ΔΙΧΩΣ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ

ΔΙΧΩΣ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ

 

Αναρωτιέται καμιά φορά κανείς για το τι σόι οικονομικά έχουν σπουδάσει όλοι αυτοί που εισηγούνται όλο και περισσότερους και μεγαλύτερους φόρους στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Δεν χρειάζεται να έχει σπουδάσει κανείς στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο για να καταλάβει πως η πρόσθετη φορολογία σε μιά αγορά που καταρρέει οδηγεί στην ολική καταστροφή. Δεν είναι τυχαίο πως όλοι οι διεθνείς οργανισμοί και φορείς που σχολιάζουν την ελληνική οικονομία ομιλούν για την ανάγκη μείωσης των κρατικών δαπανών. Στην Ελλάδα όμως οι κυβερνητικοί παράγοντες, αλλά περιέργως και οι εκπρόσωποι της «νέας» ΝΔ, εστιάζουν το ενδιαφέρον και την ρητορεία τους στην αναδιανομή του πλούτου. Ποιανού όμως ακριβώς πλούτου; Εδώ ακολουθεί συνήθως αμηχανία και ένας καταιγισμός στην συνέχεια προτάσεων για καινούργιες φορολογικές επιβαρύνσεις. Που είναι προφανές πλέον πως οι περισσότεροι έλληνες δεν μπορούν να τις πληρώσουν.


Για σοβαρή μείωση λοιπόν δαπανών δεν γίνεται ούτε σκέψη. Αντίθετα, μοιράζονται επιδόματα («αλληλεγγύης» τα λένε τώρα) και εξαγοράζονται οι οργανωμένοι σε συντεχνία 300 (λιμενεργάτες κι όχι Σπαρτιάτες) του λιμανιού με 250.000 ευρώ έκαστος!! Τα βρίσκουν όμως και τα κάνουν. Αφού οι φορολογούμενοι σαν σιωπηλοί ιχθείς σκύβουν το κεφάλι και πληρώνουν!! Οσοι πληρώνουν βέβαια. Διότι πάρα πολλοί θα ακολουθήσουν τον δρόμο της φοροδιαφυγής. Ξέρεις τι είναι να αισθάνεσαι πως τα ωραία και δυσκολοαποκτημένα σου λεφτά καταλήγουν, μέσω των παράλογων και προκλητικών κυβερνητικών αποφάσεων, στην τσέπη κάποιου ταβερνόβιου λιμενεργάτη; Ποιός θα μπορούσε να κακολογήσει τέτοιες πρωτοβουλίες φοροδιαφυγής;


Από την άλλη μεριά οι φόροι – ιδιαίτερα μάλιστα οι ξαφνικοί κι’ απρογραμμάτιστοι φόροι - από τα πράγματα γονατίζουν την οικονομική δραστηριότητα. Για να σώσουμε τον πλανήτη (δεν είναι απόλυτα βέβαιο από τι ακριβώς, μια και τα κύματα ψύχους τελευταία έχουν αποδείξει σαν πραγματική φενάκη τις απίστευτες προβλέψεις για υπερθέρμανση) υποχρεωνόμαστε να πληρώνουμε πανάκριβα τέλη αν δεν έχουμε αυτοκίνητα υβριδικά που παράγουν βέβαια συγκεκριμένες βιομηχανίες... Κάθε προσπάθεια αύξησης των φόρων η ποινικοποίησης της μεγάλης περιουσίας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ρευστοποιήσεις περιουσιακών στοιχείων, μείωση του τζίρου κάθε οικονομικής δραστηριότητας και γενικότερα σε στασιμότητα η «κάθισμα»της αγοράς.


Τι τελικό συμπέρασμα είναι πως κάθε κίνηση οικονομικής αφαίμαξης συρρικνώνει αντί να διευρύνει τα δημόσια έσοδα. Και παράλληλα ρίχνει σε δίνη απαισιοδοξίας το γενικότερο οικονομικό κλίμα. Κοντολογής, πληγώνει την ραχοκοκαλιά της αγοράς. Και κάνει τους ήδη δυστυχείς δυστυχέστερους. Εκείνους δε που σχετικά ευημερούσαν τους οδηγεί σε οικονομικές κακουχίες με απροσδιόριστες προοπτικές. Η αναδιανομή του πλούτου καταλήγει σε μοιρασιά της απελπισίας και τη φτώχειας. Με όλες τις συνακόλουθες κοινωνικά ανατρεπτικές συνέπειες.


Θα πίστευε κανείς πως όλα αυτά στην εποχή μας θα αποτελούσαν κοινή λογική. Ομως η λογική στην Ελλάδα αποκαλείται νεοφιλελεύθερη. Και καταγγέλλεται. Γι αυτό μας περιμένει η καταστροφή. Που μόνοι μας την προκαλούμε.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΔΙΕΥΡΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΔΙΕΥΡΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

 

Η καταβύθιση του ελληνικού πολιτικού συστήματος στο αποκρουστικό τέλμα της διαφθοράς δεν είναι δυσεξήγητη. Σχεδόν από γεννησιμιού του το ελληνικό κοινοβουλευτικό σύστημα έχει τις πόρτες ανοιχτές στην συναλλαγή και τις προσωπικές εύνοιες. Για χρόνια μιλάμε για τις διαστάσεις της ρουσφετολογίας στην πολιτική μας ζωή. Ελάχιστοι όμως φρόντισαν να επισημάνουν πως το πελατειακό λεγόμενο σύστημα δεν είναι παρά ο προθάλαμος προετοιμασίας της ελληνικής κοινωνίας για διαφθορά και ηθική παρακμή.

