Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

 

Είναι πραγματικά εκπληκτικό αλλά υπάρχουν ακόμα αναλυτές και άλλα δημόσια πρόσωπα που επιμένουν πως τα περί μεγάλου δημόσιου τομέα στην Ελλάδα αποτελούν μύθο. Και στηριζόμενοι σε επίσημα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας, που αποτελούν πλέον παγκόσμιο ανέκδοτο για την υποτιθέμενη εγκυρότητά τους, επιμένουν πως τα νούμερα είναι χαμηλά και πως τα ποσοστά του δημόσιου τομέα δεν είναι μεγαλύτερα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας, κατ αρχήν του κυρίως η κεντρικού, λεγόμενου, κράτους, απέδειξε πως πλησιάζουν τις οκτακόσιες χιλιάδες. Στο νούμερο αυτό είναι παραπάνω από σίγουρο πως δεν περιλαμβάνονται όσοι πραγματικά μισθοδοτούνται από Υπουργεία, Νομαρχίες και Οργανισμούς Αυτοδιοίκησης. Αν τηρηθεί η δέσμευση της κυβέρνησης, κάτι όχι απόλυτα σίγουρο στην χώρα αυτή, και απαγορευθεί η με κάθε τρόπο μισθοδοσία όσων δεν περιλαμβάνονται στην συγκεκριμένη απογραφή τότε είναι σίγουρο πως με την νέα χρονιά θα έχουμε αντιδράσεις και κινητοποιήσεις των «απλήρωτων» εργαζομένων. Διότι υπάρχουν κατηγορίες υπαλλήλων που δεν πληρώνονται μέσα από τις τακτικές καταστάσεις των Υπουργείων αλλά από λογής άλλες υπόγειες διαδρομές. Στο Υπ. Πολιτισμού λ.χ. επιδοτούνται πολιτιστικοί σύλλογοι η ενισχύονται δραστηριότητες συνδικαλιστικών σωματείων ώστε μέσα από τα χρήματα αυτά να πληρώνονται μισθοί. Η περίπτωση υπαλλήλου – συνδικαλιστή που βρέθηκε να έχει εκατομμύρια ευρώ στον προσωπικό του λογαριασμό αποτελεί μιά τέτοια περίπτωση. Αυτά ήσαν χρήματα επιδοτούμενων δραστηριοτήτων που πήγαιναν κανονικά για μισθούς έκτακτου προσωπικού.

Πολλοί εργαζόμενοι επίσης στις ανασκαφές και σε έργα συντήρησης η ανακαίνισης μουσείων αμοίβονται από χρήματα που διατίθενται για το έργο κι όχι για μισθοδοσία. Οι έφοροι προσλαμβάνουν προσωπικό (τεχνίτες, εργάτες) κατά περίπτωση και τους πληρώνουν με καταστάσεις για όσο διαρκεί το έργο. Συνήθως προσλαμβάνονται και για το επόμενο. Ολοι αυτοί δεν είναι πουθενά καταγεγραμμένοι. Είναι όμως ουσιαστικά υπάλληλοι του ελληνικού κράτους, μια και αμοίβονται απ’ αυτό. Σε κάθε τομέα σχεδόν της δημόσιας διοίκησης υπάρχουν περιπτώσεις εργαζομένων σαν τις παραπάνω. Που προφανέστατα δεν θα περιλαμβάνονται στην απογραφή. Είναι χαρακτηριστικό επίσης πως το 2004 η τότε κυβέρνηση ήρθε αντιμέτωπη με 250.000 περίπου αδιόριστους συμβασιούχους διαφόρων κατηγοριών. Οι περιπτώσεις σαν τις δεκάδες διαφορετικές δικιές τους εντάχθηκαν στην απογραφή;

Ο αριθμός λοιπόν των μισθοδοτουμένων εργαζομένων στο ελληνικό δημόσιο είναι κατά πολύ περισσότερος από τον ανακοινωθέντα. Και η σύγκριση με πολλές άλλες ευρωπαικές χώρες είναι ατυχέστατη. Διότι σε κάποιες από αυτές ο στρατός λ.χ είναι μισθοδοτούμενος. Και περιλαμβάνεται στον συνολικό αριθμό των αμοιβόμενων από το κράτος. Όπως και σε κάποιες άλλες οι κοινωνικές υπηρεσίες είναι τόσο ανεπτυγμένες ώστε να παραλαμβάνουν τον πολίτη από την κούνια και να τον ακολουθούν μέχρι τον τάφο. Καλύπτοντας το διάστημα αυτό όλες του τις ανάγκες. Και εύλογα απασχολεί μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων. Αλλά με τι αποδοτικότητα και εύρος ευθυνών!!

Υπάρχει όμως και το ζήτημα του ευρύτερου, λεγόμενου, δημόσιου τομέα. Δηλαδή, οι ΔΕΚΟ, ανεξάρτητοι Οργανισμοί, σωματεία δημοσίου ενδιαφέροντος, ανεξάρτητες αρχές κι αυτόνομοι φορείς καθώς και λογής ινστιτούτα, επιτροπές, κέντρα και εταιρίες. Ολοι αυτοί απασχολούν προσωπικό που μισθοδοτείται, άμεσα η έμμεσα από το ελληνικό κράτος. Οταν συνυπολογισθούν όλοι αυτοί είναι σίγουρο πως το σύνολο των λεγομένων υπαλλήλων θα είναι πολύ πάνω από 1.100.000. Και συμβάλλουν βέβαια στα οικονομικά βάρη και στα ελλείμματα. Και έχουν οδηγήσει, και με δική τους ευθύνη βέβαια, στα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει τώρα ο τόπος.

Δεν είναι λοιπόν ο συνήθως ύποπτος νεοφιλελευθερισμός και η οικονομία της αγοράς που μας οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής. Είναι ο γιγαντισμός ενός κατ εξοχήν παρασιτικού και άχρηστου δημόσιου τομέα που δίχως να εξυπηρετεί στην πραγματικότητα τις ανάγκες του λαού και της κοινωνίας στραγγάλιζε την οικονομία. Που μεγάλωνε ένα κράτος που βασικό του μέλημα ήταν η βόλεψη των κομματικών στρατών και η διαιώνιση των συμφερόντων των επί μέρους συντεχνιών. Οι πολλοί φορείς και βραχίονες του κράτους αντί να φροντίζουν το μέλλον των κατοίκων και της κοινωνίας αγωνιούν για την προώθηση των επαγγελματικών τους επιδιώξεων. Σε βάρος μάλιστα, τις περισσότερες φορές, των γενικότερων συμφερόντων της κοινωνίας και του συνόλου. Το κράτος αντί για μέσο εξυπηρέτησης του λαού έχει μεταβληθεί σε εργαλείο κατοχύρωσης της θέσης και των αιτημάτων όσων δουλεύουν σε αυτό.