο μεγάλων κομμάτων;
Δεν ξέρω, πρέπει να αλλάξουν οι συνθήκες για να πολιτευτώ. Η αλήθεια είναι ότι έχω αηδιάσει με αυτά που βλέπω γύρω μου. Έκανα το λάθος το 2004, γιατί πίστευα ότι θα κάναμε κάτι καινούργιο, αλλά ο Γιώργος αιχμαλωτίστηκε από το παλαιό ΠΑΣΟΚ και, αντί να το αλλάξει, τον άλλαξε εκείνο. Εάν υπάρχει σταυρός προτίμησης, εγώ δεν ξαναμπαίνω στη πολιτική, διότι πρόκειται περί φαυλότητας. Ας υπάρχουν οι μονοεδρικές, τι πιο καθαρό απ' αυτό. Για το Δήμο του Πειραιά δεν το βλέπω.

Ακούμε συνέχεια ότι επιτέλους κάποιοι πρέπει να πληρώσουν για όλα αυτά, κάποιοι να μπούνε φυλακή. Ποια είναι η άποψή σας γι' αυτό;
Ότι θέλει ο κόσμος κάπου να εκτονωθεί είναι γεγονός και επίσης στην Ελλάδα είναι γεγονός ότι όλες οι παρανομίες και ατασθαλίες μένουν ατιμώρητες. Άρα εύλογο είναι να διογκώνεται η αντίδραση. Ας μην ψάχνουμε όμως αποδιοπομπαίους τράγους, για τα οικονομικά αδιέξοδά μας δεν φταίνε μόνο όσοι βάλανε το χέρι τους στο γλυκό. Και εξηγούμαι: Αυτή την ώρα από τις κρατικές δαπάνες το 70% πάει σε μισθούς του δημοσίου, το 20% πηγαίνει σε εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και το 10% σε δραστηριότητες. Άρα ό,τι μεσιτεία, διαπλοκή, προμήθεια, κομπίνα, λοβιτούρα έχει γίνει αφορά το 10%. Αυτά είναι βεβαίως πάρα πολλά χρήματα, αλλά πώς το 10% φταίει για όλα και το 70% για τίποτα;

Έχετε ένα μήνυμα για τους πολιτικούς και για τους πολίτες;
Το μήνυμα είναι να βάλουνε μυαλό και να απεγκλωβιστούν από το άγχος του πολιτικού κόστους. Η επανεκλογή δεν είναι αυτοσκοπός, αυτός ο τόπος χρειάζεται πολιτικούς που θα κάνουν το σωστό και ας χάσουν τις επόμενες εκλογές. Οι πολίτες έχουν ευθύνη, γιατί τις κυβερνήσεις δεν τις εκλέγουν οι Αρειανοί και, αν είναι αναποτελεσματικοί και άθλιοι και δεν είναι σε θέση να διεκπεραιώσουν τα ζητήματα, να μην τους εκλέγουν ξανά.

Υπάρχει αισιόδοξη πλευρά της κατάστασης;
Εγώ πραγματικά είμαι αισιόδοξος. Κάθε κρίση ή κάθε αδιέξοδο πρέπει να το βλέπεις σαν ευκαιρία και όχι σαν απειλή, διότι όλα αυτά εμπεριέχουν και δυνατότητες καινούργιων ξεκινημάτων. Θεωρώ ότι, εάν τηρηθούν κάποιες προϋποθέσεις, η χώρα μπορεί να κινηθεί γρήγορα μπροστά.


Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αποτελεσματικά τα μέτρα, όταν δεν περιλαμβάνουν περικοπές στον δημόσιο τομέα, κατάργηση φορέων, ακόμα και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αλλά επικεντρώνονται σε εντελώς άδικα κυβερνητικά μέτρα, όπως περικοπές συντάξεων και μισθών.

Πλήρες Άρθρο »

Fatten the Beast

Fatten the Beast

 

Με πολιτική αφετηρία την υποστήριξη της δημόσιας παρέμβασης στην οικονομία και την δικαιολόγηση της σοσιαλδημοκρατίας επιστήμονες όπως ο Paul Krugman υποστηρίζουν πως τα αδιέξοδα στις ΗΠΑ προέρχονται από την συνειδητή πολιτική συντηρητικών κυβερνήσεων να στερέψουν το δημόσιο από πόρους και να το οδηγήσουν έτσι στην χρεωκοπία. «Κάντε το Κτήνος να Πεινάσει» ήταν, κατά τον Krugman πάντα, η στρατηγική των νεοφιλελεύθερων / νεοσυντηρητικών πολιτικών εκεί.

Ο Krugman επιχειρεί να διακρίνει τις εξελίξεις στις ΗΠΑ από την κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη γενικότερα. Οπου πεντακάθαρα αναφέρει πως τα οικονομικά αδιέξοδα προήλθαν από την ανεγκέφαλη επέκταση του δημόσιου τομέα και την διεύρυνση των δημοσίων δαπανών από πόρους που δεν υπήρχαν (βλ. “We’re Not Greece,” New York Times, 14 Μαίου 2010).

