ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

Το 70% ετησίων δαπανών της χώρας είναι μισθοί του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Το 20% των δαπανών είναι τόκοι και τοκοχρεωλύσια για εξυπηρέτηση του εθνικού μας χρέους. Και το 10% των δαπανών πηγαίνει σε δραστηριότητες (έργα, προμήθειες, αγορές, εξοπλισμοί, εργολαβίες, επιδοτήσεις). Από αυτό το 10% προέρχονται τα ποσά που κατευθύνονται στην διαπλοκή και στους διάφορους ημέτερους. Δεν φθάνουν όμως αυτά για να δικαιολογήσουν την τραγική σημερινή οικονομική μας κατάσταση. Και για να βρούμε «που πήγαν, ακριβώς, τα λεφτά».

Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Και λένε την δική τους ιστορία. Οι μισθοί του δημοσίου πλησιάζουν τα 30 δις τον χρόνο. Στα δέκα τελευταία χρόνια του βαρύτατου δανεισμού συμποσούνται σε 300 δις ευρώ. Αυτές είναι οι αμοιβές του δημοσίου τομέα. Ακριβώς το χρέος της χώρας δηλαδή. Χρηματοδοτούμε ουσιαστικά δανειζόμενοι τον μεγαλύτερο δημόσιο τομέα από κάθε χώρα που βρίσκεται εκτός υπαρκτού σοσιαλισμού. Εχει μεγαλύτερο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων (συμπεριλαμβανομένου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού και της αστυνομίας) ο Νομός Πειραιώς για παράδειγμα από μιά ίση πληθυσμιακά με την Ελλάδα Πολιτεία των ΗΠΑ (λ.χ. το Οχάιο η την Αλαμπάμα) Τι ακριβώς κάνουν όλοι αυτοί;

Πως μιά μικρή χώρα σαν την δική μας έχει ανάγκη μιάς τόσο μεγάλης γραφειοκρατίας για την διεκπεραίωση των κοινωνικών και διοικητικών της υποχρεώσεων; Η λογική εκτίμηση είναι πως το δημόσιο πέφτει θύμα των εκλογικών αναγκών του πολιτικού συστήματος και μετατρέπεται σε παραλήπτη των πελατειακών αναγκών των κομμάτων και του πολιτικού τους προσωπικού. Η χώρα είναι αδύνατον να ορθοποδήσει και να ξεφύγει από την κατρακύλα προς το χάος αν δεν αλλάξει ριζικά το θεσμικό πλαίσιο άσκησης της πολιτικής. Η δομή δηλ. του πολιτικού συστήματος.

Οι πολιτικοί σαν μεμονωμένα άτομα είναι αδύνατον να αντέξουν το τεράστιο πολιτικό κόστος που συνεπάγεται η αναπόφευκτη μείωση του δημόσιου τομέα, με κατάργηση φορέων και υπηρεσιών, και η συνακόλουθη απόλυση υπαλλήλων. Αν όμως δεν μειωθεί δραστικά το κράτος δεν υπάρχει περίπτωση ανάκαμψης. Τα νούμερα είναι και εδώ αμείλικτα. Αυτή την ώρα το χρέος της χώρας βρίσκεται στο 120% του ακαθαρίστου εθνικού προιόντος. Και χρειαζόμαστε σε ετήσια βάση περίπου 50 δις, ευρώ, συν τις όποιες δημόσιες εισπράξεις, για να ξεπληρώσουμε τις εσωτερικές και διεθνείς μας (δάνεια) υποχρεώσεις. Με βάση την όποια λογική πορεία των επιτοκίων και την διακύμανση του εθνικού εισοδήματος έχει υπολογισθεί πως αν μπορέσουμε να μηδενίσουμε το έλλειμμα (σε ετήσια βάση δηλ. να μην μπαίνουμε μέσα) το χρέος το 2013 θα φθάσει το 130% !!

Με το σταυρό προτίμησης και τα δεσμά των πελατειακών σχέσεων αυτό είναι αδύνατο. Η οριστική καταστροφή είναι προ των πυλών.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ «ΚΑΚΟΙ» ΞΕΝΟΙ

ΟΙ «ΚΑΚΟΙ» ΞΕΝΟΙ

 

Μας εγκατέλειψαν λοιπόν οι φίλοι και οι σύμμαχοί μας. Σε μια άσχημη για την Ελλάδα στιγμή οι ξένοι βρέθηκαν απέναντι, αντί να είναι στο πλευρό μας. Οι Γερμανοί μάλιστα τόλμησαν να ασκήσουν κριτική για κάποια ιερά θέσφατα της δημόσιας ζωής μας. Όπως είναι οι πρόωρες συντάξεις σε υγιέστατες γυναίκες και σε κόρες κρατικών λειτουργών. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να στρέφονται εναντίον μας εκείνοι ακριβώς που σε τέτοιες ώρες όφειλαν να μας στηρίξουν και να μας απελευθερώσουν απo τα αρπακτικά νύχια των διεθνών κερδοσκόπων;

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η κεντρική καινούργια αφήγηση που διακινείται από πολιτικά στελέχη διαφορετικών χώρων, σχολιαστές και ΜΜΕ προς τα αυτιά ενός ουσιαστικά αποσβολωμένου λαικού ακροατηρίου. Και κινδυνεύει να γαλουχήσει ψυχώσεις και αρνητικά αντανακλαστικά που θα πληρώσουμε και πάλι ακριβά στο μέλλον. Μόνιμα για το κάθε τι δυσάρεστο αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους. Που θα μας καθησυχάσουν ψυχικά και θα από-ενοχοποιήσουν κάθε ίχνος ενδεχόμενης ευθύνης που κάποιοι πιθανότατα θα μπορούσαν ενδόμυχα να αναπτύξουν.

Υπάρχουν κατ αρχήν ζητήματα θεσμικής φύσης που επιμένουμε να αγνοούμε. Η συνθήκη του Μάαστριχτ απαγορεύει ρητά την οικονομική στήριξη μέλους της ευρωζώνης που αδυνατεί να ανταποκριθεί στα κριτήρια του ελλείμματος. Κι από την άλλη η βασική ανησυχία της Γερμανίας και άλλων χωρών είναι η σταθερότητα του νομίσματος. Κάτι εξ άλλου που έχει διατυπωθεί και σε απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας. Κινήσεις λοιπόν χρηματοδότησης που βρίσκονται έξω από τις προυποθέσεις δημιουργίας της ευρωζώνης αποτελούν για τους Γερμανούς παράνομες κινήσεις, ικανές να οδηγήσουν την χώρα, την Γερμανία δηλ., εκτός ζώνης του ευρώ!!

Μέσα στο πλαίσιο αυτό οφείλει κάποιος να εκτιμήσει και τις δικές μας πολιτικές που προκάλεσαν το πρόβλημα. Υπερδανεισμός για κατανάλωση, «αναδιανομή»(!) εισοδήματος με δανεικά, το δημόσιο μηχανισμός απορρόφησης της ανεργίας και, μέσω διαφθοράς, «σκοτεινής» διόγκωσης των εισοδημάτων. Επίπλαστη ευημερία με χρήματα που δεν υπήρχαν και με τις ενισχύσεις της ευρωπαικής ένωσης – που σήμερα βέβαια – μετά τις αποκαλύψεις - ενοχλεί τους σκληρά εργαζόμενους λαούς της.

Οσο για την συνωμοσία των κερδοσκόπων εναντίον της χώρας μας παραθέτω αποσπάσματα από το εξαιρετικό σημείωμα του Στέφανου Αναστασιάδη στην ιστοσελίδα e-rooster (Credit Default Swaps: Λαϊκισμός & Πραγματικότητα): «Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι η αγορά των CDS χρησιμοποιήθηκε για «κερδοσκοπία» εναντίον της Ελλάδος. Αντίθετα, αυτή η αγορά προσφέρει τα εργαλεία και την ρευστότητα που είναι αναγκαία για την διαχείριση ρίσκου των επενδυτών. Εάν δεν υπήρχαν τα CDS, οι επενδυτές των ομολόγων θα ζητούσανε μεγαλύτερο spread σαν αποζημίωση για την έλλειψη ρευστότητας και την συνεπακόλουθη αύξηση επενδυτικού ρίσκου»

Μετά την αναθεώρηση του ελλείμματος προς τα πάνω, γίναμε η χώρα με το μεγαλύτερο έλλειμμα και την μικρότερη αξιοπιστία στην ΕΕ, μειώνοντας την δυνατότητα εξυπηρέτηση του χρέους. Η έλλειψη μέτρων για αρκετούς μήνες έκανε τα πράγματα χειρότερα. Όσοι επενδυτές είχαν ελληνικά ομόλογα έτρεξαν να αγοράσουν ασφάλεια. Η ασφάλεια ακρίβυνε, ακολουθώντας τα spreads των ομολόγων. Κάποια hedge funds στοιχημάτισαν υπέρ της χρεοκοπίας ενώ κάποια άλλα κατά. Μετά τα μέτρα και κάποιες λεκτικές εγγυήσεις, η πιθανότητα χρεοκοπίας μειώθηκε. Κάποια hedge funds βγάλανε λεφτά, κάποια άλλα έχασαν.

»…Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο λοιπόν που να δείχνει ότι η αγορά των CDS χρησιμοποιήθηκε για «κερδοσκοπία» εναντίον της Ελλάδος. Αντίθετα, αυτή η αγορά προσφέρει τα εργαλεία και την ρευστότητα που είναι αναγκαία για την διαχείριση ρίσκου των επενδυτών. Εάν δεν υπήρχαν τα CDS, οι επενδυτές των ομολόγων θα ζητούσανε μεγαλύτερο spread σαν αποζημίωση για την έλλειψη ρευστότητας και την συνεπακόλουθη αύξηση επενδυτικού ρίσκου».

