ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ !!

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ !!

Δίχως έλεγχο της πραγματικότητας και της ουσίας των διαφόρων αιτημάτων σχεδόν όλοι συμφωνούν πως «έχουν δίκιο οι αγρότες». Γιατί όμως έχουν δίκιο; Αν εξαιρέσουμε τις βαθιές αγροτικές ρίζες της ελληνικής κοινωνίας, που προκαλούν μια φυσιολογική συμπάθεια προς τον κόσμο της υπαίθρου, σχεδόν κανείς δεν μπαίνει στην ουσία του ζητήματος.

Σε ετήσια βάση οι αγρότες συνηθίζουν να κλείνουν τους δρόμους με στόχο την εξυπηρέτηση οικονομικών αιτημάτων. Με μέσο τα μπλόκα οι ξεσηκωμένοι αγρότες εξασφαλίζουν κάθε Ιανουάριο κάποια αύξηση τιμών και πρόσθετες παροχές. Είναι αυτονόητο πως κάτι που γίνεται κάθε χρόνο παύει να είναι έκτακτο και να εμφανίζεται σαν κίνηση απόγνωσης. Πως γίνεται κάθε χρόνο να έρχεται μια κοινωνική ομάδα σε απόγνωση περίπου τις ίδιες ακριβώς ημερομηνίες;

Κάποιοι προφανώς έχουν συνειδητοποιήσει πως στην χώρα δεν λειτουργεί η έννομη τάξη. Και μέσω εκβιασμών η βιαιοτήτων (όπως λ.χ η μαγκιά του μπλοκαρίσματος των συνόρων η της ομηρείας επιβατών κατά την έξοδό τους από τα λιμάνια) αποκομίζουν εντυπωσιακές (όπως τα περυσινά 500 εκ ευρώ) τελικά παροχές. Η κατάντια είναι απίστευτη. Ο νόμος του τσαμπουκά λειτουργεί απόλυτα στην Ελλάδα. Είτε συντεχνιακές ομάδες είτε μέλη ισχυρών οικογενειών δίχως να σέβονται τους νόμους και τις κοινές κοινωνικές αξίες προωθούν επιδιώξεις, νομιμοποιούν καταχρηστικές συμπεριφορές και αλαζονικά περιφρονούν τους απλούς συμπολίτες τους.

Στον αγροτικό τομέα έχουν διοχετευθεί συνολικά κοινοτικοί πόροι ιλιγγιώδους ύψους. Ούτε ένα ευρώ από τους πόρους αυτούς δεν είχε σαν αρχικό στόχο την ενίσχυση του εισοδήματος των ελλήνων αγροτών. Οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι επιβαρύνθηκαν όλα αυτά τα χρόνια για τον εκσυγχρονισμό και την επιχειρηματικοποίηση της ελληνικής γεωργίας. Δεν στερούνταν αυτοί χρήματα ώστε να έχουν πόρους κάποιοι στην ελληνική ύπαιθρο και να περνάνε καλύτερα. Αν οι ευρωπαίοι συνειδητοποιήσουν το πάρτι που γινόταν με τα χρήματά τους στον Θεσσαλικό κάμπο κυρίως, αλλά και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, η αντίδρασή τους θα είναι βιαιότερη από την οργή τους για την λεγόμενη ελληνική «δημιουργική λογιστική».

Τι έγιναν όλα αυτά τα χρήματα; Οσοι διαμαρτύρονται για αδιέξοδα σήμερα οφείλουν να εξηγήσουν τι έγιναν τόσες επιδοτήσεις, γιατί δεν άλλαξαν καλλιέργειες και για ποιο λόγο εξακολουθούν να παράγουν προιόντα (λ.χ. μπαμπάκι) που ελάχιστες αγορές πλέον ενδιαφέρονται να απορροφήσουν. Το επιχείρημα πως τους πίνουν το αίμα οι μεσάζοντες και πως δεν είναι ενημερωμένοι είναι πολύ παλιό για να έχει αξία. Εφτιαξαν δικούς τους συνεταιρισμούς, για να πολεμήσουν υποτίθεται τους μεσάζοντες, και τους χρεοκόπησαν. Για χρόνια ακούω προτροπές για αλλαγή καλλιεργειών και το υπουργείο προσλαμβάνει ειδικευμένους γεωπόνους. Οι περισσότεροι όμως εμμένουν στο εύκολο στάρι και στο μπαμπάκι.

Οσο για τα οικονομικά προβλήματά τους, αυτά δεν είναι λιγότερο αιχμηρά από τα αντίστοιχα των ανέργων η των εμπόρων και επαγγελματιών που χρεοκοπούν. Για να σωθούν αυτοί καταστρέφουν χιλιάδες άλλους. Και βουλιάζουν την χώρα στην διεθνή ανυποληψία. Kι’ από την τηλεόραση συνεχίzουν κάποιοι να απειλούν. Δεν θα τιμωρηθούν κάποτε οι παρανομίες;
 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΟΠΩΣ ΣΤΡΩΝΕΙΣ ΚΟΙΜΑΣΑΙ!!

ΟΠΩΣ ΣΤΡΩΝΕΙΣ ΚΟΙΜΑΣΑΙ!!

 

Σε τι διαφέρει ουσιαστικά μια συντεταγμένη πολιτεία, μέλος διεθνών οργανισμών και διακρατικών κυβερνητικών σχημάτων, από τις γεωγραφικές “μαύρες τρύπες” τύπου Αφγανιστάν υπό τους Ταλιμπάν, Σομαλίας με τους πειρατές και Δέλτα του Νίγηρα υπό τους αυτονομιστές αντάρτες; Προφανώς το σημείο διαφοροποίησης είναι η ύπαρξη ενός πλέγματος νόμων κι ενός κυβερνητικού / εκτελεστικού μηχανισμού για την εφαρμογή τους. Όταν ο νόμος με ευκολία παραβιάζεται και η κυβέρνηση υποκύπτει σε λογής εκβιασμούς και σε τακτικές παλληκαράδων, που μέσω της άσκησης η απειλής της άσκησης βίας βάζουν τους εαυτούς τους και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν πάνω από κάθε έννοια έννομης τάξης, η εικόνα μιας συντεταγμένης δημοκρατικής πολιτείας γίνεται αμφίβολη.

Tι μπορεί να πεί κανείς για την Ελλάδα του σήμερα; Οι νόμοι με ευκολία παραβιάζονται, πολιτικά κόμματα καλούν επίσημα τον λαό σε «ανυπακοή», θεσμοί καταρρακώνονται και η έννομη τάξη συχνά περιφρονείται. Η κραυγή «είναι παράνομο» αντιμετωπίζεται με πλήρη περιφρόνηση ενώ η παρουσία κρατικών αρχών δεν αποτελεί πλέον παράγοντα αναστολής πρωτοβουλιών για την διάπραξη - ατιμώρητων πάντα – αδικημάτων. Σε επίπεδο πολιτικού ρίσκου, (δηλ. θεσμικής αβεβαιότητας, φυσικής ανασφάλειας, αστάθειας στην λειτουργία των κρατικών θεσμών κι αμφιβολίας για την κοινωνική ισορροπία και σταθερότητα), η χώρα βρίσκεται σε χαμηλότατο επίπεδο.

Σε ένα κλίμα οικονομικής κατάρρευσης η αύξηση του πολιτικού ρίσκου τινάζει στον αέρα κάθε έννοια κρατικής αξιοπιστίας. Οταν αγρότες κλείνουν τα σύνορα της χώρας, εμποδίζουν την κίνηση των τραίνων και κρατούν ομήρους αυτοκινητιστές, εμπόρους και άλλους επαγγελματίες, εμποδίζοντας ουσιαστικά με την απειλή βίας την ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων και ανθρώπων, η χώρα βρίσκεται ουσιαστικά σε κατάσταση πολιορκίας. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι αρχές ασφαλείας του κράτους, για την διευκόλυνση των καταληψιών, διοχετεύουν την κυκλοφορία από άλλους (αν υπάρχουν βέβαια) δρόμους!!

Το κράτος ουσιαστικά δεν υπάρχει. Η κατάληψη δρόμων, πλατειών, λιμανιών, σιδηροδρομικών γραμμών και, παλαιότερα, διαδρόμων προσγείωσης αεροπλάνων, τα μπλόκα, η εισβολή («ντού» στην καθομιλουμένη) σε δημόσιες υπηρεσίες, πανεπιστημιακές αίθουσες και γραφεία καθηγητών αλλά και σε αίθουσες συνεδρίασης συλλογικών οργάνων (από εταιρίες δημοσίου συμφέροντος, εισηγμένες όμως στο χρηματιστήριο, μέχρι και σε οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης) αποτελεί πλέον θεσμοποιημένη έκφραση του πολιτικού συστήματος. Αυτή είναι η Ελλάδα, για τον ενδεχόμενο επενδυτή.

Διασκεδάζω αφάνταστα όταν ακούω πολλούς να διαμαρτύρονται για την κατάσταση. Ξεχνάμε πως από μόνοι μας χτίσαμε την κατάσταση αυτή. Οταν αρειμάνιοι νεαροί ξάπλωναν σε πολυθρόνες στην μέση της Λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας προκαλώντας τον θαυμασμό τότε των ΜΜΕ κι όταν καταληψίες εγκαθίσταντο στο γραφείο Υπουργού της κυβέρνησης κι’ εκείνος δούλευε ατάραχος δίπλα τους στην γωνία η κοινωνία έδειχνε αδικαιολόγητη ανοχή. Τώρα λοιπόν πληρώνει το τίμημα του τέρατος που έθρεψε στα σωθικά της.