Ανεξάρτητα από την εγκυρότητα των ισχυρισμών του Krugman σχετικά με την κατάσταση στις ΗΠΑ, κάτι που έντονα αμφισβητούν άλλοι επιστήμονες όπως ο καθηγ. Donald J. Boudreaux, τα λόγια του αποκαλύπτουν κάτι άλλο. Οι πολιτικές δηλ. του κρατισμού στην Ελλάδα και αλλού στην Ευρώπη οδήγησαν, σχεδόν συνειδητά, στην κατάρρευση της οικονομίας και στην απαξίωση του δημόσιου τομέα. Με την λογική του «Χοντρύνετε το Κτήνος» σύσσωμη η Αριστερά στην Ελλάδα έκανε ότι μπορούσε για να δικαιώσει τις θέσεις και τις προβλέψεις του νεοφιλελευθερισμού.

Είναι χαρακτηριστικό πως τις παραμονές κορύφωσης της κρίσης, και αφού είχαν δημοσιοποιηθεί τα σχετικά με έλλειμμα κοντά στο 10%, ο Πρόεδρος του ΣΥΝ πρότεινε την καταπολέμηση της ανεργίας με τον διορισμό όλων των ανέργων (500.000 πολίτες) στο δημόσιο!! Η διόγκωση λοιπόν του δημόσιου τομέα σε επίπεδο περίπου ασφυξίας δεν ήταν μόνο έργο των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων τη χώρας. Ηταν και αποτέλεσμα των συνεχών παραινέσεων της Αριστεράς για πολιτικές επεκτατικές με μοχλό πάντα το κράτος. Συνεπείς λοιπόν στις αντι-φιλελεύθερες θέσεις τους Δεξιά κι’ Αριστερά στην Ελλάδα συνήργησαν στην διάλυση της οικονομίας και στην σημερινή εξαθλίωση της κοινωνίας. Αξίζει όμως να σημειώσουμε πως εξαίρεση σε όλα αυτά υπήρξε από την αρχή ο Γ. Παπανδρέου. Που υπήρξε ο πρώτος αρχηγός κόμματος στην Ελλάδα που τόλμησε, από πολύ νωρίς, δημόσια να καταγγείλει τον κρατισμό.

Οι Αριστερές δοξασίες λοιπόν και πρακτικές δικαίωσαν τον νεοφιλελευθερισμό, που τόσο πολύ μισούν. Για να βγούμε από την κρίση, δυστυχώς γι αυτούς, θα αναγκασθούν να υιοθετήσουν τις δικές του συνταγές για ανάκαμψη. Μείωση δαπανών, μείωση του κράτους, μείωση της γραφειοκρατίας, μείωση φόρων. Εξασφάλιση χρημάτων – και πάλι από διεθνή δανεισμό για αποπληρωμή παλιών δανεικών – δεν λύνει το πρόβλημα. Είναι σαν να βρίσκεται κάποιος σε μια ταράτσα ουρανοξύστη σε πυρκαγιά, και να πηδάει στο κενό για να διασωθεί…
 

Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΙ ΕΞΑΠΑΤΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΑΡΜΕΝΟΙ

ΚΑΙ ΕΞΑΠΑΤΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΑΡΜΕΝΟΙ

 

Οσοι ξένοι συναλλάσσονται με το σημερινό ελληνικό κράτος θα πρέπει να έχουν στα σίγουρα κάποιες εγκεφαλικές τους βίδες λασκαρισμένες. Αυτά που συμβαίνουν στην χώρα είναι σχεδόν απόλυτα παρανοικά. Μαζικές λαικές κινητοποιήσεις καταδικάζουν την καινούργια, υποτίθεται, κατοχή της χώρας από τους ξένους ενώ σύσσωμα τα μέσα ενημέρωσης απαιτούν «επιστροφή των κλεμμένων» και τιμωρία των ανίκανων πολιτικών. Κοντά σε όλα αυτά, όλα τα πολιτικά κόμματα στην ουσία καταδικάζουν το τριφασικό οικονομικό πακέτο διάσωσης της χώρας σαν άδικο, αντι-αναπτυξιακό και έκδηλα «ανθελληνικό». Ακόμα και η κυβέρνηση με επώνυμα στελέχη της διαδηλώνει την στενοχώρια της για τον περίπου καταναγκασμό της να οδηγηθεί στην σχετική συμφωνία για την οικονομική διάσωση της χώρας.


