ΣΧΟΛΙΑ

                                                                 ΣΧΟΛΙΑ

 

ΓΙ' ΑΥΤO ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΤΕΤΟΙΟΙ ΦΟΡΟΙ

 

http://www.capital.gr/News.asp?id=729978

«Πονοκέφαλος Νο. 2» αναμένεται να προκύψει για την κυβέρνηση από το Λουξεμβούργο, μετά την εξομοίωση των ορίων συνταξιοδότησης μεταξύ ανδρών και γυναικών. Όπως αναφέρουν καλά πληροφορημένες πηγές το αργότερο έως τα μέσα του 2009 το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αναμένεται να καταδικάσει την χώρα μας για μια ρύθμιση που ισχύει στο δημόσιο και στον τραπεζικό τομέα και αφορά την συνταξιοδότηση των άγαμων θυγατέρων δημοσίων υπαλλήλων, στρατιωτικών και τραπεζικών υπαλλήλων.

Πρόκειται την ουσία για μια διάταξη που ισχύει μόνο στην Ελλάδα εδώ και περίπου 30 χρόνια και αφορά επίσημα πάνω από 40.000 γυναίκες, οι όποιες λαμβάνουν την σύνταξη του πατέρα τους εφόσον παραμένουν ανύπανδρες. Άλλα δεν είναι μόνο αυτό. Τη σύνταξη αυτή τη λαμβάνουν ακόμα και γυναίκες οι όποιες έχουν εισόδημα από άλλες πήγες, όπως για παράδειγμα από μισθούς ή από άλλες συντάξεις. Έτσι, για παράδειγμα, υπάρχουν σήμερα γυναίκες οι όποιες εργάστηκαν στο δημόσιο τομέα για 15-20 χρόνια και κατόπιν συνταξιοδοτήθηκαν στα 40 τους χρόνια με συντάξεις από την εργασία τους από 800 έως 1.000 ευρώ. Με την προσθήκη όμως της σύνταξης του πατρός τους, αυτή την στιγμή έχουν συνολικές αποδοχές περίπου 2.000 ευρώ.

Το κόστος για το δημόσιο μόνο για τις συντάξεις αυτές είναι τεράστιο και υπερβαίνει τα 550.000.000 ευρώ, καθώς εκτιμάται ότι η μέση σύνταξη κυμαίνεται μεταξύ 1.000-1.200 ευρώ μηνιαίως.

 

186 σελιδες !!

Το 186 σελίδων φορολογικό νομοσχέδιο αποτελεί μνημείο επαρχιωτισμού κι' οργανωμένης πολιτικής υπανάπτυξης. Δεν είναι δυνατόν ο περιπτωσιακός νόμος μιάς χώρας, που θα αλλάξει και πάλι σε ένα περίπου χρόνο, να είναι μεγαλύτερος από τον καταστατικό χάρτη μιάς ...αυτοκρατορίας. Ενα τόσο περίπλοκο και περιπτωσιακό κείμενο είναι αδύνατον να λειτουργεί σε όφελος των πολιτών. Εξυπηρετεί προφανέστατα την κρατική γραφειοκρατία που θα έχει τα μέσα να πνίξει στη δύναμη της ασάφειας τον απλό κόσμο καθώς και τους χιλιαδες ειδικούς επαγγελματίες που ήδη ψάχνουν για 'παράθυρα' διαφυγής των φοροφυγάδων. Είναι άραγε τόσο δύσκολο να θεσπισθεί ένα απλό και λίγων διατάξεων φορολογικό σύστημα, δίχως εξαιρέσεις και εκατοντάδες υποπεριπτώσεις, κατανοητό σε όλους και απόλυτα χρηστικό; Δυστυχώς, είναι φανερό πως μία ακόμη ευκαιρία εξορθολογισμού χάθηκε...   

 

GRECONOMICS!

Είναι εκπληκτικά αυτά που από ορισμένους ακούγονται και γράφονται σε σχέση με την τρέχουσα οικονομική κρίση που χτυπά την χώρα μας. Απηχώντας βλακώδεις αριστερές απόψεις που αποφεύγουν να ακουμπήσουν την ουσία του προβλήματος - πως ζούσαμε δηλ. μεσα σε ένα όργιο παροχών με δανεικά για αρκετές δεκαετίες - επιμένουν πως το πρόβλημα δεν είναι πραγματικά μεγάλο. Και άλλες χώρες έχουν χρέη, ισχυρίζονται. Και μάλιστα μεγαλύτερα από την Ελλάδα (όπως λ.χ. οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία). Και πως δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα. Απλά (!), ισχυρίζονται, δανειζόμαστε με λίγο υψηλά επιτόκια. Αυτό που δεν ομολογούν είναι πως δεν είναι σίγουρο πως θα βρίσκουμε δανειστές. Γιατί το ζήτημα απλά δεν είναι ποσο χρέος έχεις αλλά αν υπάρχει δυνατότητα να το αποπληρώσεις. Οταν λ.χ. η δυνατότητά σου είναι 100 και χρωστάς ήδη 130 (η περίπτωση της Ελλάδας) δεν είσαι στην ίδια μοίρα με έναν άλλο που χρωστάει μεν 300 αλλά το εθνικό του προιόν είναι 600. Αυτό συμβαίνει στις χώρες που χρωστάνε πρισσότερα από την Ελλάδα. Προφανέστατα, αν χρωστάς συνολικά πάνω από τις παραγωγικές σου δυνατότητες είναι φανερό πως οι δανειακές σου υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται σε βαθμό να είναι πλέον απαγορευτικός ο όποιος μελλοντικός σου δανεισμός.

Τα έωλα αυτά παραπανω επιχειρήματα συνιστούν απόλυτο παραλογισμό και συνθέτουν μιά καινούργια πτυχ της οικονομικής επιστήμης, τα Greconomics!! 

 

ΠΟΛΛΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Και παλαιότερα είχα σημειώσει πως τα κυβερνητικά στελέσχη ομιλούν πολύ. Πέραν του ότι αποτελεί αυτό πρόβλημα για κάθε κυβέρνηση και δυσκολεύει το έργο της συνιστά πραγματικό κίνδυνο για μιά χώρα που αντιμετωπίζει τα οικονομικά προβλήματα της σημερινής Ελλάδας. Οι επαναλαμβανόμενες και εν πολλοίς   αντιφατικές δηλώσεις των στελεχών του οικονομικού επιτελείου - καθώς και οι προβαλλόμενες διαφωνίες - προκαλούν σύγχιση στην κοινη γνωμη αλλά και ανησυχίες στις αγορές. Τα μεγάλα spreads, οι δυσκολίες διεθνούς δανεισμού αλλά και η επικέντρωση του διεθνούς τύπου πάνω στα προβλήματα της Ελλάδας προέρχονται κατά κύριο λόγο από τις πολλές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών. Λιγότερα λόγια λοιπόν, λιγότερες συνεντεύξεις και ομιλίες αλλά και σχεδόν καθόλου 'στρατηγικές' διαρροές είναι ενδεχόμενο να οδηγήσουν σε αισθητή βελτίωση της κατάστασης.

 

'ΕΚΤΟΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΛΑΙΣΙΩΝ'

H έξοδος από την κρίση δεν μπορεί προφανώς να πραγματοποιηθεί με τα ίδια υλικά που την προκάλεσαν. Τον κρατισμό δηλ. της Αριστεράς και τον πατερναλιστικό κρατικό συντηρητισμό της Δεξιάς. Μόνο επιλογές που προσεγγίζουν την οικονομία της αγοράς δυνατόν να φέρουν την λύση. Είναι ακατανόητοι λοιπόν οι ισχυρισμοί στελεχών της κυβέρνησης πως «τα μέτρα βρίσκονται εκτός ιδεολογικού πλαισίου του Πασόκ». Αν κινηθούν προφανώς εντός, θα βαθύνουν αντί να επιλύσουν την κρίση. Η ιδεολογία τους δεν προσφέρει διεξόδους. Από τα πράγματα λοιπόν είναι ολοφάνερα ξεπερασμένη.

 

ΜΥΡΙΣΑΝ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΧΥΜΗΞΑΝ

Μετά τους Σκοπιανούς και τους Νεοφιλελεύθερους οι 'διεθνείς κερδοσκόποι' τείνουν να γίνουν τα πιό μισητά πρόσωπα στην Ελλάδα. Επειδή χύμηξαν κι οδήγησαν στα ύψη τα επιτόκια με τα οποία η Ελλάδα δανείζεται. Οταν όμως η μια ελληνική κυβέρνηση ομιλεί για χρέος 6% και η άλλη αποκαλύπτει πως είναι 12% τότε προκαλούνται οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί παράγοντες να χυμήξουν. Είτε το έλλειμα είναι στην πραγματικότητα χαμηλότερο και παίζοντας πάνω στην βεβαιοτητα πως στο τέλος του χρόνου τα νούμερα θα είναι καλύτερα συμφέρει προοπτικά τώρα η επίθεση. Είτε πραγματικά το ελλειμα είναι τεράστιο και συμφέρει η επιθεση για να καλυφθουν οι χασούρες από τις μέχρι τώρα τοποθετήσεις. Και στις δυο περιπτώσεις μόνοι μας βγάλαμε τα μάτια μας. Ματώσαμε με δική μας πρωτοβουλία. Και μυρίζοντας αίμα οι καρχαρίες χύμηξαν.

       

ΑΝ ΕΙΧΑΝ ΑΚΟΥΣΕΙ

Σε ραδιοφωνικό σταθμό άκουγα ακροατή να καταφέρεται κατά του Πρωθυπουργού με το επιχείρημα πως «αφού έφερε Ανδριανόπουλο και Μάνο τώρα παίρνει αντιλαικά μέτρα». Είναι φανερό πως ο κόσμος ακόμα δεν έχει καταλάβει τίποτα. Και, δυστυχώς, όχι μόνο ο κόσμος. Παράδειγμα η απίστευτη και εκτός τόπου και χρόνου έκρηξη Παπουτσή στη Βουλή. Πρέπει να είμαστε μοναδικοί στον κοσμο που μας πάνε στην σωτηρία με αγκομαχητα και δαγκωνιές. Πότε θα καταλάβει ο κόσμος πως τα φιλολαικά δήθεν μέχρι σήμερα μέτρα, ευημερία δηλ. και παροχές με δανεικά,  μας οδήγησαν στο χείλoς της καταστροφής; Αν άκουγαν τον Ανδριανόπουλο και και τον Μάνο ποτέ δεν θα είχαμε φτάσει στο σημερινό χάλι και στον περίπου εθνικό εξευτελισμό. 

