Η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ

Η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ

 

Υπάρχει χώρα στον κόσμο που οι αμοιβόμενοι από το δημόσιο εργαζόμενοι είναι κατά πολύ πολυπληθέστεροι από τους επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα κι από το σύνολο των υπόλοιπων μισθωτών; Μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων μοναχά η Ελλάδα έχει αυτή την τιμή. Κι εν τούτοις, υπάρχουν στη χώρα κόμματα και σχολιαστές που κατηγορούν την οικονομία της αγοράς, τον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση για τα τραγικά οικονομικά χάλια της χώρας. Αποφεύγοντας τον καθρέπτη, όπου θα έβλεπαν τα μούτρα τους να αντικατοπτρίζονται, προτιμούν, όταν αναρωτιούνται φωναχτά για τα αίτια της κρίσης, να απευθύνονται σε κομματικά ακροατήρια και σε δηλωμένους, μέσω τηλεοράσεων, πιστούς.

Είναι σχεδόν απίστευτο αλλά μια αμερικανική πολιτεία πληθυσμιακού μεγέθους ίδιου περίπου με την Ελλάδα, το Οχάιο η η Αλαμπάμα λ.χ., έχει σε απόλυτους αριθμούς λιγότερους δημόσιους υπάλληλους από ένα μεγάλο σχετικά νομό της Ελλάδας (π.χ. τον Πειραιά). Με τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία και στην αστυνομία συμπεριλαμβανόμενους. Τι είναι ακριβώς αυτό που κάνουν οι έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι που τους καθιστά τόσο απαραίτητους; Για τους πολίτες ελάχιστα πράγματα. Δυσκολεύοντας μόνο περισσότερο την ζωή τους, θεσπίζοντας κανονισμούς και διατάξεις που περιπλέκουν την καθημερινότητα αλλά δικαιολογούν την ύπαρξη των διαφόρων υπηρεσιών. Υπήρξε άραγε ποτέ, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια τουλάχιστον, κάποιο χρονικό σημείο που οι πολίτες αισθάνθηκαν πως η ίδρυση κάποιου κρατικού φορέα έκανε την ζωή τους καλύτερη κι ευκολότερη; Κι εφ όσον δεν υπήρξε, γιατί καμία κυβέρνηση δεν αποφάσισε να κλείσει φορείς και να καταργήσει υπηρεσίες;

Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι λοιπόν απαραίτητοι στον ρόλο των κομματικών στρατών. Εξασφαλίζουν ψήφους για κόμματα και φέρνουν ψήφους σε υποψήφιους βουλευτές. Ανάλογα επίσης με την στρατηγική τους τοποθέτηση μπορούν να εξασφαλίσουν δουλειές σε επιχειρηματίες και εύνοιες σε απαιτήσεις και διεκδικήσεις πολιτών. Είναι λοιπόν στενά δεμένοι με το πολιτικό σύστημα. Δίχως αυτούς δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει. Με αυτούς τα γρανάζια τρέχουν διαιωνίζοντας κοινωνικά προβλήματα αλλά εξυπηρετώντας πολιτικούς ταγούς. Δεν έχει σημασία που οι πολίτες δεν ευημερούν. Το σύστημα υπάρχει για τους μηχανισμούς του. Κανείς δεν νοιάζεται για το αν πολλοί φορείς είναι άχρηστοι. Ο πολλαπλασιασμός των προβλημάτων και η αύξηση των αδιεξόδων κάνει τον έλεγχο των μηχανισμών απαραίτητο. Αυτό εξυπηρετεί προφανέστατα την πολιτική. Και γι’ αυτό διαιωνίζεται. Το μεγάλο κράτος δεν είναι εκεί για τους πολίτες. Αλλά για την πολιτική. Και βέβαια για τους γραφειοκράτες. Οσοι προσπάθησαν να σπάσουν αυτή την ομερτά, βρίσκονται όλοι σήμερα στα σπίτια τους.

Δεν υπάρχουν αθώοι αυτού του διαρκούς εγκλήματος. Και το κόστος για την συντήρηση του ανοσιουργήματος θα το πληρώσουν τώρα όλοι. Ο κρατισμός τελείωσε πλέον για την Ελλάδα. Μαζί με τα φτηνά δανεικά. Τώρα πρέπει να δουλέψουμε και να παράγουμε. Δυστυχώς, πολύ σκληρά. Θα τα καταφέρουμε; Με βάση την μέχρι τώρα συμπεριφορά μας, το συμπέρασμα είναι πως, ναί. Αλλά με πόνο και δύσκολα.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

                                                                          ΣΧΟΛΙΑ

ΤΟ ΑΛΛΑΛΟΥΜ ΚΑΙ Η ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΝ

Το ζήτημα των αποδείξεων θα αποδειχθεί ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της κυβέρνησης. Δέν υπάρχει χώρα στον κόσμο που να εφαρμόζει παρόμοιο σύστημα. Ακόμα κι αν η φοροδιαφυγή στις χώρες αυτές έχει καταστεί ανύπαρκτη. Είναι δυνατόν να περιμένει κάποιος πως θα αναλάβουν οι πολίτες την μάχη κατά των φοροφυγάδων. Και οι υπηρσίες του κράτους τι ακριβώς θα κάνουν. Απλά θα εισπράττουν; εχει σκεφθεί κανείς γραφειοκράτης στην Καραγιώργη της Σερβίας τι όγκος αποδείξεων χρειάζεται για να συγκροτηθεί ο αριθμός των αποδείξεων που χρειάζεται για το αφορολόγητο των χαμηλότερων εισοδημάτων; Θα προσφύγουν όλοι οι πολίτες σε λογιστικά γραφεία; Οι εξαιρέσεις μάλιστα που εισάγονται καθιστούν το όλο εγχείρημα τουλάχιστον φάρσα. Με ποιά λογική εξαιρούνται οι δαπάνες διδάκτρων, γιατρών, ρεύματος και τηλεφώνων από τον υπολογισμό του αφορολόγητου;  Ποια είναι τα κριτήρια που χρησιμοποιήθηκαν; Η κυβέρνηση οφείλει εξηγήσεις. Και η Βουλή να σκεφθεί πολύ πρίν εγκρίνει τέτοια νομοθετήματα. Ποτέ δεν είναι δυνατόν να συγκεντρωθούν αποδείξειες για τα υψηλά εισοδήματα λ.χ. αν δεν υπολογθαούν όλα τα παραπάνω. Η κατάληξη θα είναι όλοι οι φορολογούμενοι να επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο με πρόστιμα και προσαυξήσεις. Η απάτη αυτή δεν πρέπει να περασει.     