Οι ξένοι λοιπόν δια της βίας επιβάλλουν στην Ελλάδα αυστηρά μέτρα λιτότητας που καταδυναστεύουν τον ελληνικό λαό; Κάπως έτσι περνάει το μήνυμα προς τα κάτω κι’ εύλογα οι λαικές αντιδράσεις είναι οξύτατες. Υπάρχουν μάλιστα κι απόψεις που προχωρούν μερικά βήματα παραπέρα. Αφού μέχρι τον περασμένο Οκτώβριο η χώρα μπορούσε εύκολα να δανεισθεί με λογικά επιτόκια για ποιο λόγο η κυβέρνηση, πριν αποκαλύψει το αληθινό μέγεθος του ελλείμματος και των δημοσιονομικών μας αδιεξόδων δεν δανειζόταν όσα χρειαζόταν για τον επόμενο χρόνο; Γιατί δηλ. δεν απέκρυβε από τους δανειστές της το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος και ξεγελώντας τους να τους αφαιρούσε κι άλλους πόρους; Αυτή η ολοφάνερη προτροπή στην απάτη και την υπεξαίρεση ακούγεται από επίσημα πολιτικά χείλη κι’ αποδεικνύει πως ακόμη δεν διδαχθήκαμε τίποτε. Πως η απατεωνιά βρίσκεται μέσα μας και πως δίκαια δεν μας εμπιστεύονται πλέον όχι μοναχά οι διεθνείς αγορές αλλά και πολλές ξένες κυβερνήσεις.


Υπάρχουν όμως κ'ι άλλοι που αναρωτιούνται γιατί εμείς φτάσαμε σ’ αυτό τραγικό αδιέξοδο ενώ άλλες χώρες, με χρέη ίδια η και μεγαλύτερα από τα δικά μας, δεν έχουν παρόμοια μεταχείριση από τις διεθνείς αγορές; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά σπάνια εκστομίζεται από τις πολιτικές μας ηγεσίες. Που προτιμούν να φορτώνουν τις ευθύνες στους ανώνυμους βολικούς κερδοσκόπους παρά στους πολύ επώνυμους παράγοντες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Οι 'άλλοι' δεν είπαν ψέμματα και δεν έκρυψαν τα χρέη τους. Δεν χρωστάνε επίσης ποσά που κατά πολύ υπερβαίνουν τις εθνικές τους δυνατότητες παραγωγής πλούτου.(στην Ελλάδα το 120% περίπου του εθνικού εισοδήματος), άλλοι χρωστάνε μοναχά σε ντόπιους δανειστές (όπως λ,χ, η Ιαπωνία) ενώ αρκετές χώρες έχουν μεγάλη παραγωγή και εξαγωγές (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία) ώστε οι δανειστές να αισθάνονται ασφάλεια για την μελλοντική εξασφάλιση των χρημάτων τους.


Το φαινόμενο κάποιες χώρες να ρισκάρουν τα χρήματα των δικών τους φορολογουμένων για να σώσουν μια οικονομία που έχει ήδη κατασπαταλήσει τα δανεικά από τις τράπεζές τους, και συνάμα να καθυβρίζονται, είναι πραγματικά μοναδικό. Σε μιά καθολικά δύσκολη οικονομικά φάση κάποιοι πολίτες ξένων κρατών βάζουν βαθιά το χέρι  στην τσέπη για να διασώσουν μιά χώρα, όπως η δική μας, που καλοπερνούσε με δανεικά, ανακατανέμοντας εισοδήματα που ποτέ δεν είχε παράγει! Κι εν τούτοις λοιδωρούνται, κατηγορούμενοι για οκονομικό επεκτατισμό και ...αδίστακτη εκμετάλλευση.   Αλλά οι υβρίζοντες σήμερα δεν είναι άλλοι από τους επικριτές κατά το παρελθόν των δικών μας τότε προειδοποιήσεων για την κατάρρευση που μας περίμενε. Κατήγγειλαν, σαν δήθεν κοινωνικά ανάλγητους, όσους από τότε προέβλεπαν πως θα φθάναμε εδώ που φτάσαμε αν δεν μεσολαβούσαν  δραστικές μεταρρυθμίσεις. Τώρα βέβαια βολικά ξέχασαν τις τότε προειδοποιήσεις. Και φωνάζουν ξανά, ζητώντας και τα ρέστα.  
 

Πλήρες Άρθρο »

ΤΑ ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ

ΤΑ ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ

 

Μέσα στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης και, κυρίως, των λαικών αντιδράσεων κατά των μέτρων διάσωσης της ελληνικής οικονομίας έσκασαν μύτη και διάφοροι περιθωριακοί νέο-απολογητές του κρατισμού. Λογής καθηγητάδες και «αναλυτές» ιντερνετικών μπλόγκς έχουν βαλθεί να πείσουν όσους πιστούς, με λοιδωρίες πάντα κατά των όποιων αντιφρονούντων, για την «ανωτερότητα» του ελληνικού δημόσιου τομέα. Το εγχείρημα θα αποτελούσε κακόγουστο ανέκδοτο από μόνο του αν δεν συνοδευόταν από πομπώδεις ισχυρισμούς περί αδιαμφισβήτητης εγκυρότητας κι’ από την παρουσία κάποιων από αυτούς σε τηλεοπτικούς δέκτες.