Οπως έστρωσε θα κοιμηθεί...
 

Πλήρες Άρθρο »

ΘΑ ΑΓΩΝΙΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ «ΥΠΕΡΨΥΧΡΑΝΣΗ»;

ΘΑ ΑΓΩΝΙΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ «ΥΠΕΡΨΥΧΡΑΝΣΗ»;

 

Πριν λίγες ημέρες το Βατικανό καταδίκασε την ταινία του Τζέημς Κάμερον «Αβατάρ» για προσπάθεια θεοποίησης της φύσης. Αν και διαφωνώ με τέτοιου είδους αφορισμούς δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο ταλαντούχος αμερικάνος σκηνοθέτης ακολούθησε την μόδα της εποχής αναβιβάζοντας την οικολογία σε σχεδόν θρησκευτικό φανατισμό. Οι οπαδοί του κλίματος έχουν σχεδόν πείσει όλο τον κόσμο πως ο πλανήτης υπερθερμαίνεται από τις ανθρώπινες, οικονομικές κυρίως, δραστηριότητες. Μόνο με τον περιορισμό του αχαλίνωτου καπιταλισμού των ημερών μας και την οικονομική ενίσχυση, για περικοπές στους δικούς τους ρύπους, των χωρών του τρίτου κόσμου είναι δυνατόν να σωθεί η ανθρωπότητα. Αυτό είναι το ευαγγέλιο των πιστών του κλίματος που στοχεύουν στην ανατροπή της σημερινής οικονομικής τάξης στο όνομα της σωτηρίας, του υπερ-θερμενόμενου υποτίθεται, πλανήτη. Οι χαμένοι στην ιδεολογική διαπάλη μαρξιστές ανακάλυψαν την οικολογία για να πάρουν εκδίκηση από τον νικηφόρο καπιταλισμό. Η ιδεολογία (η θρησκεία;) του περιβάλλοντος είναι σαν το καρπούζι. Πράσινη απ’ έξω. Και κόκκινη από μέσα.

Από που προέρχονται όμως οι σχετικές ανησυχίες; Οι οποίες οδηγούν σε παραπέρα επιβαρύνσεις των φορολογουμένων, ακόμα και σε χώρες σαν την Ελλάδα, για το περιβάλλον και για την ενίσχυση φτωχότερων χωρών. Η απάντηση είναι πως στο συμπέρασμα αυτό οδηγούν οι έρευνες των επιστημόνων. Τα γεγονότα όμως δεν συμφωνούν με την εκδοχή αυτή. Δεκάδες επιστήμονες διαφωνούν με την κλιματική υστερία. Οι φωνές τους όμως συνήθως πνίγονται κάτω από την ομοφωνία συμφερόντων μελετητών, ερευνητικών κέντρων και στρατευμένων κινημάτων και μέσων ενημέρωσης.* Τα κονδύλια για την μελέτη των βλαβερών επιπτώσεων του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα σχεδόν δεκαπλασιάσθηκαν επί κυβέρνησης Θάτσερ στην Βρετανία, για την ενίσχυση των θέσεών στην σύγκρουση με τους ανθρακωρύχους**. Τώρα πλέον έχουν δημιουργηθεί οργανωμένα συμφέροντα που αντιμετωπίζουν οικονομική καταστροφή αν οι σχετικές ανησυχίες κοπάσουν.

Στο βιβλίο του “The Real Global Warming Disaster: Is The Obsession With `Climate Change` Turning Out To Be The Most Costly Scientific Blunder In History?” (2009) ο Christopher Booker αποδεικνύει το ουσιαστικό επιστημονικό κενό στο οποίο κινούνται οι «αναμφισβήτητες» αποδείξεις πως ο πλανήτης υπερθερμαίνεται. Εξ άλλου τώρα γινόμαστε μάρτυρες ενός φαινόμενου ανεπανάληπτης πτώσης της θερμοκρασίας σε ολόκληρη σχεδόν την γή. Νέες μελέτες επιστημόνων προειδοποιούν πως ο πλανήτης εισέρχεται σε μια καινούργια περίοδο ψύχους που ενδεχόμενα θα διαρκέσει πάνω από τριάντα χρόνια***. Τι θα γίνει τότε με τις θεωρίες περί υπερθέρμανσης;

Στη διάρκεια της ζωής του πλανήτη η θερμοκρασία της γής έχει περάσει διάφορες συνταρακτικές αυξομειώσεις που δεν οφείλονται σε συγκεκριμένα αίτια. Στον βαθύ μεσαίωνα η θερμοκρασία είχε ανεβεί σε επίπεδα πολύ υψηλότερα από τα σημερινά. Οι πάγοι που κάλυπταν το βόρειο ημισφαίριο είχαν λιώσει και η Γροιλανδία είχε πρασινίσει. Η ξηρασία είχε προκαλέσει πείνα και αρκετές επιδημίες. Ακόμα παλαιότερα, μεγάλα κύματα θερμότητας είχαν προκαλέσει άνοδο της στάθμης των ωκεανών και την εξαφάνιση λωρίδων γής – έτσι πλημμύρισαν τα Στενά της Μάγχης και χώρισε η Σκανδιναβία από τα Βαλτικά εδάφη. #

Είναι αυτονόητο πως τα χρόνια εκείνα η μεγάλη θερμοκρασία δεν είχε προκληθεί από ανθρώπινες δραστηριότητες. Δεν υπήρχαν βιομηχανίες. Δεν είχε ανακαλυφθεί ο καπιταλισμός. Ούτε βέβαια και υπήρχαν ανθρώπινης προέλευσης εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Για όλα αυτά, οι φανατικοί του κλίματος δεν έχουν σαφείς απαντήσεις. Προτιμούν να κρύβονται πίσω από ατελή διαγράμματα προβολής μεγάλων θερμοκρασιών στο μέλλον. Που κι αυτά πλέον τώρα κλονίζονται από τις ανεπανάληπτες κι εντελώς απροσδόκητες χαμηλές θερμοκρασίες. Για να ανέβει η στάθμη της θάλασσας θα πρέπει να λιώσουν οι πάγοι που καλύπτουν την ξηρά – οι άλλοι είναι παγόβουνα που ήδη επιπλέουν κοντά στους Πόλους. Στην Ανταρκτική όμως στο 96% της ηπείρου δεν έχει υπάρξει η παραμικρή μεταβολή της θερμοκρασίας. Και δεν έχουν αποκολληθεί βέβαια κομμάτια πάγου. ## Στον δε βόρειο Πόλο (σε ολόκληρο το βόρειο ημισφαίριο) σημειώνονται τα τρία τελευταία χρόνια οι χαμηλότερες θερμοκρασίες της δεκαετίας. Κι’ εμφανίζουν εν τούτοις φωτογραφίες με πάγους που …λιώνουν. Καλοκαιρινές βέβαια!!

Είχα ρωτήσει κι άλλοτε. Ολοι αυτοί που είναι πεπεισμένοι πως η Ευρώπη θα γίνει έρημος και θα πρασινίσει η Ρωσία, έχουν αγοράσει οικόπεδα στην Σιβηρία; Aραγε τώρα θα αρχίσουν, όπως στις αρχές της δεκαετίας του ’70, να ανησυχούν για μια νέα εποχή παγετώνων;
 

*Σχετ. Lawrence Solomon, The Deniers: The World Renowned Scientists Who Stood Up Against Global Warming Hysteria, Political Persecution, and Fraud (2008) και το εξαιρετικό Air Con: The Seriously Inconvenient Truth About Global Warming (2009) του Ian Wishart. :


**Βλ. την ταινία του Channel 4, “The Great Global Warming Swindle” (2007) http://www.greatglobalwarmingswindle.co.uk/


***http://www.meteo-news.gr/gr/meteo-subjects/climate-change/1263551888

#Βλ. Christopher C. Horner, The Politically Incorrect Guide to Global Warming (2007)

## Βλ. μεταξύ άλλων, Christopher C. Horner, Red Hot Lies (2008). Roy Spencer, Climate Confusion: How Global Warming Hysteria Leads to Bad Science, Pandering Politicians and Misguided Policies that Hurt the Poor (2008)

 

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

                                                                           ΣΧΟΛΙΑ

ΦΟΡΟΙ, ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΙΚΟΙ ΦΟΡΟΙ, ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΟΙ ΦΟΡΟΙ

Οι διαρροές αλλά και τα επι μέρους φορολογικά μέτρα προκαλούν οργή και απόγνωση σε πολύ κόσμο. Δεν είναι ζήτημα πολιτικού η όχι κόστους. Φοβάμαι γενικότερη αναστάτωση με απρόβλεπτες συνέπειες. Και θα είναι κρίμα για μιά νέα κυβέρνηση με ελάχιστες πραγματικές ευθύνες. Η τελευταία παρέμβαση για τις γονικές παροχές οδηγεί πολύ κόσμο στα άκρα. Εχω ακούσει, σε μία ημέρα μόνο, απίστευτες αντιδράσεις. Ακόμα και στον δρόμο. Κι από γνωστούς - κι από την πολιτική ακόμη - ανθρώπους. Ο νόμος (τροπολογία) προβλέπει  αναδρομικές ρυθμίσεις στο ...μέλλον, με συντελεστή φορολογίας ακόμη 'άγνωστο'! Είναι δυνατόν να ρυθμίζονται συναλλαγές  ώστε να πραγματοποιούνται σε περιβάλλον πλήρους αβεβαιότητας; Δημιουργείται κλίμα κρίσης εμπιστοσύνης στην αγορά. Πως θα ζητηθούν επενδύσεις για ανάπτυξη όταν δεν υπάρχει φερεγγυότητα από τον διαιτητή (το κράτος) που νομοθετεί με κανόνες αβεβαιότητας; Οσο είναι ακόμη καιρός ας διορθωθεί ό,τι είναι δυνατόν. Για το καλό του τόπου.