Πλήρες Άρθρο »

ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ

ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Η ακριβοδίκαιη ελληνική δικαιοσύνη με κατεδίκασε επειδή ένας σκύλος αδέσποτος που είχε φροντίσει ο μικρός μου γιός (4 ετών τότε) δάγκωσε αργά ένα βράδυ ελαφρά μια γειτόνισσα κάτω από άγνωστες συνθήκες. Διότι δεν υπήρχε κανείς παρών στο συμβάν. Πλήν της καταγγέλλουσας βέβαια. Αρνήθηκα την προστασία τότε της όποιας βουλευτικής ασυλίας και παράλληλα αποζημίωσα αστικά την παθούσα. Καταδικάσθηκα εν τούτοις και ποινικά για το συμβάν, και η απόφαση βέβαια είναι απόλυτα σεβαστή.

Διαπιστώνονται όμως καθημερινά αναρίθμητες παρανομίες με γνωστούς δράστες, με σχετικές φωτογραφίες να δημοσιεύονται στις εφημερίδες και με πολιτικούς φορείς να προτρέπουν δημόσια σε περιφρόνηση και παραβίαση της έννομης τάξης. Εν τούτοις ουδείς διώκεται, ουδείς καταδικάζεται και ουδείς βέβαια υφίσταται ποινικές η αστικές κυρώσεις. Γιατί; Πως είναι δυνατόν σε μια χώρα να γίνεται σοβαρά λόγος για κράτος δικαίου και για σεβασμό έννομης τάξης όταν οι νόμοι για άλλους πολίτες εφαρμόζονται και για άλλους όχι.

Το θεμελιακό ερώτημα είναι με ποιά ακριβώς δικαιολογία οι διωκτικές αρχές και η δικαιοσύνη ανέχονται έκδηλα παραβατικές συμπεριφορές δίχως να παρεμβαίνουν διώκοντας τους παρανομούντες. Σε άλλες χώρες η καταγγελία και μόνο επιλεκτικών εφαρμογών του νόμου θα είχε ξεσηκώσει την λαική κατακραυγή. Και θα είχε οδηγήσει ίσως και σε πτώση της κυβέρνησης. Εδώ όλα ξεπερνιούνται με ένα σήκωμα των ώμων και ένα «Δεν βαριέσαιΙ!».

Την περασμένη εβδομάδα μόνο, κάποιοι ναυτικοί απαγόρευαν αυθαίρετα τον απόπλου πλοίων σε παράβαση σχετικής δικαστικής εντολής. Και η Γραμματέας του ΚΚΕ τους ενεθάρρυνε, επιμένοντας στην «ανυπακοή» που, κατά την γνώμη της, ενισχύει τα λαικά συμφέροντα. Αγνοεί προφανώς πως αν η σχετική προτροπή υιοθετηθεί από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας κι ο καθένας αποφασίσει να μην υπακούει στους κανόνες της έννομης τάξης κερδισμένοι προφανώς θα βγούν οι οικονομικά και κοινωνικά ισχυρότεροι. Σε βάρος βέβαια των πλέον αδύναμων κρίκων της κοινωνίας. Που είναι οι φτωχοί και οι απλά μισθοσυντήρητοι.

Η παραβατικότητα όμως δεν περιορίζεται στους πειραματισμούς του ΚΚΕ και στο λιμάνι. Ο καθένας μπορεί να προγραμματίσει πορεία στο κέντρο της Αθήνας με μέλη της ευρύτερης οικογένειάς του (θείοι, ξαδέλφια κλπ). Αν στοιχειωδώς προβλέψει να προβάλει αιτήματα που ηχούν θετικά στα αυτιά της Αριστεράς (ενάντια στον καπιταλισμό, στην πλουτοκρατία, στις απολύσεις στο δημόσιο, στο ΔΝΤ, στην παγκοσμιοποίηση και στον νεοφιλελευθερισμό) είναι παραπάνω από σίγουρο πως η αστυνομία θα διακόψει για ώρες πριν την πραγματοποίηση της πορείας την κυκλοφορία – παραβιάζοντας ουσιαστικά από μόνη της την σχετική νομοθεσία - και θα προστατεύσει τους ελάχιστους διαδηλωτές από παρενοχλήσεις των οδηγών η των γύρω κατοίκων.

Αν λοιπόν ο σκύλος μου είχε επιτεθεί στην γειτόνισσα στο όνομα του αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία κατά των κατατρεγμένων τετράποδων, είμαι σίγουρος πως δεν θα έφερα την παραμικρή ευθύνη. Όπως ερωτηματικό παραμένει το αν οφείλω να δεχθώ την όποια ποινή, εφ’ όσον συμπολίτες μου εξακολουθούν να παραβιάζουν ανενόχλητοι τους νόμους.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

 

Στο τελευταίο National Review, o Jonah Goldberg παρουσίασε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σημείωμα σχετικά με το κυρίαρχο ερώτημα της εποχής μας. Καπιταλισμός η σοσιαλισμός; Ποιος ακριβώς έχει την ηθική ανωτερότητα; Θα προσπαθήσω να μεταφέρω μερικά σημεία της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας αρθογραφίας.

Αν με τον όρο «καπιταλιστική», εξηγεί ο Goldberg, εννοείται η συμπεριφορά κάποιου που ενδιαφέρεται περισσότερο για τα δικά του κέρδη και οφέλη παρά για τα δικά σας, αν θεωρείται τέτοια η συμπεριφορά ενός που νοιάζεται περισσότερο για την ευημερία της δικής του οικογένειας από την δική σας, αν εννοείται κάποιος που εκτιμά πως μπορεί να φροντίζει καλύτερα τα συμφέροντα και τις επιθυμίες του από έναν κρατικό γραφειοκράτη τον οποίο δεν έχει ποτέ του συναντήσει – τότε είμαστε όλοι καπιταλιστές. Διότι, με βάση την λογική αυτή, ο καπιταλισμός δεν είναι μια αφηρημένη και μακρινή θεωρία περί κατανομής του κεφαλαίου. Αποτελεί μια περιγραφή κοινής λογικής για το τι ακριβώς κινητοποιεί τους ανθρώπους σε κάθε άκρη τη γής.

Κι αυτός υπήρξε ένας από τους βασικούς λόγους γιατί απέτυχε ο σκληρός σοσιαλισμός της Σοβιετικής Ενωσης. Κι επίσης, γιατί ο μαλακός σοσιαλισμός της Δυτικής Ευρώπης είναι τόσο αναιμικός και σήμερα πλέον παραπαίει. Στο τέλος της ημέρας, είναι απόλυτα φυσικό για τους ανθρώπους να δουλεύουν το σύστημα στο οποίο ζούν – το όποιο σύστημα – για την βελτίωση της προσωπικής τους κατάστασης. Γι αυτό τον λόγο η οικονομία της μαύρης αγοράς στην τότε Σοβιετική Ενωση υπήρξε μεγαλύτερη από την επίσημη σοσιαλιστική οικονομία. Για τον λόγο αυτό αφοσιωμένοι σοσιαλιστές «δούλευαν» την κρατική γραφειοκρατία ώστε να αποκτήσουν τα καλύτερα σπίτια, να στείλουν τα παιδιά τους στα καλύτερα σχολεία και να προσφέρουν στις οικογένειές τους το καλύτερο φαγητό, ρούχα και τις όποιες άλλες ανέσεις που ήσαν διαθέσιμες. Όπως δηλ. ακριβώς έκαναν και οι πολίτες στις καπιταλιστικές χώρες.

Είναι ακριβώς ο ίδιος λόγος που παρακινεί ορκισμένους αριστερούς η σοσιαλδημοκράτες να κάνουν ότι μπορούν για καλύτερες απολαβές, εκμετάλλευση κάθε κρατικής εύνοιας και αποφυγής η μείωσης κατά το δυνατόν των φόρων που τους αναλογούν.

Το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό είναι ακριβώς ο ίδιος ο σοσιαλισμός. Γιατί δεν υπάρχουν «σοσιαλιστές». Ο σοσιαλισμός είναι ένα σύστημα βασισμένο σε μια αντίληψη για την ανθρώπινη φύση που απλά είναι ανύπαρκτη. Μπορώ να σχεδιάσω μια τέλεια κοινότητα σκύλων στην οποία κανένα από τα ζώα αυτά δεν κυνηγά σκίουρους, δεν γίνεται επιθετικό αν του αφαιρέσεις απότομα το φαγητό και δεν λερώνει δημόσιους χώρους όταν πρέπει να κάνει την ανάγκη του. Μόλις όμως μετακινήσω την ιδέα αυτή από το σχεδιαστήριο και προσπαθήσω να την εφαρμόσω στον πραγματικό κόσμο τότε τα πάντα θα καταρρεύσουν. Διότι είναι αδύνατον να κάνεις υπαρκτά όντα να συμπεριφερθούν αντίθετα με την φύση τους. Εκτός αν επιβάλεις αφόρητες και μεγάλης εμβέλειας ποινές. Ένα σύστημα δηλ. βίαιης καταπέσης που από τα πράγματα παραβιάζει την φυσική ροή των πραγμάτων. Και διαστρεβλώνει την ομαλότητα. Δεν είναι δύσκολο να σχεδιάσεις μιά κοινωνία που ανταμοίβει τον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες αντί για τις ικανότητές του. Το δύσκολο είναι να υποχρεώσεις τα ελαττωματικά μέρη της ανθρωπότητας, η έστω εκείνα με εγωισμό, πάθος και ιδιαίτερες ικανότητες, να συμβιβασθούν με το όραμά σου αυτό.

Και είναι επίσης όλα αυτά, οι αιτίες γιατί το πρόβλημα με τον καπιταλισμό είναι οι καπιταλιστές. Γιατί πολλοί άνθρωποι πάντα θα παραβιάζουν το σύστημα, κάποιοι θα θέλουν τους κανόνες της ελευθερίας να εφαρμόζονται στους άλλους κι όχι στους εαυτούς τους. Η παράβαση των κανόνων είναι αναπόφευκτη. Από άλλους, λόγω νοοτροπίας. Από άλλους, λόγω υπέρμετρης εξυπνάδας. Κι άλλοι θα το κάνουν απλά και μόνο λόγω απληστίας.

Τα προβλήματα αυτά όμως δεν αντιμετωπίζονται με λιγότερο καπιταλισμό. Σίγουρα, δίχως κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει κανένα σύστημα. Ουδείς οπαδός της οικονομίας της αγοράς είναι τόσο φιλελεύθερος ώστε να μην θέλει η κυβέρνηση να παίζει τον ρόλο του διαιτητή. Να επιβάλει ποινές δηλ. στους εγκληματίες, να υποχρεώνει σε εφαρμογή των συμβολαίων και να απαιτεί σεβασμό των κανόνων.

Δεν ξέρω πολλούς όμως που θα ήθελαν τον διαιτητή να βάλει αθλητική στολή, και να πάρει μέρος στον αγώνα.
 

