Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

 

Οι ελπιδες ειναι ελαχιστες για να αποφυγει η χωρα την καταστροφη. Δεν είναι μοναχα η καταλυτικη κυριαρχια των αριθμων. Που δειχνουν με τον πιο αδιαψευστο τροπο πως δυσκολα θα αποφυγουμε τα χειροτερα. Είναι και το γεγονος πως το πολιτικο –πολιτιστικο κλιμα που κυριαρχει στη χωρα εναντιωνεται σε κάθε ειλικρινη προσπαθεια ανακαμψης. Ο ελληνικος λαος εχει μαθει στην από τα πανω προστασια, στον ευκολο πλουτισμο, στην λιγοτερο κοπιωδη προσπαθεια και στην υποτιθεμενη διαφανεια σε ενα περιβαλλον όμως απολυτης σχεδον για τους παντες παρανομιας. Η απειθαρχια, η ελλειψη δυνατοτητας συλλογικης δουλειας και η αμφισβητηση καθε ανωθεν αυθεντιας συνθετει ενα κοινωνικο περιβαλλον απεριγραπτης ανωμαλιας, αναρχιας κι αδυναμιας καταρτισης σχεδιων μακροχρονιου προγραμματισμου. Οι παντες πιστευουν απολυτα πως γωριζουν σχεδον τα παντα. Δεν δεχονται κανενα σαν καλυτερο τους. Κι αμφισβητουν κάθε εντολη, αποφαση η απλη παροτρυνση. Συχνα υποπτευομενοι πως τετοιες τοποθετησεις, εφ’ οσον δεν τους συμφερουν προσωπικα, υποκρυπτουν αλλες σκοπιμοτητες και ευρυτερες συνομωσιες.

 

Το χειροτερο ειναι πως στην οικονομια οι οποιες προσπαθειες, και ιδιαιτερα οι επιτυχημενες, συναντουν συνηθως την γενικοτερη κοινωνικη καχυποψια και, συχνα, την κατακραυγη. Ο ιδωτικος τομεας της οικονομιας θεωρειται διεφθαρμενος και αποκρουστικος. Παρα την δουλοπρεπη συνηθως σταση πολλων παραγοντων της κοινωνιας απεναντι σε πετυχημενους παραγοντες των επιχειρησεων, γενικα σημειωνεται μια υποβοσκουσα αντιπαθεια για οποιονδηποτε διακρινεται στον τομεα αυτον. Μια εντονη κοινωνικη αντιδραση του ειδους «γιατι αυτος κι όχι εγω» πλημμυριζει την αξιακη ατμοσφαιρα της χωρας καθιστωντας την επιχειρηματικη δραση προβληματικη και δυσκολη. Τα γραφειοκρατικα εμποδια δεν προερχονται μοναχα από έναν υπερδιογκωμενο δημοσιο τομεα. Αλλα κι από μια διαδεδομενη καχυποψια που καθιστα τον επιχειρηματια αντιπαθη και την παρεμποδιση του ευρυτερα αποδεκτη πραξη.

 

Μια καινουργια μελετη αποδεικνυει την βαθια σημασια μιας τετοιας κοινωνικης στασης απεναντι στις επιχειρησεις. Η Deirdre McCloskey στο βιβλιο της Bourgeois Dignity: Why Economics Can't Explain the Modern World. (University of Chicago Press, 2010) παρατηρει πως η αναπτυξη κατά κυριο λογο είναι αποτελεσμα του τροπου με τον οποιο μια κοινωνια βλεπει στην επιχειρηματικη δραση και στην λειτουργια της αγορας τις αξιες ενός δυναμικου και πετυχημενου μελλοντος. Επιμενει πως ο εναγκαλισμος από την κοινωνια και η ενσωματωση στις αξιες της των δρασεων ολων των επιπεδων των επιχειρηματιων ενισχυει τον δυναμισμο τους, ενθαρρυνει την αναληψη οικονομικων ρισκων και σε τελικη αναλυση, τονωνοντας την αξιοπρεπεια και την κοινωνικη αποδοχη της επιχειρηματικης ταξης, εμποτιζει ολοκληρο τον λαο με μια διαφορετικη, φιλική προς την αγορά και την οικονομική επιτυχια, κουλτουρα,

 

