BRICs και PIGS

BRICs και PIGS

 

Η οικονομική κρίση αποκαλύπτει αδυναμίες και ξεδιπλώνει δυνατότητες. Κάποιοι καταρρέουν ενώ κάποιοι άλλοι γιγαντώνονται. Οι χώρες αναδιατάσσονται παίρνοντας θέσεις για τον νέο κόσμο που σύντομα θα αναδυθεί. Μοχλός για την καινούργια πορεία των χωρών το αγκάλιασμα της επιχειρηματικότητας. Η ιδιωτική επιχείρηση, ελεύθερη, δυναμική και πρωτοποριακή σε ιδέες και πρακτικές, κινείται μπροστά με ορμή τραβώντας μαζί της προς τα πάνω την ανάπτυξη και την ευημερία. Παλιές γραφειοκρατικές αυτοκρατορίες και χώρες δεμένες με ιδεοληψίες μεγάλου κρατικού παρεμβατισμού έσπασαν τα δεσμά τους. Και με στήριγμα την απελευθερωμένη επιχειρηματική δράση, και μοχλό την απελευθερωμένη αγορά, προσεγγίζουν την κορυφή της παγκόσμιας πολιτικής αρχιτεκτονικής. Η Βραζιλία, η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα (BRIC), συνθέτουν το στερέωμα των επικείμενων νέων ισχυρών της γής.


Υπάρχουν όμως από την άλλη πλευρά και άλλοι, που καταρρέουν. Πνιγμένοι στα χρέη, δεμένοι χειροπόδαρα από γιγαντιαίες γραφειοκρατίες, με ατέρμονες ρυθμίσεις, νόμους και κανονισμούς πνίγουν τις αγορές τους και καταδικάζουν τις όποιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες σε παρακμή. Κοινωνίες στατικές, με βαθιές αριστερές παρακαταθήκες και με καχυποψία απέναντι στην ελεύθερη επιχειρηματική δράση αντιδρούν στις ορθολογικές αλλαγές επιμένοντας σε πεπαλαιωμένες τακτικές κι επιδιώκοντας την νεκρανάσταση παλιών αντιλήψεων και ιδεών. Ο νεοφιλελευθερισμός, η παγκοσμιοποίηση αλλά και αυτή η ίδια η έννοια του κέρδους συνιστούν στον ψυχισμό των κοινωνιών αυτών εχθρούς της προόδου. Οπου η πρόοδος βέβαια ταυτίζεται με τον κρατισμό, τον εκτεταμένο δημόσιο τομέα μαζί με την αποφυγή του ρίσκου και την ναυτία απέναντι στο καινούργιο. Κατάληξη είναι η αποτελμάτωση, η οικονομική στασιμότητα, τα μεγάλα ελλείμματα και το αδυσώπητο εξωτερικό χρέος. Η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία (PIGS) συνθέτουν το μωσαικό των χωρών που οδηγούνται σε αδιέξοδο.


Την άσχημη κατάσταση της δικής μας χώρας επιβαρύνουν παραπέρα η αποδειγμένα εκτεταμένη διαφθορά και η εξαπάτηση των οικονομικών αρχών των Βρυξελλών – και ιδιαίτερα των διεθνών μας δανειστών – μέσω των επισήμων στατιστικών στοιχείων που εκδίδουμε για την οικονομία. Η χώρα έτσι βρέθηκε στη μέση μιάς σπειροειδούς καταβύθισης σε άνευ προηγουμένου αδιέξοδα. Για να υπάρξει ελπίδα οφείλουμε – ανεξάρτητα από μέτρα που παίρνουμε για την αντιμετώπιση των χρεών μας – να αλλάξουμε νοοτροπίες και να υιοθετήσουμε συμπεριφορές παρόμοιες με τις χώρες του BRIC.

Στον τομέα της νοοτροπίας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τον ρόλο της ιδιωτικής επιχειρηματικής δράσης στην παραγωγή πλούτου και στην διεύρυνση της ευημερίας. Να σταματήσει η δαιμονοποίηση του κέρδους και να περιορισθεί δραστικά ο ρόλος της δημόσιας γραφειοκρατίας. Αν δεν διαμορφωθούν συνθήκες ενισχυτικές του ρόλου των αγορών και διευκόλυνσης της επιχειρηματικότητας η χώρα δεν θα από φύγει την κατάρρευση. Απαραίτητες προυποθέσεις είναι η εγκατάλειψη των φορολογικών αιφνιδιασμών και η εγκατάσταση ενός απλού και μόνιμου φορολογικού συστήματος. Εν των ουκ άνευ επίσης είναι η κατάργηση του πλήθους των αδειών, πιστοποιητικών, εγκρίσεων και κανονισμών που καθιστούν την διεύθυνση μια επιχείρησης δοκιμασία για γερά νεύρα, με ουσιαστική προυπόθεση τις μεγάλες τσέπες και το χαλύβδινο στομάχι.


Η κοινωνία μας θα πρέπει να μάθει να ζεί μέσα στα όρια των οικονομικών της δυνατοτήτων. Και να επιδώκει την πρόοδο με σκληρή δουλειά, πειθαρχία και σοβαρότητα. Η αγορά εργασίας οφείλει να γίνει περισσότερο ευέλικτη. Οι ελεύθερες απολύσεις δεν είναι πάντοτε διαβολική εκδοχή. Κυρίως εφ’ όσον καθιερωθεί ένα σύστημα πραγματικής προστασίας των πρόσκαιρα ανέργων. Ελεύθερες απολύσεις σημαίνει στην πράξη πολλές, πάρα πολλές, προσλήψεις. Η απαγόρευσή τους οδηγεί στην γιγάντωση της ανεργίας. Και στην κοινωνική παρακμή.


Τα «Επίκαιρα» μίλησαν την περασμένη εβδομάδα για την πιθανότητα επαναπροσανατολισμού της χώρας προς την κατεύθυνση των νέων οικονομικών δυνάμεων. Αλλα οι χώρες BRIC έχουν διαφορετικά οικονομικά πατήματα στην προσπάθειά τους για πολιτική καταξίωση και κυριαρχία. Κι αυτά στηρίζονται στην ενίσχυση των αγορών και στην απελευθερωμένη επιχειρηματική δράση.


ΥΓ: Δεν είναι δυνατόν για όλα να φταίνε οι πολιτικοί. Και να «έφαγαν αυτοί τα λεφτά». Στο σύνολο των κρατικών δαπανών το 70% είναι μισθοί/συντάξεις υπαλλήλων. Που στη δεκαετία του μεγάλου δανεισμού φθάνουν τα 300 δις. ευρώ. Οσο και το χρέος!! Το άλλο 20% είναι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους αυτού (τόκοι κλπ). Και το υπόλοιπο 10% είναι για για έργα και δραστηριότητες (εργολαβίες, προμήθειες, επιχορηγήσεις, κατασκευές κλπ). Είναι φανερό λοιπόν που πήγαν τα λεφτά…