Είναι φανερό πως μοναχά κοιτώντας στον καθρέφτη θα αντικρύσουμε τον πραγματικό υπεύθυνο των σημερινών μας αδιεξόδων. Άποιοι όμως που στον καθρέφτη βλέπουν μόνιμα τον Μεγαλέξανδρο δύσκολα θα ομολογήσουν την αλήθεια. Ανακουφίζονται ανακαλύπτοντας υπεύθυνους κάπου αλλού. Τους Αμερικάνους, τους Γερμανούς, τους Εβραίους, τους κερδοσκόπους, την παγκοσμιοποίηση και, βέβαια, τους μεταρρυθμιστές και τους …νεοφιλελεύθερους. Δεν βλέπουν ποτέ την δική μας τσαπατσουλιά, απληστία, πονηριά και, πολλές φορές, ανικανότητα. Δυστυχώς, τώρα πιά άρχισαν να τα βλέπουν όλοι οι άλλοι.
 

 

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ

 

Willem Keizer, Bert Tieben and Ruby van Ziip, Austrian Economics in Debate. Routledge: London, 1997

Walter E. Williams, Liberty Versus the Tyranny of Socialism. Hoover Institution: Stanford, 2008

Στους δύσκολους καιρούς που περνάμε πολλοί αναζητούν διέξοδο σε θεωρητικά γυμνάσματα και ακαδημαικές θεωρίες. Από παντού όμως τα μηνύματα που έρχονται είναι πως αν πρόκειται να υπάρξει ανάκαμψη αυτή δεν πρόκειται να προέλθει από τα δοκιμασμένα κι αποτυχημένα πειράματα του κρατικού παρεμβατισμού. Αν και πολλοί πανηγύρισαν για την υποτιθέμενη «επιστροφή του κράτους» μετά την παγκόσμια κρίση του 2008 και τις τεράστιες δημόσιες χρηματοδοτήσεις επενδυτικών τραπεζών και ορισμένων ιδιωτικο-αφαλιστικών φορέων, τα αποτελέσματα που ακολούθησαν μάλλον συννέφιασαν την αισιοδοξία τους.


Ορισμένοι άρχισαν να θυμούνται παρόμοιους πανηγυρισμούς από τα χρόνια του Προέδρου Τζώρτζ Μπούς, ο «συμπονετικός καπιταλισμός» του οποίου είχε φέρει στο προσκήνιο τις παραδοσιακές πατερναλιστικές τάσεις του κλασσικού συντηρητισμού. Και είδαμε βέβαια που τελικά οδήγησε την οικονομία των ΗΠΑ, το τραπεζικό της σύστημα και την παραγωγική της δομή. Η επιβολή προστατευτικών δασμών για την προστασία εγχωρίων βιομηχανιών αποξένωσε την κυβέρνηση Μπούς από την λεγόμενη «ιδεολογική επανάσταση» των οπαδών του μικρότερου, λιγότερο παρεμβατικού και με περιορισμένη γραφειοκρατία κράτους.

Ο απίθανος στρόβιλος ύφεσης που έχει ξεσπάσει πάνω στην οικονομία των ΗΠΑ, και που βέβαια έχει επηρεάσει τις παγκόσμιες αγορές και εξελίξεις, ήταν αποτέλεσμα των παραλογισμών που κυριάρχησαν στην οικονομική πολιτική των ετών αυτών. Η ιδεοληψία για την «κοινωνία των ιδιοκτητών κατοικίας» (home ownership society) που επιχειρήθηκε να οικοδομηθεί με άνευ εμπραγμάτων εγγυήσεων θαλασσοδάνεια, ξεφούσκωσε με απίστευτη ένταση. Οι συνακόλουθες κυβερνητικές προσπάθειες για την διάσωση των τραπεζών πλημμύρισε πολλά κράτη με χρέη και ελλείμματα. Με αποτέλεσμα σήμερα η κρίση των τραπεζών να έχει μετατραπεί σε σοβαρότατη κρίση κρατών. Σύμφωνα με σχόλιο του Economist («New dangers for the world economy», Feb 11th 2010),που δίχως περιστροφές επισημαίνει την σοβαρότατη δημοσιονομική δίνη στην οποία έχουν εμπλακεί πολλές χώρες του κόσμου λόγω αδυναμίας εξυπηρέτησης χρεών, οι χώρες της Δύσης θα είναι αδύνατον να βγούν από τα αδιέξοδα με αυξήσεις φόρων και επιβαρύνσεις των αγορών.


Κοντολογής, οι επιλογές των μεγάλων δημοσίων παρεμβάσεων στην οικονομία συνιστούν την ουσία του προβλήματος, κι όχι διέξοδο για την αναζήτηση πραγματικής λύσης. Για χώρες όπως η Ελλάδα η δημοσιονομική κρίση αποτελεί ίσως και μέσο για οριστική επίλυση των βαθύτατα ριζομένων δυσκαμψιών των οικονομικών της δομών. Τα κολοσσιαία ποσά που διοχετεύθηκαν στην ελληνική οικονομία από δάνεια και κοινοτικές επιδοτήσεις ξοδεύτηκαν σε αλόγιστες παροχές και σε απίστευτες μισθοδοσίες ολόκληρων στρατών ουσιαστικά αχρείαστων δημοσίων υπαλλήλων. Για τους έλληνες αγρότες εξασφαλίσθηκαν από την Ε.Ε. 500 περίπου δισ ευρώ στα χρόνια που η χώρα μετέχει στην κοινή ευρωπαική αγροτική πολιτική. Τα χρήματα αυτά, αντί για εκσυγχρονισμό καλλιεργειών και την μετατροπή του αγροτικού πληθυσμού σε επιχειρηματίες της γής, ξοδεύτηκαν σε εισοδηματικές ενέσεις, σε καταναλωτικές δαπάνες (αγορές αυτοκινήτων πολυτελείας και ακριβές οικοδομές) και σε διασκέδαση. Παράλληλα, η συνολική μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων (δίχως υπερωρίες, εκτός έδρας έξοδα, κινητά και πιστωτικές κάρτες, συμβάσεις έργου και stage) φθάνει τα 30 δισ ευρώ τον χρόνο. Μέσα στα δέκα τελευταία χρόνια τα ποσά μισθοδοσίας του δημοσίου, συμποσούνται στο σύνολο του εξωτερικού χρέους της χώρας!!

Δεν είναι δύσκολο για κάποιον λοιπόν να καταλάβει, για την Ελλάδα λ.χ., «που πήγαν τα λεφτά». Η εμπειρία αυτή θα μας επιτρέψει τουλάχιστον να μάθουμε από τα λάθη μας και να προχωρήσουμε στο κοινά προδιαργαφόμενο για όλους μέλλον του κόσμου; Το τέλος του κρατισμού σαν εργαλείο εξόδου από την κρίση, με φαεινό παράδειγμα το αποτυχημένο μοντέλο Ομπάμα στις ΗΠΑ και Μπράουν στην Βρετανία, μας οδηγεί σε άλλες προτεραιότητες και συμπεριφορές. H εξέλιξη αυτή κάνει ιδιαίτερα επίκαιρο το βιβλίο των Keizer, Tieben και van Ziip που ξεκλειδώνει τα λειτουργικά μυστικά της Αυστριακής Σχολής των Οικονομικών (Austrian Economics in Debate). Mιά αιρετική αντίληψη κάποτε για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων η Αυστριακή Σχολή έφθασε σε επίπεδα παγκόσμιας περίπου ορθοδοξίας με την καταξίωση του πιό διαφημισμένου μέλους της, του μέντορα της Μάργκαρετ Θάτσερ, Φρήντριχ φον Χάυεκ.

Εκεί που οι Αυστριακοί διαφέρουν από τους συναδέλφους τους οικονομολόγους των άλλων ρευμάτων σκέψης είναι στην έμφαση που δίνουν στον ρόλο του ατόμου - επιχειρηματία και στην αυθόρμητη τάξη των πραγμάτων για την διαμόρφωση των οικονομικών εξελίξεων. Δεν υπάρχει περίπτωση μιά οικονομία να στηριχθεί στην εφαρμογή ενός οικονομικού σχεδίου, υποστηρίζουν. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατον να είναι αποτελεσματικό εφ’ όσον κανείς δεν είναι σε θέση να έχει στην διάθεσή του όλες τις πληροφορίες για την συμπεριφορά των αγορών.

Είναι αυτονόητο πως η χώρα θα πρέπει να εγκαταλείψει τις παλιές συνήθειες των μεγάλων δημοσίων δαπανών. Και να στραφεί σε λύσεις που προέρχονται από τις αγορές. Ο τρόπος σκέψης των Αυστριακών ανοίγει δρόμους για την προώθηση παρόμοιων πολιτικών. Ιδιαίτερα σε μιά εποχή που η ανάκαμψη δεν μπορεί να έλθει παρά μοναχά από καινοτομικές ανακαλύψεις και την εμπορική τους αξιοποίηση. Σύμφωνα με το έγκυρο διεθνές περιοδικό ηλεκτρονικής τεχνολογίας Wired (“The New Industrial Revolution”, February 2010) στην εποχή των bits το μόνο που χρειάζεσαι είναι μιά ιδέα – για να κατακτήσεις τον κόσμο. Από εκεί κι έπειτα όλα εξαρτώνται από την ευκολία με την οποία στήνεται επιχείρηση, παράγεται το προιόν και προωθείται στην αγορά. Με τα μέτρα όμως κατάργησης πολλών δημόσιων φορέων και των λογής γραφειοκρατικών αφαιμάξεων που από τα πράγματα, εφ όσον βέβαια βάλουμε μυαλό, θα αναγκασθούμε να υιοθετήσουμε το διοικητικό πλαίσιο για την ανάπτυξη οικονομικών πρωτοβουλιών θα είναι καλύτερο.

Αυτό που χρειάζονται οι οπαδοί των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών είναι η απόκτηση της κυριαρχίας στον χώρο των ιδεών. Ωστε οι πολιτικές που επιβάλει η λογική της Αυστριακής Σχολής να έχουν στέρεο πολιτικό υπόβαθρο. Στον τομέα ακριβώς αυτόν οι μελέτες του Walter Williams (“Liberty Versus The Tyranny of Socialism”) καλύπτουν απαραίτητες ανάγκες και προσφέρουν υποστήριξη για δυναμικές εκστρατείες πειθούς. Από τον σκεπτικισμό για την ανθρώπινες ευθύνες στο ζήτημα της υπερθέρμανσης του περιβάλλοντος μέχρι την χρεοκοπία των δημοσίων συστημάτων παιδείας, υγείας και ασφάλισης και την λειτουργία της οικονομίας ο Williams με καθαρότητα και μαχητική επιχειρηματολογία εξηγεί γιατί οι λύσεις του κρατικού παρεμβατισμού οδηγούν σε τραγικά κοινωνικά αδιέξοδα η σε αναχρονιστικές λύσεις. Τα εργαλεία της ελεύθερης αγοράς προσφέρουν λύσεις για τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας με τρόπους απλούς, άμεσους και εδραιωμένους πάνω στην κοινή λογική.

