ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ

ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Η ακριβοδίκαιη ελληνική δικαιοσύνη με κατεδίκασε επειδή ένας σκύλος αδέσποτος που είχε φροντίσει ο μικρός μου γιός (4 ετών τότε) δάγκωσε αργά ένα βράδυ ελαφρά μια γειτόνισσα κάτω από άγνωστες συνθήκες. Διότι δεν υπήρχε κανείς παρών στο συμβάν. Πλήν της καταγγέλλουσας βέβαια. Αρνήθηκα την προστασία τότε της όποιας βουλευτικής ασυλίας και παράλληλα αποζημίωσα αστικά την παθούσα. Καταδικάσθηκα εν τούτοις και ποινικά για το συμβάν, και η απόφαση βέβαια είναι απόλυτα σεβαστή.

Διαπιστώνονται όμως καθημερινά αναρίθμητες παρανομίες με γνωστούς δράστες, με σχετικές φωτογραφίες να δημοσιεύονται στις εφημερίδες και με πολιτικούς φορείς να προτρέπουν δημόσια σε περιφρόνηση και παραβίαση της έννομης τάξης. Εν τούτοις ουδείς διώκεται, ουδείς καταδικάζεται και ουδείς βέβαια υφίσταται ποινικές η αστικές κυρώσεις. Γιατί; Πως είναι δυνατόν σε μια χώρα να γίνεται σοβαρά λόγος για κράτος δικαίου και για σεβασμό έννομης τάξης όταν οι νόμοι για άλλους πολίτες εφαρμόζονται και για άλλους όχι.

Το θεμελιακό ερώτημα είναι με ποιά ακριβώς δικαιολογία οι διωκτικές αρχές και η δικαιοσύνη ανέχονται έκδηλα παραβατικές συμπεριφορές δίχως να παρεμβαίνουν διώκοντας τους παρανομούντες. Σε άλλες χώρες η καταγγελία και μόνο επιλεκτικών εφαρμογών του νόμου θα είχε ξεσηκώσει την λαική κατακραυγή. Και θα είχε οδηγήσει ίσως και σε πτώση της κυβέρνησης. Εδώ όλα ξεπερνιούνται με ένα σήκωμα των ώμων και ένα «Δεν βαριέσαιΙ!».

Την περασμένη εβδομάδα μόνο, κάποιοι ναυτικοί απαγόρευαν αυθαίρετα τον απόπλου πλοίων σε παράβαση σχετικής δικαστικής εντολής. Και η Γραμματέας του ΚΚΕ τους ενεθάρρυνε, επιμένοντας στην «ανυπακοή» που, κατά την γνώμη της, ενισχύει τα λαικά συμφέροντα. Αγνοεί προφανώς πως αν η σχετική προτροπή υιοθετηθεί από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας κι ο καθένας αποφασίσει να μην υπακούει στους κανόνες της έννομης τάξης κερδισμένοι προφανώς θα βγούν οι οικονομικά και κοινωνικά ισχυρότεροι. Σε βάρος βέβαια των πλέον αδύναμων κρίκων της κοινωνίας. Που είναι οι φτωχοί και οι απλά μισθοσυντήρητοι.

Η παραβατικότητα όμως δεν περιορίζεται στους πειραματισμούς του ΚΚΕ και στο λιμάνι. Ο καθένας μπορεί να προγραμματίσει πορεία στο κέντρο της Αθήνας με μέλη της ευρύτερης οικογένειάς του (θείοι, ξαδέλφια κλπ). Αν στοιχειωδώς προβλέψει να προβάλει αιτήματα που ηχούν θετικά στα αυτιά της Αριστεράς (ενάντια στον καπιταλισμό, στην πλουτοκρατία, στις απολύσεις στο δημόσιο, στο ΔΝΤ, στην παγκοσμιοποίηση και στον νεοφιλελευθερισμό) είναι παραπάνω από σίγουρο πως η αστυνομία θα διακόψει για ώρες πριν την πραγματοποίηση της πορείας την κυκλοφορία – παραβιάζοντας ουσιαστικά από μόνη της την σχετική νομοθεσία - και θα προστατεύσει τους ελάχιστους διαδηλωτές από παρενοχλήσεις των οδηγών η των γύρω κατοίκων.

Αν λοιπόν ο σκύλος μου είχε επιτεθεί στην γειτόνισσα στο όνομα του αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία κατά των κατατρεγμένων τετράποδων, είμαι σίγουρος πως δεν θα έφερα την παραμικρή ευθύνη. Όπως ερωτηματικό παραμένει το αν οφείλω να δεχθώ την όποια ποινή, εφ’ όσον συμπολίτες μου εξακολουθούν να παραβιάζουν ανενόχλητοι τους νόμους.