Το κύριο ζήτημα είναι η ρύθμιση σημερινών συναλλαγών (γονικές παροχές) με φορολογικό συντελεστή άγνωστο που θα καθορισθεί στο μέλλον.  Εφ όσον υπήρχε προεκλογική δέσμευση γι αυτό γιατί να μην ψηφισθεί κανονικός νόμος - δίχως διαβουλεύσεις και τέτοια - καθαρά και ξάστερα. Από την διαβούλευση θα βγούν οι συντελεστές; Ας μπεί σε διαβούλευση η κατάργηση της εφορίας. Ολοι θα το εγκρίνουν. Θα το ακολουθήσει η κυβέρνηση; Πως μπορείς να οικοδομήσεις αξιοπιστία όταν κανένας δεν είναι σίγουρος για τις συνθήκες των συναλλαγών; Εκτός που είναι πολύ αμφίβολο αν είναι μιά τετοια ρύθμιση νόμιμη, είναι και εντελώς αντιπαραγωγική. Kανένσς δεν θα κάνει συναλλαγή τέτοια. Αρα εισπραξεις μηδέν. θα περιμένει δηλ το κράτος να εισπράξει από φόρους κληρονομιάς, κατόπιν θανάτων δηλ.; 
Για τα αίτια των σημερινών προβλημάτων δεν υπάρχει διαφωνία. Κανένας δεν κατηγορεί το Πασόκ γι' αυτό. Το ζήτημα είναι πως οι πάντες ομιλούν για ανάγκη μείωσης δαπανών κι εμείς επικντρωνόμαστε κυρίως σε εξασφάλιση εσόδων. Σε περίοδο οικονομικής δυσπραγίας και απαισιοδοξίας οι φόροι αποτελούν την ταφόπλακα της αγοράς. Κυρίως όταν συνάμα γίνεται το θεσμικό πλαίσιο εντελώς αβέβαιο και ασαφές. Η αντίδραση αρχίζει και γίνεται βωβή. Οχι από συνδικάτα και οργανωμένους. Αλλά από την μεσαία τάξη. Αυτό είναι επικίνδυνο. Γιατί είναι απρόβλεπτο. 

Οσο για τις δημοσκοπήσεις εγώ δεν θα τους έδινα μεγάλη βάση. Γιατί αυτά αλλάζουν ταχύτατα. Ενώ η 'τοποθέτηση' επιλογών και πράξεων στις αντιλήψεις το κόσμου δύσκολα αλλάζει. Ο Καραμανλής κυβερνούσε με δημοσκοπήσεις. Που τον οδήγησε αυτό; Που κατέληξε;  Προσοχή λοιπόν. Ιδίως στους φόρους.

 

ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Εχουμε τον πιό παγωμένο χειμώνα των τελευταιων 100 χρόνων!! Κι' όμως υπάρχουν αφελείς που ισχυρίζονται πως λυώνουν οι πάγοι στον ...Β. Πόλο!! Το παραμύθι της υπερθέρμανσης πνέει τα λοίσθια. Τώρα ομιλούν για αλλαγή στο ...κλίμα. Μήπως προς το καλύτερο; Θα σοβαρευτούν επι τέλους κάποτε οι έμποροι του φόβου;

                 

     Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΑ ΚΟΛΛΕΓΙΑ

Πιστή σε ιδεοληψίες ενάντια σε κάθε ιδέα ιδιωτικής Ανωτάτης Εκπαίδευσης η κυβέρνηση υποβαθμίζει και πάλι τα Κολλέγια σε Κέντρα Σπουδών!! Κατατάσσοντας  υψηλότερα τα ελληνικά ΑΕΙ από τα ιδιωτικά κολλέγια. ΑΕΙ που δεν έχουν βιβλιοθήκες και διδάσκουν με βάση συγγράματα ...περασμένων ετών. Κι υποβαθμίζει ιδρύματα με σύγχρονα τεχνικά και εποπτικά μέσα, που προσφέρουν γνώση με βάση τα πιό σύγχρονα διεθνή επιστημονικά εγχειρίδια και με καθηγητές σπουδαγμένους στο εξωτερικό πάνω σε σύγχρονα επιστημονικά ζητήματα. Ανεχόμαστε την ιδιωτική εκπαίδευση στο Γυμνάσιο και το Λύκειο που είναι υποχρεωτική και την απορρίπτουμε στην Ανωτάτη Παιδεία που είναι προαιρετική. Νεοελληνικοί παραλογισμοί...  

 

'CLIMATE SHAME' ΑΝΤΙ ΓΙΑ 'CLIMATE CHANGE'

To φιάσκο της συνάθροισης της Κοπεγχάγης έδειξε τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κόσμος. Ολη η φασαρία ήταν για τα λεφτά. Πόσα δηλ. θα δώσουν οι ανεπτυγμένες χώρες στις αναπτυσσόμενες ώστε αυτές να κάνουν 'θυσίες' και να μειώσουν τις εκπομπές αερίων από τα εργοστάσιά τους. Οι καλοντυμένοι διπλωμάτες με τα ιδιωτικά αεροπλάνα που έσκιζαν τους αιθέρες της χειμερινής Σκανδιναυίας προπάθησαν να πείσουν την διεθνή κοινότητα πως οι χώρες τους πεινούν. Και πως χρειάζονται χρήματα για να μην ρυπαίνουν. Λεφτά τα οποία τελικά καταλήγουν σε εξοπλισμούς η σε καλοζωία των κυβερνώντων σε βάρος των λαών. Κι' όλα αυτά για να αποφευχθεί η 'υπερθέρμανση' του πλανήτη. Σε μιά εποχή με την βαρύτερη παγωνιά των τελευταίων 10 ετών! Και με τους επιστήμονες (μέσω των e-mails του Πανεπιστημίου της East Anglia που διέρρευσαν) να ομολογούν πως 'μαγειρεύουν' τα στατιστικά στοιχεία για να επεκτείνουν τον πανικό και να εξασφαλίσουν γενναίες χρηματοδοτήσεις για τα Ινστιτούτα τους. 'Κλιματική ντροπή' λοιπόν αντί για 'Κλιματική αλλαγή'. Η αποτυχία της συνδιάσκεψης ήταν λοιπόν αναμενόμενη. Για το καλό τελικά ίσως του κόσμου...   

 

ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΙ ΦΟΡΟΙ;

Με ποιά άραγε λογική επιβάλλονται φόροι και τα χρήματα που μαζεύονται διασκορπίζονται στην συνέχεια σε σκανδαλώδεις η και παράλογες παροχές; Οι λιμενεργάτες θα εξασφαλίσουν 250.000 ευρώ έκαστος για τις υπηρεσίες τους να κρατήσουν το λιμάνι του Πειραιά κλειστό για ένα περίπου μήνα.  Και θα τους δοθούν και 10 εκ. ευρώ περίπου σαν αποζημίωση για τα χρήματα που έχασαν στην διάρκεια της απεργίας!! Γι αυτό πολέμησαν άραγε το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξαν με κάθε τρόπο την απεργία; Αλλά δεν φταίνε αυτοί. Φταίνε οι πολίτες που ανέχονται την κοροιδία κι αδιαμαρτύρητα πληρώνουν φόρους. Ενισχύοντας έτσι την αυθαιρεσία και την απάτη. Οπως λ.χ η εξοργιστική αύξηση των τελών κυκλοφορίας για την στήριξη του ...περιβάλλοντος. Ποιός ποτέ  ρωτήθηκε για τέτοιες επιβαρύνσεις; Τιμωρούνται οι αυτοκινητιστές που δεν είχαν την δυνατότητα να αγοράσουν καινούργιο αμάξι - και να ενισχύσουν βέβαια τις σχετικές εταιρίες - ενώ η ΔΕΗ λ.χ. συνεχίζιε να καίει λιγνίτη και να ρυπαίνει τους πάντες. Αλλά αφού δεν υπάρχουν δικαστικοί λειτουργοί να βάλουν τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του και πολίτες να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας αρνούμενοι τις όποιες κρατικές αυθαιρεσίες, πολύ καλά μας κάνουν... 