Το νεοπαγές ρεύμα των απίστευτων επιχειρημάτων επικεντρώνεται σε δύο κυρίως τομείς. Ο ένας είναι πως η Ελλάδα δεν έχει ιδιαίτερα μεγάλο δημόσιο τομέα. Επειδή στατιστικά οι δαπάνες για μισθούς σαν ποσοστό του ΑΕΠ δεν είναι παραπάνω από τον μέσο όρο πολλών δυτικών χωρών. Κι επειδή το μέγεθος του δημόσιου τομέα, και πάλι στατιστικά, δεν υπερβαίνει τον αντίστοιχο όγκο γραφειοκρατιών ορισμένων χωρών της Δύσης, όπως οι Σκανδιναβικές χώρες, η Ολλανδία και η Γαλλία. Στις περιπτώσει αυτές βέβαια η απάντηση είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητη. Το ζήτημα κατ’ αρχήν δεν είναι το μέγεθος των δαπανών σαν ποσοστό του ΑΕΠ. Αλλά σαν μέρος των δημοσίων δαπανών. Διότι κανείς δεν αμφισβητεί πως οι μισθοί στο ελληνικό δημόσιο δεν είναι υψηλοί. Απλά είναι πολλοί. Είναι πάρα πολλοί δηλ. οι με διάφορους τρόπους μισθοδοτούμενοι δημόσιοι υπάλληλοι. Σε άλλες χώρες είναι δυνατόν οι υπάλληλοι να είναι λιγότεροι. Αλλά οι αμοιβές τους αισθητά υψηλές.

Σαν μέγεθος της γραφειοκρατίας αυτής καθ’ εαυτής το ότι υπάρχει σε ποσοστό μικρότερος δημόσιος τομέας από χώρες όπως οι Σκανδιναβικές και η Ολλανδία, όπου το κράτος ουσιαστικά αναλαμβάνει για τον πολίτη τα πάντα από την κούνια μέχρι τον τάφο, δεν αποτελεί έκπληξη. Εντυπωσιακό είναι πως έχουμε, πάλι ποσοτικά, μεγαλύτερο δημόσιο τομέα από κράτη με υπερδιπλάσιο πληθυσμό από τον δικό μας (όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Βρετανία και ο Καναδάς) χωρίς βέβαια ούτε κατά προσέγγιση να έχουμε τις υπηρεσίες που οι εκεί πολίτες απολαμβάνουν!!

Είναι όμως και αυτά τα ποσοστά απόλυτα παραπειστικά. Κυρίως όταν εμφανίζονται πως οι δαπάνες για μισθούς και συντάξεις του δημοσίου είναι κατά προσέγγιση το 41% του συνόλου των κρατικών δαπανών. Και πως η δημοσιουπαλληλία δεν είναι παραπάνω από 1 εκ. εργαζόμενοι. Το ζήτημα εδώ είναι πως τα σχετικά νούμερα αφορούν μόνο τον κύριο δημόσιο τομέα και κάποιες κρατικές επιχειρήσεις. Δεν αναφέρονται σε συμβασιούχους (συνήθως αδήλωτους, όπως στο Υπ. Πολιτισμού), σε εποχιακούς και μισθώσεις έργου. Και του κυρίως κράτους και άλλων δημοσίων οργανισμών. Που επιβαρύνουν το κράτος με μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές. Είναι χαρακτηριστικό πως η κυβέρνηση δεν ήταν σε θέση να δηλώσει με σαφήνεια πόσοι ακριβώς μισθοδοτούνται από το δημόσιο στους ελεγκτές της διεθνούς τρόικας. Που ακριβώς περιλαμβάνονται λ.χ. τα επιδόματα των Τελωνειακών Υπαλλήλων που επιβάλλονται μέσω λογαριασμών της ΔΕΗ; Οι απολογητές εν τούτοις του ελληνικού κρατισμού δεν διστάζουν να θεωρήσουν τα νούμερα αυτά απόλυτα έγκυρα (νούμερα της ελληνικής δημόσιας στατιστικής) και να απορρίψουν τους υπολογισμούς πως το 70% περίπου των κρατικών δαπανών πηγαίνει για μισθούς και συντάξεις του δημοσίου.

Το άλλο ζήτημα έχει να κάνει με τους τουλάχιστον αστείους ισχυρισμούς πως η παραγωγικότητα του ελληνικού δημόσιου τομέα είναι η «υψηλότερη στην Ευρώπη». Δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε την καθημερινότητα του έλληνα πολίτη, τα αποτελέσματα των επαφών του με την δημόσια γραφειοκρατία και την αποτελεσματικότητα διεκπεραίωσης δημοσίων στόχων για να καταλάβουμε την σοβαρότητα του ισχυρισμού. Βέβαια κάποια στατιστικά στοιχεία στηρίζονται σε άψυχα νούμερα (ώρες εργασίας, απουσία από την δουλειά κλπ) για να βγάλουν εντελώς εξωπραγματικά συμπεράσματα. Όταν στην Ελλάδα υπάρχει επίδομα «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» πως είναι δυνατόν να συζητούμε για υψηλή παραγωγικότητα.