 

ΠΟΙΟΙ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΙ;

Οι κακοί κερδοσκόποι υπονομεύουν την καλοπέρασή μας, Αυτή την ανοησία οι λογής ντόπιοι αναλυτές προσπαθούν να πουλήσουν στον πολύπαθο ελληνικό λαό. Η αλήθεια όμως είναι εξαιρετικά απλή. Για χρόνια εξαπατούσαμε τους δανειστές μας δίνοντας ψευδή στοιχεία για την οικονομία μας. Κι έτσι μας δάνειζαν με χαμηλα επιτόκια παίρνοντας, εν αγνοια τους, τεράστια ρίσκα με τα χρήματά τους. Τωρα που η πραγματικότητα αποκαλυφθηκε, επμένουν όλοι να μας δανείζουν με υψηλοτατα επιτόκια (εξ ου και τα περίφημα μεγαλα spreads) ώστε να προστατευθουν από τις γνωστές η και τις κρυμμένες ακόμα αδυναμίες της οικονομιας μας. Και να εξισορροπήσπυν κάπως και τις χασουρες που έχουν, λόγω και των ψεμμάτων μας, ήδη υποστεί. Κάθε αρνητική ειδηση που βγαίνει απο την χώρα σκορπίζει ανησυχίες. Και μεγαλώνει, λόγω εκλαμβανόμενου αυξημένου ρίσκου, το κόστος δανεισμού. Η λεγόμνη κερδοσκοπία λοιπόν δεν είναι παρά πράξη αυτοσυντήρησης. Από εκείνους που τους ζητάμε να μας δώσουν τα χρήματά τους. Το πρόβλημα λοιπόν είμαστε εμείς που ζητάμε δανεικα.  Κι οχι εκείνοι που θέλουν να προστατεύσουν τα χρήματά τους. Και το ερώτημα είναι γιατί κανείς δεν ψάχνει γιατί ζούσαμε όλα αυτά τα χρόνια με δανεικά. Γιατί τρώγαμε πάνω από τα διπλά απ' όσα βγάζαμε; Σε ποιούς ξοδεύτηκαν τα λεφτά αυτά; Που έχουν το θράσος να διαμαρτύρονται τώρα κι από πάνω;

 

ΤΕΛΙΚΑ ΜΕΤΡΑ;

Μέτρα τελικά πάρθηκαν. Οι Πρωθυπυργικές εξαγγελίες ήσαν γενναίες. Επι τέλους, κάποιος πολιτικός ηγέτης αποφάσισε στην Ελλάδα να ορθώσει ανάστημα, να αψηφίσει το πολίτκό κόστος, να αγνοήσει την σταθερή τροχοπέδη των λαικιστών  και να μπεί μπροστά. Επαρκούν όμως οι εξαγγελίες για την τελική και οριστική διάσωση της ελληνικής οικονομίας;  Στον τομέα της μείωσης των δαπανών τα μέτρα φαίνονται χλωμά. Κι αν τηρηθούν απόλυτα ακόμα, είναι αμφίβολο αν θα αντέξουν στον χρόνο. Για να υπάρξει και ανάπτυξη, και να ξεφυγει οριστικά η χώρα από τα αδιέξοδα, χρειάζεται απελυθέρωση και απογραφιοκρατικοποίηση των αγορών. Και κάτι τέτοιο προυποθέτει ουσιαστικά μικρότερο κράτος. Οχι απλά κόψιμο νέων διορισμών και συγχωνεύσεις. Αλλά κατάργηση φορέων και διαδικασιών. Και, δυστυχώς, απολύσεις. Κι άλλα μέτρα, λοιπόν, στον ορίζοντα;   

 

                              ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑΥΜΑΤΑ!!

Η πραγματικότητα πάντα συντρίβει τις χίμαιρες. Η κυβέρνηση, όπως εξ άλλου και η προηγούμενη, σε όλους τους τόνους διακήρυσσε πως θα έλυνε το ασφαλιστικό πρόβλημα δίχως αυξήσεις εισφορών και ορίων ηλικίας. Η λύση δηλ. θα ήταν προιόν κάποιου θαύματος. Θαύματα όμως δεν γίνονται. Η πρόταση για νέο φόρο ήταν σαφώς αύξηση εισφορών. Ασχετο αν τελικά, και σωστά, απορρίφθηκε. Και βέβαια ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε αύξηση ορίων ηλικίας. Δεν υπήρχε εξ άλλου κι άλλη λύση. Μέσα από την στάχτη των θαυμάτων αναδεικνύονται συνήθως οι ενδεδειγμένες λύσεις.  

 

      ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ

Καταδικάζει τα μέτρα σαν νεοφιλελεύθερα η Αριστερά και δεν συστρατεύεται στην απαραίτητη εθνική συναίνεση. Τι προτείνει; Αγνωστο. Θυμίζει ένα σύνθημα των επαναστημένων φοιτητών των τελών της δεκαετίας του 1980. 'Ξέρουμε τι δεν θέλουμε' έλεγαν. 'Δεν ξέρουμε τι θέλουμε' συμπλήρωναν. Μάλλον ο κ. Τσίπρας προεκλογικά μας είπε. Να απορροφηθεί η ανεργία, είχε υποστηρίξει, με τον διορισμό όλων των ανεργων στο δημόσιο. Οσον αφορά τις αμοιβές τους, δεν είχε φροντίσει να το εξειδικεύσει. Αν κρίνω όμως απο την γενικότερη στάση του ΣΥΝ και του ΚΚΕ η απάντηση είναιθ δεδομένη. 'Να τα πληρώσει η πλουτοκρατία', θα ισχυρισθούν. Πόσο μεγάλη όμως είναι η πλουτοκρατία και πόσες οι ανάγκες; Αν δημευθούν τα πάντα στην Ελλάδα είναι αμφίβολο αν συγκεντρωθούν πάνω από 10 - 15000 ευρώ κατ' άτομο!! Και μετά; Θα μας στηρίξει μήοως ο ήδη χρεωκοπημένος Τσαβέζ;  Η θα απευθυνθούμε στον διεθνή καπιταλισμό; Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν τα κόμματα αυτά στα σοβαρά...    

 

O ΤΣΑΒΕΖ, Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ...ΦΤΗΝΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

Απογοητευμένος προφανώς από την αδυναμία του να εφοδιάσει την Ελλάδα με φτηνό πετρέλαιο, όπως το είχε υποσχεθεί στον κ. Τσίπρα, ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας αφιερώθηκε σε άλλα ζητήματα. Κατ' αρχήν επέβαλε περικοπές στην κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος στην χώρα του! Παραγωγός πετρελαίου η Βενεζουέλα έδιωξε τις ξένες εταιρίες στο όνομα της εθνικής διαχείρισης. Και ...ξέμεινε από ενέργεια. Παράλληλα αποκαλύφθηκε μόλις την εβδομάδα που πέρασε (δεύτερο δεκαήμερο του Ιανουαρίου) πως η συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων που συλλαμβάνονται με φορτίο επικίνδυνα ναρκωτικά έχει λιμάνια προέλευσης από την Βενεζουέλα. Καθόλου καλές ειδήσεις για τον παράδεισο αυτό του αντιδυτικισμού στην Λατινική Αμερική. 

