Η «Ανανεωμένη» Νέα Δημοκρατία

Η «Ανανεωμένη» Νέα Δημοκρατία

Με το τελευταίο της Συνέδριο η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε να πείσει πως άλλαξε. Και πως ανανεώθηκε σε θέσεις και σε πρόσωπα. Ανανέωση προφανώς σημαίνει πως εκκινώντας από μια σταθερή βάση ένας φορέας επιδιώκει να αναζητήσει καινούργιες πολιτικές θέσεις και νέες προσωπικότητες με κύρος και δυνατότητες. Από πού προκύπτει πως κάτι τέτοιο υλοποιήθηκε στην πρόσφατη κομματική σύναξη της ΝΔ;

Στον τομέα του πολιτικού προσανατολισμού και της ιδεολογικής πλατφόρμας η ΝΔ έδειξε για μια ακόμη φορά πως της είναι αδύνατον να απαγκιστρωθεί από τις πατροπαράδοτες αδυναμίες της ελληνικής συντήρησης. Που εκφράζονται κατά κύριο λόγο από τις ανάγκες του πελατειακού συστήματος να ακουμπάει σε ένα μεγάλο δημόσιο τομέα για τις ανάγκες των κομματικών στρατών. Αλλά κι’ από την έμφυτη αδυναμία να αποτυπωθούν ενεργητικές πολιτικές θέσεις που να απαγκιστρώνουν τον χώρο από την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Ετσι, σε καθαρά επίπεδο πολιτικών θέσεων η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα αδυνατεί να αντιστρατευθεί τον κρατισμό και τις συνακόλουθες καταστρεπτικές του συνέπειες.

Ακόμα και σήμερα, μέσα στην δίνη μιάς απίστευτης για την χώρα οικονομικής κρίσης, ελάχιστοι τολμούν να υψώσουν το ανάστημά τους και να διατυπώσουν την πραγματική αλήθεια. Πως δηλαδή η χώρα βρέθηκε στα όρια της χεωκοπίας και αναγκάσθηκε να στραφεί σε ξένους δανειστές για την εκπλήρωση βασικών της υποχρεώσεων λόγω κατάρρευσης του δημόσιου τομέα της οικονομίας. Το κράτος ανέλαβε διαχρονικά απίστευτα υψηλές υποχρεώσεις σε μισθούς, συντάξεις, παροχές, επιδοτήσεις και ευνοιοκρατικές ρυθμίσεις ώστε να μην είναι πλέον σε θέση να τις εκπληρώσει δίχως την συμβολή ξένων δανειστών. Που προφανέστατα ζητούν κάποια στιγμή τα χρήματά τους πίσω.

Η ΝΔ στο τελευταίο της συνέδριο απέδειξε πως από όλα αυτά δεν έχει εμπεδώσει το παραμικρό. Εναγκαλίζοντας για μια ακόμη φορά την λεγόμενη «λαική δεξιά» (μια πολιτική τάση που επιμένει στις παροχές, την ρουσφετολογία και τον μεγάλο δημόσιο τομέα) δεν άλλαξε τίποτε από εκείνα που χαρακτήρισαν την τραγικά αποτυχημένη τελευταία κυβερνητική της θητεία. Την ήπια προσαρμογή δηλ. (μεταρρυθμίσεις δηλ. ανεπαίσθητες που δεν αλλάζουν στην ουσία τίποτε) και την εξάπλωση του κράτους (ιδρύθηκαν επί ΝΔ τελευταία 695 καινούργιοι δημόσιοι φορείς). Στον δε τομέα των πολιτικών αξιών σε κανένα σημείο δεν επιχείρησε η συντηρητική παράταξη να αποτινάξει την καταπιεστική ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Αν εξαιρέσει κανείς τα ζητήματα της βασιλείας, του εμφύλιου και της απόλυτης καταδίκης της δικτατορίας ελάχιστα είναι τα σημεία στα οποία η λαική δεξιά διαφοροποιείται από τις τοποθετήσεις λ.χ. του ΚΚΕ.

Σε επίπεδο προσώπων επίσης η συντηρητική παράταξη δεν έδειξε την αναγκαία τόλμη απογαλακτισμού από πρόσωπα με αρνητικές πρακτικές κατά το παρελθόν η και με πολιτικές τάσεις που υποδηλώνουν απηρχαιωμένες αντιλήψεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Η προβολή προσώπων λ.χ. που επώνυμα διατράνωσαν την «υπερηφάνειά» τους για επιλεκτικούς διορισμούς δεκάδων συμπολιτών τους σε δημόσιους φορείς της πρόσφατης κυβερνητικής τους ευθύνης δεν τιμά έναν πολιτικό χώρο που ομιλεί για ανανέωση και αυτοκάθαρση. Αλλά και η μάζωξη σε εξαιρετικά προβεβλημένες επιτελικές θέσεις προσωπικοτήτων που διακρίθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν για την οργανωμένη προώθηση ακραίων θέσεων σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, δεν προδικάζει ευνοικές εξελίξεις για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τουλάχιστον καθ’ όσον αφορά την αντίδραση των νηφάλιων οπαδών του χώρου αυτού που επιθυμεί μετριοπάθεια και συνετή διαχείριση των πλέον ευαίσθητων ζητημάτων.

Σε παγκόσμια βάση τα συντηρητικά κόμματα επιζητούν την πολιτική τους επιβίωση σε πλαίσια πολιτικών που αναζητούν την ανάπτυξη και την λαική ευημερία σε επιλογές περιορισμού του δημόσιου τομέα και ενίσχυσης της ιδιωτικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Πολιτικές που περιορίζουν τον έλεγχο και τις υπερβολικές ρυθμίσεις στις αγορές, που μειώνουν τους φόρους, που δεν δείχνουν ιδιαίτερη εύνοια σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και που πασχίζουν να μειώσουν τον δημόσιο τομέα αποτελούν τα εργαλεία με τα οποία οι περισσότερες χώρες επιδιώκουν να βγούν από την κρίση και να επαναφέρουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αντίθετα, εκεί που επικρατούν αντιλήψεις κρατισμού με γενναίες δημόσιες χρηματοδοτήσεις και παρεμβάσεις στις αγορές (ΗΠΑ του Ομπάμα και Βρετανία επί Μπράουν) τα αποτελέσματα είναι εντελώς απογοητευτικά.

Είναι δυνατόν στην Ελλάδα μια συντηρητική παράταξη να επιβιώσει βαφτίζοντας την απόλυτη συνέχεια ανανέωση και την εμμονή στον αποτυχημένο κρατισμό προοπτική ανάπτυξης;