Εχει ακουσθεί όμως και άλλος παραλογισμός. Πως ο ιδιωτικός τομέας είναι περισσότερο διεφθαρμένος από τον δημόσιο. Αλλά πως ακριβώς; Αν οι ιδιώτες επιχειρηματίες εξαπατούν αλλήλους δεν αφορά την υπόλοιπη κοινωνία. Ούτε και ενοχλούν τον φορολογούμενο πολίτη. Η διαφθορά είναι συνυφασμένη με το δημόσιο. Δεν υπάρχει πράξη χρηματισμού εξαπάτησης, δωροδοκίας και διαφθοράς γενικά που να μην συνδέεται με κρατικές υπηρεσίες.

Υπάρχουν προφανώς τριών ειδών στατιστικές. Οι στατιστικές, οι ελληνικές δημόσιες στατιστικές και οι στατιστικές των υπερμάχων του ελληνικού κρατισμού.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ

ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ

 

Σε δραματικούς τόνους ο Πρωθυπουργός περιέγραψε μια ζοφερή πραγματικότητα και σκιαγράφησε τις μελλοντικές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η ελληνική κοινωνία. Είναι όμως χαρακτηριστικό πως μοναχά μία αναφορά έγινε σε συγκεκριμένα μέτρα. Η διαβεβαίωση δηλ. πως δεν θα υπάρξουν μειώσεις αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα. Για ημέρες κυβερνητικές διαρροές διέσπειραν τον πανικό σχετικά με επιμονή των μελών της τρόικας σε μειώσεις μισθών σε εργαζόμενους επιχειρήσεων και εταιριών. Δεν υπήρξε όμως η παραμικρή περίπτωση οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ να ζήτησαν κάτι τέτοιο. Μια απλή ματιά στις μελέτες στελεχών του ΔΝΤ (στην σχετική ιστοσελίδα στο Διαδίκτυο) αποδεικνύει πως κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να έχει γίνει. Γιατί απλούστατα το Ταμείο επιμένει πως η έξοδος μιάς χώρας από τα οικονομικά αδιέξοδα δεν είναι εφικτή δίχως την ύπαρξη διαθέσιμου λαικού εισοδήματος. Ουσιαστικά δηλ. με μειώσεις μισθών και αυξήσεις φόρων (κυρίως του ΦΠΑ) είναι περίπου αδύνατη η ανάκαμψη.

Η Κεντρική Ευρωπαική Τράπεζα και η ΕΕ (που είναι και οι μεγαλύτεροι δανειοδότες του σχετικού πακέτου διάσωσης) επιμένουν όμως σε πολιτικές φόρων και μισθολογικών περικοπών. Διότι το άγχος της Ευρωζώνης (Γερμανία και Γαλλία κυρίως) είναι ο πληθωρισμός. Και εγκρίνουν πολιτικές που οδηγούν σε αποπληθωρισμό, που όμως καταδικάζει μιά χώρα για χρόνια αδιεξόδων. Αντίθετα, οι αγγλοσάξωνες του ΔΝΤ τρέμουν, λόγω κράχ του ’30, τον αποπληθωρισμό (εξαφάνιση δηλ. αγοραστικής δύναμης του λαού και μείωση ταυτόχρονα τιμών). Οι Αγγλοσάξωνες όμως και το ΔΝΤ ταιριάζουν περισσότερο στην εικόνα του κακού μπαμπούλα τον οποίο «πολεμήσαμε με επιτυχία». Ετσι, έστω και την τελευταία στιγμή., ο λαικισμός δεν απουσίασε από τις κυβερνητικές τοποθετήσεις.

Στην ουσία όμως τώρα. Από τις ανακοινώσεις των μέτρων που στην συνέχεια ανακοίνωσε ο Υπουργός Οικονομικών δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αναφορές στην σμίκρυνση του δημόσιου τομέα. Από την εμπειρία και τις γνώσεις μου επιμένω πως είναι αδύνατον να υπάρχει πακέτο διάσωσης με υπογραφή του ΔΝΤ δίχως περικοπές σε υπηρεσίες και οργανισμούς του δημοσίου. Σε μέτρα δηλ. που αφορούν σε απολύσεις στο δημόσιο. Κινήσεις βέβαια που θα έπρεπε να είχαμε κάνει έγκαιρα μόνοι μας. Που και τις αγορές θα είχαν καθησυχάσει, με συνέπεια την μείωση των επιτοκίων δανεισμού, αλλά και το πακέτο διάσωσης πιθανότατα θα είχαν αποτρέψει. Το κυριότερο όμως είναι πως με σχετικές πρωτοβουλίες θα είχαμε αποφύγει τις κοινωνικά άδικες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο. Εξ άλλου, οι σχετικές απολύσεις θα χτυπούσαν στην καρδιά του προβλήματος. Η κρίση προήλθε από υπερβολικό εξωτερικό δανεισμό. Που καίρια χρησιμοποιήθηκε για την χρηματοδότηση του δημόσιου τομέα, την δημιουργία στρατιών δημοσίων υπαλλήλων και την σύσταση νέων δημοσίων υπηρεσιών και φορέων (στον πρωτοφανή αριθμό των, περίπου, 11.500 υπηρεσιών).