Το βιβλίο του Williams βέβαια είναι μιά μεγάλη συλλογή κειμένων που ακουμπούν πάνω σε αναρίθμητα προβλήματα της διεθνούς, της οικονομικής και της κοινωνικής ζωής. Η έλλειψη συνέχειας στην αφήγηση ίσως να στερεί από κάποιους την χαρά της ολοκλήρωσης ενός μακρόσυρτου επιχειρήματος. Ακουμπάει όμως σε πλειάδα καυτών ζητημάτων για τα οποία καθημερινά ακούγονται του κόσμου οι αστήρικτες αθλιότητες. Οι σκέψεις του Williams αποδεικνύουν πως το μέλλον βρίσκεται σε επιλογές που απηχούν τις αξίες μιάς δημοκρατικά οργανωμένης καπιταλιστικής κοινωνίας. Που αν υποστηριχθούν με ενθουσιασμό και συνέπεια θα οδηγήσουν σε θεαματικά αποτελέσματα.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ

ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ

 

Δεν είναι ευχάριστο να μιλάς για δυσμενείς προοπτικές. Εν τούτοις η χώρα δύσκολα θα ξεφύγει από εξελίξεις στενάχωρες και ίσως εξουθενωτικές. Τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση, δυσάρεστα αλλά αναγκαία, είναι δυστυχώς αποκλειστικά εισπρακτικής φύσης. Φόροι άμεσοι και έμμεσοι και μείωση μισθών και επιδομάτων στον δημόσιο τομέα στοχεύουν σε μείωση του ελλείμματος. Αύξηση δηλαδή δημοσίων εσόδων και κάποια μείωση δαπανών. Τα προβλήματα εδώ είναι κυρίως δύο. Όλα αυτά τα μέτρα αποσκοπούν στην διευκόλυνση του εξωτερικού δανεισμού της χώρας. Που βέβαια χρεώνει παραπάνω την χώρα. Δίχως να λύνει μακροπρόθεσμα κάποιο πρόβλημα. Είναι μια μαύρη οικονομική τρύπα που καταβροχθίζει συνέχεια καινούργιους πόρους.

Το άλλο πρόβλημα είναι η βαθιά ύφεση στην οποία θα μπεί η χώρα, κυρίως με τους νέους υψηλούς φόρους. Η άνοδος των τιμών που φυσιολογικά θα ακολουθήσει την άνοδο του ΦΠΑ, ακόμα και στους κρατικοελεγχόμενους φορείς, θα συνοδευθεί από κάμψη της κατανάλωσης. Αυτό θα σημάνει κρίση στην μεταποίηση και το εμπόριο με προφανείς αρνητικές επιπτώσεις στην απασχόληση και την παραγωγή. Ακρίβεια λοιπόν μαζί με ανεργία και κρίση στην αγορά. Η κλασσική δηλαδή φόρμουλα του στασιμοπληθωρισμού. Που φυσιολογικά θα μειώσει την παραγωγή του ακαθάριστου εθνικού μας προιόντος. Δεν χρειάζεται ειδικές γνώσεις για να καταλάβει κάποιος πως έτσι τα αποτελέσματα των μέτρων που πάρθηκαν θα είναι και στατιστικά απογοητευτικά. Διότι αύξηση φόρων (κι αν ακόμη είναι επιτυχής) και μείωση δαπανών, με παράλληλη όμως κάμψη του εθνικού προιόντος, δεν πρόκειται στατιστικά να αλλάξει το οτιδήποτε στο έλλειμμα.

Το ελληνικό οκονομικό πρόβλημα δεν είναι ταμειακό. Είναι κυρίως διαρθρωτικό. Αλλά επέμβαση στο διαρθρωτικό μέρος της ελληνικής οικονομίας θα έχει σημαντικές πολιτικές συνέπειες. Είναι αδύνατον να αιτιολογηθεί μέσα από σοσιαλιστικές δοξασίες. Και θα ξενίσει βαθιά μια κοινωνία μαθημένη να ζεί σε ένα κλίμα που τα περιμένει όλα από την περίφημη, αλλά πλέον αναξιόπιστη, «πολιτεία». Το ζήτημα δεν είναι οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων. Αλλά ο αφύσικα μεγάλος τους αριθμός και ο ρόλος τους στον απόλυτο σχεδόν στραγγαλισμό της δυναμικής της κοινωνίας.

Διαρθρωτικές αλλαγές σήμερα δεν μπορούν να σημαίνουν τίποτε άλλο από «λιγότερο κράτος». Λιγότεροι δηλ. φορείς, λιγότερες διαδικασίες, λιγότερες άδειες, εγκρίσεις και κανονισμοί. Λιγότερες τέλος παρεμβάσεις στην λειτουργία της οικονομίας. Αυτό που στην πραγματικότητα όλα αυτά σημαίνουν είναι λιγότεροι, σταθερότεροι και απλούστεροι φόροι, οπωσδήποτε λιγότεροι δημόσιοι υπάλληλοι (αναπόφευκτες δηλ. απολύσεις) και ένα ευέλικτο σύστημα εργασιακών σχέσεων. Ελεύθερες δηλ. απολύσεις, ώστε να υπάρξουν πολύ περισσότερες προσλήψεις.

Είναι εντελώς ακατανόητες οι κραυγές συνδικαλιστών και κομμάτων της Αριστεράς που στρέφονται εναντίον κάθε παρόμοιας ιδέας. Η ουσιαστική απαγόρευση των απολύσεων, που ισχύει σήμερα, οδηγεί σε απαγόρευση των προσλήψεων, κάτι που εξ ίσου σημειώνεται σήμερα, με την διόγκωση της ανεργίας. Ουδείς προσλαμβάνει ανθρώπους για να τους απολύσει. Θα το κάνει μοναχά αν δεν του κάνει την δουλειά που του ζητάει, η αν χρειασθεί να αλλάξει επιχειρηματικό προσανατολισμό. Κάθε εργασιακό εμπόδιο σε όλα αυτά οδηγεί σε κλείσιμο επιχειρήσεων και σε μαζικές απολύσεις. Προτιμότερη λοιπόν είναι η διευκόλυνση των προσλήψεων παρά η απαγόρευση των απολύσεων.

Σε τηλεοπτική εκπομπή του BBC «ανακρίθηκε» ο Hugh Hendry, επικεφαλής του μεγαλύτερου βρετανικού hedge fund. Ο κατ’ εξοχήν λοιπόν κερδοσκόπος, που κατά πολλούς έλληνες παρατηρητές και πολιτικούς υπονομεύει την καλοπέραση των ελλήνων, ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτικός. «Εγώ» τόνισε ρισκάρω τα χρήματα τα δικά μου και των πελατών μου ποντάροντας πάνω στο ενδεχόμενο πως οι έλληνες δεν θα βάλουν σε τάξη το σπίτι τους. Από αυτούς εξαρτάται να με διαψεύσουν και να με καταστρέψουν οικονομικά. Προσφέρω ουιαστικά υπηρεσία. Γιατί τους πιέζω σε πραγματικούς χρόνους να τακτοποιήσουν την δημοσιονομική αναρχία που επικρατεί στην χώρα τους.»

Η καχυποψία που υπάρχει για την συνέπειά μας σε λόγους και έργα είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα. Με λίγα λόγια, δεν μας πιστεύουν. Κι’ όταν μειώνουμε μισθούς και επιδόματα στο δημόσιο αλλά την ίδια ώρα διορίζουμε κόσμο στην Βουλή, εξαιρούμε από τις ταμειακές μηχανές τα περίπτερα και τα βενζινάδικα, διατηρούμε κλειστά επαγγέλματα και δίνουμε επιδόματα σε λιμενεργάτες δεν βελτιώνουμε την σχετική μας εικόνα.

Ο Θεός λοιπόν να βάλει το χέρι του.

Πλήρες Άρθρο »

ΔΙΔΑΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ;

ΔΙΔΑΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ;

 

Για τους περισσότερους η οικονομική κρίση είναι απειλή. Υπάρχουν όμως και άλλοι που την βλέπουν σαν ευκαιρία. Οσοι αντιλαμβάνονται το βάρος του δημόσιου τομέα σαν τροχοπέδη για την πορεία και το μέλλον μας χώρας αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες απελευθέρωσης των οικονομιών τους από τα δεσμά αναποτελεσματικών γραφειοκρατιών και τα δημοσιονομικό βάρος του πανάκριβου κράτους.

Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς την συμπεριφορά κυβερνήσεων που προίστανται πολιτικών συστημάτων μαθημένων στην ακινησία οικονομιών τη προσταγής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα θα μπορούσε να είναι το Ουζμπεκιστάν. Η πολυπληθέστερη χώρα της Κεντρικής Ασίας και το σημαντικότερο από πολιτικής άποψης πολιτικό σύστημα της περιοχής έχει υποστεί τεράστιες καταστροφές στη διάρκεια του σοβιετικού της παρελθόντος. Η γεωργική της παραγωγή είχε περίπου εξουθενωθεί με την μονοκαλλιέργεια βαμβακιού ενώ τα ποτάμια και οι λίμνες της είχαν δηλητηριασθεί από τις χημικές ουσίες που πλημμύριζαν τις καλλιεργήσιμες πεδιάδες και κοιλάδες της χώρας. Δεν είναι τυχαίο πως η Θάλασσα της Αράλης, η πλέον γιγαντιαία- μετά βέβαια την Κασπία - λίμνη της περιοχής έχει κατά το ήμισυ τουλάχιστον μετατραπεί σε νεκρή έρημο από την ακατάπαυστη χρήση των νερών των γύρω ποταμών κι έχει μολυνθεί από τα χημικά που αυτοί μετέφεραν κι από την ραδιενέργεια των πυρηνικών δοκιμών που πραγματοποιούσε εκεί η Μόσχα της κομμουνιστικής εποχής.