  

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ’

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ’

 

«Η απασχόληση και οι εργαζόμενοι, τα μεγαλύτερα θύματα της οικονομικής κρίσης»

1. Η αύξηση των ποσοστών ανεργίας ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Πλήθος οικονομικών αναλυτών χαρακτηρίζουν το φαινόμενο αυτό ως άμεση συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Συμφωνείτε με αυτήν την άποψη;

Δεν χωράει αμφιβολία πως η ανεργία αποτελεί συνεπακόλουθο της κρίσης. Από χώρα σε χώρα βέβαια διαφέρουν τα επί μέρους αίτια αλλά και η ένταση του προβλήματος. Περισσότερο έχουν πληγεί οι χώρες που οι οικονομίες τους έχουν αυστηρό εξαγωγικό προσανατολισμό. Η κάμψη των διεθνών καταναλωτικών αγορών έχει προκαλέσει κρίση στην παραγωγή, εφ όσον όλο και λιγότερα προιόντα βρίσκουν ζήτηση σε διεθνές επίπεδο. Αυτονόητα οι επιχειρηματικές μονάδες μειώνουν τον αριθμό των προιόντων που παράγουν και τον αριθμό των εργαζομένων που απασχολούν. Αρα, ελάχιστοι βρίσκουν καινούργιες ευκαιρίες απασχόλησης ενώ πολλοί χάνουν και τις δουλειές που είχαν. Η ανεργία λοιπόν έτσι διογκώνεται. Που αν συνοδευτεί και με αύξηση των επιτοκίων θα μας οδηγήσει σε ένα καινούργιο «κράχ». Η Κίνα όμως και η Ινδία δείχνουν να αντιστέκονται στην κατρακύλα, αρχίζουν να αυξάνουν τις εισαγωγές πρώτων υλών η ημι-επεξεργασμένων βασικών τεχνολογικών προιόντων κι έτσι κρατούν κάπως τις αγορές ζωντανές. Από εκεί θα έλθει και η όποια ανάκαμψη.

2. Επόμενη και αλληλένδετη διαπίστωση είναι ότι εξαιτίας της οικονομικής κρίσης καταστρατηγείται η έννοια της σταθερής και μόνιμης απασχόλησης και ενισχύεται – διευρύνεται η έννοια της ευελιξίας, εις βάρος όμως των κεκτημένων των εργαζομένων. Ποιο είναι το σχόλιό σας για αυτήν τη θέση;

Αυτό δεν είναι απλά προιόν της οικονομικής κρίσης. Ηταν ένα χαρακτηριστικό της οικονομίας και στα τελευταία χρόνια πριν από την κατάρρευση αμερικανικών στεγαστικών τραπεζών. Η λεγόμενη νέα οικονομία από τα πράγματα καταργούσε την σταθερή απασχόληση μιά και επέβαλε δραστικές αλλαγές στην παραγωγική διαδικασία. Κι όπως γράφεται τελευταία από κορυφαίους οικονομολόγους (Greg Easterbrook, Sonic Boom: Globalization at Mach Speed, New York 2009), η ιστορία διδάσκει πως όταν οι κυρίαρχες τάσεις μιάς εποχής αναχαιτίζονται απότομα, τότε παρόμοιες τάσεις επανέρχονται με την ανατροπή των δυσκολιών που επέφεραν τα νέα δεδομένα. Το κυρίαρχο κλίμα στις διεθνείς αγορές πριν από την κρίση ήταν ένας εντυπωσιακός επεκτατισμός σε παγκόσμια κλίμακα. Και παράλληλα ένα κλίμα αβεβαιότητας κι’ ανασφάλειας που προκαλούσαν οι μεγάλες αυτές αλλαγές. Οι δυναμικές οικονομίες του τρίτου κόσμου θα είναι οι σημαιοφόροι της εξόδου από την κρίση. Νέα προιόντα, καινοτομίες και εντυπωσιακά φθηνότερα αγαθά θα αποτελούν τα συστατικά στοιχεία της νέας πορείας – του «boom» σύμφωνα με τον τίτλο του βιβλίου του συγγραφέα.
Συνάμα όμως το περιβάλλον αβεβαιότητας κι αστάθειας – κυρίως στον τομέα της απασχόλησης - που ενισχύθηκε στο διάστημα της κρίσης, θα επανέλθει δριμύτερο και με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ισως, προκαλώντας ανατροπές και κοινωνικές εντάσεις. Θα είναι μια ατμόσφαιρα ανατρεπτικής ενόχλησης που μπορεί να παρομοιασθεί με τα προβλήματα που προκαλεί ο ήχος ενός υπερηχητικού αεριωθούμενου σε ένα ήσυχο εξοχικό περιβάλλον. Εξ’ ού και το «Sonic” του τίτλου του βιβλίου.

3. Έχοντας φθάσει πλέον σχεδόν στο οικονομικό ναδίρ, τα κράτη αναζητούν διεξόδους και λύσεις τόνωσης των εθνικών οικονομιών. Όλο και περισσότερο όμως, προβάλλεται η ένσταση ότι τα μέτρα που λαμβάνονται επαναλαμβάνουν τελικά τα λάθη που οδήγησαν στην κρίση, στηρίζοντας τελικά τους υπαίτιούς της κι όχι τα πραγματικά θύματά της που είναι οι εργαζόμενοι και την ουσιαστική κινητήρια δύναμη που είναι η απασχόληση. Πόσο δικαιολογημένη είναι η ένσταση αυτή;

Εξαρτάται πως το βλέπει ο καθένας και τι εννοεί με «μέτρα εξόδου από την κρίση». Η οικονομική στήριξη λ.χ. των στεγαστικών και επενδυτικών Τραπεζών από τον κρατικό προυπολογισμό ήταν μιά εντελώς απαράδεκτη πρωτοβουλία. Κυρίως αυτό που έγινε στις ΗΠΑ και την Βρετανία. Και που βέβαια τελικά αναπαράγει παρόμοιες συμπεριφορές. Δίχως στην ουσία να αλλάζει το οτιδήποτε. Η κρίσή προκλήθηκε από την εμμονή των αμερικανικών πολιτικών αρχών – και κατ’ επέκταση του δημοσίου – να επιμένει στην έκδοση δανείων από Τράπεζες δίχως τις απαραίτητες εγγυήσεις. Ασκήθηκαν ποινικές διώξεις σε Τράπεζες στις ΗΠΑ που δάνεισαν εύπορου λευκούς αντί για άκληρους μαύρους. Ολοι πόνταραν σε κέρδη από την προσδοκώμενη αξία της γής. Οταν οι τιμές των ακινήτων κατέρρευσαν κλονίσθηκε και ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα. Με αποτέλεσμα να πάθουν ζημιές και όσοι είχαν αγοράσει χρηματοπιστωτικά προιόντα στηριγμένα στα «εγγυημένα» υποτίθεται στεγαστικά δάνεια. Για την κρίση λοιπόν δεν ευθύνονται αποκλειστικά και μόνο οι Τραπεζίτες. Αλλά και εκείνοι που επιχειρούσαν να κερδοσκοπήσουν πάνω στη γή. Αγοράζοντας σπίτια δίχως οικονομικά εχέγγυα. Δεν επρόκειτο βέβαια να μοιρασθούν με όλους τους υπόλοιπους τα κέρδη τους από τα σπίτια αυτά. Γιατί λοιπόν οφείλουν οι υπόλοιποι να καλύψουν τις όποιες τους τωρινές ζημιές; Το ποιός λοιπόν φταίει για την κρίση είναι πολύ σχετικό. Η δε ανάκαμψη, άρα και η αύξηση της απασχόλησης, δεν πρόκειται να έρθει μέσων κρατικών δαπανών. Η αποτυχία μέχρι τώρα των Ομπάμα και Μπράουν αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές. Μόνο με απεελυθέρωση των αγορών, μείωση φόρων και κατάργηση των γραφειοκρατικών παρεμβάσεων υπάρχει η δυνατότητα μιάς καινούργιας δυναμικής επενδυτικής εκκίνησης. Κι απορρόφησης των ανέργων, φυσικά.

4. Σε κάθε περίπτωση και πέρα από κάθε υποκειμενική εκτίμηση και άποψη είναι βέβαιο πως η υψηλή ανεργία και το χαμηλό μέσο εισόδημα είναι παράγοντες που δε συμβάλλουν στην οικονομική ανάκαμψη και ανάπτυξη. Υπό τις παρούσες συνθήκες πώς μπορούν αυτοί οι παράγοντες να βελτιωθούν;

Η παρατήρησή σας είναι σωστή. Αλλά δεν πρόκειται αυτά να βελτιωθούν με αυξημένους φόρους. Ιδιαίτερα στα πλαίσια μιας οικονομίας που παραπαίει. Για να μειωθεί η ανεργία και να αυξηθεί το μέσο εισόδημα πρέπει να αφήσουμε την αγορά να λειτουργήσει. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι πως ο ελεύθερες συναλλαγές δεν είναι ο εχθρός, αλλά ο μοναδικός σύμμαχος για να βγούμε από την κρίση. Δίχως ιδιωτικές επενδυτικές πρωτοβουλίες και την δημιουργία καινούργιων επιχειρήσεων και ευκαιριών απασχόλησης η χώρα δεν πρόκειται να ξεφύγει από την επερχόμενη υπανάπτυξη. Αν το καταλάβουμε έγκαιρα υπάρχει ελπίδα. Διαφορετικά θα κυλήσουμε σε ακόμα βαθύτερα αδιέξοδα.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

 

Η φοροδιαφυγή στις περισσότερο προηγμένες χώρες του κόσμου δεν είναι μικρή επειδή οι νόμοι για την καταπολέμησή της είναι αυστηρότεροι. Η φοροδιαφυγή είναι περιορισμένη διότι ο κόσμος το θεωρεί υποχρέωσή του να πληρώνει νόμους. Το κάνει αυτό διότι οι φόροι αντιπροσωπεύουν συγκεκριμένες παροχές του κράτους προς τους πολίτες. Η φοροδιαφυγή αποτελεί έτσι κοινωνική ντροπή. Κι όχι μαγκιά. Στην Ελλάδα σχεδόν ποτέ δεν φθάνουν στον φορολογούμενο σαν κοινωνικές πραγματικές παροχές. Μοιράζονται σαν χρήματα σ’ αυτούς κυρίως που δεν πληρώνουν τίποτα. Και που συνήθως φωνάζουν και περισσότερο απαιτώντας περισσότερες παροχές. Αυτοί που παράγουν και πληρώνουν σπάνια απολαμβάνουν κάτι από το κράτος. Γι’ αυτό και φοροδιαφεύγουν.