Την ίδια ώρα ο Πρόεδρος Τσαβέζ βγήκε στην τηλεόραση κι αποκάλυψε πως ο σεισμός στην Αιτή προκλήθηκε από την δοκιμή ενός καινούργιου ...όπλου του αμερικανικού ναυτικού(!) Οπως λεει κι ο φανατικός μουσουλμάνος πρωην Πρόεδρος της Μαλαισίας Μαχατίρ Μοχάμεντ 'αφού μπόρεσαν να φτιάξουν το 'Αβατάρ', μπορούν να κάνουν τα πάντα'. Αυτός πάλι υποστηρίζει πως οι δίδυμοι πύργοι δεν ήταν παρά ένα καλοστημένο αμερικάνικο σόου. Εξηγείται έτσι κι ένα άλλο σύγχρονο μυστήριο. ΟΙ αμερικάνοι τελικά εμπόδισαν να στείλει ο Τσαβέζ φτηνό πετρέλαιο στον κ. Τσίπρα και στην Ελλάδα. Δεν έχει σημασία το πως. Αυτό θα το ανακαλύψει η ιστορία. Οπως από εκεί θα μάθουμε και την ευθύνη των αμερικάνων για τα τεράστια χρεη της Ελλάδας. Εξ άλλου, στο Μπέρκλευ τηε Καλιφόρνιας δεν είχε διδάξει ο Πρωθυπουργός Α. Παπανδρέου πριν προτρέψει τον 'Τσοβόλα να τα δώσει όλα'; Και να εθίσει ετσι τους έλληνες στην υπερκατανάλωση και στα έξοδα δίχως λογαριασμό;

Πλήρες Άρθρο »

Η ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

Η ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

 

Εχουν πλημμυρίσει οι τηλεοπτικές συχνότητες – και όχι μόνο- από ειδικούς που πασχίζουν να μας ενημερώσουν για την διεθνή συνομωσία που έχει δήθεν στηθεί σε βάρος της Ελλάδας. Από τα spreads μέχρι και τις πιέσεις για κυρώσεις εναντίον όσων μαγείρευαν για χρόνια οικονομικά στοιχεία οι κακοί ξένοι παλεύουν να κάμψουν το φρόνημα, υποτίθεται, του σύγχρονου ελληνισμού. Τέτοιες και άλλες παρόμοιες ανοησίες εκτοξεύονται με στόχο τα αυτιά εύπιστων και ουσιαστικά συνενόχων για το σημερινό χάος ακροατών. Και το τέλμα έτσι βέβαια διαιωνίζεται και κάθαρση δεν πρόκειται να υπάρξει.


Οι «κακοί κερδοσκόποι» λοιπόν υπονομεύουν την καλοπέρασή μας, Η αλήθεια όμως είναι εξαιρετικά απλούστερη. Για χρόνια εξαπατούσαμε τους δανειστές μας δίνοντας ψευδή στοιχεία για την οικονομία μας. Κι έτσι μας δάνειζαν με χαμηλα επιτόκια παίρνοντας, εν αγνοία τους, τεράστια ρίσκα. Τωρα που η πραγματικότητα αποκαλύφθηκε, μας δανείζουν με υψηλότατα επιτόκια (εξ ου και τα περίφημα μεγάλα spreads) ώστε να προστατευθούν από τις γνωστές η και τις κρυμμένες ακόμα αδυναμίες της οικονομιας μας. Και να εξισορροπήσουν κάπως και τις χασούρες τους. Κάθε αρνητική ειδηση που βγαίνει από την χώρα σκορπίζει ανησυχίες. Και μεγαλώνει, λόγω εκλαμβανόμενου αυξημένου ρίσκου, το κόστος δανεισμού. Η λεγόμενη κερδοσκοπία λοιπόν δεν είναι παρά πράξη αυτοσυντήρησης. Από εκείνους που τους ζητάμε να μας δώσουν τα χρήματά τους.


Η συζήτηση τώρα για την σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία αποφεύγει την ουσία του θέματος. Ρόλος μιάς εξεταστικής επιτροπής είναι η διερεύνηση ποινικών ευθυνών. Και τα τελευταία δέκα τουλάχιστον χρόνια η Ελλάδα εξαπατούσε όχι μόνο την Ευρώπη αλλά κυρίως τους δανειστές της. Κάτω από ομαλές πολιτικο-οικονομικές συνθήκες οι κινήσεις αυτές συνιστούν ποινικά αδικήματα. Που πιθανότατα θα οδηγούσαν τους υπεύθυνους στην Δικαιοσύνη. Η Ελλάδα λοιπόν οφείλει να ρίξει πλήρες φώς στο θέμα. Για να ανακτήσει σαν χώρα την αξιοπιστία της. Η διερεύνηση τώρα των χειρισμών των κυβερνήσεων από το 1981 βρίσκονται εντελώς εκτός στόχου. Κανένας σοβαρός αναλυτής δεν αμφισβητεί πως οι κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου φόρτωσαν την χώρα με χρέη στο όνομα αλόγιστων παροχών. Από χρήματα – που ουσιαστικά δεν υπήρχαν. Αυτές όμως ήσαν λαθεμένες πολιτικές. Που οδήγησαν την χώρα σε τραγικά οικονομικά αδιέξοδα. Δεν αποτελούν όμως αδικήματα. Που τιμωρούνται από τον νόμο. Η τιμωρία για τους χειρισμούς αυτούς έρχεται μοναχά μέσα από την κάλπη. Και οι έλληνες έδειξαν με την πολιτική τους στάση να μην ενοχλήθηκαν τόσο πολύ από την αρνητική πορεία της οικονομίας. Κι αυτή τους η εκλογική συμπεριφορά ίσως παρέσυρε αργότερα τις κυβερνήσεις να προχωρήσουν σε κινήσεις εξαπάτησης των ξένων δανειστών. Η συζήτηση λοιπόν για επέκταση του έργου της ενδεχόμενης εξεταστικής επιτροπή σε χειρισμούς και αποφάσεις από το 1981 δεν έχει ουσιαστικό περιεχόμενο.
 