Με ρημαγμένη γεωργία και με μια οικονομία πνιγμένη στην ακινησία του κεντρικού οικονομικού σχεδιασμού το Ουζμπεκιστάν αντίκρισε τα πρώτα χρόνια της πολιτικής του ανεξαρτησίας με άγχος και μεγάλες δυσκολίες. Επέμεινε όμως σε πολιτικές θεσμών δημοκρατικής διακυβέρνησης και απελευθέρωσης των αγορών. Η Τασκένδη, από μια σκυθρωπή πόλη κλασσικών σοβιετικών οικοδομών κι ελάχιστων καταναλωτικών αγαθών μεταμορφώθηκε σε μια πρωτεύουσα λαμπερή, με εντυπωσιακά μεταμοντέρνα κτίρια και σφύζουσες αγορές. Το στοίχημα της μεταμόρφωσης από οικονομία της προσταγής σε δυναμική και ακμάζουσα οικονομία της αγοράς δείχνει να κερδίζεται.
Ο δρόμος είναι βέβαια ακόμη ανηφορικός. Κι ο προκλήσεις μεγάλες. Οι δημοκρατικοί θεσμοί χρειάζονται εμπέδωση και κοπιώδη ακόμη επεξεργασία. Η δε οικονομία αν και βρίσκεται στον σωστό δρόμο η απόλυτη απογείωσή της προυποθέτει κάποιες σταδιακές αλλά ουσιαστικές ακόμη μεταρρυθμίσεις.

Στην πρόσφατη ομιλία του, μετά τις τελευταίες εκλογές, στη Βουλή της χώρας του, ο Πρόεδρος Καρίμωφ ανέφερε ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία. Παρά την παγκόσμια οικονομική κρίση το Ουζμπεκιστάν δείχνει να αντεπεξέρχεται με αυτοπεποίθηση και δυναμισμό. Σαν αποτέλεσμα δίχως άλλο των πετυχημένων επιλογών της κυβέρνησης στο τομέα της φιλελευθεροποίησης των αγορών και του περιορισμού της ανάμιξης του δημόσιου τομέα στις επιχειρηματικές δραστηριότητες η οικονομία της χώρας δείχνει μια ασυνήθιστη για την εποχή υγεία. Οι τράπεζες ισχυροποιούνται εξασφαλίζοντας αναβαθμίσεις απότυς αρμόδιους διεθνείς οίκους ενώ το Ουζμπεκιστάν σαν προορισμός διεθνών επενδύσεων παρουσιάζεται σαν όλο και περισσότερο ελκυστικός. Το ψαλίδισμα του δημόσιου τομέα μειώνει το κόστος του κράτους καθιστώντας τον εξωτερικό δανεισμό ευκολότερο και βαθιαία λιγότερο απαραίτητο. Η οικονομία στέκεται όλο και περισσότερο στα δικά της πόδια με βασικό μοχλό ανάπτυξς την ιδιωτική επιχειρηματική δράση- μαζί με την εκμετάλλευση των σημαντικών, αλλά όχι απέραντων, φυσικών της πόρων.

Το κράτος μετατρέπεται αποτελεσματικά από δυσκίνητο δυνάστη σε επιβοηθητικό μηχανισμό των πρωτοβουλιών της ιδιωτικής οικονομίας αλλάκαι σε παράγοντα εξασφάλισης της απαραίτητης κοινωνικής προστασίας γα τις ευαίσθητες κι αδύναμες ομάδες του πληθυσμού. Το μέλλον της μετά την οικονομική κρίση εποχής αποτελούν για το Ουζμπεκιστάν, σε αντίθεση με την καλομαθημένη και πνιγμένη στα χρέη δικιά μας κοινωνία, μια ενδιαφέρουσα προοπτική. Η απόμακρη χώρα αυτή της Κεντρικής Ασίας απέδειξε πως μέσα σε κάθε πρόβλημα βρίσκεται και μια καινούργια ευκαιρία. Αρκεί να υπάρχει η διάθεση για να εντοπισθεί και το πολιτικό θάρρος για την εκμετάλλευσή της.

Υπάρχει και για την χώρα μας ενδιαφέρον δίδαγμα από τις εξελίξεις αυτές. Ο εξωτερικός δανεισμός δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται για τις τρέχουσες καταναλωτικες ανάγκες του δημοσίου. Γιατί τα δάνεια πρέπει κάποτε να αποπληρωθούν. Κι αν δεν είναι λοιπόν παραγωγικά, είναι καταστροφικα. Οι πόροι της χώρας επίσης δεν μπορούν να διατίθενται σχεδόν ολοκληρωτικά για τις υποχρεώσεις του κράτους. Η ενίσχυση, μαζί με την απελευθέρωση, του ιδιωτικού τομέα είναι απαραίτητη. Γιατί αυτός παράγει πλούτο που είναι απαραίτητος στην ανάπτυξη και στην απομάκρυνση απ’ το τέλμα.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

                                                                ΣΧΟΛIA

 

ΤΙ ΜΕΛΛΟΝ ΕΧΕΙ Η ΝΔ;

Οπως είχα έγκαιρα προειδοποιήσει, η αναγκαστική στροφή της ΝΔ δεξιότερα, η προσέγγιση της κυβέρνησης προς συντηρητικότερους ψηφοφόρους  και οι ευφυείς μετριοπαθέστερες τελευταία κινήσεις του κ. Καρατζαφέρη οδήγησαν στα τελευταία δημοσκοπικά αποτελέσματα. Η κυβέρνηση παραμένει σταθερή (καλύπτει δηλ. από δεξιά ότι χάνει στα αριστερά), η ΝΔ συρρικνώνεται (έχοντας απώλειες και από τις δύο πλευρές) ενώ το ΛΑΟΣ ενισχύεται. Η ακατανόητη εμμονή του κ. Σαμαρά να στελεχώνει τα ηγετικά κλιμάκια της ΝΔ με πρόσωπα της Πολιτικής Ανοιξης  έχει το κόστος της. Η φυσιολογική συντηρητικότερή τους αντίληψη οδηγεί τη παράταξη στα δεξιά. Απ όπου όμως τώρα πιέζει προς το Κέντρο  κ. Καρατζαφέρης. Ακυρώνεται έτσι η αρχική ευχάριστη έκπληξη ενός συναινετικού Σαμαρά. Τελικά, αντί να απειλεί η ΝΔ το ΛΑΟΣ, είναι πιθανό να γίνει το αντίστροφο…
 

 

ΤΟ ΠΑΝΩ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Την επομένη ακριβώς ημέρα της ανακοίνωσης των σκληρών μέτρων κάποιας δημοσιονομικής πειθαρχίας ολόκληρη η πρόσοψη του αρμόδιου Υπουργείου Οικονομικών καλύφθηκε από ένα πανώ με το σύνθημα 'Να Μην Περάσουν Τα Μέτρα'!! Τι μήνυμα άραγε περνάει σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο, όταν το αρμόδιο για την εφαρμογή των μέτρων Υπουργείο διατυμπανίζει σε ολόκληρη την χώρα την προτροπή να μην περάσουν τα μέτρα; Δεν έχει σημασία αν το σχετικό σύνθημα αποτελεί προιόν των συνδικαλιστών του ΚΚΕ. Αυτοί τόσα καταλαβαίνουν, αυτά κάνουν. Το ερώτημα είναι πως είναι δυνατόν μιά δημόσια υπηρεσία, το μεγαλύτερο κτίριο στην κεντρική Πλατεία Συντάγματος, να 'καταλαμβάνεται' από καμιά τριανταριά συνδικαλιστές και περιφερόμενους ειδικευμένους στην επαναστατική γυμναστική οπαδούς της κας Παπαρήγα; Δεν έχει πλέoν μείνει τίποτα όρθιο σ' αυτή την χώρα. Γιατί να πληρώσουμε τους νέους φόρους; Οταν δεν υπάρχει σοβαρό κράτος; Ας σοβαρευτεί αυτό που λέγεται δημόσιο και τότε θα ανταποκριθούν οι υπόλοιποι πολίτες. Αλλοιώς, καλύτερα ας αναθέσουν στην ΓΓ του ΚΚΕ την ευθύνη να βρεί χρήματα για μισθούς και συντάξεις...  

 

NA ΣΤΗΡΙΧΘΕΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Ο Πρωθυπουργός μίλησε στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο σαν πραγματικός ηγέτης. Εδειξε την πορεία για την διάσωση του τόπου κι ανέλαβε την ευθύνη της ηγεσίας για την έξοδο από την κρίση. Ανεξάρτητα από ιδεολογικές διαφορές, πολιτικές διαφοροποιήσεις και προσωπικές αντιπαλότητες οφείλουμε όλοι να σταθούμε δίπλα του στον δύσκολο και κρίσιμο αυτό δρόμο. Ο αγώνας σήμερα δεν είναι για κάποιο κόμμα η για κάποιον πολιτικό. Η προσπάθεια είναι για την Ελλάδα και για το μέλλον των παιδιών μας.

 

ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΔΙΑΡΡΟΕΣ

Η κατάσταση των δημοσίων υπηρεσιών είναι πραγματικά απίστευτη. Με επιλεκτικές διαρροές σε «φιλικά» ΜΜΕ  καταστρέφουν την εικόνα της χώρας και κάνουν ζημιά στις μελλοντικές της προοπτικές. Πέρα από τον κατακλυσμό διαρροών τους τελευταίους μήνες για τα επικείμενα φορολογικά και άλλα οικονομικά μέτρα που έχουν τινάξει στον αέρα την όποια αξιοπιστία μας έχει απομείνει, κάποιοι στο Υπ. Οικονομικών επιλέγουν να διασύρουν επιχειρηματίες δίχως ορατό σκοπό και αποτέλεσμα. Σε κυριακάτικο φύλλο «αποκαλύφθηκε» πως  εφοπλιστής έχει ακίνητα και ψάχνονται οι πρόσοδοί τους. Διαβάζοντας το δημοσίευμα είναι φανερό πως δεν υπάρχει πουθενά η οποιαδήποτε παρατυπία η παρανομία όπως και οτιδήποτε μεμπτό στην επιχειρηματική συμπεριφορά του συγκεκριμένου προσώπου. Αποκαλύπτονται όμως προσωπικά δεδομένα και στοχοποιούνται άνθρωποι. Που το μοναδικό τους λάθος είναι πως εμπιστεύθηκαν το ελληνικό κράτος, τους νόμους του και την υποτιθέμενη πρόθεσή του να προσελκύσει επενδύσεις και χρήμα από το εξωτερικό. 