Το συμπέρασμα είναι πως είτε σχετικές δεσμεύσεις έχουν ήδη αναληφθεί και κρύβονται από τον κόσμο. Είτε βρίσκονται στον αέρα, και τα μέτρα θα αποδειχθούν αναποτελεσματικά. Με συνέπεια οι σχετικές θυσίες του κόσμου να μην οδηγήσουν πουθενά. Και σύντομα η χώρα να βρεθεί στα ίδια αδιέξοδα. Κοντολογής, δεν θα υπήρχε λόγος για περικοπές σε συντάξεις και μισθούς του δημοσίου αν ήταν παρούσα η τόλμη για κατάργηση δημόσιων φορέων και οργανισμών. Και συνακόλουθες απολύσεις βέβαια. Εξ άλλου, οι αμοιβές και οι συντάξεις στο δημόσιο δεν είναι υψηλές. Απλά είναι μεγάλος ο αριθμός των υπαλλήλων και δικαιούχων. Μείωση λοιπόν των παραληπτών θα μπορούσε να αφήσει ανέπαφα τα ποσά που δίδονται.

Αξίζει τέλος να σημειώσουμε πως είναι εντελώς άδικες, και εν πολλοίς κατευθυνόμενες, οι κατηγορίες που εκτοξεύονται κατά των διεθνών παραγόντων που μετέχουν στην διάσωση της ελληνικής οικονομίας. Δεν κινήθηκαν με δική τους πρωτοβουλία για να μας επιβάλλουν μέτρα. Εμείς τα ζητήσαμε. Διότι με δική μας ευθύνη φτάσαμε στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Κανείς «κερδοσκόπος» δεν μας υποχρέωνε όλα αυτά τα χρόνια να δανειζόμαστε και να μοιράζουμε αυξήσεις και παροχές για να περνάμε καλύτερα. Η Ελλάδα υπερχρεώθηκε κι άξαφνα αποκαλύφθηκε πως κοροίδευε τους δανειστές της. Ισχυριζόμενη πως χρωστάει πολύ λιγότερα από τα πραγματικά. Και πολλοί εδώ διαμαρτύρονται γιατί αυτοί που μας έδωσαν τα λεφτά τους, και που τους ζητάμε να μας δώσουν κι άλλα, δεν επιθυμούν να τα χάσουν!!

Ας αφήσουμε λοιπόν τους λαικισμούς και τους κανιβαλισμούς κατά των ξένων, των πολιτικών και μιάς αφηρημένης πλουτοκρατίας. Κι’ ας αντικρύσουμε την αλήθεια κατάματα. Δεν φτάσαμε στα σημερινά αδιέξοδα από κάποιο ατύχημα. Αλλά επειδή απολαμβάναμε μιά επίπλαστη ευημερία. Που στηριζόταν σε δανεικά. Και στέλναμε σπίτι τους όσους (εκσυγχρονιστές, νεοφιλελεύθερους, μεταρρυθμιστές) επέμεναν σε πολιτικές εγκράτειες και λογικής. Δωρεάν όμως δεν υπάρχει τίποτα. Και τώρα ήρθε ο λογαριασμός. Αν δουλέψουμε σοβαρά, ενωμένοι και δίχως υστεροβουλίες θα περάσουμε την κρίση με επιτυχία. Αλλιώς η σκοτεινιά θα μακρύνει…

Πλήρες Άρθρο »

ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΣΠΑΣΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΤΑΡΑΧΕΣ

ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΣΠΑΣΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΤΑΡΑΧΕΣ

 

Ένα εξαιρετικό κείμενο με υπογραφή «Μυθριδάτης» εμφανίσθηκε στο ιστολόγιο ‘Φίμωτρο’ πριν λίγες ημέρες. Κρίνω πολύ ενδιαφέρουσες τις προτάσεις που περιέχει. Και παραθέτω περίληψή τους.

  1. «Τέλος στους διπλοθεσίτες του δημοσίου. Εντός 5 ημερών δηλώνουν στο κράτος, πια απο τις εργασίες τους θα επιλέξουν. Το ίδιο και για επιτροπές, ομάδες εργασίας κλπ.
     
  2. Τέλος στα προεκλογικά έξοδα κομμάτων, υποψηφίων κτλ για οποιοδήποτε είδος εκλογών καθώς και τέλος στα έξοδα παραστάσεως.
     
  3. Τέλος στη χρηματοδότηση Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.
     
  4. Τέλος στην πληρωμή τέλους στην ΕΡΤ. Συγχώνευση όλων των καναλιών σε ένα, το πολύ δύο.
     
  5. Τέλος στα πολυπληθή Διοικητικά Συμβούλια παντού. Το πολύ πέντε μέλη (για να μην πούμε τρία).
     
  6. Θέλετε 12 μισθούς το χρόνο; οκ. Σύμφωνοι. ΟΛΟΙ ΟΜΩΣ. Και οι εργαζόμενοι της Βουλής, και των πετρελαίων και όλοι.
     
