ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ»

 

1) κ. Ανδριανόπουλε, πολλοί ισχυρίζονται ότι το πολιτικό σύστημα καταρρέει. Ποια είναι η δική σας άποψη ;
 
Το έχουμε ακούσει πολλές φορές αυτό. Το σύστημα έχει δοκιμασμένες άμυνες. Τις βλέπουμε και τώρα σε δράση που όλες οι ευθύνες ρίχνονται σε πολιτικούς ήδη έξω από το σύστημα. Κανένας άραγε από τους μετέχοντες σήμερα στην πολιτική ζωή δεν είναι υπόλογος για τίποτε;
 
2) Αισθάνεστε δικαιωμένος για τις μάχες που δώσατε, για αλλαγή του πολιτικού συστήματος, παρόλο που δεν ευοδώθηκαν ;
 
Πώς να είμαι δικαιωμένος αφού δεν ευοδώθηκαν. Απλά αισθάνομαι πως τόσα χρόνια αγωνιζόμουνα μάλλον μάταια. Τώρα γίνεται μια συζήτηση για κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Που αποτελεί τον προθάλαμο της διαφθοράς και της παρακμής. Αυτό θα είναι ένα σοβαρότατο θετικό βήμα.
;  
3) Υπάρχει χώρος τελικά για ένα νέο κόμμα ; Βλέπετε να ηγείται μιας τέτοιας προσπάθειας η κ. Μπακογιάννη;
 
Χώρος υπάρχει αλλά όχι συνειδητοποιημένος από τον κόσμο. Το κλίμα σήμερα είναι γενικότερα «αντιπολιτικό». Δεν είναι δυστυχώς  καλή εποχή για νέες πολιτικές πρωτοβουλίες. Η κα Μπακογιάννη όμως είναι υποχρεωμένη να κινηθεί. Σε αντίξοες βέβαια συνθήκες. Το γεγονός πως η ΝΔ δεν έχει σταθερή περπατησιά σίγουρα την βοηθά. Θα δούμε τις εξελίξεις.
 
4) Αναφερόμαστε συνεχώς σε παλιά πολιτικά υλικά που δεν μπορούν να οικοδομήσουν το νέο πολιτικό σύστημα. Ποια είναι αυτά; Ο Μαντέλης και ο Τσοχατζόπουλος για παράδειγμα ;
 
Ο Μαντέλης είναι ο μόνος που προφανώς είπε την αλήθεια και έχουν όλοι πέσει να τον φάνε. Πως ζούσαν οι βουλευτές όλα αυτά τα χρόνια του ασυμβίβαστου μόνο με την αποζημίωσή τους και είχαν και για προεκλογικά έξοδα; Εγώ το δοκίμασα για δύο χρόνια το 2004 και είδα πως ήταν αδύνατον. Και δήλωσα απασχόληση στο εξωτερικό κι’ έχασα την έδρα. Οσο για το νέο πολιτικό σύστημα χρειαζόμαστε πρωτίστως μιά αναγεννημένη κοινωνία. Την έχουμε;
  
5) Υπόθεση Siemens και μαύρο πολιτικό χρήμα. Ποιο το μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ;
 
Σχεδόν καμία καθ όσον αφορά την ουσία. Άλλο πράγμα είναι ο συμβολισμός. Δεν είναι δύσκολο να βγεί άκρη στο ζήτημα. Απλά κανείς δεν το θέλει. Γιατί δεν συνεννοούνται τα κόμματα ώστε η Ζήμενς αν δεν αποκαλύψεις τις δωροδοκίες να μην έχει δικαiωμα σε κρατικές προμήθειες; , Kανείς όμως, ούτε το συζητά. Γιατί; Οσο για την κρίση αυτή οφείλεται στον τεράστιο ελληνικό κρατισμό. Και στις παροχές δίχως αντίκρισμα. Το 70% των δαπανών του κράτους πηγαίνει σε μισθούς του δημοσίου και σε συντάξεις. Το 20% σε εξυπηρέτηση των δανείων που έχουμε πάρει. Το 10% μόνο πηγαίνει σε δραστηριότητες. Από εκεί αν έχουν γίνει «ατασθαλίες». Ο υπόλοιπο όμως 70% μας έχει ρίξει στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα.
 