Η υποκρισία όμως που επικρατεί στην χώρα σκεπάζει πολλές παρόμοιες πραγματικότητες. Ο πολιτικός κόσμος ομιλεί συνέχεια για την υποχρέωση να πληρώνουν πάντα «οι έχοντες και κατέχοντες». Δεν εξηγεί όμως ποιοί ακριβώς είναι αυτοί. Και για ποιό λόγο θα πρέπει πάντοτε αυτοί να επιβαρύνονται. Οταν δημιουργούσαν πλούτο δεν το έκαναν με στόχο να τον μοιρασθούν με το ελληνικό κράτος και με τους όποιους κάθε φορά ευνοουμένους του. Για ποιο λόγο είναι δίκαιη η άνωθεν επιβαλλόμενη αναδιανομή; Ποιο θα είναι το κοινωνικό όφελος για όλους αυτούς; Σε διαφορετική περίπτωση, για ποιο λόγο θα παράγουν πλέον πλούτο όσοι μπορούν; Θα μείνουμε μόνο με τους εργολάβους και τους προμηθευτές του δημοσίου. Που θα κερδίζουν μέσω γνωστών μηχανισμών και θα μοιράζονται με τους «ημετέρους» τις προσόδους τους.

Οι κοινωνικές αδικίες του συστήματος είναι ολοφάνερες. Μόνο που δεν θέλουμε να τις παραδεχθούμε. Γιατί δεν ακούγονται σαν «πολιτικά ορθές». Πως είναι δυνατόν να διαμαρτύρονται ομάδες ολόκληρες του πληθυσμού για χαμηλές λ.χ. συντάξεις όταν το εισόδημα, αναλογικά πάντοτε, που δήλωναν και πάνω στο οποίο υπολογίζονται οι παροχές αυτές ήταν χαμηλότερο από τις σημερινές τους απολαβές. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως πολλοί περνούν μια ζωή ασφαλίζοντας χαμηλότατα εισοδήματα, και φροντίζουν τα τελευταία επαγγελματικά τους χρόνια να ασφαλίζουν πολύ υψηλότερες αποδοχές. Εξασφαλίζοντας έτσι πολύ υψηλότερες συντάξεις από αυτές που πραγματικά δικαιούνται. Ληστεύοντας το κοινωνικό σύνολο από πολύτιμους πόρους.

Τα περί τριμερούς ασφαλιστικού συστήματος είναι εξωπραγματικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι εισφορές των ασφαλισμένων είναι εικονικές. Τα πάντα τα καταβάλλει ο εργοδότης. Στην οικοδομή μάλιστα, αυτό καθορίζεται και με νόμο!! Σαν συνέπεια, η επιχείρηση φέρει πολύ μεγαλύτερα βάση από αυτά που επίσημα της αναλογούν. Κι εν τούτοις, συνεχώς καθυβρίζεται και η προσφορά της υποβαθμίζεται.

Η ακίνητη ιδιοκτησία τέλος διώκεται. Επειδή ακριβώς δεν μεταφέρεται, αποτελεί για τις κρατικές αρχές την κλασσική κότα που γεννά χρυσά αυγά. Σε κάθε ευκαιρία επιβαρύνεται με λογής φόρους και τέλη. Αλλά δεν φορολογούνται τα τυχόν έσοδα απ’ αυτήν. Αλλά αυτή καθεαυτή η ύπαρξή της. Που βέβαια έχει αποκτηθεί με χρήματα ήδη φορολογημένα. Και που πληρώνει φόρους για κάθε υπηρεσία που εξασφαλίζει η για εργασίες που γίνονται για την αξιοποίησή της.

Κοινωνικές αδικίες υπάρχουν στη χώρα. Το ερώτημα είναι ποιοι ακριβώς στην πραγματικότητα τις υφίστανται…
 

Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΘΑΡΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΚΑΘΑΡΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

Να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα σχετικά με την οικονομία. Ολοι σήμερα αναγνωρίζουν τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Και που μέχρι πριν μερικά χρόνια οι περισσότεροι πεισματικά αρνούνταν. Για δεκαετίες η χώρα ζούσε με δανεικά. Η παραγωγή της, σχηματικά, ήταν κοντά στο εκατό και κατανάλωνε περίπου τριακόσια. Αναπόφευκτα το αδιέξοδο θα έφθανε κάποια στιγμή. Μια και ο δανεισμός θα στέρευε. Κάτι στο οποίο οδηγηθήκαμε γρηγορότερα λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Που δυσκόλεψε την δανειακή λειτουργία των Τραπεζών αλλά έκανε και τους εκτιμητικούς οίκους προσεκτικότερους και αυστηρότερους.

Το πρόβλημα της χώρας είναι διαρθρωτικό. Εχουμε ανοιχτεί σε παροχές, υπηρεσίες και συστήματα που δεν δικαιολογούνται από το οικονομικό μας επίπεδο και την παραγωγική μας δυναμική. Και τώρα ήρθε δυστυχώς η ώρα να πληρώσουμε τον σχετικό λογαριασμό. Αυτά που ακούγονται από τους δήθεν “ειδικούς” των τηλεοπτικών καναλιών αλλά κι από μερικούς κομματικούς λαικιστές, πως δήθεν τα χρήματα που λείπουν τα έκλεψαν οι πολιτικοί η μοιράσθηκαν σε ορισμένες οικογένειες, είναι τουλάχιστον αστειότητες. Τα χρήματα πήγαν σε παροχές, μισθούς και στην δημιουργία νέων δημόσιων φορέων και οργανισμών.

Το γεμάτο αντιφάσεις, αδικίες κι’ ευνοιοκρατικές ρυθμίσεις ελληνικό οικονομικό και κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα έχει φθάσει πλέον στα όριά του. Σχεδόν κανείς δεν απολαμβάνει παροχές σε σχετική αναλογία με όσα προσφέρει. Οι περισσότεροι απαιτούν με κριτήριο τις υποτιθέμενες ανάγκες τους. Κι όχι την πραγματική τους συνεισφορά. Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχισθεί άλλο. Κανείς πλέον δεν δέχεται να μας σέρνει στην πλάτη του.

Το πρόβλημα πλέον βρίσκεται στα χέρια τα δικά μας. Για να αποτραπεί η καταστροφή είναι απαραίτητο να μειώσουμε το δημόσιο οικονομικό έλλειμμα και να εξασφαλίσουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Και στα δύο αυτά οι πάντες συμφωνούν. Διαφωνούν όμως στην μεθοδολογία για την επίτευξή τους. Να καταλάβουμε πως δίχως πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή η προοπτική είναι ανατριχιαστική και μονοδιάστατη. Το επισημαίνω σαν ανησυχητικό ενδεχόμενο από τον περασμένο Νοέμβριο: Εξοδος δηλ. με δική μας πρωτοβουλία από το ευρώ, ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση να τυπώσει χρήμα και να πληρώσει μέσα στο 2010 μισθούς και συντάξεις.


Ολοι οι διεθνείς φορείς που ενασχολούνται με την οικονομία μας συνιστούν περικοπές δαπανών. Όπως, εξ άλλου, κάποιοι από εμάς δεν κουραζόμασταν να ζητάμε εδώ και πολλά χρόνια. Το πολιτικό όμως προσωπικό της χώρας, και ιδιαίτερα της κυβέρνησης, δίνει έμφαση στην αύξηση των εσόδων. Με επίκεντρο βέβαια τους νέους και μεγαλύτερους φόρους. Σε μια οικονομία όμως σε κρίση, η αύξηση των φόρων ισοδυναμεί με κίνηση αυτοχειριασμού. Οι διευρυνόμενες επιβαρύνσεις δε της ιδιοκτησίας οδηγούν τα πράγματα στα άκρα. Σε λίγο κανείς δεν θα φέρνει χρήματα, ούτε και θα επενδύει, στη χώρα.


Για τον φόβο του πολιτικού κόστους κανείς δεν ακουμπάει το εξωπραγματικό μέγεθος του κράτους. Για πραγματική μείωση δαπανών. Υπονομεύεται έτσι και η οποιαδήποτε προοπτική ανάπτυξης. Που για να έχει ελπίδες είναι απαραίτητο να χρηματοδοτηθεί από πόρους που θα αφαιρεθούν από τον δημόσιο τομέα. Και που για να επιζήσει είναι απαραίτητο να απαγκιστρωθεί από την σημερινή ασφυκτική δημόσια γραφειοκρατία. Που την τρέφει βέβαια και την συντηρεί ο μεγάλος δημόσιος τομέας.