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΝΕΟΣ ‘ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ’ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Ο ΝΕΟΣ ‘ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ’ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) δεν είναι μπαμπούλας. Είναι εργαλείο διάσωσης των οικονομιών που εξαθλιώθηκαν με ευθύνη των κυβερνήσεών τους. Και με την σύμπραξη βέβαια του συνόλου των παραγόντων του δημοσίου βίου τους. Το ΔΝΤ δεν είναι μηχανισμός καταστροφής κρατών κι εξανδραποδισμού των πληθυσμών τους. Μια εικόνα που έντεχνα προωθεί η προπαγάνδα της Αριστεράς αλλά και η συμπλεγματική άγνοια της λεγόμενης λαικής δεξιάς. Δεν είναι βέβαια και ίδρυμα διαμοίρασης δωρεάν παροχών. Γιατί δεν διαχειρίζεται χρήματα «αδίστακτων» ιδιωτών. Μέτοχοί του είναι κράτη με εκλογείς, φορολογούμενους και αντιπροσωπευτικές κυβερνήσεις. Που έχουν συμβάλει στο κεφάλαιο του Ταμείου. Και δεν ανέχονται οι πόροι που έχουν καταβάλει να σκορπισθούν στους πέντε ανέμους.

Γι αυτό και το ΔΝΤ επιβάλλει όρους συμπεριφοράς για τα χρήματα που δίνει. Διότι δεν έχει κανένα περιθώριο να τα χάσει. Κάποιοι εν Ελλάδι «διαμαρτυρόμενοι» έχουν μάθει στην λογική του «άλλοι δουλεύουν για μας». Aλλοι δηλ. εξοικονομούν τους πόρους που εμείς ξοδεύουμε. Για δεκαετίες ελληνικές κυβερνήσεις έθισαν την κοινωνία σε συνεχείς παροχές. Κάτω από την λογική της αναδιανομής των εισοδημάτων. Και με έμβλημα κάποια αφηρημένη έννοια κοινωνικής ευαισθησίας. Με μια μικρή όμως λεπτομέρεια. Το εισόδημα που αναδιανεμόταν ήταν ανύπαρκτο. Οι κυβερνήσεις μοίραζαν δανεικά. Που για κάποιες κοινωνικές ομάδες λογίζονταν σχεδόν αμέσως σαν κεκτημένα. Εξαλλοι συνδικαλιστές και μπαρουτοκαπνισμένοι μαρξιστές απολάμβαναν εισοδήματα που προέρχονταν από τα δανεικά που μας παρείχαν οι μισητοί διεθνείς τραπεζίτες κι’ οι ξορκισμένοι «κερδοσκόποι».

Ας αναλογισθεί κάποιος πόσα χρήματα έχει εισπράξει το ΚΚΕ λ.χ. σαν κρατική επιχορήγηση από ένα προυπολογισμό όμως μόνιμα ελλειμματικό. Μοιράσθηκαν λοιπόν προφανώς πόροι από δανεικά. Από τα θησαυροφυλάκια των ξένων τραπεζών. Και χτίσαμε έτσι μιά κοινωνία αρνητικά επικοινωνούντων δοχείων. Χρήμα άφθονο κυκλοφορούσε. Καλλιεργώντας μια ψευδαίσθηση ευημερίας. Σε ένα γυάλινο κόσμο υπερ-ανάπτυξης. Δίχως οικονομική βάση και δίχως υποδομές. Τα δανεικά ανακυκλώνονταν σε μια κοινωνία σε αφιονισμό κατανάλωσης. Ετσι, άξαφνα ο πλουτισμός χτύπησε την πόρτα λογής ανύποπτων μέχρι τότε κοινωνικών στρωμάτων. Αρκούσε κάποιος «να πιάσει την καλή». Δίχως την μεσολάβηση χρόνων σκληρής δουλειάς παρκαδόροι έγιναν μεγαλοβιομήχανοι, δημοσιογραφίσκοι μεγαλοεκδότες, παιδιά της πιάτσας βαθύπλουτοι επιχειρηματίες. Χτεσινοί γιδοβοσκοί μετατράπηκαν σε αξιοσέβαστους επενδυτές και κορίτσια της κάποτε διπλανής αυλής σε σούπερ μοντέλες με αμφιλεγόμενα έσοδα.

Η σεμνότητα εξαφανίσθηκε ενώ η ηθική της επίπονης δουλειάς εξοντώθηκε πριν καν δημιουργηθεί. Η επιδειξιομανία έγινε πρώτη κοινωνική αξία. Σημασία δεν είχε τι έχεις. Αλλά τι φαίνεται πως έχεις. Κι όλα αυτά σε ένα πλαίσιο εκκωφαντικής απουσίας εθνικής αστικής τάξης. Κοινωνικά στρώματα δηλ. που θα ηγούντο της κοινωνίας δίνοντας παράδειγμα κοινωνικής εγκράτειας και μετριοφροσύνης. Δεν μπορώ να λησμονήσω την στάση της εύπορης κατά βάση τότε οικογένειάς μου απέναντι στις παιδικές μου επιθυμίες και ανάγκες. Εφ όσον οι φίλοι μου, απλά παιδιά από γειτονιές του Πειραιά, δεν μπορούσαν να έχουν ακριβά παιχνίδια - όπως λ.χ, τότε, δερμάτινη μπάλα ποδοσφαίρου – δεν επρόκειτο να αποκτήσω ούτε εγώ. Για να μην προκαλώ. Τέτοιες αντιλήψεις αποτελούν πιά σήμερα περίπου μουσειακό είδος.

Η χλιδή, ο πλούτος, η ευημερία - σχεδόν όλα αποκτημένα μέσω δανεικού χρήματος από το εξωτερικό – επιδεικνύονται ανερυθρίαστα. Σαν επίτευγμα κοινωνικής κινητικότητας. Δίχως έγνοια για το πώς ο πλουτισμός αυτός έχει επιτευχθεί. Μια ματιά στα βόρεια προάστια αρκεί. Οι περισσότερες εντυπωσιακές βίλες – με την εξαίρεση των ανθρώπων του εφοπλισμού – έχουν προέλθει από δουλειές με το κράτος. Εργολαβίες και προμήθειες με πελάτη το δημόσιο, και έμμεσο χρηματοδότη βέβαια το ξένο τραπεζικό κεφάλαιο, κυριάρχησαν στην καινούργια οικονομικά Ελλάδα.

Το πάρτυ βέβαια τώρα τελειώνει. Η χώρα οφείλει να αποβάλει το λίπος του δήθεν πλουτισμού. Και να δουλέψει σοβαρά. Με στήριγμα τον εαυτό της μονάχα. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι το ΔΝΤ. Αλλά η δική μας απερισκεψία. Που μας οδήγησε στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Καταγγέλλαμε κάθε φωνή περίσκεψης που προειδοποιούσε για τα μελλοντικά προβλήματα. Σαν ανευαίσθητη δήθεν η νεοφιλελεύθερη. Τώρα δυστυχώς ο λογαριασμός έφθασε. Και θα τον πληρώσουμε όλοι. Δεν υπάρχουν λοιπόν μπαμπούλες. Υπάρχει μοναχά συλλογική ευθύνη για το χάλι στο οποίο οδηγήθηκε η χώρα.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΕ …ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ!!

Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Οπως ακατανίκητη είναι και η τάση της πολιτικής μας τάξης να χαιδεύει αυτιά και να κρύβει από τον κόσμο την πραγματικότητα. Οι κραυγές που ακούγονται για ενδεχόμενη έξοδο από την κρίση με στήριγμα τις δικές μα δυνάμεις αλλά και «αναλύσεις» που επιμένουν πως θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε, έστω και πανάκριβα, σαν να μην συνέβαινε τίποτα, έχουν από πολλού ξεφύγει από τα όρια της σοβαρότητας.

Τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Η χώρα επιβιώνει εδώ και χρόνια με δανεικά. Που όμως δεν δαπανήθηκαν σε παραγωγικές δραστηριότητας που θα απέφεραν κέρδη και πλούτο. Ξοδεύτηκαν όλα σε παροχές. Μοιράστηκαν στον κόσμο για να τονωθεί η κατανάλωση. Εγινε στην Ελλάδα αναδιανομή πλούτου, δίχως να υπάρχει πλούτος. Εγινε ανακατανομή εισοδήματος, σοσιαλιστικής η λαικοδεξιάς έμπνευσης, με τα λεφτά των «διαβολικών» ξένων τραπεζιτών και των «μισητών» διεθνών κερδοσκόπων. Και, όπως ήταν αναπόφευκτο, ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Ποιός θα πληρώσει; Μα, προφανέστατα εκείνοι που μετείχαν στο πάρτυ. Ολόκληρη σχεδόν η ελληνική κοινωνία που, δίχως να παράγει κάτι καινούργιο η να δουλέψει περισσότερο, είδε τα εισοδήματά της να αυξάνουν και το βιοτικό της επίπεδο θεαματικά να βελτιώνεται.


Από το σύνολο των ετήσιων κρατικών εξόδων το 70% πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις του δημόσιου τομέα, το 20% σε εξυπηρέτηση των κρατικών χρεών και το 10% μόλις σε γενικές δραστηριότητες. Από αυτά, σε ετήσια βάση, το 12% (με τους καλύτερους υπολογισμούς) αναγκαζόμαστε να τα δανεισθούμε διότι δεν το έχουμε. Χρωστάμε συνολικά, μέχρι την στιγμή αυτή, 300 δις. ευρώ περίπου (γιατί κάποια ενδεχομένως και να κρύβονται). Και πληρώνουμε κάθε χρόνο, από δανεικά κατά κύριο λόγο, κάπου 30 δις ευρώ σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων. Συντηρώντας έτσι τον μεγαλύτερο αναλογικά δημόσιο τομέα της γής, ενώ το επίπεδο των υπηρεσιών που προσφέρει το κράτος στους πολίτες του είναι από άθλιο έως ανύπαρκτο. Εχουμε σε απόλυτους αριθμούς περισσότερους υπάλλήλους του δημοσίου σε ένα μεγάλο ελληνικό νομό  (λ.χ του Πειραιά) από τους αντίστοιχους Πολιτειών των ΗΠΑ ίσου μεγέθους με την Ελλάδα ολόκληρη (λ.χ. Οχάιο, Αλαμπάμα).

Την ώρα αυτή η συζήτηση στην Ελλάδα εξαντλείται στο αν θα μας καταστρέψει η όχι  η ενεργοποίηση του υβριδικού μηχανισμού διάσωσης της οικονομίας μας με συμμετοχή Διεθνούς Νομισματικού Ταμείο και Κεντρικής Ευρωπαικής Τράπεζας. Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε πως η σχετική βοήθεια δεν είναι σε θέση ούτε κατ’ ελάχιστον να λύσει το ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα. Ο δανεισμός μας με επιτόκιο 5% από τον μηχανισμό αυτό, θα μας εξοικονομήσει περίπου 900 δις. ευρώ. Τόσα δηλ. θα γλιτώσουμε  από το αν δανειζόμασταν στις διεθνείς αγορές. Αν βέβαια βρίσκαμε χρήματα να δανεισθούμε. Με το αίτημα που υπέβαλε η Ελλάδα να εξετασθεί η προετοιμασία της ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης, οι ξένες αγορές έχουν κλείσει την χρηματοδοτική κάνουλα. Το μήνυμα είναι πως η χώρα βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας. Και δάνεια μεσομακροπρόθεσμα λοιπόν αποκλείεται να υπάρξουν διαθέσιμα. Ανεξάρτητα επιτοκίων.