  

ΑΓΟΡΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΡΑΤΩΝ

Η επάνοδος του μεγάλου κράτους οδηγεί τις κοινωνίες στην καταστροφή.Μετά την στεγαστική κριση του 2008 αντί να αφεθούν οι αγορές να αυτορυθμισθούν παρενέβησαν οι κυβερνησεις και με χρήματα των φορολογουμένων κάλυψαν τα τεράστια ανοίγματα των μεγάλων επενδυτικών κυρίως Τραπεζών. Τώρα αντικρύζουμε ενα καινούργιο παράδοξο φαινόμενο. Οι διασωθέντες με δημόσιο χρήμα χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί στρέφονται εναντιον των κυβερνήσεων που τις διέσωσαν. Επιδιώκοντας οριακά έστω ωφέλη από τις δανειακές ανάγκες των κρατών. Ετσι, οι Τράπεζες συγκρούονται με κυβερνήσεις διακινδυνεύοντας σοβαρους πόρους τους οποίους όμως εξασφάλισαν από κρατικες χορηγείες.Ο κρατισμός λοιπόν τρώει τα σωθικά του. Αυτουπονομεύεται μέσα από την αυταρέσκεια της κυριαρχίας του. Η πορεία όμως στο αύριο είναι εξαιρετικά προβληματική.

 

                                      

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: Η ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ ΤΗΣ   ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ

Εχει στερέψει προφανέστατα η χώρα από φρέσκιες ιδέες. Την λύση θα δώσει ο λεγόμενος 'κρατικός καπιταλισμός', ισχυρίζονται τώρα σοβαροί εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου. Κρατικές επενδύσεις δηλ. και στενός ελεγχος της οικονομίας από το δημόσιο. Ο,τι συνέβαινε μέχρι σήμερα δηλαδή. Η διαφορά θα είναι πως θα έχουμε ...καλύτερους πολιτικούς (!). Πως ακριβώς θα γίνει αυτό; Αγνωστο. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο κρατικός καπιταλισμός καταλύει στην πράξη την οικονομία της αγοράς και βέβαια τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Που βέβαια ποτέ δεν θα επέτρεπε συγχωνεύσεις που διαμορφώνουν μονοπώλια στην αγορά. Και στηρίζει τις κατεστημένς επιχειρήσεις που επιζητούν κρατική προστασία. Το μοντέλο ανάπτυξης της μεταπολεμικής Ελλάδας, δηλαδή. Που είδαμε τελικά που μας οδήγησε. Ενα σύστημα που διαιωνίζει τις υπάρχουσες κυρίαρχες σχέσεις στην οικονομία και δεν κινδυνεύει η κατεστημένη επιχειρηματική τάξη. Μία από τα χρεωκοπημένα ίδια, δηλαδή.

 

MONEY TALKS - BULLSHIT WALKS

 Oι Αμερικανοί έχουν μια χαρακτηριστική φράση που περιγράφει με ιδιαίτερο τρόπο την ισχύ του χρήματος απέναντι σε κάθε άλλη δραστηριότητα. 'Money Talks- Bullshit Walks' (Τα χρήματα ομιλούν - οι κουράδες αποχωρούν). Η καθημερινη ζωή δεν κρύβει την αλήθεια αυτού του ισχυρισμού.Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αντιμετώπιση των μεγιστάνων του χρήματος από την ελληνική 'λαική' τηλεόραση. Στις εκπομπές λόγου συνηθως στριμώγνονται βουλευτές, υπουργοί, κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη. Και μπροστά στα μάτια ενός βαρυεστημένου κοινού λογοφέρνουν, τσακώνονται και συνήθως ...ομιλούν μη ακουόμενοι!! Οταν όμως κάποιος εκρόσωπος της κυρίαρχης οικονομικής τάξης αποφασίζει να μιλήσει, το σκηνικό αλλάζει. Το κατιναριό εξαφανιζεται, οι γραφικοί 'ταραξίες'των στούντιο χάνονται από τα πλατώ ενώ η τάξη και ο καθωσπρεπισμός επικρατεί. Οι συνεντεύξεις γίνονται πραγματικές συζητήσεις. Με τάξη, ηρεμία και σοβαρότητα. Το μήνυμα είναι φανερό. Η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται στα χέρια των γραφικών (και ανώριμων (;) ) πολιτικών αλλά των σοβαρών και κοινωνικά πανίσχυρων διαχειριστών του χρήματος. Με την μέθοδο αυτή βέβαια ο πολίτης παίρνει τα μηνύματά του. Και ενημερώνεται, από την συγκεριμένη συζήτηση βέβαια, καλύτερα. Διότι ακούει σε ατμόσφαιρα ηρεμίας και πολιτισμού ολοκληρωμένες απόψεις. Που οι πολιτικοί σχεδόν ποτέ δεν έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν. Το ερώτημα είναι γιατί μιά τέτοια ατμόσφαιρα πολιτισμού και ουσίας δεν υπάρχει στις συζητήσεις με πολιτικούς. Η απάντηση ειναι μάλλον απλή. Οι πολιτικοί οι ίδιοι έχουν υποβιβάσει τον εαυτό τους. Κατεξευτελίζοντας τις δημόσιες εμφανίσεις τους. Και αυτονόητα δεν συγκινούν πλέον τον κόσμο. Και γι αυτό φταίνε μόνο οι ίδιοι...


 

                         ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ;

Ο δεθνής διασυρμός της χώρας είναι απίστευτος. Πολλοι συμπατριώτες μας στο εξωτερικό δεν αποτολμούν να αποκαλύψουν δημόσια την εθνικότητά τους. Φοβούνται τα σχόλια πίσω από την πλάτη τους. Οσοι προσπαθούν να κάνουν δουλειές αντιμετωπίζουν αφόρητη καχυποψία. Εκείνοι που συνεργάζονται με ξένους σε ερευνητικά η ακαδημαικά ιδρύματα αντιμετωπίζουν ανεπανάληπτες καταστάσεις. Οι συλλογικές εργασίες υπονομεύονται ενώ η κρίση εμπιστοσυνης στα πρόσωπα των ελλήνων είναι τοσο μεγάλη που οι συνθήκες εργασίας πολλών από αυτούς είναι σχεδόν καταθλιπτικές. Πρέπει σύντομα να γίνει κάτι. Διαφορετικά η ζημιά θα είναι τεράστια και εξαιρετικά μακροχρόνια. Με ανυπολόγιστα καταστρεπτικά αποτελέσματα για τον τόπο.
 

 

ΧΩΡΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΧΩΡΑΦΙ

Μετά τις πρόσφατες τρομοκρατικές ενέργειες και την δολοφονία Παλαιστίνιου σε ξενοδοχείο του Ντουμπάι έχουν ξεκινήσει πυρετώδεις συζητήσεις σε Δύση και Ανατολή για την αύξηση της πολυπλοκότητας των μηχανισμών ασφαλείας που οφείλουν να θεσπισθούν ώστε να είναι πάρα πολύ δύσκολη η έκδοση παράνομων η πλαστών διαβατηρίων. Οι πάντες ανησυχούν για την ανεξέλεγκτη είσοδο υπόπτων στοιχείων που δυνατόν να προχωρήσουν σε εγκληματικιές η τρομοκρατικές πράξεις. Ολοι βέβαια εκτός του κράτους - οπερέτα. Που είναι βέβαια η Ελλάδα. Στην οποία περίεργοι ποαράνομοι μετανάστες εισέρχονται δίχως καθόλου έγγραφα. Και που μετά από ένα μικρό διάστημα περιορισμού σε νησιά αφήνονται ανεξέλεγκτα να κυκλοφορούν στους δρόμους και τις γειτονιές των ελληνικών πόλεων. Είναι αστείο άλλοι να ανησυχούν για την τρομοκρατία κι εμείς να δεχόμαστε δίχως τον παραμικρό έλεγχο χιλιάδες παράνομους 'πρόσφυγες' να μπαίνουν στην χώρ - με απώτερο στόχο βέβαια την μετακίνηση στην υπόλοιπη Ευρώπη. Είναι απίστευτη η ανευθυνότητα με την οποία χειριζόμαστε τα θέματα αυτά. Είναι αδιανόητο άτομα δίχως χαρτιά και αγνώστου ουσιαστικά ταυτότητας καιεθνικότητας να εισέρχονται τελικά στην χώρα.

  

Πλήρες Άρθρο »

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΔΑ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΔΑ

 

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Μίλτον Φρήντμαν συνήθιζε να λέει πως «δεν υπάρχει τσάμπα γεύμα». Για κάθε παροχή κι εύνοια έρχεται αργά η γρήγορα ο λογαριασμός. Ο για δεκαετίες ανοιχτοχέρης και «κοινωνικά ευαίσθητος» ελληνικός κρατισμός, το μοίρασμα ευημερίας δηλ. από δανεικά χρήματα κι από ανύπαρκτο πλούτο, ήταν αναπόφευκτο πως κάποια στιγμή θα χτυπούσε κόκκινο. Ο καθένας όμως πίστευε πως η άσχημη αυτή ώρα θα έφτανε την στιγμή που κάποιος άλλος θα είχε στα χέρια του τις τύχες του τόπου.

Τώρα πλέον που ήρθε η ώρα να πληρωθούν τα δανεικά για τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουμε μας φταίνε οι πάντες. Οι ξένοι, οι κερδοσκόποι, οι - συνήθως ύποπτοι – νεοφιλελεύθεροι, η παγκοσμιοποίηση και οι Γερμανοί. Περιέργως, δεν έχει ακουσθεί τίποτε – ακόμη – για τους εβραίους. Οι μόνοι που λείπουν από το σχετικό κάδρο είμαστε εμείς οι ίδιοι. Οι πολίτες αυτής της χώρας που συνειδητά και επίμονα για δεκαετίες επιβραβεύαμε όσους έδιναν και σκορπούσαν ενώ καταδικάζαμε κι αποδιώχναμε όσους καλούσαν σε σύνεση, νοικοκύρεμα κι αυτοσυγκράτηση.