  7. Κανένας εργαζόμενος στο δημόσιο, δεν θα λαμβάνει πάνω από 5.000 € το μήνα (και πολλά είναι). Κανένας εργαζόμενος δεν θα λαμβάνει κάτω από 800 €. Σύνολο. Τέλος στις...φουστιές με τα επιδόματα. Ούτε βοηθήματα, ούτε επιδόματα, ούτε μπούρδες.
     
  8. Ετήσιες Κάρτες δωρεάν μεταφοράς με όλα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για όσους έχουν ετήσιο εισόδημα κάτω από 10.000 €.
     
  9. Τέλος στις σχολικές πενταήμερες εκτός Ελλάδας.
     
  10. Άμεση αξιοποίηση των ακινήτων του δημοσίου. Αξιοποιήστε τα ή πουλήστε τα. Τώρα.
     
  11. Κατάργηση της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Δεν προσφέρει απολύτως τίποτα και σε κανέναν. Επίσης, τέλος στην πανάκριβη και άθλια Eurovision.
     
  12. Η εκκλησία να φορολογείται όπως όλοι οι πολίτες. Τέλος, η ασυλία.
     
  13. Δωρεάν internet σε όλους τους μαθητές, φοιτητές, άνεργους. Όλα τα βιβλία, βοηθήματα κτλ σε ηλεκτρονική μορφή (PDF). Τέλος στις πανάκριβες περιττές εκτυπώσεις. Επίσης, δωρεάν ασύρματο internet σε όλα τα νησία (ιδίως τα ακριτικά) με Wi-Max.
     
  14. Τέλος στην πανάκριβη κρατική διαφήμιση. Επιδότηση της διανομής των εφημερίδων υπό προϋποθέσεις. Επίσης, τέλος στις σπάταλες επιδοτήσεις διαφορων ειδών συλλόγων, φορέων, ανύπαρκτων και υπαρκτών.
     
  15. Μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200. Μείωση των Δημοτικών και Περιφερειακών Συμβούλων. Κατάργηση του σταυρού και των μετακινήσεων ψηφοφόρων. Ηλεκτρονικα δημοψηφίσματα.Αυτά προς το παρόν. Μόνο με αυτήν την προϋπόθεση και σε συνδυασμό με πλήρη εξακρίβωση και παραδειγματική τιμωρία όσων έφταιξαν κάπως θα κοπάσει η δικαιολογημένη οργή εκατομυρρίων πολιτών. Πάρτε αντί - μέτρα μήπως και εφαρμοστούν τα μέτρα”.


Οι προτάσεις είναι ενδεικτικές του κλίματος που επικρατεί στην κοινωνία. Η οργή είναι έκδηλη. Και σε τέτοια πλαίσια δεν χωρούν λογικά επιχειρήματα. Επιβάλλονται κινήσεις που να εκτονώνουν τον κόσμο και να εμπεδώνουν μια ανατροπή της βαριάς κοινωνικής και πολιτικής ατμόσφαιρας.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΙ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ;

ΤΙ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ;

 

Φαίνεται πως δεν έχουμε ακριβώς καταλάβει τι έχει συμβεί. Τα πάντα ακούγονται εκτός από την αλήθεια. Ήρθε το ΔΝΤ να εξανδραποδίσει τους Έλληνες. Αυτή την εκδοχή την διακινεί κυρίως η Αριστερά και η λεγόμενη Λαϊκή Δεξιά. Οι ανίκανοι πολιτικοί διέλυσαν την χώρα και πολλοί έχουν ευθύνη για τα λεφτά που λείπουν γιατί τα έκλεψαν. Αυτά κυρίως ακούγονται από λογής σχολιαστές των ραδιοφώνων και γράφονται σε διαδικτυακά μπλόγκς. Να πληρώσει η πλουτοκρατία (Τράπεζες, βιομήχανοι, εφοπλιστές) που ξεζούμισε τα δημόσια ταμεία. Κι όχι ο λαός, που δεν φταίει σε τίποτα. Την άποψη αυτή προωθούν εκπρόσωποι του ΚΚΕ και κάποιοι φωνασκούντες του Σύριζα.

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Η ελληνική κοινωνία δυσκολεύεται να καταλάβει και πολύ περισσότερο να αποδεχθεί πως το πρόβλημα είναι το ίδιο το κράτος. Κι όχι τόσο πολύ οι πολιτικοί που το διοικούν. Η αποκαλούμενη από πολλούς «πολιτεία» δεν αποτελεί, όπως η ελληνική κοινωνία έχει μάθει, την λύση. Αλλά την καρδιά του προβλήματος. Η ελληνική κοινωνία ζεί για πάνω από τριάντα χρόνια με δανεικά. Οι αυξήσεις που είχε δώσει τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου σε μισθούς και συντάξεις, κάτω από τους θριαμβευτικούς αλαλαγμούς του συνόλου σχεδόν των μέσων ενημέρωσης και την ενθουσιώδη υποδοχή λογής κοινωνικών φορέων, ήταν από πόρους ανύπαρκτους. Από χρήματα δηλ. που δεν υπήρχαν. Και βέβαια δανείσθηκε για να μπορέσει να τα πληρώσει. Από ποιους δανείσθηκε; Μα και βέβαια από τους σημερινούς υποτίθεται δυνάστες του ελληνικού λαού. Από τους διεθνείς τραπεζίτες δηλ. και τους απανταχού κερδοσκόπους.