Πλήρες Άρθρο »

Η ΥΠΟΘΕΣΗ SIEMENS ΚΑΙ Η «ΚΡΥΜΜΕΝΗ» ΑΛΗΘΕΙΑ

Τα πάντα στην πραγματικότητα ξεκινούν με την προμήθεια των ψηφιακών συσκευών για τον ΟΤΕ από την κοινοπραξία τότε της Siemens με την Intracom. Που η κυβέρνηση συνεργασίας Ζολώτα δεν είχε εγκρίνει. Αλλά η προμήθεια τελικά δόθηκε. Από πουθενά δεν προέκυψε συμφωνία η τελική έγκριση του τότε Πρωθυπουργού. Πως έγινε αυτό; Ο τότε κρατικός ΟΤΕ να αποφασίζει κόντρα στις κυβερνητικές αποφάσεις; Σε ποιανού τις πλάτες στηριζόταν; Η Αριστερά της τότε συγκυβέρνησης δεν ξέρει τίποτα για το γεγονός;

Η άποψη για πανάκριβες δικαστικές εμπλοκές στην περίπτωση που η προμήθεια δεν θα εγκρινόταν, δεν ευσταθεί. Διότι ο αρμόδιος Υπουργός την είχε απορρίψει. Και το Υπουργικό Συμβούλιο που είχε υιοθετήσει την άποψή του δεν εκτιμώ πως στόχευε στην οικονομική καταστροφή της χώρας!! Με την απόφαση ΕΚΕΙΝΗ, συμφωνούντων και των συνδικαλιστών και της διοίκησής του, ο ΟΤΕ δέθηκε στο άρμα των δύο εταιριών. Από εκεί πραγματικά ξεκινά η τεχνολογική εξάρτηση του ΟΤΕ και ο ρόλος της SIEMENS στην Ελλάδα.

Για τον εισαγγελέα Ζορμπά που στην συνέχεια, και μετά από δικές μου καταγγελίες, άσκησε επτά ποινικές διώξεις για κακούργημα δεν άκουσε κανείς τίποτε; Κι’ αφού η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε ανατραπεί. Για τις ψηφιακές παροχές βέβαια. Και ζήτησε ο εισαγγελέας τα πινάκια συγκεκριμένων χρηματιστηριακών συναλλαγών διαφόρων προσώπων, μέσω των οποίων υποπτευόταν δωροδοκίες. Η διοίκηση τότε του χρηματιστηρίου αρνήθηκε να παραδώσει τα πινάκια!! Στον εισαγγελέα! Με ποιανού τις πλάτες άραγε; Κι’ ο Ζορμπάς μετετέθη στα Γιάννενα. Ο πολιτικός κόσμος δεν ήξερε ούτε τότε τίποτε; Το ζήτημα όμως είχε έρθει στη Βουλή. Με ερώτηση βουλευτή της ΝΔ. Δεν μπορεί λοιπόν να μην γνώριζαν…

Η δε υπόθεση έπεσε τελικά στα μαλακά διότι οι υπόλογοι ισχυρίσθηκαν, και η δικαιοσύνη δέχθηκε, πως τα συστήματα της σχετικής προμήθειας, που η προκήρυξη απαιτούσε να έχουν αγορασθεί προηγουμένως από ευρωπαική χώρα, τα είχε προμηθευθεί κατά το παρελθόν …ο ΟΤΕ!! Τα ψηφιακά της συγκυβέρνησης δηλαδή αποτέλεσαν το άλλοθι για τις σκανδαλώδεις προμήθειες της συνέχειας. Δεν θυμάμαι να είπαν κάτι για όλα αυτά τότε ούτε οι συνδικαλιστές, ούτε η ΝΔ, ούτε η Αριστερά.

Αλλά και στην πρόσφατη ιστορία με την Siemens υπάρχουν ερωτήματα που κανένας δεν τολμά να ακουμπήσει. Ολων το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στις τακτικές κινήσεις ενός των κατηγορουμένων. Για ποιόν λόγο όλα τα κόμματα – με έμφαση στο «όλα» - δεν συναινούν σε μιά απαίτηση προς την μητρική εταιρία να αποκαλύψει τα πρόσωπα που με ελαστική συνείδηση συνέβαλαν στην καταλήστευση του ελληνικού λαού; Και στην αντίθετη περίπτωση, να αποκλειστεί η εταιρία αυτή, και τα τυχόν παρακλάδια της, από κάθε δημόσια προμήθεια και εργολαβία; Σε όσες χώρες του κόσμου υπήρξε παρόμοιο θέμα αυτή υπήρξε η πρώτη κίνηση του εκεί πολιτικού προσωπικού και σχεδόν παντού έφερε αποτέλεσμα (ακόμα και στη Νιγηρία!!). Εδώ αντίθετα, συμπεριλαμβανομένων των ΜΜΕ, ουδείς τολμά να σχολιάσει την επιλογή αυτή. Και να προτείνει την υιοθέτησή της. Αγνοούμε λοιπόν την εταιρία και τους εν Ελλάδι συνεταίρους της. Κι’ ασχολούμεθα με κάποιο εκτελεστικό της όργανο που είτε γνώριζε είτε δεν γνώριζε το εύρος των κινήσεων των αφεντικών του. Το γνωστό τροπάρι, δηλαδή. Σκεπάζουμε τον γάιδαρο και χτυπάμε τον σανό.

Οι Αμερικανοί συνηθίζουν να λένε: “Follow the money” (ακολουθήστε το χρήμα). Εδώ επιδεικτικά τα αγνοούμε. Αν ψάξουμε τις δουλειές που πήρε η εταιρία αυτή, με ποιούς ντόπιους συνεργάτες τις πήρε, τι αντιδράσεις και διαμαρτυρίες υπήρξαν, ποιοί φάνηκε κάθε φορά να εμπλέκονται, ΠΟΙΟΙ ΣΙΩΠΗΣΑΝ, ποιά υπήρξε η κατ’ εξακολούθηση οικονομική κατάσταση των κάθε φορά αρμοδίων και την κατάληξη των διαφόρων υποθέσεων, συμπεράσματα δεν θα είναι δύσκολο να προκύψουν.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

 

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι εκπληκτικό. Η χώρα από τον πόλεμο και δώθε κινείται πάνω σε ένα μοντέλο ανάπτυξης στηριγμένο στο μεγάλο κράτος. Αριστερά και Δεξιά ομονοούσαν πάνω στην προβληματική πως μοχλός της οικονομικής πορείας της χώρας θα έπρεπε να είναι η πολιτική και ο δημόσιος τομέας. Οι διαφορές τους επικεντρώνονταν στο μέγεθος του κρατικού παρεμβατισμού. Κι όχι βέβαια σ’ αυτή καθ’ εαυτή την χρησιμότητα της χρησιμοποίησής του. Η Δεξιά πίστευε στην λεγόμενη ιδιωτική πρωτοβουλία. Κάτω πάντα όμως από την αυστηρή καθοδήγηση του κράτους. Και την επίβλεψη της εκάστοτε κυβέρνησης. Με τον έλεγχο της αγοράς τα κόμματα εξασφάλιζαν και τις σχετικές ανταμοιβές σε χρήμα αλλά και σε αναγνώριση (ρουσφέτια κλπ) από μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις.

Η Αριστερά, από την πλευρά της, έπαιζε τον ρόλο του πάντα «κακού αστυφύλακα» στην παράσταση λειτουργίας της οικονομίας. Οι προτάσεις της, πάντα εξωπραγματικές, φάνταζαν όμως απειλητικές κι εξασφάλιζαν ένα σημαντικό μέρος αποδοχής από την κοινωνία. Εφ’ όσον και η Δεξιά δεν αρνιόταν τον θεμελιακό κορμό του σκεπτικού της. Η οικονομία λοιπόν αναπτύχθηκε πάνω στην λογική των κυβερνητικών παροχών. Παροχές από την Δεξιά και κραυγές για μεγαλύτερες και περισσότερες παροχές από την Αριστερά. Το σύνολο του πολιτικού σκηνικού ωθούσε τα πράγματα στα άκρα. Παροχές συνεχώς. Κι όταν οι εσωτερικοί πόσοι δεν ήσαν αρκετοί, διεθνής δανεισμός για την ικανοποίηση υπαρκτών η καινούργιων αναγκών.