Αλλά και μόλις πάρουμε τα χρήματα αυτά, εξασφαλίζοντας για εφέτος τα υπόλοιπα που έχουμε ανάγκη, το πρόβλημα δεν λύνεται.  Χρειαζόμαστε, για την ώρα, ετήσια περίπου 50 δις ευρώ για να καλύπτουμε το τρέχον έλλειμμα. Που βέβαια, με την μέθοδο αυτή, κάθε χρόνο συσσωρεύει ακόμα παραπάνω χρέος. Τώρα αυτό βρίσκεται στο 120% του ΑΕΠ μας. Του συνόλου δηλ. του πλούτου που παράγει η χώρα. Και υπολογίζεται πως αν κατορθώσουμε για δύο χρόνια να μην  έχουμε καινούργιο ετήσιο έλλειμμα, το χρέος, λόγω παλαιών δανείων, θα φθάσει το 130%. Κάθε καινούργιος δανεισμός, για αποπληρωμή και μόνο παλιών χρεών, λοιπόν συσσωρεύει νέα βάρη.

Μπορεί να τα σηκώσει, με βάση τα σημερινά δεδομένα η χώρα;  Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι!! Κι αν το 2010 ξεπεράσουμε τα αδιέξοδα με την βοήθεια ΕΚΤ και ΔΝΤ, τι θα γίνει του χρόνου; Και τον χρόνο μετά; Η συζήτηση  λοιπόν που γίνεται είναι εκτός ουσίας.  Είναι σαν να έρχεται καταπάνω μας ένας γιγαντιαίος ελέφαντας κι εμείς να ανησυχούμε για το μέγεθος των κοπράνων του. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν θα είναι αυστηρά τα μέτρα που θα ζητήσει το ΔΝΤ. Για να μας δώσει δανεικά. Κι αν τα αντέχει η όχι η ελληνική κοινωνία. Το βασικό ερώτημα είναι τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε εμείς μόνοι μας,  όχι για να δανειζόμαστε ευκολότερα (όπως λαθεμένα επιμένουν οι περισσότεροι),  αλλά για να αρχίσουμε να αποπληρώνουμε αυτά που χρωστάμε.


Δυό δρόμοι υπάρχουν μονάχα μπροστά μας. Οι δραματικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνές και στο μέγεθος του κράτους είναι ο ένας από αυτούς. Αλλά προυποθέτει ηγεσίες με σθένος και αποφασιστικότητα. Να αντέξουν μιά πρόσκαιρη αύξηση της ανεργίας από απολύσεις στο δημόσιο και την συνακόλουθα απαραίτητη μείωση φόρων στον ιδιωτικό τομέα. Ο ένας δηλ να γίνει επαχθής (δημόσιο) και ο άλλος ελκυστικός (ιδιωτική οικονομία). Και ηγεσίες βέβαια που δεν κλονίζονται στην θέα μαινόμενων συνδικαλιστών και ξεβολεμένων  κρατικοδίαιτων κομματικών στελεχών. Κι αντοχή βέβαια σε επιθέσεις μέσων ενημέρωσης για σκληρότητα και αδικίες. Που σχεδόν αυτόματα θα εκδηλωθούν.
 
Η άλλη επιλογή, που φοβάμαι πως εκ των πραγμάτων θα γίνει αναπόφευκτη, είναι η στάση πληρωμών. Και η κήρυξη μιάς ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Θα ζημιωθούν βέβαια σημαντικές ευρωπαικές τράπεζες (θα χρειασθεί Γερμανία και Γαλλία να πληρώσουν για να καλύψουν τραπεζικές «τρύπες» υπερδιπλάσια από αυτά που θα μας έδιναν για να καλυφθούν οι δανειακές μας ανάγκες) αλλά αυτό είναι το τίμημα που επιβάλλει η οικονομία της αγοράς σε όποιον αλόγιστα κατασπαταλά πόρους. Πως δάνειζαν με τόση ευχέρεια σε κάποιον που πετούσε τα λεφτά αυτά σε αδιέξοδες παροχές και κατανάλωση; Και θα υπάρξουν πιθανότατα και σοβαρές πολιτικές πιέσεις. Η χώρα όμως θα μπορέσει να διαπραγματευθεί το χρέος της σοβαρά και να το μειώσει ίσως και στο μισό του ύψος. Ισως ακόμη να χρειασθεί να βρεθούμε για κάποιο μεσοδιάστημα και εκτός μισθών. Για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις αλλά και για να εξισορροπήσουμε και το δικό μας τραπεζικό σύστημα που δίχως να φταίει θα έχει μπεί στο μάτι του κυκλώνα. Ο ιδιωτικός τομέας όμως δεν θα θιγεί, οι φόροι θα μειωθούν, η κατανάλωση αναπόφευκτα θα πέσει μιλα αι οι εισαγωγές θα ακριβύνουν, πιθανώς όμως έτσι να γλιτώσουμε από έναν, διαφορετικά αναπόφευκτο,  αποπληθωρισμό και τελικά να υπάρξει κίνητρο για καινούργιες παραγωγικές δυνάμεις. Και για μιά δραματική επανεκκίνηση της οικονομίας.

Κάποιοι στην κυβέρνηση αναρωτιούνται που βρίσκεται σε όλα αυτά η ιδεολογική τους συνέπεια. Οι ιδεολογίες όμως δεν είναι κοστούμια ευκαιρίας. Που βγαίνουν από την ντουλάπα μόνο τις γιορτινές ημέρες. Η κρίση προήλθε από εφαρμογές δικών τους ιδεολογικών συνταγών. Που ενστερνίσθηκε και η ανεπαρκέστατη κυβέρνηση της ΝΔ. Εκτεταμένος δανεισμός δηλ. για παροχές και διανομή ανύπαρκτων στην ουσία πόρων. Ποιά είναι λοιπόν η «σοσιαλιστική» συνταγή εξόδου από την προκληθείσα κρίση; Αν δεν υπάρχει, δεν υπάρχει τότε και ιδεολογική ασυνέπεια…  

Πλήρες Άρθρο »

ΠΑΚΕΤΟ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΑΔΥΝΑΜΟ ΚΙ’ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟ

ΠΑΚΕΤΟ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΑΔΥΝΑΜΟ ΚΙ’ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟ

Το όλο θέμα με το πακέτο διάσωσης της χώρας από την Ευρωπαική Ενωση (ΕΕ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έχει πτυχές περίεργες και αρκετά δυσλειτουργικές. Αυτό που κατ αρχήν φαίνεται πως εξασφαλίζει η χώρα είναι ένα δάνειο ύψους 40 περίπου δις. Ευρώ. Με επιτόκιο 5%. Ουσιαστικά η Ελλάδα εξοικονομεί με το σύστημα αυτό περίπου 900 εκ ευρώ που θα υποχρεωνόταν να πληρώσει μέσω των υψηλότερων επιτοκίων της αγοράς. Περί το 0,2% δηλ. του ετήσιου ελλείμματός της. Οι αγορές όμως, τώρα που έστειλε την σχετική επιστολή ενεργοποίησης, δεν την πλησιάζουν πλέον. Γιατί την θεωρούν ήδη χρεωκοπημένη.

Η χώρα σε ετήσια βάση χρειάζεται περί τα 50 δις ευρώ, πέραν των δικών της εσόδων, για την εξυπηρέτηση κυρίως των δανείων που έχει πάρει. Τόση φασαρία λοιπόν για ένα ελάχιστο στην ουσία όφελος!

Το σχέδιο διάσωσης θα μας διευκολύνει να ξεπεράσουμε, ελαφρά φτηνότερα από τις συνθήκες των αγορών, τις οικονομικές μας υποχρεώσεις για το 2010. Και μετά; Τι ακριβώς θα γίνει το 2011 , το 2012 και πάει λέγοντας; Είναι δυνατόν να αναλάβει να μας πληρώνει συνέχεια τις οικονομικές μας υποχρεώσεις; Εκτός του ότι πολιτικά κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς ανέφικτο, είναι και νομικά αδύνατο. Απαγορεύεται ευθέως από την συνθήκη του Μάαστριχτ.

Η ουσία λοιπόν του προβλήματός μας δεν είναι ο δανεισμός. Αλλά το τεράστιο χρέος μας. Που δημιουργήθηκε από αλόγιστο διαχρονικά δανεισμό. Που χρησιμοποιήθηκε για παροχές και κατανάλωση. Πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που έκανε «αναδιανομή εισοδήματος» δίχως να υπάρχει σχετικό εισόδημα. Διανέμαμε ουσιαστικά αυτά που δανειζόμαστε. Και μοιράζαμε βέβαια τα χρήματα που είχαμε δανειστεί από τους 'αντιπαθείς' Τραπεζίτες και τους 'ανάλγητους' κερδοσκόπους. Και τώρα συνεχίζουμε τον παραλογισμό. Αναλογιζόμαστε τα επιτόκια αντί για τους τρόπους μείωσης του χρέους. Είναι σαν να έρχεται ένας τεράστιος ελέφαντας κατ’ επάνω μας κι εμείς να ανησυχούμε για το μέγεθος των κοπράνων του…

Υπάρχουν όμως και λειτουργικά προβλήματα στο σχέδιο των Βρυξελλών. Μέχρι τώρα οι ευρωπαίοι επιμένουν σε αύξηση φόρων και ΦΠΑ. Με στόχο την μείωση του ελλείμματος. Αν δεί όμως κάποιος τις μελέτες στελεχών του ΔΝΤ (http://www.imf.org/external/pubs/ft/spn/2010/spn1003.pdf) θα διαπιστώσει πως επιμένουν σε μείωση φόρων. Ώστε να υπάρχει διαθέσιμο λαικό εισόδημα για να κινείται η αγορά. Και να υπάρχει δυνατότητα αύξησης της παραγωγής κι εξόδου από την κρίση.

Υπάρχουν λοιπόν δύο διαφορετικές αντιλήψεις. Οι Αγγλοσάξωνες και το ΔΝΤ φοβούνται τον αποπληθωρισμό. Μια κατάσταση της οικονομίας δηλ. δίχως διαθέσιμο χρήμα (λόγω αποπληρωμής ιδιωτικών και κρατικών δανείων και υψηλών φόρων) που οδηγεί σε μειώσεις τιμών αλλά και σε ανυπαρξία κατανάλωσης. Οι εμπειρίες τους από το κράχ του ’30 επηρεάζει την στάση τους αυτή. Οι Ευρωπαίοι από την άλλη τρέμουν τον πληθωρισμό. Γιατί δεν έχουν γνωρίσει τον αποπληθωρισμό. Και συνιστούν δίχως φόβο αύξηση φόρων και περιορισμό των διαθέσιμων χρημάτων. (Βλ. σχήμα) Κοιμούνται δηλ. στο ίδιο κρεβάτι αλλά βλέπουν διαφορετικούς εφιάλτες!