Η ανάπτυξη δεν έρχεται μέσω δημοσίων επενδύσεων και χρηματικών παροχών σε (και ιδιωτικές ακόμη) επιχειρήσεις. Η αναποτελεσματικότητα των σχετικών πρωτοβουλιών σε ΗΠΑ και Βρετανία αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές. Αυτή επιτυγχάνεται με την ανακούφιση του ιδιωτικού τομέα μέσω κατάργησης πολλών φορολογικών επιβαρύνσεων. Που σήμερα συνιστούν πόρους που απορροφούνται από το μεγάλο κράτος. Λιγότερο κράτος (άρα και λιγότερη γραφειοκρατία), λιγότεροι φόροι, περισσότερα χρήματα διαθέσιμα στον ιδιωτικό τομέα, περισσότερη ανάπτυξη. Αυτή είναι η μοναδική φόρμουλα επιτυχίας για το αύριο.

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Gregg Easterbrook, Sonic Boom: Globalization at Mach Speed. Νew York, Random House, 2009
Peter Schweizer, Makers and Takers: Why conservatives work harder... New York, Doubleday, 2008

Πολλοί σχολιαστές κι’ αναλυτές τελευταία καταπιάνονται με τον καπιταλισμό και τις προοπτικές του. Η πλειοψηφία καταγγέλλει την οικονομία της αγοράς σαν υπεύθυνη για την οκονομική κρίση. Και προδικάζει εξελίξεις επιστροφής σε σχήματα εκτεταμένου κρατικού παρεμβατισμού. Οι μεγάλες εμπλοκές του δημοσίου με γενναίες χρηματοδοτήσεις Τραπεζών σε Βρετανία και ΗΠΑ κυρίως για πολλούς αποτελούσαν αποδείξεις (ούτε καν ενδείξεις) της Δύσης του ορμητικού καπιταλισμού.


Τα πράγματα δεν τους έχουν δικαιώσει. Η οικονομική κατάσταση και στις δύο αυτές μέχρι προ τινος μητροπόλεις των ελεύθερων αγορών δεν δείχνουν να βελτιώνονται. Η ανεργία μεγαλώνει ενώ η κατανάλωση αδυνατεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες κάποιας αναπτυξιακής πορείας. Τα μεγάλα ελλείμματα βαραίνουν πάνω στις αγορές ενώ τα χρηματιστηριακά σκαμπανεβάσματα δεν εμπνέουν την απαραίτητη εμπιστοσύνη. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο όμως η προσδοκία που υπάρχει είναι μιας ανεπανάληπτης και ταχύτατης ανάπτυξης. Με σημαιοφόρους την Κίνα, που άντεξε στην κρίση κι’ αποτελεί το αποκούμπι για πολλές από τις δοκιμαζόμενες δυτικές αγορές, και την βαθύτατα δημιουργική Ινδία ο τρίτος, όπως τον λέγαμε πριν λίγα χρόνια, κόσμος φαίνεται να ζεσταίνει τις μηχανές για μια ανεπανάληπτη εξόρμηση.


Στην διεισδυτική του δουλειά ο Gregg Easterbrook (Sonic Boom: Globalization at Mach Speed) αποπνέει εμπιστοσύνη για το μέλλον της διεθνούς οικονομίας. Παρατηρώντας τις δομές και τις συμπεριφορές των οκονομιών των αναπτυσσομένων χωρών στο «μάτι του κυκλώνα» της διεθνούς οικονομικής καθίζησης, και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις έκδηλες ανάγκες τους για δυναμικές ανακατατάξεις και διόγκωση των αναπτυξιακών τους δεδομένων, συμπεραίνει πως η διεύρυνση των εθνικών τους αγορών και του οικονομικού τους εκτοπίσματος θα ακολουθήσει συγκλονιστικούς ρυθμούς.


Η ιστορία διδάσκει, τονίζει ο συγγραφέας, πως όταν οι κυρίαρχες τάσεις μιάς εποχής αναχαιτίζονται απότομα, τότε παρόμοιες τάσεις επανέρχονται με την ανατροπή των δυσκολιών που επέφεραν τα νέα δεδομένα. Το κυρίαρχο κλίμα στις διεθνείς αγορές πριν από την κρίση ήταν ένας εντυπωσιακός επεκτατισμός σε παγκόσμια κλίμακα. Και παράλληλα ένα κλίμα αβεβαιότητας κι’ ανασφάλειας που προκαλούσαν οι μεγάλες αυτές αλλαγές. Οι δυναμικές οικονομίες του τρίτου κόσμου θα είναι είναι οι σημαιοφόροι της εξόδου από την κρίση. Νέα προιόντα, καινοτομίες και εντυπωσιακά φθηνότερα αγαθά θα αποτελούν τα συστατικά στοιχεία της νέας πορείας – του «boom» σύμφωνα με τον τίτλο του βιβλίου του συγγραφέα.

Συνάμα όμως το περιβάλλον αβεβαιότητας κι αστάθειας, όπου ενισχύθηκε στο διάστημα της κρίσης, θα επανέλθει δριμύτερο και με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ισως, προκαλώντας ανατροπές και κοινωνικές εντάσεις. Απλά και μόνο η βεβαιότητα πως ο παλιός δυτικός κόσμος θα είναι υποχρεωμένος να συγκρουσθεί οικονομικά σκληρά με τις οικονομίες της Ανατολικής και της Νότιας Ασίας κυρίως, αλλά και με κάποιες ίσως της Κεντρικής Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, συνθέτει μια εικόνα κάθε άλλο παρά ειδυλλιακής προοπτικής. Θα είναι μια ατμόσφαιρα ανατρεπτικής ενόχλησης που μπορεί να παρομοιασθεί με τα προβλήματα που προκαλεί ο ήχος ενός υπερηχητικού αεριωθούμενου σε ένα ήσυχο εξοχικό περιβάλλον. Εξ’ ού και το «Sonic” του τίτλου του βιβλίου.

Η δυναμική του καπιταλισμού λοιπόν δεν πρόκειται να αναχαιτισθεί. Ελεύθερες αγορές και ανοιχτές οικονομικές σχέσεις θα αποτελέσουν τον μοχλό της οικοδόμησης μιάς νέας δυναμικής παγκόσμιας αγοράς. Όχι όμως δίχως προβλήματα, αγωνίες και δυσκολίες. Κάποιες πλευρές του καινούργιου κόσμου θα είναι μοναδικές κι’ αξιοθαύμαστες. Ταχύτητα στις επικοινωνίες, εντυπωσιακά καινούργια προιόντα, νέες κοινωνικές κατακτήσεις και διεύρυνση της ανθρώπινης ελευθερίας θα είναι μερικές μόνο απ΄ αυτές. Τα σκοτεινά όμως μονοπάτια του “Sonic Boom” δεν θάναι αμελητέα. Η εξαφάνιση της εργασιακής σταθερότητας, μια κι επιχειρήσεις και αντικείμενα δουλειάς θα καταρρέουν και θα αλλάζουν συνέχεια, θα είναι ένα απ΄αυτά. Η οικονομική αβεβαιότητα κι’ ανασφάλεια λόγω του παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού θα είναι ο κανόνας παρά η εξαίρεση.

Ο κόσμος θα μικρύνει λόγω ταχύτητας στις επικοινωνίες και στενότερων, σε παγκόσμια κλίμακα, οικονομικών σχέσεων. Θα γίνει όμως περισσότερο ρευστός, ευμετάβλητος και λιγότερο ίσως κατανοητός. Ο καπιταλισμός λοιπόν θα κυριαρχήσει. Με κόστος όμως για όσους αρνούνται να κατανοήσουν τις αλλαγές.

Ποιες κοινωνίες όμως θα βρεθούν κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες στον κυκεώνα των αλλαγών; Κυρίως εκείνες στις οποίες οι δημιουργοί πλούτου θα βρίσκονται πάντα στο στόχαστρο μιάς ευνοημένης από τον δημόσιο τομέα μεγάλης η μικρής μερίδας εισπρακτόρων παροχών και λογής ευνοιών. Στο βιβλίο – πολεμική “Makers And Takers”, ο Peter Schweizer περιγράφει δύο τύπους κοινωνικών ομάδων κι’ αναλύει την συμπεριφορά και τον ρόλο τους στην γενικότερη πορεία μιάς χώρας. Από την μια πλευρά βρίσκονται εκείνοι που πασχίζουν, δουλεύουν, παράγουν και δημιουργούν (Makers). Εκείνοι δηλαδή που «φτιάχνουν» πλούτο για την χώρα και συμβάλλουν ουσιαστικά στην αύξηση των δημοσίων εσόδων.

Από την άλλη βρίσκονται, με τα πιρούνια έτοιμα και τις τσέπες ανοιχτές, όλοι εκείνοι που ετοιμάζονται να εισπράξουν (Takers). Μέσω διορισμών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με την εξασφάλιση λογής παροχών, με την εύνοια του κράτους στον τομέα της ανάθεσης έργων, προμηθειών και εργολαβιών, και βέβαια μέσων πλουσιοπάροχων επιδοτήσεων, οι κατηγορίες αυτές των πολιτών αποτελούν τους αποδέκτες της επιχειρηματικής η της προστατευτικής δράσης του δημοσίου.

Στην Ελλάδα οι εισπράκτορες είναι συντριπτικά πολυπληθέστεροι από τους δημιουργούς. Το χρήμα βέβαια ανακυκλώνεται μια και οι ίδιοι γίνονται συνηθέστατα, μια και δεν είμαστε μια οικονομία προσανατολισμένη στις εξαγωγές, οι βασικοί καταναλωτές των αγαθών που παράγουν οι δημιουργοί. Εν τούτοις, η έκδηλη ανισορροπία των σχετικών οικονομικών δράσεων επιβαρύνει τους εθνικούς λογαριασμούς και επιβάλλει μεγάλο εξωτερικό δανεισμό.