Τα πρόβλημα ήταν πάντα η αληθινή και η εικονική οικονομική πραγματικότητα. Η χώρα κατανάλωνε το τριπλάσιο περίπου από τον πλούτο που παρήγαγε. Δημιουργούσαμε ανάγκες πολύ παραπάνω από αυτές που μπορούσαμε να ικανοποιήσουμε. Και δανειζόμασταν για να κλείσουμε υποχρεώσεις. Η Αριστερά, εκτός εξουσίας πάντα, πλειοδοτούσε σε κάθε αίτημα για κάλυψη καινούργιων καταναλωτικών αναγκών. Και διαπραγματευόταν με τους ισχυρούς την σιωπή της για ζητήματα που ενέκριναν η προωθούσαν οι εκάστοτε κρατούντες. Εχει λοιπόν και η Αριστερά πολλές ευθύνες για το σημερινό τραγικό οικονομικό αδιέξοδο. Που οικοδομήθηκε πάνω στις αντιλήψεις της. Κι ολοκληρώθηκε κάτω από την πίεσή της. Απόδειξή είναι πως δεν έχει να προτείνει τίποτε συγκεκριμένο για την έξοδο από τα αδιέξοδα. Μόνο ιδέες που οδηγούν στο βάθεμα του τέλματος τολμάει να εκστομίσει.

Το μεγάλο κράτος παίζει στην Ελλάδα τον ρόλο του πατερούλη. Ενός πατέρα όμως που την κρίσιμη ώρα μπορεί και εκδικείται. Με εμμονή και πάθος. Για χρόνια επιτήδιοι, απομυζούσαν το βιός του. Και το ανάγκαζαν να τρέχει για δανεικά. Τώρα ήρθε η ώρα της πληρωμής του λογαριασμού. Οι διεθνείς Τράπεζες και οι αποκαλούμενοι κερδοσκόποι δεν επιθυμούν το κακό μας. Θέλουν απλά τα λεφτά τους. Αν αυτό ενοχλεί κάποιους, ας φρόντιζαν όλα αυτά τα χρόνια να μην δανειζόμασταν.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

 

Kάποιοι από εμάς ακούραστα επαναλάμβαναν από χρόνια πως ο λαικισμός που κυριαρχούσε στην πολιτική μας ζωή θα οδηγούσε την οικονομία σε χρεωκοπία και την κοινωνία σε σοβαρότατο κλονισμό. Αντιμετωπίζαμε όμως πάντοτε σκληρές αντιδράσεις από όσους, από όλα τα κόμματα, επέμεναν να χαιδεύουν αυτιά και να πλειοδοτούν σε υποσχέσεις, διορισμούς και παροχές. Ο εθισμός στην ψεύτική ευημερία και στην διαβίωση με δανεικά υπονόμευε κάθε κίνηση μετριοπάθειας και συνετής διαχείρισης. Που συναντούσε λυσσώδεις αντιδράσεις σαν δήθεν αντιλαική και κοινωνικά ανάλγητη.

Ακόμα και τώρα, που ο καταστρεπτικός κρατισμός έφερε την χώρα στο χείλος της διάλυσης οι αμετανόητοι ανευθυνολόγοι συνεχίζουν να δυναμιτίζουν το πολιτικό κλίμα. Πλειοδοτούν σε υποσχέσεις παροχών και κατηγορούν τις συνετές φωνές σαν ξεπουλημένες στην πλουτοκρατία και στο διεθνές τραπεζικό σύστημα. Αγνοούν πως οι ξένοι ανησυχούν και παρεμβαίνουν στα οικονομικά μας πράγματα γατί αυτοί καλούνται να καλύψουν τις απερισκεψίες μας. Αυτοί μας δανείζουν, αυτοί ανησυχούν για το αν θα εισπράξουν πίσω τα χρήματα που μας δάνεισαν, κι αγωνιούν για τις ενδεχόμενες επιπτώσεις μιας δικής μας κατάρρευσης στις δικές τους οικονομίες.

Κι όμως υπάρχουν κόμματα που μέσα στις σημερινές ζοφερές οικονομικές συνθήκες, που προκλήθηκαν εν πολλοίς και με τις δικές τους πλειοδοσίες, αρνούνται να προσφέρουν συναίνεση. Και στηρίζουν τις κινητοποιήσεις διαφόρων ομάδων (λ.χ. αγρότες, λιμενεργάτες) που στην πράξη στρέφονται ενάντια στην κοινωνία. Μια και οι επιδιώξεις τους είναι σκανδαλώδεις (250.000 ευρώ κάθε εργαζόμενος στον ΟΛΠ) κι εξωπραγματικές (πρόσθετες παροχές στους αγρότες από μια οικονομία στα πρόθυρα της διάλυσης).

Αποτελεί πρόκληση οι παρατάξεις της Αριστεράς να ομιλούν για δικομματικό πρόβλημα και να αρνούνται να προσφέρουν συναίνεση. Αν δεν υπήρχαν οι δικές τους ανεδαφικές κραυγές και πλειοδοσίες σε κάθε εξωφρενικό εργασιακό αίτημα τα κόμματα τότε της εξουσίας πιθανότατα να είχαν έγκαιρα συνέλθει και να είχαν σταματήσει τον κατήφορο. Ακόμα και σήμερα, που είμαστε με το ένα πόδι στο απόλυτο τέλμα τα κόμματα της Αριστεράς απαιτούν παροχές κι ενθαρρύνουν καταστρεπτικές για την οικονομία κινητοποιήσεις. Οχι μόνο δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Αλλά η δική τους παρουσία υπήρξε ο καταλύτης που έσπρωξε τους υπόλοιπους στην παραφροσύνη.

Η χώρα έχει ήδη εισέλθει στο τρελοκομείο. Φαίνεται αυτό από τις αντιφάσεις συνδικαλιστών και κοινοβουλευτικών εκπροσώπων. Ολοι αναγνωρίζουν φραστικά την κρισιμότητα της κατάστασης. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη όμως να οδηγήσει τον κόσμο που τον ακολουθεί στις σωστές κατευθύνσεις. Ολοι πλειοδοτούν για να φανούν αρεστοί. Κι οδηγούν τελικά το πλοίο στα βράχια. Επιδιώκουν να κερδίσουν τελικά από τι; Θυμίζουν αυτούς που ερίζουν για το πάπλωμα ενώ σε λίγο δεν θα υπάρχει κρεβάτι.

