ΚΑΙ ΕΞΑΠΑΤΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΑΡΜΕΝΟΙ

ΚΑΙ ΕΞΑΠΑΤΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΑΡΜΕΝΟΙ

 

Οσοι ξένοι συναλλάσσονται με το σημερινό ελληνικό κράτος θα πρέπει να έχουν στα σίγουρα κάποιες εγκεφαλικές τους βίδες λασκαρισμένες. Αυτά που συμβαίνουν στην χώρα είναι σχεδόν απόλυτα παρανοικά. Μαζικές λαικές κινητοποιήσεις καταδικάζουν την καινούργια, υποτίθεται, κατοχή της χώρας από τους ξένους ενώ σύσσωμα τα μέσα ενημέρωσης απαιτούν «επιστροφή των κλεμμένων» και τιμωρία των ανίκανων πολιτικών. Κοντά σε όλα αυτά, όλα τα πολιτικά κόμματα στην ουσία καταδικάζουν το τριφασικό οικονομικό πακέτο διάσωσης της χώρας σαν άδικο, αντι-αναπτυξιακό και έκδηλα «ανθελληνικό». Ακόμα και η κυβέρνηση με επώνυμα στελέχη της διαδηλώνει την στενοχώρια της για τον περίπου καταναγκασμό της να οδηγηθεί στην σχετική συμφωνία για την οικονομική διάσωση της χώρας.


Οι ξένοι λοιπόν δια της βίας επιβάλλουν στην Ελλάδα αυστηρά μέτρα λιτότητας που καταδυναστεύουν τον ελληνικό λαό; Κάπως έτσι περνάει το μήνυμα προς τα κάτω κι’ εύλογα οι λαικές αντιδράσεις είναι οξύτατες. Υπάρχουν μάλιστα κι απόψεις που προχωρούν μερικά βήματα παραπέρα. Αφού μέχρι τον περασμένο Οκτώβριο η χώρα μπορούσε εύκολα να δανεισθεί με λογικά επιτόκια για ποιο λόγο η κυβέρνηση, πριν αποκαλύψει το αληθινό μέγεθος του ελλείμματος και των δημοσιονομικών μας αδιεξόδων δεν δανειζόταν όσα χρειαζόταν για τον επόμενο χρόνο; Γιατί δηλ. δεν απέκρυβε από τους δανειστές της το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος και ξεγελώντας τους να τους αφαιρούσε κι άλλους πόρους; Αυτή η ολοφάνερη προτροπή στην απάτη και την υπεξαίρεση ακούγεται από επίσημα πολιτικά χείλη κι’ αποδεικνύει πως ακόμη δεν διδαχθήκαμε τίποτε. Πως η απατεωνιά βρίσκεται μέσα μας και πως δίκαια δεν μας εμπιστεύονται πλέον όχι μοναχά οι διεθνείς αγορές αλλά και πολλές ξένες κυβερνήσεις.


Υπάρχουν όμως κ'ι άλλοι που αναρωτιούνται γιατί εμείς φτάσαμε σ’ αυτό τραγικό αδιέξοδο ενώ άλλες χώρες, με χρέη ίδια η και μεγαλύτερα από τα δικά μας, δεν έχουν παρόμοια μεταχείριση από τις διεθνείς αγορές; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά σπάνια εκστομίζεται από τις πολιτικές μας ηγεσίες. Που προτιμούν να φορτώνουν τις ευθύνες στους ανώνυμους βολικούς κερδοσκόπους παρά στους πολύ επώνυμους παράγοντες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Οι 'άλλοι' δεν είπαν ψέμματα και δεν έκρυψαν τα χρέη τους. Δεν χρωστάνε επίσης ποσά που κατά πολύ υπερβαίνουν τις εθνικές τους δυνατότητες παραγωγής πλούτου.(στην Ελλάδα το 120% περίπου του εθνικού εισοδήματος), άλλοι χρωστάνε μοναχά σε ντόπιους δανειστές (όπως λ,χ, η Ιαπωνία) ενώ αρκετές χώρες έχουν μεγάλη παραγωγή και εξαγωγές (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία) ώστε οι δανειστές να αισθάνονται ασφάλεια για την μελλοντική εξασφάλιση των χρημάτων τους.


Το φαινόμενο κάποιες χώρες να ρισκάρουν τα χρήματα των δικών τους φορολογουμένων για να σώσουν μια οικονομία που έχει ήδη κατασπαταλήσει τα δανεικά από τις τράπεζές τους, και συνάμα να καθυβρίζονται, είναι πραγματικά μοναδικό. Σε μιά καθολικά δύσκολη οικονομικά φάση κάποιοι πολίτες ξένων κρατών βάζουν βαθιά το χέρι  στην τσέπη για να διασώσουν μιά χώρα, όπως η δική μας, που καλοπερνούσε με δανεικά, ανακατανέμοντας εισοδήματα που ποτέ δεν είχε παράγει! Κι εν τούτοις λοιδωρούνται, κατηγορούμενοι για οκονομικό επεκτατισμό και ...αδίστακτη εκμετάλλευση.   Αλλά οι υβρίζοντες σήμερα δεν είναι άλλοι από τους επικριτές κατά το παρελθόν των δικών μας τότε προειδοποιήσεων για την κατάρρευση που μας περίμενε. Κατήγγειλαν, σαν δήθεν κοινωνικά ανάλγητους, όσους από τότε προέβλεπαν πως θα φθάναμε εδώ που φτάσαμε αν δεν μεσολαβούσαν  δραστικές μεταρρυθμίσεις. Τώρα βέβαια βολικά ξέχασαν τις τότε προειδοποιήσεις. Και φωνάζουν ξανά, ζητώντας και τα ρέστα.