Τώρα που η πραγματικότητα ξεδιπλώθηκε σε όλη την αποκρουστική της γύμνια όλοι τρέχουν να καλυφθούν. Ζητώντας ευθύνες από τους πολιτικούς, κατά κύριο λόγο. Που δεν λειτουργούσαν όμως στο παράλογο αυτό όργιο σπατάλης και παροχών παρά σαν εντολοδόχοι, κατά κύριο λόγο, των λαίμαργων καταναλωτικών τάσεων της κοινωνίας. Ακόμα και σήμερα, που η κρίση έχει ενσκήψει σαν σαρκοβόρο θηρίο επάνω μας, η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν εξανίσταται τόσο πολύ απέναντι στο γεγονός. Αντιδρά περισσότερο στις μεθόδους αντιμετώπισής του. Η αντικυβερνητική έκρηξη Παπουτσή στη Βουλή σαν έκφραση του παραδοσιακού, βαθέως και κρατικοδίαιτου Πασόκ είναι χαρακτηριστική.

Η ιδεολογία των παροχών και του βολέματος στον δημόσιο τομέα αισθάνεται προδομένη. Εκφράζοντας στην ουσία το σύνολο της Αριστεράς. Να μην ξεχνάμε πως προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει καταπολέμηση της ανεργίας μέσω διορισμού του συνόλου των ανέργων στο δημόσιο!! Δεν υπάρχει όμως ουσιαστικά αριστερή απάντηση στην κρίση. Είναι μια ιδεολογική θεώρηση δίχως διέξοδο. Που δηλώνει αδυναμία χάραξης εναλλακτικών δρόμων για το μέλλον.

Που βρίσκεται λοιπόν η ελπίδα; Μοναχά στην δραστική περικοπή των δαπανών του δημοσίου. Που την συνιστούν και οι διεθνείς οργανισμοί, οι μεγάλοι εκτιμητικοί οίκοι, η Ευρωπαική Ενωση, η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα. Κι όχι βέβαια στους φόρους. Που ρίχνουν την οικοινομία σε μια βαθύτερη δίνη αποτελμάτωσης και ύφεσης. Οι ιδεολογικές όμως καταβολές της κυβέρνησης την οδηγούν σε επιλογές περισσότερο φορολογικές παρά σε ουσιαστικότερες μειώσεις δαπανών. Η απομάκρυνσή της λοιπόν από τις ιδεολογικές της καταβολές, για την οποία διαμαρτύρονται ηγετικά της στελέχη, την φέρνει κοντύτερα στην λύση των προβλημάτων. Δεν συνεχίζει να τα μεγαλώνει.

Σήμερα πλέον η πραγματική αντιμετώπιση των προβλημάτων μας δεν εξαρτάται μόνο από εμάς. Είμαστε από καιρό υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε για να εκπληρώσουμε τρέχουσες υποχρεώσεις. Δεν μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, ούτε και να εξυπηρετήσουμε τα δάνεια που έχουμε πάρει, δίχως εξωτερικό δανεισμό. Αλλά με την αποκάλυψη των αδυναμιών μας και με τα ψεύτικα στοιχεία που δίναμε με διστακτικότητα πλέον μας δανείζουν. Κι όσοι το κάνουν απαιτούν υψηλά επιτόκια που επιβαρύνουν περισσότερο την οικονομία.

Το ερώτημα είναι τι θα γίνει αν στο προσεχές μέλλον δεν μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε τον απαραίτητο δανεισμό. Για να συνεχίσουμε να μεταφέρουμε ορισμένες υποχρεώσεις στο μέλλον. Και η πίεση γα τέτοιες κινήσεις μέσα στο 2010 είναι μεγάλη. Η Ευρώπη τότε δεν θα αρκεί να προσφέρει φραστική υποστήριξη. Θα πρέπει να διαθέσει ρευστότητα. Να βάλει δηλ. το πορτοφόλι εκεί που είναι σήμερα το στόμα της. Οι ευρωπαικές τράπεζες κινδυνεύουν σήμερα από μιά ελληνική πτώχευση. Επειγόντως όμως διορθώνουν τις θέσεις τους. Όταν κλείσουν τις σχετικές «τρύπες», τα πράγματα θα γίνουν επικίνδυνα για την χώρα μας. Ιδίως τώρα που και το πολιτικό κλίμα διαμορφώνεται αρνητικά για μας στην Ευρώπη.

Μοναδική ελπίδα είναι να συνειδητοποιήσουμε βαθιά όλοι το μέγεθος της κρίσης. Και να στηρίξουμε μέτρα, όχι ταμειακά, αλλά διαρθρωτικά (απελευθέρωση επαγγελμάτων, κατάργηση κρατικών φορέων και ρυθμίσεων, ευελιξία στην αγορά εργασίας, απλή και σταθερή φορολογία) που θα μας κάνουν ελκυστικούς στην εισροή ξένων επενδύσεων.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΑΘΩΟΙ ΚΑΙ ΕΝΟΧΟΙ

ΑΘΩΟΙ ΚΑΙ ΕΝΟΧΟΙ

 

Ποιος επι τέλους φταίει για το χάλι της ελληνικής οικονομίας αλλά και της χώρας μας γενικότερα; Εύκολος σάκος του μπόξ γίνονται οι πολιτικοί που πλέον φαίνεται να φταίνε για τα πάντα. Πιθανώς και για τους σεισμούς και τις καταιγίδες. Στο απυρόβλητο μένει πάντοτε η κακομαθημένη κοινωνία που συνήθως στηρίζει την φαυλότητα της πολιτικής εξουσίας και καταδικάζει δίχως δεύτερη κουβέντα κάθε κίνηση εξυγίανσης και ορθολογικής πολιτικής.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως από τον τόπο πέρασαν κυβερνήσεις καλές και έντιμες καθώς και κυβερνητικά σχήματα αναποτελεσματικά και τραγικά αποτυχημένα. Αν πάρουμε σαν κριτήριο επιτυχίας η αποτυχίας την συμβολή στην αύξηση των χρεών της χώρας η, αντίστροφα, την προσπάθεια περιορισμού τους αυτά που αντικρίζουμε είναι εντυπωσιακά. Η τελευταία κυβέρνηση Κων/νου Καραμανλή, καθώς και η κυβέρνηση Γ. Ράλλη που την διαδέχθηκε, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την σύνεση και την διαχειριστική μετριοπάθεια που της χαρακτήριζε. Η λαική πλειοψηφία όμως στράφηκε με μένος εναντίον τους, κατακρημνίζοντάς τες σχεδόν με βιαιότητα από την εξουσία.

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που ακολούθησε έθισε την ελληνική κοινωνία στην πλασματική ευημερία μέσω εξωτερικού δανεισμού. Η χώρα άρχισε να μοιράζει χρήματα από πηγές που δεν υπήρχαν. Η χώρα δηλ. άρχισε να ξοδεύει πόρους που δεν είχε. Η λαική υποστήριξη των επιλογών αυτών όμως υπήρξε εντυπωσιακή. Η απόλαυση αγαθών που κανείς δεν είχε δουλέψει για να παράγει μέθυσε τα λαικά κυρίως στρώματα που άρχισαν να συνηθίζουν σε ένα τρόπο ζωής πάνω και έξω από τις αντικειμενικές τους δυνατότητες. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, μετά και την αλησμόνητη προτροπή «Τσοβόλα δώστα όλα», απήλαυσε ανεπανάληπτη λαική στήριξη.

Δεν ήταν εύκολο να μπεί φρένο πλέον στις προσδοκίες για εύκολο και σχετικά άκοπο πλουτισμό. Ακόμη κι οι αγρότες, οι πλέον ευνοημένοι της κοινοτικής συμμετοχής της Ελλάδας, αντί να αναδιαρθρώσουν τις γεωργικές τους δραστηριότητες μετατράπηκαν σε δημόσιους υπάλληλους. Σε αποδέκτες δηλαδή ετήσιων τακτικών επιχορηγήσεων ανεξάρτητα από την απόδοση της δουλειάς τους. Οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Σημίτη έκαναν κάποιες προσπάθειες να συγκρατήσουν τον κατήφορο. Δίχως όμως ιδιαίτερο πάθος και δυναμισμό. Η εσωτερική υπονόμευση που αντιμετώπισαν υπήρξε σκληρότατη. Και οι δύο κυβερνήσεις κατηγορήθηκαν, για τις σχετικά δειλές τους πρωτοβουλίες, σαν νεοφιλελεύθερες. Οι μεν από την λεγόμενη λαική δεξιά. Και οι άλλοι από την νέο-παπανδρεική, και ακραιφνώς κρατικοδίαιτη, αριστερή της πτέρυγα.

Εκτοτε ο νεοφιλελευθερισμός ταυτίσθηκε στο λαικό θυμικό σαν ο αδυσώπητος εχθρός των όποιων, έστω και με δανεικά, κατακτήσεων. Δίχως βέβαια την όποια συζήτηση ουσίας για το περιεχόμενο των προτάσεών του. Και χωρίς προβληματισμό για την απόλυτη απουσία του από την ελληνική πολιτική σκηνή. Η Ελλάδα είναι η μοναδική ευωπαική χώρα δίχως κάποιο γνήσιο φιλελεύθερο κόμμα.

Οι νεοφιλελεύθερες λοιπόν προτάσεις πετάχθηκαν από όλους τους πολιτικούς χώρους στο καλάθι των αχρήστων. Χάθηκε έτσι η ευκαιρία να προσαρμοσθεί η οικονομία μας σταδιακά και δίχως αιματηρά οικονομικά σόκ στα νέα παγκόσμια δεδομένα. Κυριάρχησαν, με ευρεία βέβαια λαική στήριξη, οι αντιλήψεις της αριστεράς και της κρατικιστικής δεξιάς στην χώρα. Με αποτέλεσμα βέβαια την εξακολούθηση της κατρακύλας και την κατάληξη στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα.