Και κατηγορούνται βέβαια οι συνετές φωνές σαν νεοφιλελεύθερες. Γιατί προφανώς ο νεοφιλελευθερισμός ταυτίζεται πλέον με την λογική. Η χώρα πληρώνει σήμερα το άθλιο επίπεδο της παιδείας. Που επιτρέπει σε κάθε άσχετο να εκστομίζει ανοησίες που πολλοί ενστερνίζονται, γιατί αδυνατούν να καταλάβουν την κενότητα που περιέχουν. Όπως το ότι πεινάνε οι μόνιμα σιτιζόμενοι στο δημόσιο παραλήπτες παροχών κι επιδοτήσεων. Πως υπάρχουν «εξαθλιωμένοι» αγρότες με φορητές τηλεοράσεις και συσκευές GPS στα τρακτέρ με τα οποία οργώνουν τα χωράφια. Και που μισθώνουν εταιρίες security να τους τα φυλάνε στη διάρκεια των «αγώνων» τους. Όπως ότι είναι φυσιολογικό μερικές χιλιάδες συμπολιτών μας να δηλώνουν ετήσιο εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ. Και φοροδιαφεύγοντας έτσι, να εισπράττουν και έκτακτες ενισχύσεις από το υστέρημα αυτών που δηλώνουν τα εισοδήματά τους και πληρώνουν τους φόρους τους.

Αν δεν περικοπούν οι δαπάνες του κράτους και δεν απελευθερωθούν οι δυνάμεις της αγοράς σωτηρία για την ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να υπάρξει. Αν οι απαραίτητες επιλογές για την διάσωση της χώρας πρέπει να είναι νεοφιλελεύθερες ας το πάρουν απόφαση όλοι. Ετσι πρέπει να γίνει. Κάθε άλλη κίνηση οδηγεί στην καταστροφή.
 

Πλήρες Άρθρο »

SONIC BOOM

SONIC BOOM

 

Από πόσα χρόνια (δεκαετίες ίσως) ομιλώ και γράφω για την ανάγκη μείωσης των κρατικών δαπανών; Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Η ΝΔ ουσιαστικά με πέταξε έξω από τις γραμμές της για τις απόψεις μου αυτές. Το Πασόκ, στη διάρκεια της σύντομης συνεργασίας μου μαζί του, συνταράχθηκε από την εμμονή μου σε τέτοιες πολιτικές. Και τώρα βρισκόμαστε μπροστά στην ωμή πραγματικότητα. Η χώρα πάει για επίσημη πτώχευση αν δεν 'κοντύνει' τις δημόσιες δαπάνες. Οι Βρυξέλλες επίσημα πλέον μας απειλούν, αν δεν συμμορφωθούμε.

Τα πράγματα σήμερα είναι καθαρότερα κι από τον ίδιο τον ήλιο. Η χώρα βρίσκεται στο κατώφλι της χεωκοπίας. Εχοντας για δεκαετίες εξαπατήσει την Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές τα όρια ελιγμών της έχουν ασφυκτικά στενέψει. Είτε ακολουθούμε με δική μας πρωτοβουλία μιά πολιτική τακτοποίησης του χάους και ξεβολέματος πολλών τακτοποιημένων κρατικοδίαιτων είτε πέφτουμε στην δίνη της στάσης πληρωμών και της υποχρεωτικής – για να μπορέσουμε να επιζήσουμε και να μπορεί να σιτίζεται ο κόσμος – προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η συμμετοχή μας στο ευρώ θα είναι τότε εξαιρετικά προβληματική. Διότι για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις θα πρέπει να τυπώσουμε χρήμα. Κάτι που είναι βέβαια αδύνατο στα πλαίσια της ευρωζώνης. Με δραματικά υποτιμημένο νόμισμα η χώρα θα βρεθεί και πάλι στα όρια μιάς περιθωριακής οικονομίας. Με μέλλον, αν έχουμε τα ίδια μυαλά αβέβαιο και προβληματικό.

Δεν είναι όμως υποχρεωτικό να είμαστε απαισιόδοξοι. H παγκόσμια κρίση γρήγορα θα ξεπεραστεί. Και θα σταθούν όρθιες εκείνες οι οικονομίες που έχουν συνειδητοποιήσει τα νέα δεδομένα και θα έχουν προετοιμασθεί κατάλληλα. Με σημαιοφόρους τις χώρες της Ασίας ο υπερηχητικός καπιταλισμός της ανάκαμψης θα προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις. Θα υπάρξει ένα νέο δυναμικό boom. Κανένας δεν θα πρέπει να περιμένει πως θα γυρίσουμε ποτέ στο παρελθόν. Οι αβεβαιότητες και η αστάθεια που χαρακτήριζαν τις παγκοσμιοποιημένες μας οικονομίες πριν χτυπήσει η κρίση δεν θα εξαφανισθούν. Αλλά θα επανέλθουν εντονότερες και με μεγαλύτερο σφρίγος. Με αναταράξεις σχεδόν υπερηχητικές – sonic. Τα πάντα θα αλλάζουν. Παρασυρμένα από το ρυθμό των καινούργιων ανακαλύψεων στην τεχνολογία και στους ρυθμούς και στα μοντέλα δουλειάς.

Eυκαιρία έχουμε λοιπόν. Για αναπροσαρμογή πολιτικών και αναδιάταξη νοοτροπιών. Αν προχωρήσουμε σε αλλαγές παντού. Με τόλμη και θάρρος. Απελευθέρωση ωραρίου, πλήρη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, σταθερό και χαμηλού βεληνεκούς φορολογικό σύστημα, κατάργηση γραφειοκρατικών ελέγχων και μια παιδεία στραμμένη στις ανάγκες του μαθητή κι όχι στις απαιτήσεις του παραδοσιακού συστήματος, η χώρα μπορεί να ετοιμασθεί.

Διαφορετικά και στο μέλλον θα μας συντρίψει τo sonic. Δίχως να μπορέσουμε να απολαύσουμε το boom*.

*Βλ. το εξαιρετικό νέο βιβλίο του Gregg Easrerbrook, Sonic Boom: Globalization at Mach Speed. Random House: New York. 2009.
 

Πλήρες Άρθρο »

«Εχοντες» και «Μη Εχοντες» η «Δημιουργοί Πλούτου» και «Εισπράκτορες;»

«Εχοντες» και «Μη Εχοντες» η «Δημιουργοί Πλούτου» και «Εισπράκτορες;»

 

Οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, δίχως σκέψη βέβαια και υπολογισμό, καταλήγουν μόνιμα, για να εξευμενίσουν προφανώς τα δύσκαμπτα αντανακλαστικά της Αριστεράς, στην επιβάρυνση των «εχόντων και κατεχόντων» για την αντιμετώπιση του όποιου προβλήματος. Το αποτέλεσμα συνήθως στέφεται από αποτυχία. Διότι αιμορραγούν εκείνοι που συνήθως δεν έχουν ευθύνες για τα προβλήματα. Και είναι πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι. Εξαντλούμενοι οικονομικά, ελάχιστα μπορούν τελικά να συνεισφέρουν.