Το πρόβλημα όμως δεν ήταν απλά πως τα ποσά των παροχών αυτών προήλθαν από δανεισμό. Αλλά ότι οι δαπάνες αυτές αποτελούσαν υποχρεώσεις του κράτους πλέον μόνιμες και διογκούμενες. Μόνιμες διότι δεν επρόκειτο ποτέ οι αυξημένοι αυτοί μισθοί και οι συντάξεις να μειωθούν στο μέλλον. Και διογκούμενες διότι, καθιερώνοντας ταυτόχρονα και την αυτόματη τιμαριθμική προσαρμογή, τα ποσά αυτά αναπόφευκτα αυξάνονταν συνεχώς. Με τις πρόσθετες μάλιστα προσλήψεις στο δημόσιο, την σταδιακή αύξηση των κρατικών φορέων και την διόγκωση του αριθμού των κρατικών οργανισμών και υπηρεσιών η μεγέθυνση των χρηματικών αυτών εκροών γιγαντώθηκε. Ολες όμως αυτές οι καινούργιες και μεγάλες δαπάνες πραγματοποιούνταν από πόρους που δεν υπήρχαν. Το εισόδημα της χώρας αυξανόταν ελάχιστα σε σχέση με τις καινούργιες της υποχρεώσεις. Φυσιολογική λοιπόν προσφυγή ήταν και πάλι ο δανεισμός.

Κάθε καινούργιος δανεισμός βέβαια προσέθετε μεγαλύτερα βάρη στα οικονομικά του κράτους. Διότι εκτός των δαπανών για μισθούς και συντάξεις μεγάλωναν και οι υποχρεώσεις για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους. Ηδη από το 1985 τα πράγματα είχαν φθάσει σε οριακά επίπεδα. Η αντικατάσταση Αρσένη από τον Κ. Σημίτη στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας έγινε για να συμμαζευτούν κάπως τα πράγματα. Το 1990 η κυβέρνηση Ζολώτα δυσκολευόταν να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξασφάλισε ειδικό δάνειο από την ΕΕ για τον σκοπό ακριβώς αυτό (δεν υπήρχε τότε η Ευρωζώνη και σε αντάλλαγμα του δανείου απελευθερώθηκε η αγορά των καυσίμων και εισήχθησαν αυστηρότεροι κανόνες ανταγωνισμού).

Το δημόσιο όμως συνέχισε να μεγαλώνει. Τα κόμματα ψηφίζονταν με βάση την ικανότητά τους να διορίζουν πολίτες στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Οι οποίοι, αφού διορίζονταν, έβρισαν φανατικούς συμπαραστάτες και στα κόμματα της Αριστεράς. Οι χτεσινοί ρουσφετολόγοι (σύμφωνα με το λεξιλόγιο της Αριστεράς) μετατρέπονταν σε ένα βράδυ σε καταπιεσμένους εργαζόμενους με δίκαια μισθολογικά και θεσμικά (βλ. μονιμοποίηση) αιτήματα.

Μπήκαμε στην συνέχεια με παραποιημένα στοιχεία στη Ευρωζώνη κι αναλάβαμε – σαν τελειωτικό χτύπημα – τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και ήρθε η κυβέρνηση Καραμανλή, με προμετωπίδα την λαική δεξιά και την αντι-φιλελεύθερη «ήπια προσαρμογή», για να ολοκληρώσει τον ενταφιασμό της οικονομίας. Είναι λοιπόν προφανές πως η καταστροφή δεν προήλθε από κάποιο δήθεν πάρτυ της πλουτοκρατίας. Αλλά από την γιορτή των παροχών, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και κυρίως στον δημόσιο τομέα, από χρήματα που δεν υπήρχαν. Τα λεφτά δεν τα έφαγαν πολιτικοί και λαμόγια. Αφού το 70% των δαπανών του κράτους πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις του δημοσίου. Που κυρίως εξανεμίζουν τους κόπους του λαού. Μόνο το 10% πηγαίνει σε δραστηριότητες, Οπου βρίσκονται οι εργολαβίες και οι προμήθειες. Αρα και οι πιθανές «λοβιτούρες». Τέλος, τα μέτρα του ΔΝΤ, και συνολικά της τρόικας, δεν έχουν στόχο την καταβαράθρωση των Ελλήνων. Αλλά την εξασφάλιση των χρημάτων (των φορολογουμένων τους) που θα μας δώσουν.

Καλοπερνώντας, σε σχέση με τις δυνατότητές μας, προκαλέσαμε την κρίση. Δίχως να υποφέρουμε, δυστυχώς, δεν θα βγούμε από αυτήν. Οσοι προειδοποιούσαμε για κάτι τέτοιο από το 1993, το σύστημα μας έστειλε στα σπίτια μας.

Πλήρες Άρθρο »