Ευθύνη λοιπόν για την κατάντια της χώρας έχουν βέβαια οι πολιτικές ηγεσίες. Αλλά επειδή κυρίως ακολουθούσαν τις επιταγές της κοινής γνώμης. Που απαιτούσε μεγαλύτερο κράτος. Που ενέκρινε με κρυφοχαμόγελα γελοιότητες του είδους «επιδόματα καυσοξύλων» και «κανονικής προσέλευσης» στην εργασία. Και στήριζε κάθε κινητοποίηση υποστήριξης των εξωφρενικών προνομίων των συντεχνιών του δημόσιου τομέα. Η περιφρόνηση του νεοφιλελευθερισμού προκάλεσε τον γιγαντισμό του δημόσιου τομέα, τις απέραντες στρατιές δημοσίων υπαλλήλων και τον εξωφρενικό εξωτερικό δανεισμό. Δεν υπάρχουν λοιπόν αθώοι του αποκρουστικού εγκλήματος κατά της Ελλάδας. Γι’ αυτό και όλοι τώρα θα υποχρεωθούν να πληρώσουν τον απεχθή λογαριασμό. Κάτι φυσικά που δεν εμποδίζει τους σημερινούς φαιοκόκκινους Ιεροεξεταστές να συνεχίζουν να αποδίδουν τα δεινά της χώρας σε ένα φαντασιακό «νεοφιλελευθερισμό»- όπως ακριβώς οι πνευματικοί τους πρόγονοι τον Μεσαίωνα απέδιδαν κάθε έκφραση αντικαθεστωτικής σκέψης στον Διάβολο.       
 

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗΣ ΣΤΗ ΡΙΖΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΑΔΙΕΞΟΔΩΝ

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗΣ ΣΤΗ ΡΙΖΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΑΔΙΕΞΟΔΩΝ

 

Εχουμε πλέον γίνει η χλεύη της Υφηλίου. Κι εδώ η ενασχόλησή μας είναι με τις ευαισθησίες του Παπουτσή και με το αν τα μέτρα (που βέβαια δεν έχουν εφαρμοσθεί ακόμη) συμβαδίζουν με τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς του Πασόκ. Είναι προφανές πως όλα αυτά μεταδίδουν το μήνυμα πως κανένας σχεδόν στη χώρα δεν έχει συνειδητοποιήσει που ακριβώς βρίσκεται η χώρα. Τι «λούκι» πραγματικά περνάει και τι μας περιμένει στη γωνία. Αυτή τη φορά, μέχρι τον Απρίλιο, μάλλον θα μας στηρίξουν. Γιατί οι Γαλλικές και οι Γερμανικές Τράπεζες είναι ανοιχτές από αγορές ελληνικών ομολόγων. Και μια ενδεχόμενη ελληνική κατάρρευση θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα κάλυψης του ενεργητικού τους. Όμως τώρα προετοιμάζονται. Ωστε σε όποια επόμενη φάση να είναι έτοιμοι. Ουσιαστικά δηλ. γύρω στον Μάιο, όταν θα ξαναβγούμε στην γύρα για καινούργια δανεικά.

Το πρόβλημα μας είναι πως δανειζόμαστε για να καλύψουμε τρέχουσες υποχρεώσεις. Τα λεφτά δηλ. πέφτουν σε μαύρη τρύπα η οποία αμέσως μετά ζητά κι’ άλλα. Η προοπτική είναι εφιαλτική. Χαρακτηριστικά, δημοσιεύματα στην Αμερική σχετικά με την διεκδίκηση της θέσης του επόμενου κυβερνήτη της Καλιφόρνιας – που αντιμετωπίζει παρόμοια με την Ελλάδα οικονομικά αδιέξοδα – το περιγράφουν σαν το χειρότερο κυβερνητικό πόστο στον κόσμο, μετά βέβαια το αντίστοιχο «των Αθηνών». Στην Βρετανία ειρωνεύονται τις δυνατότητες του πολιτικού μας συστήματος επισημαίνοντας πως στο ευρώ μας βοήθησαν να μπούμε χρηματιστηριακοί παράγοντες που ιδιωτικά περιέγραφαν την αδυναμία μας να πετύχουμε κάτι τέτοιο. Και οποίοι σήμερα, όπως ο Jim O'Neill της Goldman Sachs, διεκδικούν την αγορά της Μάντσεστερ Γιουνάιντεντ με συνείδηση πως δεν πρόκειται ποτέ πλέον να είναι κερδοφόρα!!

Η Ελλάδα μπήκε στην παγίδα του χρέους μέσω αλόγιστων παροχών και της ρουσφετολογικής διόγκωσης του δημόσιου τομέα. Η Καλιφόρνια, επίσης, έφτασε στην χρεωκοπία με την υιοθέτηση δημοψηφισμάτων μέσω των οποίων οι πολίτες επέβαλαν παροχές που η Πολιτεία δεν είχε τα οικονομικά μέσα να στηρίξει. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν δημοψηφίσματα. Υπάρχει όμως ο σταυρός προτίμησης. Που ερεθίζει τα χαμηλότερα ένστικτα μετατροπής της πολιτικής σε δημοπρασία πελατειακών παροχών, ουσιαστικής διαφθοράς κι εξάρτησης των πολιτικών από τον εκβιασμό οργανωμένων κρατικοδίαιτων ομάδων συμφερόντων. Όπως τα δημοψηφίσματα στην Καλιφόρνια προκάλεσαν έκρηξη δαπανών και χρεωκοπία, έτσι κι ο σταυρός προτίμησης διόγκωσε τον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα κι έπνιξε κάθε οικονομική πρωτοβουλία στα γρανάζια μιάς ανίκανης γραφειοκρατίας.

Η έξοδος από την κρίση δεν μπορεί προφανώς να πραγματοποιηθεί με τα ίδια υλικά που την προκάλεσαν. Τον κρατισμό δηλ. της Αριστεράς και τον πατερναλιστικό κρατικό συντηρητισμό της Δεξιάς. Μόνο επιλογές που προσεγγίζουν την οικονομία της αγοράς δυνατόν να φέρουν την λύση. Είναι ακατανόητοι λοιπόν οι ισχυρισμοί στελεχών της κυβέρνησης πως «τα μέτρα βρίσκονται εκτός ιδεολογικού πλαισίου του Πασόκ». Αν κινηθούν προφανώς εντός, θα βαθύνουν την κρίση. Η ιδεολογία τους δεν προσφέρει διεξόδουςΙ

Ιnfo:

Simon Kuper, 'The Red Knights cannot restore United's innocence', The Financial Times. 7 Μαρτίου 2010

Christopher Caldwell,'Flinty truths for Californis'. The Financial Times, 7 Μαρτίου 2010.  

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;

ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;

 

 

Να μην πληρώσουν την κρίση αυτοί που δεν την προκάλεσαν. Αυτό το σύνθημα κυριαρχεί στις κινητοποιήσεις ΑΔΕΔΥ (δημόσιοι υπάλληλοι) και ΓΣΕΕ (κατά βάση εργαζόμενοι σε δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας). Σωστό το σύνθημα. Αλλά ποιoί ευθύνονται πραγματικά για την κρίση;

 

Είχα δημόσια επισημάνει, από το ξεκίνημα της κρίσης το 2008, πως οι παρεμβάσεις των κρατών θα την βαθύνουν αντί να την εκτονώσουν. Και πως γρήγορα, από κρίση των επενδυτικών τραπεζών και του τομέα των στεγαστικών δανείων θα πέρναγε στις εμπορικές τράπεζες και στην πραγματική οικονομία. Αυτό ακριβώς κι έγινε.

Εκατοντάδες αμερικανοί βουλευτές και στρατός διεθνώς αναγνωρισμένων οικονομολόγων επέμεναν για την καταψήφιση των πακέτων Πόλσον και αργότερα Ομπάμα. Που εκταμίευαν δις. από τις τσέπες των φορολογουμένων για να διασώσουν Τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Το περίφημο stimulus, κρατικά δηλ. χρήματα για επανεκκίνηση της οικονομίας, του Ομπάμα αποδείχθηκε εντελώς αναποτελεσματικό. Τελικά βάθυνε η ανεργία, διογκώθηκαν τα δημόσια ελλείμματα και οι ΗΠΑ και η Ευρώπη τσαλαβουτούν στα οικονομικά αδιέξοδα. Δεν χωράει αμφιβολία πως οι τεράστιες οικονομικές συνεισφορές των επενδυτικών τραπεζών στις προεκλογικές καμπάνιες και των δύο μεγάλων αμερικανικών κομμάτων συνέβαλαν στην ομοφωνία για την γενναία χρηματοδότησή τους.

Το εκπληκτικό είναι πως σε σχετική ημερίδα της Βουλής μετείχαν και τραπεζίτες οικονομολόγοι που για να χαιδέψουν αυτιά, όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα, δεν δίστασαν να συμπορευτούν με την παραδεκτή λογική που επικρατεί ανάμεσα στους σχολιαστές των οικονομικών εξελίξεων. Και κατήγγειλαν τις ανεξέλεγκτες αγορές και τον νεοφιλελευθερισμό για την πρόκληση των σημερινών οικονομικών αδιεξόδων. Και έμμεσα υπέδειξαν το τραπεζικό σύστημα σαν τον κύριο υπεύθυνο των μεγάλων προβλημάτων!!

Δεν θα πάψω όμως να επιμένω πως την ευθύνη για την οικονομική κρίση την είχαν οι ανακόλουθες πολιτικές του αμερικανικού δημοσίου. Η πολιτική της «φτηνής στέγης σε όλους» επέβαλε, με κυρώσεις μάλιστα σε όσες τράπεζες απειθαρχούσαν, την παροχή στεγαστικών δανείων σε άτομα δίχως τα οικονομικά εχέγγυα για την αποπληρωμή τους. Οι αρμόδιοι για τον έλεγχο της αγοράς οργανισμοί εκ των πραγμάτων περιθωριοποιήθηκαν ενώ το χρήμα έρεε άφθονο, με ευθύνη της Κεντρικής Τράπεζας, προς τα νέα χρηματοπιστωτικά εφευρήματα. Αν δεν απατώμαι, ο νεοφιλελευθερισμός κατηγορείται για αυστηρότητα στην διάθεση χρήματος (μονεταρισμός). Και οι αγορές δεν αυτορυθμίστηκαν διότι προφανέστατα δεν της άφησε κανένας να αυτορυθμιστούν! Ποιός φταίει λοιπόν;

Η ελληνική κρίση δεν συνδέεται με την διεθνή. Παρά μόνο στον βαθμό που δυσκολεύεται ο εξωτερικός δανεισμός, Τα ελληνικά οικονομικά αδιέξοδα οφείλονται στο ότι η χώρα ζεί για δεκαετίες τώρα με δανεικά. Δημιουργώντας ανάγκες, και καλύπτοντάς τες βέβαια, που δεν δικαιολογούνται από το οικονομικό της επίπεδο. Χτίζοντας ένα σύστημα παροχών που με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να αντέξει ο κόπος αλλά και οι δυνατότητες της κοινωνίας. Κι όπως φάνηκε τελευταία κοροιδεύοντας τους δανειστές μας με ψεύτικα στοιχεία. Κι όταν αυτοί αντιδρούν, διεκδικώντας τα χρήματά τους (μέσω υψηλών επιτοκίων), καθυβρίζονται.