6) Είμαστε έρμαια των κερδοσκόπων όπως ισχυρίζονται στην κυβέρνηση ή απλά ένα πιόνι στην παγκόσμια νομισματική σκακιέρα ;
 
Τίποτα από αυτά. Πληρώνουμε την απληστία και την απερισκεψία μας. Ζούσαμε από την δεκαετία του ’80 με δανεικά. Τι περιμέναμε; Δεν θα ερχόταν κάποτε ο λογαριασμός;  Οσοι προειδοποιούσαμε από χρόνια για την αναπόφευκτα επερχόμενη  καταστροφή μας έβριζαν σχεδόν όλοι σαν ανευαίσθητους νεοφιλελεύθερους. Ευαισθησία με δανεικά εγώ πρώτη φορά βλέπω. Βρέθηκα εκτός πολιτικής ζωής γιατί ακριβώς επέμενα σε πολιτικές δίχως προμήθειες, εργολαβίες, κρατικές παροχές και το δημόσιο επιχειρηματία.  Εκαναν κάποιοι αναδιανομή εισοδήματος με λεφτά δανεικά από ξένους τραπεζίτες και διεθνείς «κερδοσκόπους»!! Τότε ήσαν καλοί, και τώρα που ζητούν τα λεφτά τους πίσω είναι άκαρδοι και διαβολικοί. Οσοι έκαναν πάρτυ με τα δανεικά και μοιραζόντουσαν δίχως; σκέψη τις παροχές από χρήματα που δεν υπήρχαν έχουν ευθύνη για τα σημερινά αδιέξοδα.
 
7) Η κρίση, ξεκίνησε από την Αμερική και το τραπεζικό της σύστημα. Τώρα χτυπάει τον ευρωπαϊκό Νότο. Όπως άντεξε το δολάριο, βλέπετε να αντέχει και το ευρώ ;
 
Δεν έχετε δίκιο. Κι είναι αυτό ένδειξη των μύθων που κυκλοφορούν και γίνονται πιστευτοί στην Ελλάδα. Η ελληνική κρίση είναι ενδογενής. Δεν έχει την παραμικρή σχέση με την διεθνή οικονομική κρίση. Την προκαλέσαμε μόνοι μας, ζώντας πάνω και πέρα από τις δυνατότητές μας. Στην Αμερική η κρίση ξεκίνησε από τις Τράπεζες, λόγω παρέμβασης του κράτους που υποχρέωνε τις Τράπεζες να δίνουν δάνεια δίχως εγγυήσεις, και πέρασε στο κράτος - που ξόδεψε για να τις σώσει. Στην Ελλάδα αντίθετα  ξεκίνησε από το κράτος – που ουσιαστικά χρεοκόπησε. Και κινδυνεύει να περάσει και στις Τράπεζες.
  
8) Χαρακτηρίζετε ουτοπικό, το ενδεχόμενο να διαλυθεί η Ευρωζώνη και να επιστρέψουν οι χώρες στα εθνικά τους νομίσματα;
 
Να διαλυθεί δεν είναι εύκολο. Γιατί οι μεγάλες χώρες ωφελούνται. Η Γερμανία λ.χ. έχει μια μεγάλη αγορά δίχως δασμούς και με χώρες αδύναμες να υποτιμήσουν εθνικά νομίσματα και να την ανταγωνισθούν. Μεμονωμένες  χώρες όμως δεν είναι απίθανο να καταρρεύσουν κάτω από το βάρος των ελλειμμάτων. Και να αναγκασθούν να γυρίσουν σε εθνικά νομίσματα ώστε να τυπώσουν χρήμα για να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις.    
 
9) Ας γυρίσουμε και πάλι στα εσωτερικά μας και την υπόθεση του Βατοπεδίου. τι είναι κατά τη γνώμη σας ; και ποια από τις 2 κυβερνήσεις έχουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης ;
 
Δεν μπορώ να κάνω τον ντετέκτιβ. Δεν με ενδιαφέρει άλλωστε. Πολιτικοί που τους φέρνουν τούμπα καλόγεροι στις ημέρες μας δεν είναι για σοβαρή συζήτηση. Αν συνέπραξαν μάλιστα μαζί τους για παρανομίες, ακόμη χειρότερα. Μια σοβαρή έρευνα δεν νομίζω πως θα δυσκολευτεί να φτάσει στην αλήθεια. Όπως και στο θέμα της Ζήμενς εξ άλλου.


Πώς σχολιάζετε τις φήμες που σας θέλουν υποψήφιο για τον δήμο του Πειραιά; Θα σας ενδιέφερε η τοπική αυτοδιοίκηση ;
 
Νομίζω πως το θέμα αυτό έχει εξαντληθεί και λήξει. Δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Εχω κλείσει τον κύκλο μου στον Δήμο του Πειραιά.
 
10) Τι γνώμη έχετε για τη δημαρχία του κ. Φασούλα ;
 
Όχι και την καλύτερη. Μιλώντας πάντα σαν πολίτης, πληγώνομαι για την εγκατάλειψη του Πειραιά. Δεν μπορώ να πώ πως δεν ενδιαφέρεται. Γι’ αυτό αναρωτιέμαι γιατί δεν πέτυχε. Ισως στηρίχθηκε σε λάθος ανθρώπους. Γιατί είχε όλα τα φόντα για να πετύχει. Ο Δήμος είναι αγάπη και μεράκι. Δεν είναι υψηλός σχεδιασμός και από μακριά εποπτεία. Θέλει τρέξιμο στις γειτονιές. Παρακολούθηση της καθημερινότητας.