Η McCloskey αποδεικνυει πως ο συγχρονος ανεπτυγμενος κοσμος δεν υπηρξε στενα προιον των ελευθερων αγορων και της εντυπωσιακης δυτικης καινοτομιας. Αλλα κατά κυριο λογο αποτελεσμα της μαζικης μεταστροφης της κοινης γνωμης των χωρων αυτων υπερ των διαδικασιων αυτων. Στα χρονια εκεινα οι αποψεις για την ιδιωτικη ιδιοκτησια, για το εμποριο ακομα και για την ιδια την αστικη ταξη (μπουρζουαζια) μεταβληθηκαν δραματικα. Ο κοσμος γενικοτερα αρχισε να βλεπει με πολύ θετικο τροπο τις δρστηριοτητες αυτές ξεπερνωντας τις αρνητικες προκαταληψιες που ειχαν κυριαρχησει στις δυτικες κοινωνιες για αιωνες ολοκληρους. Εξ αιτίας κυρίως της φεουδαρχίας που δηλητηρίαζε τις κοινωνίες με υποβολιμιαίες φήμες εναντίον του ελεύθερου εμπορίου και της επιχειρηματικής δράσης. Ακόμα και ο Ενγκελς, μέλος της φεουδαρχικής πλουτοκρατίας της εποχής, εμπλούτισε τις θεωρίες του φίλου του Μάρξ με τα επιχειρήματα της αριστοκρατίας των τσιφλικάδων των χρόνων εκείνων εναντίον του εμπορευματικού καπιταλισμού,

 

«Ο πλουτος των εθνων» σημειωνει η McCloskey «δεν αυξηθηκε τοσο δραματικα λογω οικονομικων κυριως παραγοντων αλλα επειδη η γενικη κοινωνικη ρητορικη για τις αγορες και την επιχειρηματικη δραση εγινε θεαματικα υποστηρικτικη κι ενθουσιωδης για τους σκοπους και τις επιδιωξεις της». Με τεραστιο ηθικο και με ανεβασμενη αξιοπρεπεια οι πρωταγωνιστες των αγορων επιδοθηκαν τοτε σε μια μεγαλη προσπαθεια δημιουργιας πλουτου και πρωτογνωρων επιπεδων ευημεριας.

 

Αν κρινει κανεις από τον πρωτογωνο σχεδον αριστερισμο που χρωματιζει τον ελληνικο δημοσιο διαλογο και κυριευει το συνολο του αξιακου μας συστηματος ο δρομος της ανακαμψης είναι εξαιρετικα ακανθωδης. για την χωρα μας. Ελαχιστοι πραγματικα πιστευουν στην ηθικη ανωτεροτητα της ελευθερης οικονομιας της αγορας. Ενώ και κυβερνητικα στελεχη ακομα σημερα βαρυγκομουν κατω από το βαρος των υποχρεωσεων τους να προχωρησουν σε μεταρρυθμισεις μεσα από τις οποιες φαινεται να δικαιωνεται ο πολιτικος και ταξικος τους εχθρος. Δηλ. οι λειτουργιες του δημοκρατικου καπιταλισμου. .

 

Πως θα πετυχουμε την ανακαμψη, που μπορει να ερθει μονο μεσα από την πιστη εφαρμογη ρυθμισεων απελευθερωσης των αγορων, οταν η κοινωνια είναι μαθημενη στην δαιμονοποιηση του καπιταλισμου και στην αρνητικη στοχοποιηση των δρασεων αλλα και των κινητρων και της προσωπικοτητας των μελων του επιχειρηματικου κοσμου; Εργαζομενοι λ.χ. στην Ελλαδα νοουνται παντοτε μονο οι μισθωτοι. Των οποιων τα κινητρα και οι πραξεις εξ ορισμου λογιζονται σαν ηθικες, και υπερανω της παραμικρης υποψιας. Οι εργοδοτες όμως παντα αντικρυζονται σαν εκμεταλλευτες καλοπερασακηδες που συνεχως στοχευουν στο ριξιμο η στην απολυση των εργατων η υπαλληλων τους – τους οποιους βεβαια οι ιδιοι διαλεξαν και διορισαν!!


Πως θα ξεφυγουμε αραγε από αυτό το αδιεξοδο;