Που πήγαν όμως τα χρήματα; Κατά βάση σε παροχές και στην κατανάλωση. Μέσω της διεύρυνσης του δημόσιου τομέα και της δημιουργίας στρατιών υπαλλήλων που με τις καθαρές – η κάτω από το τραπέζι – αμοιβές τους κινούσαν και μέρος της αγοράς. Τα νούμερα είναι αδυσώπητα. Η μισθοδοσία μόνο των υπαλλήλων του δημοσίου (του κυρίως κράτους) φτάνει τα 30 δις. ευρώ ετήσια. Στα δέκα τελευταία χρόνια του υπερβολικού δανεισμού το ποσό αυτό ανεβαίνει στα 300 δις. ευρώ. Οσο δηλαδή και το συνολικό εξωτερικό χρέος της χώρας!! Κι αποτελούν οι δαπάνες αυτές το 70% περίπου των ετήσιων εξόδων του κράτους. Άλλο ένα 20% πηγαίνει σε τόκους και χρεωλύσια για την εξυπηρέτηση των δανείων που χρωστάμε. Το υπόλοιπο 10% είναι για δραστηριότητες, έργα, επιχορηγήσεις κι εργολαβίες/προμήθειες. Για την διαχείριση των ποσών αυτών υπεύθυνοι άμεσα είναι οι πολιτικοί. Αλλά δεν είναι τα ποσά αυτά που προκάλεσαν τα χρέη και το ελληνικό πρόβλημα. Γιατί σε ετήσια βάση τα έσοδα του ελληνικού κράτους δεν φθάνουν ούτε για τους μισθούς και τις συντάξεις του δημόσιου τομέα. Εξ ού και ο υπερβολικός δανεισμός.

Οσοι στον ιδιωτικό τομέα πληρώνουν φόρους αλλά δεν παίρνουν ουσιαστικά τίποτα από το κράτος (ακόμα και οι υπηρεσίες είναι άθλιες και καταφεύγουν σχεδόν για τα πάντα σε ιδιώτες) τι ευθύνη έχουν για το αδιέξοδο;

Η οικονομική κρίση λοιπόν και στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια, είναι κρίση του κρατισμού. Κι όχι των αγορών. Από τα πράγματα λοιπόν μέρος του λογαριασμού θα πληρώσουν οι ωφελημένοι από το σύστημα κι αυτοί που κινητοποιούνταν σε κάθε προσπάθεια περιορισμού και εκσυγχρονισμού του.

 

 

Πλήρες Άρθρο »

BRICs και PIGS

BRICs και PIGS

 

Η οικονομική κρίση αποκαλύπτει αδυναμίες και ξεδιπλώνει δυνατότητες. Κάποιοι καταρρέουν ενώ κάποιοι άλλοι γιγαντώνονται. Οι χώρες αναδιατάσσονται παίρνοντας θέσεις για τον νέο κόσμο που σύντομα θα αναδυθεί. Μοχλός για την καινούργια πορεία των χωρών το αγκάλιασμα της επιχειρηματικότητας. Η ιδιωτική επιχείρηση, ελεύθερη, δυναμική και πρωτοποριακή σε ιδέες και πρακτικές, κινείται μπροστά με ορμή τραβώντας μαζί της προς τα πάνω την ανάπτυξη και την ευημερία. Παλιές γραφειοκρατικές αυτοκρατορίες και χώρες δεμένες με ιδεοληψίες μεγάλου κρατικού παρεμβατισμού έσπασαν τα δεσμά τους. Και με στήριγμα την απελευθερωμένη επιχειρηματική δράση, και μοχλό την απελευθερωμένη αγορά, προσεγγίζουν την κορυφή της παγκόσμιας πολιτικής αρχιτεκτονικής. Η Βραζιλία, η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα (BRIC), συνθέτουν το στερέωμα των επικείμενων νέων ισχυρών της γής.


Υπάρχουν όμως από την άλλη πλευρά και άλλοι, που καταρρέουν. Πνιγμένοι στα χρέη, δεμένοι χειροπόδαρα από γιγαντιαίες γραφειοκρατίες, με ατέρμονες ρυθμίσεις, νόμους και κανονισμούς πνίγουν τις αγορές τους και καταδικάζουν τις όποιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες σε παρακμή. Κοινωνίες στατικές, με βαθιές αριστερές παρακαταθήκες και με καχυποψία απέναντι στην ελεύθερη επιχειρηματική δράση αντιδρούν στις ορθολογικές αλλαγές επιμένοντας σε πεπαλαιωμένες τακτικές κι επιδιώκοντας την νεκρανάσταση παλιών αντιλήψεων και ιδεών. Ο νεοφιλελευθερισμός, η παγκοσμιοποίηση αλλά και αυτή η ίδια η έννοια του κέρδους συνιστούν στον ψυχισμό των κοινωνιών αυτών εχθρούς της προόδου. Οπου η πρόοδος βέβαια ταυτίζεται με τον κρατισμό, τον εκτεταμένο δημόσιο τομέα μαζί με την αποφυγή του ρίσκου και την ναυτία απέναντι στο καινούργιο. Κατάληξη είναι η αποτελμάτωση, η οικονομική στασιμότητα, τα μεγάλα ελλείμματα και το αδυσώπητο εξωτερικό χρέος. Η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία (PIGS) συνθέτουν το μωσαικό των χωρών που οδηγούνται σε αδιέξοδο.


Την άσχημη κατάσταση της δικής μας χώρας επιβαρύνουν παραπέρα η αποδειγμένα εκτεταμένη διαφθορά και η εξαπάτηση των οικονομικών αρχών των Βρυξελλών – και ιδιαίτερα των διεθνών μας δανειστών – μέσω των επισήμων στατιστικών στοιχείων που εκδίδουμε για την οικονομία. Η χώρα έτσι βρέθηκε στη μέση μιάς σπειροειδούς καταβύθισης σε άνευ προηγουμένου αδιέξοδα. Για να υπάρξει ελπίδα οφείλουμε – ανεξάρτητα από μέτρα που παίρνουμε για την αντιμετώπιση των χρεών μας – να αλλάξουμε νοοτροπίες και να υιοθετήσουμε συμπεριφορές παρόμοιες με τις χώρες του BRIC.

Στον τομέα της νοοτροπίας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τον ρόλο της ιδιωτικής επιχειρηματικής δράσης στην παραγωγή πλούτου και στην διεύρυνση της ευημερίας. Να σταματήσει η δαιμονοποίηση του κέρδους και να περιορισθεί δραστικά ο ρόλος της δημόσιας γραφειοκρατίας. Αν δεν διαμορφωθούν συνθήκες ενισχυτικές του ρόλου των αγορών και διευκόλυνσης της επιχειρηματικότητας η χώρα δεν θα από φύγει την κατάρρευση. Απαραίτητες προυποθέσεις είναι η εγκατάλειψη των φορολογικών αιφνιδιασμών και η εγκατάσταση ενός απλού και μόνιμου φορολογικού συστήματος. Εν των ουκ άνευ επίσης είναι η κατάργηση του πλήθους των αδειών, πιστοποιητικών, εγκρίσεων και κανονισμών που καθιστούν την διεύθυνση μια επιχείρησης δοκιμασία για γερά νεύρα, με ουσιαστική προυπόθεση τις μεγάλες τσέπες και το χαλύβδινο στομάχι.


Η κοινωνία μας θα πρέπει να μάθει να ζεί μέσα στα όρια των οικονομικών της δυνατοτήτων. Και να επιδώκει την πρόοδο με σκληρή δουλειά, πειθαρχία και σοβαρότητα. Η αγορά εργασίας οφείλει να γίνει περισσότερο ευέλικτη. Οι ελεύθερες απολύσεις δεν είναι πάντοτε διαβολική εκδοχή. Κυρίως εφ’ όσον καθιερωθεί ένα σύστημα πραγματικής προστασίας των πρόσκαιρα ανέργων. Ελεύθερες απολύσεις σημαίνει στην πράξη πολλές, πάρα πολλές, προσλήψεις. Η απαγόρευσή τους οδηγεί στην γιγάντωση της ανεργίας. Και στην κοινωνική παρακμή.


Τα «Επίκαιρα» μίλησαν την περασμένη εβδομάδα για την πιθανότητα επαναπροσανατολισμού της χώρας προς την κατεύθυνση των νέων οικονομικών δυνάμεων. Αλλα οι χώρες BRIC έχουν διαφορετικά οικονομικά πατήματα στην προσπάθειά τους για πολιτική καταξίωση και κυριαρχία. Κι αυτά στηρίζονται στην ενίσχυση των αγορών και στην απελευθερωμένη επιχειρηματική δράση.


ΥΓ: Δεν είναι δυνατόν για όλα να φταίνε οι πολιτικοί. Και να «έφαγαν αυτοί τα λεφτά». Στο σύνολο των κρατικών δαπανών το 70% είναι μισθοί/συντάξεις υπαλλήλων. Που στη δεκαετία του μεγάλου δανεισμού φθάνουν τα 300 δις. ευρώ. Οσο και το χρέος!! Το άλλο 20% είναι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους αυτού (τόκοι κλπ). Και το υπόλοιπο 10% είναι για για έργα και δραστηριότητες (εργολαβίες, προμήθειες, επιχορηγήσεις, κατασκευές κλπ). Είναι φανερό λοιπόν που πήγαν τα λεφτά…
 

Πλήρες Άρθρο »