Ποτέ δεν εξηγείται ποίοι ακριβώς είναι οι περίφημοι «έχοντες και κατέχοντες». Και για ποιό λόγο θα πρέπει πάντοτε αυτοί να επιβαρύνονται. Οταν δημιουργούσαν πλούτο δεν το έκαναν με στόχο να τον μοιρασθούν με το ελληνικό κράτος και με τους όποιους κάθε φορά ευνοουμένους του. Για ποιο λόγο είναι δίκαιη η άνωθεν επιβαλλόμενη αναδιανομή; Ποιο θα είναι το κοινωνικό όφελος για όλους αυτούς; Σε διαφορετική περίπτωση, για ποιο λόγο θα παράγουν πλέον πλούτο όσοι μπορούν; Θα μείνουμε μόνο με τους εργολάβους και τους προμηθευτές του δημοσίου. Που θα κερδίζουν μέσω γνωστών μηχανισμών και θα μοιράζονται με τους «ημετέρους» τις προσόδους τους.

Οι κοινωνικές αδικίες του συστήματος είναι ολοφάνερες. Μόνο που δεν θέλουμε να τις παραδεχθούμε. Γιατί δεν ακούγονται σαν «πολιτικά ορθές». Πως είναι δυνατόν να διαμαρτύρονται ομάδες ολόκληρες του πληθυσμού για χαμηλές λ.χ. συντάξεις όταν το εισόδημα, αναλογικά πάντοτε, που δήλωναν και πάνω στο οποίο υπολογίζονται οι παροχές αυτές ήταν χαμηλότερο από τις σημερινές τους απολαβές. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως πολλοί περνούν μια ζωή ασφαλίζοντας χαμηλότατα εισοδήματα, και φροντίζουν τα τελευταία επαγγελματικά τους χρόνια να ασφαλίζουν πολύ υψηλότερες αποδοχές. Εξασφαλίζοντας έτσι πολύ υψηλότερες συντάξεις από αυτές που πραγματικά δικαιούνται. Ληστεύοντας το κοινωνικό σύνολο από πολύτιμους πόρους.

Τα περί τριμερούς ασφαλιστικού συστήματος είναι εξωπραγματικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι εισφορές των ασφαλισμένων είναι εικονικές. Τα πάντα τα καταβάλλει ο εργοδότης. Στην οικοδομή μάλιστα, αυτό καθορίζεται και με νόμο!! Σαν συνέπεια, η επιχείρηση φέρει πολύ μεγαλύτερα βάρη από αυτά που επίσημα της αναλογούν. Κι εν τούτοις, συνεχώς καθυβρίζεται και η προσφορά της υποβαθμίζεται.
Η ακίνητη ιδιοκτησία τέλος διώκεται. Επειδή ακριβώς δεν μεταφέρεται, αποτελεί για τις κρατικές αρχές την κλασσική κότα που γεννά χρυσά αυγά. Σε κάθε ευκαιρία επιβαρύνεται με λογής φόρους και τέλη. Αλλά δεν φορολογούνται τα τυχόν έσοδα απ’ αυτήν. Αλλά αυτή καθεαυτή η ύπαρξή της. Που βέβαια έχει αποκτηθεί με χρήματα ήδη φορολογημένα. Και που πληρώνει φόρους για κάθε υπηρεσία που εξασφαλίζει η για εργασίες που γίνονται για την αξιοποίησή της.

Στο βιβλίο – πολεμική “Makers And Takers” (New York, Doubleday, 2008) ο Peter Schweizer περιγράφει δύο τύπους κοινωνικών ομάδων κι’ αναλύει την συμπεριφορά και τον ρόλο τους στην γενικότερη πορεία μιάς χώρας. Από την μια πλευρά βρίσκονται εκείνοι που πασχίζουν, δουλεύουν, παράγουν και δημιουργούν (Makers). Εκείνοι δηλαδή που «φτιάχνουν» πλούτο για την χώρα και συμβάλλουν ουσιαστικά στην αύξηση των δημοσίων εσόδων.

Από την άλλη βρίσκονται, με τα πιρούνια έτοιμα και τις τσέπες ανοιχτές, όλοι εκείνοι που ετοιμάζονται να εισπράξουν (Takers). Μέσω διορισμών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με την εξασφάλιση λογής παροχών, με την εύνοια του κράτους στον τομέα της ανάθεσης έργων, προμηθειών και εργολαβιών, και βέβαια μέσων πλουσιοπάροχων επιδοτήσεων, οι κατηγορίες αυτές των πολιτών αποτελούν τους αποδέκτες της επιχειρηματικής η της προστατευτικής δράσης του δημοσίου.

Στην Ελλάδα οι εισπράκτορες είναι συντριπτικά πολυπληθέστεροι από τους δημιουργούς. Το χρήμα βέβαια ανακυκλώνεται μια και οι ίδιοι γίνονται συνηθέστατα, μια και δεν είμαστε μια οικονομία προσανατολισμένη στις εξαγωγές, οι βασικοί καταναλωτές των αγαθών που παράγουν οι δημιουργοί. Εν τούτοις, η έκδηλη ανισορροπία των σχετικών οικονομικών δράσεων επιβαρύνει τους εθνικούς λογαριασμούς και επιβάλλει μεγάλο εξωτερικό δανεισμό.

Κάπως έτσι, και με την αδράνεια και την ανοχή των πολιτικών αρχών, δημιουργήθηκε και το τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα. Το αξιοπερίεργο είναι πως αντί να αναγνωρίζεται από όλους το πρόβλημα και να επιχειρείται μια συντονισμένη προσπάθεια αποτελεσματικής του αντιμετώπισης αποδύονται όλοι σε συντονισμένες κινήσεις για την συσκότισή του. Κι επιχειρούν να επιβαρύνουν και πάλι τους δημιουργούς, καμιά φορά με τρόπο άτσαλο και αντιδεοντολογικό (όπως οι νέοι φόροι), για να εξασφαλίσουν πόρους σε όφελος των εισπρακτόρων.
Κι’ αυτοί βέβαια δεν είναι ποτέ ικανοποιημένοι. Παρά την εύνοια του συστήματος προς το πρόσωπό τους σχεδόν συνέχεια γκρινιάζουν, απαιτούν, διαμαρτύρονται, συχνά κοροιδεύουν (αποδέκτες επιδοτήσεων και χορηγιών για ανύπαρκτες δραστηριότητες και προγράμματα) και κινητοποιούνται αν κατ’ ελάχιστον θιγεί η βόλεψή τους. Κατορθώνουν έτσι όχι μόνο να διατηρούν τα κεκτημένα αλλά και να διευρύνουν τα όποια εισπρακτικά τους προνόμια. Αυτονόητα, κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης η αναδιάρθρωσης του δημοσιονομικού τοπίου αντιμετωπίζει οξύτατες και καλά οργανωμένες αντιδράσεις.