 

  Σχήμα  
ΑΓΓΛΟΣΑΞΩΝΕΣ – ΔΝΤ   ΕΕ- ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
.   .
.   .
  φοβούνται  
Αποπληθωρισμό   Πληθωρισμό
.   .
.   .
  Προτείνουν  
Μείωση φόρων-ΦΠΑ   Αύξηση φόρων - ΦΠΑ

 

Οι αντιφατικές αυτές αντιλήψεις από τα πράγματα οδηγούν σε μια μάλλον παράδοξη συγκατοίκηση. Οι συνεργαζόμενοι διασώστες αντικρίζουν αρκετά διαφορετικά το μονοπάτι που θα πρέπει να ακολουθηθεί για να βγεί η ελληνική οικονομία από τα σημερινά αδιέξοδα. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα (ταγμένη στον έλεγχο του πληθωρισμού) εκδήλωνε ανοιχτά την δυσαρέσκειά της για τυχόν ανάμιξη του ΔΝΤ σε οικονομικά ζητήματα της Ευρωζώνης. Το ΔΝΤ, με σημαντική κυριαρχία της αγγλοσαξωνικής οικονομικής σκέψης, αντικρίζει σημαντικά διαφορετικά τις προοπτικές ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση από την μέθοδο θεώρησης των πραγμάτων από τον Γαλλο – Γερμανικό άξονα. Που κυριαρχεί στις Βρυξέλλες και στην Φρανκφούρτη και ποδηγετεί πολιτικά, για την ώρα τουλάχιστον, τις οικονομικές εξελίξεις στην Ευρώπη.

Η χώρα μας χρειάζεται να παράγει πλούτο για να αποπληρώσει το χρέος της. Αν απευθυνθεί σε διασώστες που δύσκολα συμφωνούν μεταξύ τους, τι πραγματικές προοπτικές έχει;
 

Πλήρες Άρθρο »

ΠΙΘΑΝΗ ΛΥΣΗ Η ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

ΠΙΘΑΝΗ ΛΥΣΗ Η ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

 

Είναι ολοφάνερο πως η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει την απόφαση για δραστικές περικοπές στην έκταση του κράτους. Τα περί ιδιωτικοποιήσεων που ακούγονται, πέραν του ότι είναι ξαναζεσταμένο φαγητό, από τα πράγματα δεν μπορεί να λύσει έστω και μέρος των προβλημάτων. Οι ιδιωτικοποιήσεις σήμερα σαν πολιτική επιλογή δεν έχουν σχέση με την δυναμική που εξέφραζαν κατά το παρελθόν. Οπως κάθε τι καινούργιο και δυναμικό η ελληνική αδράνεια και το σχετικό πολιτικό χωνευτήρι τις εκτροχίασε τις ιδιωτικοποιήσεις, τις ξεδόντιασε και τις έφτυσε στο τέλος σαν αμάσητο φαγητό.

Τώρα πλέον, σε αντίθεση με την εποχή που κάποιοι από εμάς τις πρότειναν, ιδιωτικοποιήσεις έκαναν και κάνουν όλες οι χώρες της γής. Με αποτέλεσμα οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές να έχουν ήδη χορτάσει με τα απίστευτα φιλέτα που έχουν βγεί στις αγορές. Παράλληλα, η διεθνής οικονομική κρίση έχει χτυπήσει βαθιά στις τσέπες των τολμηρών επενδυτών που δοκίμαζαν τις τύχες τους σε δύσκολα και δύστροπα κοινωνικά περιβάλλοντα. Και το άλλο θέμα βέβαια είναι το άσχημο όνομα που πλέον έχει βγάλει η ελληνική αγορά. Γα απαταεωνιές σχεδόν όλοι μιλάνε ενώ η διεφθαρμένη και τεράστια ελληνική γραφειοκρατία φαντάζει το βάθος σαν μόνιμη απειλή. Κοντολογής, η ευκαιρία των ιδιωτικοποιήσεων έχει ουσιαστικά χαθεί για την χώρα.

Η κυβέρνηση λοιπόν, αλλά και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, οφείλει να αποφασίσει αν θα καταργήσει δημόσιους φορείς και να αφήσει εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα χωρίς απασχόληση. Τουλάχιστον στο δημόσιο. Επειδή αμφιβάλω βαθιά για τα θάρρος και την ψυχική αντοχή των λεγόμενων πολιτικών μας ταγών εκτιμώ πως την μείωση του κράτους οφείλουμε να την ξεχάσουμε. Με δημόσιο χρέος πάνω από το 120% του εθνικού μας προιόντος και με ετήσιο έλλειμμα (στην καλύτερη περίπτωση) κοντά το 12% η χώρα βρίσκεται σε πραγματικό αδιέξοδο. Σε αντίθεση με άλλες χώρες που η κρίση προήλθε από τον υπερδανεισμό των Τραπεζών και πέρασε στα κρατικά ταμεία σε εμάς εδώ ο ασθενής είναι το ίδιο το κράτος. Που δανειζόταν δίχως σκέψη και λογική ια να χρηματοδοτήσει ρουσφετολογικούς διοριμούς στο δημόσιο, συνδικαλιστικά αιτήματα για παροχές και επιδόματα και αμοιβές εργολάβων και προμηθευτών υπερτιμολογημένες και συχνά άχρηστες. Χρειαζόμαστε από το 2011 κι΄ έπειτα ετήσια πλεονάσματα πάνω από 10%, πέραν από τα χρήματα για τους τόκους των δανείων μας, για να αρχίσουμε να βάζουμε κάποια τάξη στα οικονομικά μας. Προοπτική μάλλον απίστευτη, με βάση τα σημερινά πολιτκά και κοινωνικά δεδομένα.

Τι μας μένει; Μια αποφασιστική κήρυξη στάσης πληρωμών. Που θα τιμωρήσει και τους δανειστές μας, που μάλλον αλόγιστα μας εφοδίαζαν με χρήματα δίχως ουσιαστικά να ελέγχουν σε τι ακριβώς τα ξοδεύουμε. Ο καπιταλισμός διδάσκει πως κάθε οικονομική πράξη έχει ρίσκο. Το κέρδος δεν είναι πάντα εξασφαλισμένο. Υπάρχει και η προοπτική της αποτυχίας. Γιατί οι διεθνείς Τράπεζες που μας δάνειζαν θα πρέπει να εξαιρεθούν από την γενική αυτή λογική. Μέσω μιάς σκληρής αλλά σοβαρής διαπραγμάτευσης μπορούμε να εξασφαλίσουμε μείωση του χρέους μας στα μισά περίπου. Να εξυγιανθεί ολόκληρο το δημοσιονομικό αλλά και το οικονομικό γενικότερα κύκλωμα κι ο τόπος να μπεί σε μια νέα πορεία ανάπτυξης. Με περιορισμένες και αυστηρά ελεγχόμενες δημόσιες δαπάνες, με φρέσκα δάνεια στον ιδιωτικό τομέα και με πολιτικές ηγεσίες σοβαρές κι αποφασισμένες για καινούργια πράγματα. Τις όποιες αρνητικές συνέπειες, την μήνυ των Γαλλικών και Γερμανικών Τραπεζών κυρίως, ακόμη και μιά ενδεχόμενη –πιθανότατα προσωρινή - έξοδο από το Ευρώ, μπορούμε εύκολα να τις αντιμετωπίσουμε. Αρκεί να δείξουμε σοβαρότητα, λίγες δηλώσεις και κυρίως ουσιαστικό πολιτικό έλεγχο πάνω σε αυτό που λέγεται δημόσιος τομέας.
 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ - Η Ελληνική Δημοσιονομική Κρίση και το Μέλλον

ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ

Η Ελληνική Δημοσιονομική Κρίση και το Μέλλον

 

Το τοπίο και το φυσικό περιβάλλον γύρω από την γνωστή από τις ιστορίες της Αγριας Δύσης πόλη της Σάντα Φέ του Νέου Μεξικού θυμίζει Μεσόγειο. Πεύκα, χαμηλή κι αραιή βλάστηση, έδαφος βραχώδες και κλίμα ξερό συνθέτουν ένα περιβάλλον που δύσκολα ξεχωρίζει από την ελληνική εξοχή. Σ’ αυτό λοιπόν την μάλλον οικεία σ’ εμάς ατμόσφαιρα, πάνω στην πλαγιά του χαμηλού βουνού Σάντο Κρίστι, επιστήμονες εξερευνούν τις πραγματικότητες της ζωής. Στο περίφημο Ινστιτούτο της Σάντα Φέ αντικείμενο επιστημονικής επεξεργασίας αποτελούν τα λεγόμενα πολύπλοκα συστήματα. Μηχανισμοί δηλαδή ζωής, είτε οργανικής είτε διοικητικής / οικονομικής, που δεν εξελίσσονται σύμφωνα με τον συμβατικό τρόπο σκέψης μας – δηλ. γραμμικά. Σε μια λογική εξέλιξης δηλ. όπου κάθε αποτέλεσμα είναι προιόν συγκεκριμένων και προγραμματισμένων η πάντως σχετικά μετρήσιμων ερεθισμών. Αλλά αναπτύσσονται αντίθετα άναρχα, αναπάντεχα δίχως ορατή τάξη και συνάφεια αίτιου και αιτιατού. Κοντολογής, έχουμε φαινόμενα δυσεξήγητα καθ όσον αφορά τον χρόνο αλλά και την βιαιότητα της εμφάνισής τους. Εμφανίζονται εξελίξεις που δείχνουν να μην υπακούουν σε κάποιους θεμελιώδεις φυσικούς κανόνες αλλά να στηρίζονται σε μιά λογική χάους.


Εχουν βέβαια και άλλοι, εκτός του Ινστιτούτου της Σάντα Φέ και των επιστημόνων της πολυπλοκότητας, ασχοληθεί με το φαινόμενο της δυσπρόβλεπτης εξέλιξης. Ο Nassim Nicholas Taleb (The Black Swan: The Impact of the Highly Improbable, 2008) έχει σημειώσει το μάταιο κάθε προσπάθειας πρόβλεψης και προγραμματισμού του μέλλοντος. Οσοι το επιχείρησαν, επιμένει, βρέθηκαν μπροστά σε απρόοπτα. Σε κάθε πτυχή της ζωής το τυχαίο επικρατεί. Ο John Kay, πιο μεθοδικά, επιμένει πως οι όποιοι στόχοι είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν μέσα από κάποια μεθόδευση και σχεδιασμό (Think oblique: How our goals are best reached indirectly, 2010). Ο δρόμος για την επιτυχία δεν μπορεί να ‘ρθει παρά μοναχά μέσα από μικρά βήματα κάνοντας χρήση ενός μικρού εύρους, κατά περίπτωση, επιλογών.

