ΟΠΩΣ ΣΤΡΩΝΕΙΣ ΚΟΙΜΑΣΑΙ!!

ΟΠΩΣ ΣΤΡΩΝΕΙΣ ΚΟΙΜΑΣΑΙ!!

 

Σε τι διαφέρει ουσιαστικά μια συντεταγμένη πολιτεία, μέλος διεθνών οργανισμών και διακρατικών κυβερνητικών σχημάτων, από τις γεωγραφικές “μαύρες τρύπες” τύπου Αφγανιστάν υπό τους Ταλιμπάν, Σομαλίας με τους πειρατές και Δέλτα του Νίγηρα υπό τους αυτονομιστές αντάρτες; Προφανώς το σημείο διαφοροποίησης είναι η ύπαρξη ενός πλέγματος νόμων κι ενός κυβερνητικού / εκτελεστικού μηχανισμού για την εφαρμογή τους. Όταν ο νόμος με ευκολία παραβιάζεται και η κυβέρνηση υποκύπτει σε λογής εκβιασμούς και σε τακτικές παλληκαράδων, που μέσω της άσκησης η απειλής της άσκησης βίας βάζουν τους εαυτούς τους και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν πάνω από κάθε έννοια έννομης τάξης, η εικόνα μιας συντεταγμένης δημοκρατικής πολιτείας γίνεται αμφίβολη.

Tι μπορεί να πεί κανείς για την Ελλάδα του σήμερα; Οι νόμοι με ευκολία παραβιάζονται, πολιτικά κόμματα καλούν επίσημα τον λαό σε «ανυπακοή», θεσμοί καταρρακώνονται και η έννομη τάξη συχνά περιφρονείται. Η κραυγή «είναι παράνομο» αντιμετωπίζεται με πλήρη περιφρόνηση ενώ η παρουσία κρατικών αρχών δεν αποτελεί πλέον παράγοντα αναστολής πρωτοβουλιών για την διάπραξη - ατιμώρητων πάντα – αδικημάτων. Σε επίπεδο πολιτικού ρίσκου, (δηλ. θεσμικής αβεβαιότητας, φυσικής ανασφάλειας, αστάθειας στην λειτουργία των κρατικών θεσμών κι αμφιβολίας για την κοινωνική ισορροπία και σταθερότητα), η χώρα βρίσκεται σε χαμηλότατο επίπεδο.

Σε ένα κλίμα οικονομικής κατάρρευσης η αύξηση του πολιτικού ρίσκου τινάζει στον αέρα κάθε έννοια κρατικής αξιοπιστίας. Οταν αγρότες κλείνουν τα σύνορα της χώρας, εμποδίζουν την κίνηση των τραίνων και κρατούν ομήρους αυτοκινητιστές, εμπόρους και άλλους επαγγελματίες, εμποδίζοντας ουσιαστικά με την απειλή βίας την ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων και ανθρώπων, η χώρα βρίσκεται ουσιαστικά σε κατάσταση πολιορκίας. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι αρχές ασφαλείας του κράτους, για την διευκόλυνση των καταληψιών, διοχετεύουν την κυκλοφορία από άλλους (αν υπάρχουν βέβαια) δρόμους!!

Το κράτος ουσιαστικά δεν υπάρχει. Η κατάληψη δρόμων, πλατειών, λιμανιών, σιδηροδρομικών γραμμών και, παλαιότερα, διαδρόμων προσγείωσης αεροπλάνων, τα μπλόκα, η εισβολή («ντού» στην καθομιλουμένη) σε δημόσιες υπηρεσίες, πανεπιστημιακές αίθουσες και γραφεία καθηγητών αλλά και σε αίθουσες συνεδρίασης συλλογικών οργάνων (από εταιρίες δημοσίου συμφέροντος, εισηγμένες όμως στο χρηματιστήριο, μέχρι και σε οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης) αποτελεί πλέον θεσμοποιημένη έκφραση του πολιτικού συστήματος. Αυτή είναι η Ελλάδα, για τον ενδεχόμενο επενδυτή.

Διασκεδάζω αφάνταστα όταν ακούω πολλούς να διαμαρτύρονται για την κατάσταση. Ξεχνάμε πως από μόνοι μας χτίσαμε την κατάσταση αυτή. Οταν αρειμάνιοι νεαροί ξάπλωναν σε πολυθρόνες στην μέση της Λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας προκαλώντας τον θαυμασμό τότε των ΜΜΕ κι όταν καταληψίες εγκαθίσταντο στο γραφείο Υπουργού της κυβέρνησης κι’ εκείνος δούλευε ατάραχος δίπλα τους στην γωνία η κοινωνία έδειχνε αδικαιολόγητη ανοχή. Τώρα λοιπόν πληρώνει το τίμημα του τέρατος που έθρεψε στα σωθικά της.

Οπως έστρωσε θα κοιμηθεί...