Κοινωνικές λοιπόν αδικίες υπάρχουν στη χώρα. Το ερώτημα είναι ποιοι ακριβώς στην πραγματικότητα τις υφίστανται… Αν κυριαρχήσει και πάλι η αδράνεια και η νοοτροπία του «τι θα πάρουμε» και «πως θα βολευτούμε», η δίνη που θα μας συνεπάρει δεν θα έχει τέλος.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΑ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΚΟΥΒΕΡΝΑΝΤΑ

ΤΑ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΚΟΥΒΕΡΝΑΝΤΑ

 

Η ελληνική γεωργία βρίσκεται τις τελευταίες εβδομάδες στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της χώρας. Το κλείσιμο δρόμων, λιμανιών, σιδηροδρομικών γραμμών και συνόρων, μαζί και με την καθημερινή παρουσία αγροτο-συνδικαλιστών στα ειδησεογραφικά δελτία των τηλεοράσεων, επανέφερε την γεωργία στην πρώτη γραμμή των ανησυχιών των ελλήνων. Παράλληλα όμως, σε πολλούς πολίτες τα μπλόκα και τα λόγια κάμποσων αγροτοπατέρων προκαλούν αγανάκτηση κι αρκετές φορές οργή. Δυσμενής συγκυρία για τους αγρότες υπήρξε το γεγονός πως οι κινητοποιήσεις τους συνέπεσαν με την κορύφωση της αγωνίας για την τύχη της ελληνικής οικονομίας.


Σε ένα χρονικό σημείο που πολύς κόσμος χάνει την δουλειά του κι ανησυχεί για το μέλλον, μία μερίδα ελλήνων δείχνει να μην κατανοεί προφανώς το πρόβλημα κι επιμένει στην δική του ιδιαίτερη πολιτική ατζέντα. Διότι τα αγροτικά μπλόκα δεν αποτελούν ουσιαστικά ένα ιδιαίτερο πολιτικό γεγονός. Εφ’ όσον επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο την ίδια περίπου πάντα ημερομηνία και με παρόμοια κάθε φορά αιτήματα αποτελούν μέρος της ετήσιας πολιτικής ρουτίνας. Οι αγρότες έχουν μεταβληθεί ουσιαστικά σε δημόσιους υπάλληλους. Εχουν στάνταρ απολαβές, επί τη βάσει δηλώσεων παραγωγής προιόντων που ουδείς στην πραγματικότητα ελέγχει και κάθε Ιανουάριο κλείνουν τους δρόμους εξασφαλίζοντας κάποιες παραπάνω παροχές. Ενα είδος 13ου μισθού περίπου.


Το ζήτημα είναι πως στο διαρθρωτικά ελαττωματικό μας κράτος η κάθε κοινωνική ομάδα δασκαλεύεται να επιβιώνει σε βάρος των υπολοίπων. Με όχημα ένα κράτος σε παράλυση που αντί να διοικεί και ελέγχει έχει μετατραπεί σε Καλό Σαμαρείτη που μοιράζει παροχές ανεξάρτητα από ανάγκες και πραγματικά προβλήματα. Οι αγρότες λ.χ. παραπονούνται επειδή τα προιόντα τους φθάνουν στις αγορές τέσσαρες φορές ακριβότερα από όσο τα πωλούν οι ίδιοι στους εμπόρους. Οι αγρότες όμως δεν φορολογούνται. Και με βάση αυτή την αδιανόητη και άδικη για τους υπόλοιπους έλληνες τακτική υπογράφουν προς τους εμπόρους αποδείξεις πώλησης κοντά στο ύψος της τιμής με την οποία το προιόν τους φθάνει στις αγορές!! Εξαπατάται έτσι το καταναλωτικό κοινό, διευκολύνεται η φοροδιαφυγή των εμπόρων και οι αγρότες, δίχως να πληρώνουν φόρους οι ίδιοι (δίχως δηλ. να μετέχουν στα κοινά βάρη) επιδοτούνται από το κράτος γκουβερνάντα κι εξασφαλίζουν και συντάξεις δίχως την πληρωμή εισφορών.
 

Το αποτέλεσμα είναι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας να ζεί σε βάρος όλων των υπολοίπων, δίχως λογική αλλά και χωρίς καμία αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας. Καταλήγουμε έτσι να έχουμε τρακτέρ με φορητές τηλεοράσεις και GPS και «μαχόμενους» αγρότες που παρκάρουν τα τρακτέρ στους εθνικούς δρόμους και να περνούν μετά από λίγες εβδομάδες – όταν δηλ. λήξουν οι κινητοποιήσεις - για να τα μαζέψουν. Στο ενδιάμεσο διάστημα, φροντίζει το κράτος - οπερέτα για τα περιουσιακά τους στοιχεία και για την δική τους ασφάλεια. Η παρακώλυση συγκοινωνιών είναι ποινικό αδίκημα. Εν τούτοις στην Ελλάδα η αστυνομία κλείνει δεκάδες δρόμους κι απομονώνει το κέντρο των πόλεων στην αναγγελία και μόνο της πορείας μερικών δεκάδων ανθρώπων από ορισμένες οδούς. Ετσι και τώρα στις εθνικές οδούς. Ενώ δεν υπάρχουν εκεί διαμαρτυρόμενοι αγρότες, παρά μόνο μερικά σκόρπια παρκαρισμένα τρακτέρ, η κυκλοφορία εμποδίζεται από τους κώνους που έχει βάλει η αστυνομία παρεμποδίζοντας και διαστρέφοντας την κυκλοφορία.
 

Την ίδια ώρα μερικές χιλιάδες άνθρωποι καταστρέφονται. Από διάφορα επαγγέλματα και για διαφορετικές αιτίες. Ολοι όμως αυτοί θα κληθούν σύντομα να πληρώσουν νέους φόρους. Με μεγάλες καινούργιες επιβαρύνσεις. Ωστε το κράτος γκουβερνάντα να μπορεί ακόμη να προσφέρει παροχές σε όσους προστατεύει, αλλά και να μην τηρεί το ίδιο τους νόμους. Θα επιβαρυνθούν δηλ. και πάλι αυτοί που δηλώνουν εισοδήματα για να συνεχίσουν να εισπράττουν αυτοί που φοροδιαφεύγουν, αυτοί που δεν φορολογούνται κι αυτοί που, με την ανοχή των αρχών, κλείνουν τους δρόμους εξωθώντας πολλούς άλλους στην οικονομική καταστροφή.


Αραγε έκανε το κράτος γκουβερνάντα κανένα έλεγχο στους εκατοντάδες κατόχους ομολόγων της Lehman Brothers στην περιοχή της Λάρισας; Να δούμε αν αυτοί φορολογούνται κι αν πιθανώς εμφανίζονται να πεινάνε και να βρίσκονται κάτω από «το όριο της φτώχειας»;
 

Πλήρες Άρθρο »