Για πολλά γεγονότα γίνονται εκ των υστέρων προσπάθειες να εξηγηθούν σύμφωνα με τους κανόνες της συμβατικής λογικής. Είναι όμως πρακτικά αδύνατο να προβλεφθεί με σιγουριά η χρονική στιγμή που ξεσπούν. Αυτό ακριβώς μελετούν οι επιστήμες του χάους και της πολυπλοκότητας. Πότε λ.χ. ακριβώς ένα απλό σπίρτο προστιθέμενο στο συνολικό βάρος που κουβαλάει στην πλάτη της μιά γκαμήλα γίνεται δυσβάστακτο και την σωριάζει στο έδαφος; Με άλλα λόγια, πολλά πολύπλοκα και προσαρμόσιμα στις δύσκολες συνθήκες του περιβάλλοντος συστήματα (complex adaptive systems) επιβιώνουν εν αγνοία τους στο χείλος της καταστροφής. Εντελώς αναπάντεχα, ένα αδιάφορο η μικρής κατ αρχήν σημασίας γεγονός είναι δυνατόν προκαλέσει αντιδράσεις που να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος. Οπως γράφει και ο Niall Ferguson στο περιοδικό Foreign Affairs (“Complexity and Collapse: Empires on the Edge of Chaos”, March?April 2010) η ανησυχία για μιά ενδεχόμενη ξαφνική κατάρρευση των ΗΠΑ είναι μεγάλη.


Η πιθανότητα αναπάντεχου κλονισμού και διάλυσης ενός πολύπλοκου κρατικού οικοδομήματος (συστήματος) δεν βρίσκεται μακριά από την πραγματικότητα. Και τα αίτια δεν εντοπίζονται σε παλιές πολιτικές επιλογές και κινήσεις. Συνήθως προκύπτουν άξαφνα από δυσλειτουργίες των μηχανισμών της οικονομίας. Ο Jared Diamond στο βιβλίο του Collapse: How Societies Choose to Fail or Survive (2006) περιγράφει πολύ γλαφυρά την εξαφάνιση ολόκληρων κραταιών πολιτισμών. Δίχως προειδοποιητικούς ρόγχους επικείμενου θανάτου πανίσχυρες κρατικές οντότητες βρέθηκαν από την αίγλη της ισχύος στο περιθώριο και την εξαφάνιση. Όπως περιγράφει ο Bryan Ward-Perkins (The Fall of Rome And the End of Civilization, 2005) μέσα σε λιγότερο από 60 χρόνια η Ρωμαική αυτοκρατορία βρέθηκε από μια σχετική ισορροπία στο ξεκίνημα του 5ου μχ αιώνα στα σκοτάδια της κυριαρχίας των απολίτιστων Γότθων.


Σε όλες τις περιπτώσεις η κατάρρευση ξεκινά από την έλλειψη πόρων, τα μεγάλα ελλείμματα και την αδυναμία εξασφάλισης των προοπτικών των μελλοντικών γενεών. Δίχως προειδοποίηση οι ηθικοί δεσμοί της κοινωνίας γκρεμίζονται, οι πολίτες φατριάζουν και αλληλοσπαράσσονται ενώ οι εξωτερικοί επιβουλείς εκμεταλλεύονται την κατάσταση και εισβάλλουν, λεηλατούν η και κατακερματίζουν. Ενώ η κατάσταση με βάση αυτά τα δεδομένα εμφανίζεται ανησυχητική για τις ΗΠΑ είναι περισσότερο απειλητική για την Ευρώπη και σχεδόν εφιαλτική για την Ελλάδα. Με χρέος που φτάνει στο 120% του ΑΕΠ η χώρα υποχρεώνεται να δανείζεται για να πληρώνει αυτά που χρωστάει και για να επιβιώσει. Είναι στη διάθεση των δανειστών της να προκαλέσουν κοινωνική αναστάτωση, αποστερώντας την χώρα από τους αναγκαίους πόρους για την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων της. Όπως σημειώνει ο Diamond, “εάν οι άνθρωποι μοιράζονται λιγότερους πόρους από τους απαραίτητους για την επιβίωσή τους, οι νόμοι και οι ηθικές αξίες κατακρημνίζονται, οι κυβερνήσεις πέφτουν και οι άνθρωποι φθάνουν μέχρι και του να δολοφονούν ο ένας τον άλλο. Αυτό συμβαίνει παντού. Ουδείς εξαιρείται». Η θρυαλίδα που θα μπορούσε να προκαλέσει και εδώ την ανεπιθύμητη κατάρρευση είναι παρούσα. Το ζήτημα είναι ποιος, εάν και πότε θα ανάψει το φυτίλι!


Η λύση μπορεί να βρεθεί όχι στην φροντίδα των παιδιών μας αλλά στην αντίστοιχη του μέλλοντός του δικού τους και των δικών τους παιδιών. Αν δανειζόμαστε για να καλύψουμε τις δικές μας ανάγκες καταδικάζουμε την κοινωνία σε παρακμή και διάλυση. Αφαιρούμε χρήματα, για να ζήσουμε εμείς καλά, από τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Η απομάκρυνση από το χείλος της καταστροφής, από το γκρέμισμα δηλ. στο χάος, μας επιβάλλει να απομακρυνθούμε από τον αποχαυνωτικό κοινωνισμό κάποιων πολιτικών χώρων και να κόψουμε τις συνήθειες που μας οδηγούν στην υπερχρέωση. Όπως περιγράφει ο Diamond, oι κάτοικοι της Γροιλανδίας όπως και εκείνοι της νήσου του Πάσχα θα είχαν επιβιώσει αν είχαν εγκαταλείψει συνήθειες που αντικειμενικά το φυσικό και το κοινωνικό τους περιβάλλον ήταν αδύνατον πλέον να στηρίξει. Για εμάς η πρόκληση είναι η δραματική περικοπή του δαπανηρού και άχρηστου σε πολλούς τομείς δημόσιου τομέα. Και η οικοδόμηση μιάς κοινωνίας δυναμικής, σφριγηλής στα πλαίσια του ελεύθερου ανταγωνισμού, δίχως την τροχοπέδη ξεπερασμένων και δύσκαμπτων προστατευτισμών. Να επικεντρωθούμε δηλ. ολοκληρωτικά σε σοβαρές και παραγωγικές δραστηριότητες που θα φέρουν πλούτο και πλεονάσματα πόρων στη χώρα.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ…

ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ…

 

Η έκφραση της λαικής οργής μπορεί να είναι τρομακτική όταν ξεσπάει με πάθος απελευθερώνοντας κρυμμένες για χρόνια μέσα της απογοητεύσεις και ατέλειωτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες. Ετυχε να βρεθώ για λίγες ώρες στο κέντρο παρόμοιων λαικών διαμαρτυριών που σαν χείμαρρος έπνιξαν το κέντρο του Μπισκέκ, της πρωτεύουσας του απόμακρου Κιργκισταν. Με έκδηλη την έλλειψη κεντρικού συντονισμού και οργάνωσης ο καθένας μπορούσε να διακρίνει στις χειμαρρώδεις επελάσεις των νέων αλλά κι αρκετών μεσήλικων πολιτών το μένος του προδομένου κι απογοητευμένου ανθρώπινου όντος.

Καμιά αστυνομική δύναμη η κρατική εξουσία δεν μπορούσε να συγκρατήσει την πραγματική ανθρωποθάλασσα που κατάκλυζε τους δρόμους και τις πλατείες και κατέλυε τα πάντα. Κι όλα αυτά για λόγους συγκεκριμένα απροσδιόριστους. Με στόχο μια κυβέρνηση που δεν είχε κάνει προκλητικά αρνητικά πράγματα. Επιχειρούσε απλά να διαχειρισθεί μια εξαιρετικά αρνητική κατάσταση που είχε κληρονομήσει από την έκδηλα αποτυχημένη προκάτοχό της.

Μήπως σας θυμίζει τίποτα αυτό; Η λαική οργή δεν συγκρατείται. Και αργά η γρήγορα εκδηλώνεται. Ανεξάρτητα από προθέσεις και χειρισμούς, όταν τα αδιέξοδα διογκώνονται εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Και οι λαοί ποτέ δεν έχουν η δεν αναγνωρίζουν ευθύνες και στις δικές τους ετυμηγορίες. Θυμηθείτε την Μικρασιατική καταστροφή. Η πτώση όμως ξεκίνησε με την καταψήφιση του Βενιζέλου και την επαναφορά του βασιλιά. Που ήταν σχεδόν κόκκινο πανί, λόγω της προηγούμενης φιλο-γερμανικής του στάσης, τα μάτια των συμμάχων μας. Και η Ελλάδα εγκαταλείφθηκε. Και η κατάρρευση ξεκίνησε. Εξιλαστήρια θύματα ανακαλύφθηκαν ανάμεσα στους πελαγωμένους τότε πολιτικούς. Κι όχι βέβαια στους πολίτες, που με την ετυμηγορία τους είχαν οδηγήσει τις εξελίξεις προς την καταστροφή.

Ετσι και τώρα, τα πλήθη αναπόφευκτα θα εξαγριωθούν βλέποντας πως δεν υπάρχει διέξοδος. Και πως χάνουν απολαύσεις και δικαιώματα που μέχρι και πριν λίγο λογίζονταν σαν δεδομένα και αναπαλλοτρίωτα. Στόχος θα είναι η πολιτική τάξη της χώρας. Η παρούσα και η προηγούμενη. Σε καμία περίπτωση όμως ο κόσμος δεν θα αναζητήσει ευθύνες στους ίδιους τους εκλογείς που μόνιμα επιβράβευαν λαικιστές, χυδαίους και αδίστακτους πολιτικούς και ηγέτες. Που καλωσόριζαν πολιτικές στηριγμένες στα δάνεια και στις ασύστολες κι’ ανεξέλεγκτες παροχές. Και καταδίκαζαν στο πύρ το εξώτερο και στην αφάνεια όσους (εκσυγχρονιστές η νεοφιλελεύθερους) είχαν το θάρρος και την εντιμότητα να επισημαίνουν τους κινδύνους και να συνιστούν περικοπές κι’ αυτοσυγκράτηση.

Η κυβέρνηση αν επιθυμεί να διασώσει πέραν τη τιμής και το κεφάλι της οφείλει να εξαγγείλει εθνική συστράτευση για την αντιμετώπιση των αδιεξόδων. Να εξηγήσει στον λαό – πέρα από τις όποιες κομματικές παρωπίδες - την ουσία του προβλήματος, τις ρεαλιστικές δυσάρεστες προοπτικές και την ανάγκη καινούργιου – σε εντελώς άλλες όμως βάσεις – ξεκινήματος.