Κάπως έτσι, και με την αδράνεια και την ανοχή των πολιτικών αρχών, δημιουργήθηκε και το τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα. Το αξιοπερίεργο είναι πως αντί να αναγνωρίζεται από όλους το πρόβλημα και να επιχειρείται μια συντονισμένη προσπάθεια αποτελεσματικής του αντιμετώπισης αποδύονται όλοι σε συντονισμένες κινήσεις για την συσκότισή του. Αντί να γίνουν προσπάθειες ώστε όλο και περισσότεροι εισπράκτορες να αρχίσουν να γίνονται δημιουργοί, χαιδεύουν οι πάντες τα αυτιά του κόσμου. Κρύβοντας την πραγματική αλήθεια. Κι επιχειρούν να επιβαρύνουν και πάλι τους δημιουργούς, καμιά φορά με τρόπο άτσαλο και αντιδεοντολογικό (όπως η νέα ρύθμιση για τις γονικές παροχές), για να εξασφαλίσουν πόρους ώστε να λείψουν ελάχιστα από τους εισπράκτορες.

Το οξύμωρο του σχετικού σχήματος είναι πως οι εισπράκτορες δεν είναι ποτέ ικανοποιημένοι. Παρά την εύνοια του συστήματος προς το πρόσωπό τους σχεδόν συνέχεια γκρινιάζουν, απαιτούν, διαμαρτύρονται, συχνά κοροιδεύουν (πολλοί ασυνεπείς και ανεπαρκείς στη δουλειά τους, αποδέκτες επιδοτήσεων και χορηγιών για ανύπαρκτα προγράμματα και δράσεις) και κινητοποιούνται αν κατ’ ελάχιστον θιγεί η βόλεψή τους. Κατορθώνουν έτσι όχι μόνο να διατηρούν τα κεκτημένα αλλά και να διευρύνουν τα όποια εισπρακτικά τους προνόμια. Αυτονόητα, κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης η αναδιάρθρωσης του δημοσιονομικού τοπίου αντιμετωπίζει οξύτατες και καλά οργανωμένες αντιδράσεις. Τελικά, όλα καταλήγουν και πάλι σε ματαίωση κάθε σοβαρής αλλαγής και στην παραπέρα επιβάρυνση των παραγωγών. Οι αρνητικές συνέπειες για την οικονομία είναι αυτονόητες. Σπάνια κάτι καινούργιο προωθείται.

Το βιβλίο του Schweizer επικεντρώνεται βέβαια κατ’ αποκλειστικότητα στην κοινωνία των ΗΠΑ. Οι σχετικές αναλογίες όμως δεν είναι δύσκολο να εξαχθούν. Κυρίως εν όψει των εξελίξεων που περιγράφει ο Easterbrook στο δικό του βιβλίο. Σε συνθήκες «Sonic Boom», που δεν θα αργήσουν πιθανότατα να φθάσουν, οι δυσκολίες θα απαιτήσουν μια κοινωνία καινοτόμων δημιουργών για επιβίωση και συνοχή. Αν κυριαρχήσει και πάλι η αδράνεια και η νοοτροπία του «τι θα πάρουμε» και «πως θα βολευτούμε» η δίνη που θα μας συνεπάρει δεν θα έχει τέλος. Εύκολα, για όλα και πάλι τότε θα φταίει ο καπιταλισμός. Ενώ πραγματικά υπεύθυνος θα είναι ο κακός μας εαυτός και οι νοοτροπίες που κυριαρχούν στην κοινωνία μας.

Πλήρες Άρθρο »

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΝΟΜΟ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΝΟΜΟ

 

Επειδή και πάλι διάφορα απίθανα λέγονται με αφορμή την υιοθέτηση του Γερμανικού εκλογικού συστήματος (η έστω κάποιας κοντινής παραλλαγής του) καλό είναι να μπούν μερικά πράγματα στην θέση τους. Είναι τουλάχιστον αστείο το επιχείρημα πως οι πολίτες θα χάσουν το δικαίωμα επιλογής των αντιπροσώπων τους επειδή θα καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης. Το μόνο που θα χάσουν θα είναι ο εθισμός στην διαφθορά και την ηθική διάβρωση. Το βήμα από το «κάνε μου την εξυπηρέτηση να σε ψηφίσω» ελάχιστα μακριά είναι από το «κάνε μου την δουλειά να σου δώσω τόσα».


Είναι ακατανόητο τόσοι να επιμένουν για τον σταυρό προτίμησης όταν είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο με το σύστημα αυτό. Προφανώς όλοι οι υπόλοιποι παραβιάζουν πολιτικά δικαιώματα και ...περιφρονούν την δημοκρατία !! Για αυτό και είναι αξιοπερίεργο αυτό που ακούγεται, πως δηλ στις μονοεδρικές περιφέρειες θα υπάρχουν περισσότεροι από ένας υποψήφιοι για κάθε κόμμα. Ωστε να εκλέγεται ο πρώτος σε ...σταυρούς προτίμησης! Μιά τρύπα στο νερό, δηλαδή.


Ολη η φιλοσοφία του μονοεδρικού εκλογικού συστήματος συνίσταται στην αποκάθαρση της πολιτικής από εξω-πολιτικούς μηχανισμούς και συσχετισμούς. Από τον εκμαυλισμό δηλ. της ρουσφετολογίας αλλά και την οικονομική εξάρτηση των υποψηφίων από συμφέροντα που διευκολύνουν εκλογικά την δημόσια παρουσία τους. Με άλλα λόγια, η έννοια του μονοεδρικού είναι πως συγκρούονται κομματικά προγράμματα και ιδεολογίες. Κι όχι ρουσφετο-επιτηδειότητες και ατομικές ενδοκομματικές στρατηγικές. Με την «ανακάλυψη» του σταυρού και στις μονοεδρικές, το σύστημα αυτο-υπονομεύεται και στην πράξη ακυρώνεται.


Το επιχείρημα πως θα πρέπει να υπάρχει αναπληρωματικός βουλευτής είναι ανόητο. Διότι στο μονοεδρικό η βουλευτική έδρα συνδέεται με την προσωπικότητα που την κατέχει. Κι αν ο βουλευτής (ω μη γένοιτο) αποδημήσει η παραιτηθεί, ο λαός έχει το δικαίωμα να επιλέξει σε επαναληπτική εκλογή ποιός θα τον αντιπροσωπεύσει. Αν μάλιστα έχει σημαντικά προχωρήσει η κυβερνητική θητεία όταν κάτι τέτοιο συμβεί η επαναληπτική εκλογή λειτουργεί και σαν ζωντανή δημοσκόπηση των τάσεων της κοινωνίας.


Ιδιαίτερο μάλιστα ενδιαφέρον παρουσιάζει η πιθανή περίπτωση διαφωνίας βουλευτή με το κόμμα του. Είναι τότε δυνατόν να παραιτηθεί και να επανα-διεκδικήσει την εκλογή του σαν ανεξάρτητος την φορά αυτή. Ενθυμούμαι την περίπτωση του Εργατικού βουλευτή Ντίκ Ταβέρν στο Λίνκολν της Βρετανίας γύρω στα 1971 που είχε παραιτηθεί διαμαρτυρόμενος για την αλλαγή στάσης του κόμματός του απέναντι στην Ευρωπαική Κοινότητα, τότε. Οι εκλογείς του έδειξαν και πάλι εμπιστοσύνη.. Επανεξελέγη σε επαναληπτική εκλογή σαν ανεξάρτητος και συνέβαλε η κίνησή του στην φιλο-ευρωπαική πλέον στάση του παλιού του κόμματος.


Ετσι κατοχυρώνεται η ανεξαρτησία του βουλευτού από κομματικούς μηχανισμούς και σκοπιμότητες.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ BLOGS

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ BLOGS

 

Υποστηρίζω με φανατισμό την ύπαρξη των blogs και της δυνατότητάς τους να ενημερώνουν άμεσα, πολύπλευρα και δίχως δεσμεύσεις και σκοπιμότητες. Μάλιστα έχω παρουσιασθεί και σαν μάρτυρας στον ανακριτή υποστηρίζοντας το δικαίωμα των blogs να απολαμβάνουν ελευθερία έκφρασης και άποψης. Εχουμε όμως μια παράξενη ιδιαιτερότητα στην Ελλάδα. Τις απεριόριστες, ανεξέλεγκτες και κυρίως ανώνυμες ύβρεις. Οι σχολιαστές των άρθρων και των άλλων αναρτήσεων επιδίδονται συνήθως σε ένα ακατάσχετο οχετό ύβρεων που υποδηλώνει συμπλεγματικές προσωπικότητες που βρίσκουν ευκαιρία ανώνυμης εξωτερίκευσης εσωτερικών αναστατώσεων και ανισορροπιών. Δυστυχώς, η τακτική αυτή, πέραν του ότι αναδεικνύει άδικα την μλογκόσφαιρα σε καταφύγιο προσωπικοτήτων του περιθωρίου, προδικάζει μελλοντικούς περιορισμούς που δυστυχώς αναπόφευκτα θα της επιβληθούν. Μία και μόνη δικαστική απόφαση θα είναι αρκετή. Και θα είναι πολύ δύσκολο να πεισθούν τελικά οι δικαστές να μην παρέμβουν σε ένα τέτοιο κυκλώνα προσβλητικών χαρακτηρισμών, απειλών κι ανυπόστατων ισχυρισμών. Από τα πράγματα, η υποτιθέμενη ελεγκτική παρέμβαση του συντονιστή του όποιου blog ακυρώνεται. Μια και είναι αδύνατον να ελεγχθούν καταιγίδες ολόκληρες από κατευθυνόμενες ύβρεις. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό πως σε ξένα blogs πέραν της αθυροστομίας των εκφράσεων δεν υπάρχουν προσωποποιημένες ύβρεις και απαξιωτικά ατομικά προσωπικά σχόλια. Θα κατορθώσουμε τελικά με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα μας να καταστρέψουμε κι’ αυτό το καινούργιο μέσο ελεύθερης, και προσιτής στους πάντες, έκφρασης;

Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΛΟΓΙΚΗΣ

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΛΟΓΙΚΗΣ

 

Η καλύτερη ευχή που θα μπορούσε κανείς να δώσει στη χώρα μας για τον καινούργιο χρόνο είναι να πρυτανεύσει η λογική. Γιατί αυτό είναι που πραγματικά λείπει από την καθημερινή μας ζωή. Όταν ξοδεύουμε περίπου τα διπλάσια από αυτά που κερδίζουμε πως μένουμε έκπληκτοι όταν ακούμε πως πλησιάζουμε στην χρεωκοπία; Και κατηγορούμε αυτούς που μας το επισημαίνουν, υπαινισσόμενοι «ανθελληνικά κέντρα» η «συμμορίες κερδοσκόπων». Την ίδια ώρα μαθαίνουμε πως το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης. Ολοι όμως επιμένουν σε μέτρα διάσωσής του που θυμίζουν μάγο Χουντίνι κι όχι σοβαρούς μελετητές κοινωνικών ζητημάτων. Μια και το οικονομικό αδιέξοδο των ταμείων, ισχυρίζονται, θα λυθεί δίχως αυξήσεις στα όρια ηλικίας, στις εισφορές η και μείωση στις συντάξεις. Προφανώς, όλοι περιμένουν να γίνει κάποιο θαύμα.

Χαρακτηριστικό άλλο παράδειγμα έλλειψης λογικής είναι ο διαδομένος αντι-αμερικανισμός στην χώρα. Κατηγορούνται οι αμερικανοί σαν «φονιάδες των λαών» παραβλέποντας τις μαζικές δολοφονίες αθώων από φανατικούς μουσουλμάνους. Που στο όνομα της σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό των δυτικών απίστων, προκαλούν εκατόμβες θυμάτων ανάμεσα σε ομόπιστούς τους σε ισλαμικές χώρες. Αντίστοιχα παραβλέπουν τον φασισμό των απειλών με δολοφονίες σκιτσογράφων και συγγραφέων που ειρωνεύθηκαν η προσέβαλαν το Ισλάμ. Ο ανορθολογισμός που επικρατεί, δηλ. οι μετανάστες να απαιτούν ανατροπή του συστήματος ηθικών αξιών της χώρας στην οποία εργάζονται, ανατρέπει κάθε όριο συμβατικής λογικής. Κι όμως, γίνεται ανεκτός και βαθμιαία επικρατεί σαν «πολιτικά ορθός»!!

Θαυμάζουν χιλιάδες αφελείς στη χώρα μας τον Τσαβέζ της Βενεζουέλας λόγω του αντι-αμερικανισμού του. Κι επειδή έχει διώξει τις πολυεθνικές του πετρελαίου από την χώρα του. Κρύβουν όμως την κατάληξη των πρωτοβουλιών του. Πως αναγκάσθηκε δηλ. πρόσφατα, σε μια από τις μεγαλύτερες χώρες παραγωγής πετρελαίου, να επιβάλει περικοπές στην κατανάλωση ρεύματος. Λόγω έλλειψης επαρκούς ενέργειας!!

Με θρησκευτικό φανατισμό επίσης πολλοί κινητοποιούνται για την «σωτηρία του πλανήτη». Κι επιβάλλουν φόρους για τον σκοπό αυτό. Το ξαφνικό ενδιαφέρον για το περιβάλλον παραβιάζει επίσης βασικούς κανόνες της λογικής. Ο άνθρωπος με το πλέον ενεργοβόρο σπίτι στις ΗΠΑ, ο πρώην αντιπρόεδρος Γκόρ, αγωνίζεται για να μειωθούν παγκόσμια οι ρύποι που εκπέμπουν οι διάφορες …ενεργοβόρες μονάδες. Ισχυρίζονται πως ο πλανήτης υπερθερμαίνεται ενώ περνάμε τους ψυχρότερους χειμώνες των τελευταίων δέκα χρόνων. Η υπερθέρμανση, ισχυρίζονται, προκαλείται από τις βιομηχανίες του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού. Η θερμότερη εποχή όμως του πλανήτη ήταν τον μεσαίωνα. Τότε που έλιωναν οι πάγοι και η Γροιλανδία γινόταν πράσινη. Και που δεν υπήρχαν βέβαια βιομηχανίες. Ούτε και καπιταλισμός.

Μακάρι να μας επισκεφθεί πλέον η κοινή λογική. Την έχουμε ανάγκη.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ;

ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ;

Ξεκαρδίστηκαν στα γέλια οι εκπρόσωποι από την Ρωσία κι από κάποιες ώρες της Κεντρικής Ασίας όταν τους εξήγησα τον τρόπο που λειτουργούν τα Πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Στο Ουζμπεκιστάν που βρέθηκα σαν παρατηρητής στις βουλευτικές εκλογές ανταλλάσαμε απόψεις με πολλούς άλλους προσκεκλημένους για ζητήματα ου αφορούσαν τις χώρες μας. Τίποτα όμως δεν μπόρεσε να προκαλέσει τόση ευθυμία όσο η περιγραφή της κατάστασης που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Ολες οι χώρες παίρνουν πολύ στα σοβαρά την παιδεία γενικά και ιδιαίτερα την ανώτατη. Γι αυτό και όλοι παραξενεύονται με αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Κανένας λαός, ανεξάρτητα από το οικονομικό και το κοινωνικό του επίπεδό του, δεν θα μπορούσε να ανεχθεί αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Η κατάσταση στα πανεπιστήμια δεν αποτελεί μια απλή εκσυγχρονιστική καθυστέρηση. Αφορά στην εκπαίδευση της αυριανής εθνικής ηγεσίας. Αναφέρεται σε αυτό το ίδιο το μέλλον του λαού μας. Και η εγκατάλειψή του συνιστά έγκλημα. Πολύ σοβαρότερο από την όπια υποχωρητικότητα σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Πολύ πιο κρίσιμο από τ α χάλια της οικονομίας. Σε όλους τους τομείς λάθη διορθώνονται. Αν όμως μεγαλώσουν γενιές ολόκληρες εθισμένε στο χάος, την προχειρότητα και την αμάθεια δεν υπάρχει δρόμος επιατροφής. Η πορεία στον βάραθρο αποτελεί μονόδρομο.

Γιατί γελούσαν οι συνομιλητές μου; Γιατί δεν πίστευαν πως στις εκλογές των πρυτανικών αρχών των ελληνικών πανεπιστημίων μετέχουν κι οι φοιτητές. Και πως η φωνή τους έχει βαρύνουσα σημασία στην διοίκηση και στην εκλογή καθηγητών) των ανωτάτων σχολών. «Μου θυμίζει» σχολίασε κάποιος «το αεροπλάνο που ο τρόπος πτήσης αποφασίζεται σε ψηφοφορία ανάμεσα σε επιβάτες, αεροσυνοδούς και πιλότους». «Και το νοσοκομείο» συμπλήρωσε άλλος, «που το είδος της θεραπείας προκύπτει από την πλειοψηφούσα άποψη κατόπιν ερωτήματος που τίθεται σε ασθενείς, νοσοκόμες και γιατρούς»!!

Δεν μπορεί να υπάρξει παιδεία δίχως σεβασμό της αυθεντίας. Του δάσκαλου η της ακαδημαικής ιεραρχίας. Στο Ουζμπεκιστάν λχ, που προέρχεται από τα σπλάχνα της σοβιετικής λαικής πολιτικής μηχανής, τους πρυτάνεις των μεγάλων πανεπιστημίων τους επιλέγει προσωπικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Περισσός φαντάζομαι θα ενέκρινε, φτάνει να ήταν εκείνος που θα έκανε την τελική επιλογή…

Αλλά και το άσυλο συνιστά παγκοσμίως διασκεδαστική ιδιορρυθμία. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που μια χούφτα αλήτες βρίσκουν στα πανεπιστήμια κρησφύγετο για κάθε είδους παρανομία. Από διακίνηση ναρκωτικών μέχρι βιαιότητες κατά καθηγητών και απλών φοιτητών. Με ανοχή της κοινωνίας. Για να μην θιγεί δήθεν η δημοκρατικότητα». Όπως σε τόσα άλλα πράγματα, όλοι γνωρίζουν την θεραπεία. Ουδείς όμως τολμά να την κάνει πράξη.

Καταργείστε αυτούς τους αναχρονισμούς. Δεν μπορούμε να βουλιάξουμε κι’ άλλο!!

 

Πλήρες Άρθρο »