Αν συνεχίσει ο καθησυχασμός και το χάιδεμα αυτιών οι εξελίξεις θα είναι τραγικές. Αυτό που αντίκρισα στο Μπισκέκ δεν θα είναι παρά ένα μικρός πρόλογος της αληθινής τραγωδίας που στην χώρα μας θα ακολουθήσει…
 

Πλήρες Άρθρο »

Συνέντευξη στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Συνέντευξη στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

 

ΤΑ ΧΡΕΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΟΧΙ ΤΑ SPREADS

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1. Κύριε Ανδριανόπουλε, η ραγδαία άνοδος των επιτοκίων δανεισμού για το ελληνικό δημόσιο μετά την άνοδο των sreads που οδηγεί πλέον;

Προφανέστατα σε αδιέξοδο. Αν και δεν μπορεί να προδικάσει με σιγουριά κανείς την αυριανή η μεθαυριανή λ.χ. συμπεριφορά τους.

 

2. Μπορεί να κάνει κάτι η ελληνική κυβέρνηση ώστε να συγκρατήσει τα sreads;

Δεν καταλαβαίνω αυτή την παλαική υστερία με τα spreads. To πρόβλημα είναι η εξάρτησή μας από τoν δανεισμό. Κι όχι τα spreads. Αν πέσουν αύριο δεν θα πάψουμε, με τα σημερινά δεδομένα, να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε. Μπορεί λοιπόν να ξαναμεγαλώσουν θεαματικά σε ένα μήνα, σε έξη μήνες, σε ένα χρόνο. Θα ζούμε συνέχεια με το φάσμα της χρεοκοπίας; Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και τακτική. Και να παράγουμε πλεονάσματα. Για να αποπληρώνουμε σιγά σιγά τα χρέη μας και να μειώνουμε τον δανεισμό μας.

 

3. Φταίνε, λέτε, οι τυχόν ανεπίσημες διαρροές διαφόρων κυβερνητικών παραγόντων;

Και αυτό φταίει. Κυρίως όμως φταίει η βαθιά ελληνική νοοτροπία του κρατισμού. Που ζούμε με δανεικά και μεγαλώνουμε συνέχεια τον δημόσιο τομέα.

 

4. Κύριε Ανδριανόπουλε, φτάνουν τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση ή χρειάζονται επιπλέον μέτρα;

Τα όποια μέτρα αργούν. Και εν πάσει περιπτώσει δεν βλέπω πρωτοβουλίες για δομικές αλλαγές (κατάργηση δημόσιων φορέων, δραστική περικοπή της γραφειοκρατίας, σταθεροί φόροι, ευελιξία εργασιακών σχέσεων, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων). Και δεν υπάρχουν μέτρα. Το φορολογικό ακόμα (6 μήνες μετά την διαπίστωση του οικονομικού αδιεξόδου) δεν έχει καν ψηφισθεί. Σίγουρα θα υπάρξουν νέα ζητήματα. Και θα αφορούν, δυστυχώς, απολύσεις.

 

5. Τί πρέπει να γίνει εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα;

Αυτόνομα δεν μπορούν να γίνουν πολλά. Πρέπει να δείξουμε πως ουσιαστικά αλλάζουμε. Για να προσελκύσουμε εμπιστοσύνη. Σταθεροί νόμοι, σοβαρό κράτος, όχι νέοι φόροι κάθε χρόνο κλπ. Αμεσα θα πρέπει να καταργήσουμε μεγάλο κομμάτι του δημόσιου τομέα. Και να μειώσουμε δαπάνες. Πιθανώς έτσι να μπούν τα πράγματα σε κάποια σειρά.

 

6. Πιστεύετε ότι οδηγούμεθα πλέον, ως χώρα, σε πτώχευση;

Πιθανότατα. Αν και υπάρχουν ακόμα, πολύ μικρές βέβαια, δυνατότητες να την αποφύγουμε.

 

7. Βλέπετε να βγαίνουμε από τη ζώνη του ευρώ και να ξαναγυρνάμε στην δραχμή;

Αν φτάσουμε σε πτώχευση, αναπόφευκτα. Δεν είναι δυνατόν να μην είναι σε θέση το κράτος να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Πρέπει όμως γι αυτό, σε περίπτωση πτώχευσης, να τυπώσει το κράτος χρήμα. Ευρώ όμως δεν μπορεί να τυπώσει. Αρα; Η λογική μιλάει μόνη της. Μόνο δραχμές θα μπορούσαν να τυπωθούν. Μαζί βέβαια με στάση πληρωμών.
Επαναλαμβάνω όμως. Μόνο αν ξεκινήσει σοβαρή προσπάθεια μείωσης του δημόσιου τομέα και περιστολής δαπανών είναι πιθανό να αποφύγουμε τις πιο δυσάρεστες από τις εξελίξεις.

 

8. Η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι μονόδρομος;

Εξαρτάται. Γιατί αυτό είναι σε θέση να καλύψει ελάχιστες από τις άμεσες ανάγκες μας. Τα λεφτά που αυτό διαθέτει δεν καλύπτουν τις δανειακές μας υποχρεώσεις. Κι’ αυτουνού η παρέμβαση θα έχει ανάγκη δραστικών περικοπών δημοσίων δαπανών για να υπάρξουν αποτελέσματα. Αλλά δεν υπάρχει κι άλλος δρόμος με βάση τα δανεικά που χρειαζόμαστε. Πάντως είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει. Ο κόσμος δεν έχει καταλάβει το πρόβλημα. Και συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Το ζήτημα είναι απλο. Παράγουμε 100 και καταναλώνουμε 300. Συνεχίζοντας έτσι, τα τέλος είναι κοντά.

 

9. Τελικά η Σύνοδος Κορυφής της 25ης Μαρτίου δεν βοήθησε επί της ουσίας τη χώρα μας;

Η Σύνοδος εκτιμώ πως βοήθησε. Εμείς δεν κάνουμε σημαντικά πράγματα για να βοηθήσουμε τον εαυτό μας.

 


 

Πλήρες Άρθρο »

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

 

Η χώρα έχει επείγουσα ανάγκη να αναγεννηθεί. Μέσα από τα αδιέξοδα στα οποί μας οδήγησαν και ο λαικισμός και ο υπερβολικός κοινωνισμός ο τόπος οφείλει να αναδιοργανωθεί να συγκεντρώσει όσα αποθέματα ψυχής του απομένουν και δυναμικά να αντικρύσει το μέλλον. Δυστυχώς οι απίστευτες ανοησίες που ακούγονται και δηλητηριάζουν την νοημοσύνη του κόσμου λειτουργούν σαν τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια ανάκαμψης για την κατάκτηση του αύριο. Μια κοινωνία βουτηγμένη στον κρατισμό της βόλεψης, στον ωχαδερφισμό της αδράνειας και στην παθητική προσμονή παροχών από την «πολιτεία» δεν είναι δυνατόν να αγωνισθεί και να βγεί νικήτρια στον δύσκολο αγώνα που έχουμε, ίσως και δίχως να το θέλουμε, αναλάβει.

Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε κάποιες πικρές αλήθειες. Παρά τις απερίγραπτες «αναλύσεις» που καμιά φορά διαβάζω ο τόπος δεν πρόκειται να επιβιώσει δανειζόμενος. Τα δάνεια έχον λογική αν στηρίζονται σε μια οικονομία που παράγει εισόδημα / πλούτο με τον οποίο θα τα ξεπληρώσει και θα αναπτυχθεί. Μια οικονομία όμως που μόνο εισάγει και δανείζεται για να ξεπληρώσει τα δανεικά και για να εξασφαλίζει τα προς το ζήν είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει. Είτε υπάρχουν η Μέρκελ, το Μάαστριχτ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είτε όχι, η χρεωκοπία κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι μονόδρομος. Αν δεν αλλάξουμε συνήθειες, τρόπους ζωής και μεθόδους σκέψης η καταστροφή είναι αναπόφευκτη. Και γρηγορότερα απ’ όσο νομίζουμε μάλιστα.

Θα πρέπει στην προσπάθεια αυτή να βάλουμε όλοι πλάτη. Να συμμετάσχουμε όλοι στην προσπάθεια να αλλάξουμε μυαλά. Δεν είναι αυτό ζήτημα μοναχά των πολιτικών και των κομμάτων. Μας αφορά όλους. Μέσα Ενημέρωσης, Πανεπιστήμια, Επαγγελματικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, Τοπική Αυτοδιοίκηση και στέκια νεολαίας. Αν δεν μεταδώσουμε δυνατά το μήνυμα αυτοευθύνης που αναλογεί στον καθένα μας και την αποτίναξη της αρρωστημένης νοοτροπίας να τα περιμένουμε όλα από το κράτος δεν πρόκειται να γίνει τίποτα απολύτως. Η παρακμή θα μας συνεπάρει όλους μαζί. Στον βάραθρο των αδιεξόδων και της μιζέρειας.

Δεν είναι η ώρα τώρα για ελεγείες στη μνήμη χαμένων κρατικών παροχών και ανέξοδων ονείρων μιας επίπλαστης ευημερίας. Ας σταματήσουν πλέον διάφοροι τηλεοπτικοί αστέρες να προκαλούν την νοημοσύνη μας θρηνώντας παροχές που χάθηκαν και κρατικές ενισχύσεις που δεν έρχονται. Να έρθουν από που; Από πόρους που ποτέ δεν κερδήθηκαν; Από χρήματα που οι σκληρά εργαζόμενοι και φορολογούμενοι άλλων κρατών θεωρείται από κάποιους φυσικό να μας προμηθεύουν; Καιρός είναι να πάψουν αρθογράφοι και πνευματικοί ταγοί να αναμασούν ξόρκια κατά της παγκοσμιοποίησης και των ελεύθερων αγορών προπαγανδίζοντας πολιτικές απροσδιόριστες και ουσιαστικά ανύπαρκτες.

Για να προχωρήσουμε όμως και πάλι προς τα εμπρός οφείλει και η κυβέρνηση να μειώσει τους φόρους. Ακόμη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποστηρίζει πως δίχως ισχυρό λαικό εισόδημα δεν υπάρχει περίπτωση να αναβιώσει η αγορά μιάς χώρας. Και προτείνει μειώσεις στον ΦΠΑ και στην άμεση φορολογία!! Όταν κάτι τέτοιο προτείνουν τελευταία οι οικονομικοί εγκέφαλοι του ΔΝΤ (βλ. σχετ. τελευταίες μελέτες στην ιστοσελίδα του IMF) είναι ακατανόητο η κυβέρνηση (σοσιαλιστική κατ’ όνομα) να φορτώνει με φόρους την ελληνική κοινωνία – και ιδιαίτερα την κατοχή ακινήτων. Ισως επειδή η μείωση των φόρων αποτελεί βασική επιταγή της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας!!

Μαζί όμως με τον περιορισμό των φορολογικών επιβαρύνσεων η κυβέρνηση οφείλει να διευκολύνει την πορεία της χώρας προς την αναγέννηση καταργώντας τις απίστευτες ρυθμίσεις ο ελληνικός κρατισμός έχει επιβάλει πάνω στην λειτουργία των αγορών. Πρώτη ανάμεσά τους είναι η απελευθέρωση των λογής προστατευμένων επαγγελμάτων. Από το 1993 ήδη είχαμε παρουσιάσει στο τότε Υπουργικό Συμβούλιο πλήρη σχετική πρόταση. Η κυβέρνηση όμως τότε της ΝΔ, στο όνομα της ‘κοινωνικής ευαισθησίας’, την είχε …απορρίψει! Άλλο μέτρο θα πρέπει να είναι η κατάργηση και συγχώνευση κρατικών φορέων. Και την δυνατότητα αυτή διευκολύνει ο Ν. 2000 της δικής μας διακυβέρνησης του 1992. Τέλος, απαραίτητη είναι η απελευθέρωση του συστήματος των εργασιακών σχέσεων της χώρας. Δίχως ελεύθερες απολύσεις είναι ανέφικτες και οι όποιες καινούργιες προσλήψεις. Με πρόβλεψη βέβαια για προστασία και προετοιμασία για νέες επαγγελματικές ευκαιρίες των απολυόμενων.

Μόνο έτσι η αναγέννηση του τόπου υπάρχουν ελπίδες να πραγματοποιηθεί.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΟΙ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΟΙ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

 

Ο Βρετανός Υπουργός Καινοτομιών Peter Mendelson αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Τatler μια πραγματική πολιτική τραγωδία. «Παίρνει σε μιά νέα κυβέρνηση δυό χρόνια να καταλάβει πως λειτουργεί ο μηχανισμός του κράτους» είπε. «Θέλει στη συνέχεια άλλα δύο χρόνια για να πραγματοποιήσει τις όποιες αλλαγές. Και άλλα δύο στη συνέχεια ώστε να αρχίσουν να εμφανίζονται αποτελέσματα. Μέχρι τότε βέβαια έχει κατά πάσα πιθανότητα πάψει να βρίσκεται στην εξουσία». Αλλά και την εξουσία να μην έχει χάσει, μπορώ να προσθέσω εγώ, έχουν αναγκαστικά μεσολαβήσει εθνικές εκλογές και από τα πράγματα αλλάζουν, για να ικανοποιηθεί το λαικό αίσθημα, οι Υπουργοί κι ο ίδιος κύκλος ξεκινάει και πάλι από την αρχή.

Τελικά κυβερνά η γραφειοκρατία, επικρατεί η ακινησία και το αίσθημα ισχύος των δημοσίων υπηρεσιών παραμένει αλώβητο. Ο «Πρίγκηπας του Σκότους», όπως συνηθίζεται να αποκαλείται ο γνωστός αυτός Αγγλος πολιτικός λόγω της παρασκηνιακής του ισχύος στη διάρκεια της πρωθυπουργίας Τόνυ Μπλέρ στη Βρετανία, έχει συχνά τραβήξει τα ηνία της εξουσίας. Και μάλιστα σε περιόδους που η κυβέρνηση της οποίας μέλος υπήρξε επέφερε μεγάλες αλλαγής στις δομές της Βρετανικής πολιτικής πραγματικότητας. Κι εν τούτοις περιγράφει με τον πλέον γλαφυρό τρόπο τους εφιάλτες που βασανίζουν τους πολιτικούς που ασκούν εξουσία.

Ο αναχρονισμός των πολιτικών μας συστημάτων είναι προφανής. Σε μια εποχή που τα πάντα σχεδόν εξελίσσονται με θεαματικές ταχύτητες η πολιτική εξακολουθεί να βηματίζει με ρυθμούς χελώνας. Οι ταχύτητες των οικονομικών συναλλαγών έχουν πλέον ξεπεράσει και την πιο ασύλληπτη φαντασία. Ποσά μεγαλύτερα από τους προυπολογισμούς μεσαίου μεγέθους κρατών μετακινούνται από την μια άκρη τα γής στην άλλη με την κίνηση απλά ενός πλήκτρου ηλεκτρονικού υπολογιστή. Οικονομικές αποφάσεις που επηρεάζουν τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων παίρνονται σε λίγες μέσα ώρες κι’ εφαρμόζονται – ταρακουνώντας χρηματιστήρια και κλυδωνίζοντας τις οικονομίες δεκάδων χωρών – σχεδόν άμεσα.

Στον τομέα των επικοινωνιών και της ηλεκτρονικής τεχνολογίας οι εξελίξεις αφήνουν άναυδο τον απλό πολίτη. Δεν υπάρχουν πλέον τοπικές και εξωτερικές ειδήσεις. Ότι συμβαίνει σε μια γωνιά του κόσμου επηρεάζει άμεσα τις υπόλοιπες χώρες και οικονομίες της γής. Με το Διαδίκτυο τα πάντα διακινούνται ταχύτατα από την μια άκρη της γής στην άλλη και τίποτε πλέον δεν αφορά μεμονωμένους ανθρώπους και κοινωνίες.

Ενώ όμως σχεδόν τα πάντα εξελίσσονται με ρυθμούς αστραπιαίους, στον δημόσιο χώρο δομές και λειτουργίες βρίσκονται ακόμα ριζωμένες στα πρότυπα της Βικτωριανής εποχής. Ο συνδικαλισμός, το πανεπιστήμιο, το δημόσιο σχολείο, η εκκλησία αλλά και το σύνολο του πολιτικού συστήματος, κοντά στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, κινούνται πάνω στα πρότυπα των μέσων του 19ου!! Οι νέες ανάγκες των κοινωνιών δεν μπορούν προφανώς να εξυπηρετηθούν με μέσα και πρακτικές μας άλλης εποχής. Ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα αναζητείται.
 

Πλήρες Άρθρο »

ECONOMIC CRISIS: OPPORTUNITY FOR DEVELOPMENT

ECONOMIC CRISIS: OPPORTUNITY FOR DEVELOPMENT

 

Responding to the challenges of the economic crisis may pave the way for new opportunities to development and growth. Drawing upon the logic of sound economics and from the experience of endeavours by countries overcoming the burden of credit crunch and economic catastrophe it appears feasible to achieve substantial levels of growth. This can be done by exploiting the climate of uncertainty and instability that the global recession has produced to drive forward with programs of structural change and courageous new policies to amend outdated practices and parochial attitudes and misconceptions.

It is imperative to recognize that the economic crises open up opportunities for novel policies which are divorced from old certainties and perceived truths. Many believe that the solution out of economic hardship is heavy government investment to ailing sectors of the economy. This may be true in cases of balanced budgets and ample natural resources which make abundant funds available for new government initiatives. In the case of Uzbekistan, for example, the government successfully provided the Banks with adequate funding to put their finances in order and further assist private sector enterprises to achieve their business goals. Likewise, the government was able to support large infrastructure projects in heavy industry, agriculture and large public works (roads, railways, bridges). It is also worth noting that the government in Tashkent was able to provide tax reductions to sectoral businesses (i.e export industries) to sustain international competitiveness as well as allow small enterprises to survive in turbulent economic environments.

In most cases, however, these blessings are not available. The countries therefore that have the misfortune to struggle with major deficits and long term debts they will have to choose exit paths from the crisis with different attributes. The experience of heavy government spending within an environment of deficit budgets or large national debts have not proved hitherto successful. In Britain and the USA the heavy financing of the economy either through the Banks and other ailing financial institutions or through stimulus packages do not seem to have produced spectacular results. Likewise, foreign borrowing to finance consumption and public sector spending (and not exclusively long term investment projects like e.g in Uzbekistan) have proved disastrous. In Greece, for instance, foreign debt as a percentage of the country’s GNP has risen to an astronomical 120%. Traditional policies of government spending do not appear to offer solutions to the relative impasse.

It appears that structural changes and private sector solutions may provide the best opportunity for successful exit strategies. The natural instinct of governments in cases of financial trouble or deficits is to turn to heavy taxation. In an economic environment of creeping recession however and serious financial hardship further taxation does not guarantee increased money inflows. On the contrary, the tax burden stifles the economy and reduces public sector income. At the same time, the market suffers due to a lack of adequate purchasing power by large sectors of the population. Increased taxation therefore, is a mechanism of further public sector hardship rather than a tool to reduce deficit and balance budgets.

As the policies of the Uzbek government proved, reducing direct taxation enabled small enterprises to gain new footing in the economy while exports were significantly encouraged. It is obvious, that even with lower tax rates, the overall expanding performance of the economy provides the coffers of the state with more income from taxpaying actors.

Another important feature of a successful exit strategy from the embrace of crisis and recession is the attraction of foreign direct investment. To achieve this some important structural changes have to be effected. Apart from the low rates of taxation it is necessary to establish a stable, simple and comprehensive tax regime in the country. Taxes have to be simple, easy to discern and without need of expert taxation officials to interpret laws and government regulations. Moreover, they need to be stable. In a country with frequent changes of its tax requirements there is a slim chance that foreign investors will be attracted and make the precarious effort to start a business adventure in its economy. Along with the stable tax regime it is necessary that bureaucratic red tape is radically reduced. In countries where the start of an enterprise calls for innumerable permits, many administrative approvals and countless inspections it is evident that few, if any, foreign investors will risk their capital. Doubtful and blurred business requirements lead to limited entrepreneurial initiatives.

Growth finally calls for a radical reordering of a state’s labor legal provisions. When free redundancies are prohibited by law for the sake of protecting employment the final result is the prohibition of employment itself. Very few employers decide to expand their employee or labor force when they know that in case of economic hardship it will be next to impossible either to change their employees or fire some of them for salvaging their enterprise. Making the labor legal environment more flexible allows for the creation of more jobs, encourages more employment opportunities and allows employers and workers to cooperate in a more trusting work environment. There is need of course of adequate protection of redundant employees for the duration of their remaining out of work.

It is also imperative for a growth strategy to open up the services market. This requires abandoning all provisions which prohibit entry to professions on the basis of special priority allocations, exclusive permits and favorable provisions for special social groups. It is impossible to establish a thriving market with barriers to movements from the one profession to the other. As the Uzbek paradigm proved it is also of paramount importance that dead end enterprises or bankrupt businesses are not salvaged by the state. They should be put under Bank servicing and sold to new owners or left to their fate. A dynamic free market regime recognizes profit and success but it also considers economic failure one of its essential features. It is a prescription to failure when an economy prohibits free entry of independent actors to the market but when it also prohibits failure and bankruptcy.

Crisis is a state of the economy when institutions are tried and established practices tremble. Many view crises in awe. Some fear its uncertainties and anticipate further

disaster. A crisis however can also establish new beginnings. A country can only gain if a crisis is viewed as an opportunity and not as a menace.
 

Πλήρες Άρθρο »