Που όμως εδράζεται στην Ελλάδα η πελατειακή πολιτική σκηνή και το κύκλωμα της ευρείας ρουσφετολογίας αν όχι στο ίδιο το εκλογικό σύστημα. Είναι τυχαίο άραγε πως μοναχά στην Ελλάδα κυριαρχεί για χρόνια το σύστημα του σταυρού προτίμησης στις εκλογές κοινοβουλευτικών εκπροσώπων; Tι ακριβώς συμβολίζει ο σταυρός προτίμησης για την γενικότερη στάση της κοινωνίας απέναντι στην ηθική διάβρωση και την διαφθορά; Αποτελεί απλά την προετοιμασία της κοινωνίας για την αντιμετώπιση της πολιτικής σαν συστήματος πλουτισμού, βόλεψης και τακτοποίησης προσωπικών θεμάτων και λογαριασμών.

Η λογική του «κάνε μου αυτή την εξυπηρέτηση για να σε ψηφίσω» δεν είναι παρά η ψυχολογική προετοιμασία και ο εθισμός στον απόλυτο εκμαυλισμό του «κάνε μου την δουλειά και θα σου δώσω τόσα»!! Ο ίδιος ο πολίτης απαιτεί μέσω του πελατειακού συστήματος από τον πολιτικό να δέχεται και να επικροτεί την συναλλαγή. Άλλος απαιτεί εξυπηρετήσεις με αντάλλαγμα την ψήφο του κι άλλος τα χρήματά του. Και οι δύο ενθαρρύνουν την διαφθορά και την ηθική απαξίωση. Δίχως λοιπόν αποφάσεις για αλλαγές στο πολιτικό σύστημα είναι απατηλός στόχος ο περιορισμός της συναλλαγής στην πολιτική και η συντριβή της διαφθοράς.

Ολόκληρο όμως το κύκλωμα άσκησης πολιτικής στην Ελλάδα κινείται πάνω στα όρια της διαφθοράς. Ο συνδικαλισμός λ.χ. – κατά βάση κρατικοδίαιτος – συχνά προβάλλει αιτήματα της επιχειρηματικής τάξης σαν μετωπικές θέσεις για το συμφέρον των εργαζομένων. Λ.χ. ήρθε στο φώς της δημοσιότητας η στάση των εργαζομένων στην ΕΛΒΟ (Δημόσιο και Μυτιληναίος) που επιχείρησαν συντονισμένα να εξασφαλίσουν την σύμφωνη γνώμη των κομμάτων για την περίφημη προμήθεια των 140 τρόλευ της εταιρίας ΜΑΝ. Κόντρα πάντα στην επιτροπή αξιολόγησης που την είχε, για διάφορους λόγους, απορρίψει. Σύμφωνα με δημοσίευμα εφημερίδας (ΕΤ 11/5) οι συνδικαλιστές «εκείνη την εποχή πολιορκούσαν τα πολιτικά γραφεία της Χ. Τρικούπη, του Περισσού και της Κουμουνδούρου ζητώντας να μην περιοριστούν το έργο της εταιρίας και οι θέσεις απασχόλησης».

Ολόκληρο το σύστημα λειτουργίας της πολιτικής λοιπόν κινείται πάνω στην λογική προώθησης επί μέρους συμφερόντων και επιδιώξεων. Ανεξάρτητα βέβαια από το δημόσιο συμφέρον. Ουδείς πραγματικά νοιάζεται για τα χρήματα των φορολογουμένων. Ολοι φροντίζουν για τις στενές προσωπικές τους οικονομικές επιδιώξεις τις οποίες συχνά ονοματίζουν «κοινό καλό». Ερχεται πρόχειρα στην μνήμη μου η στάση τότε της ΓΣΕΕ αλλά και του συνδικαλιστικού οργάνου των εργαζομένων στον ΟΤΕ ενάντια στις καταγγελίες μου για τις χαριστικές προμήθειες τω ψηφιακών του οργανισμού στην Siemens. Είχα κατηγορηθεί σαν ανθέλληνας (λες και η Siemens και η Ericsson που είχαν εξασφαλίσει την σχετική προμήθεια ήσαν ελληνικές εταιρίες!!), σαν ασυνείδητος νεοφιλελεύθερος και (αναπόφευκτα βέβαια) σαν πράκτορας ξένων συμφερόντων. Τώρα πλέον που αποκαλύπτεται το βρωμερό παρασκήνιο εκείνων των ημερών το συνδικαλιστικό κίνημα έχει χάσει την φωνή του.

Είναι ολοφάνερο πως η διαφθορά συνυπάρχει και επωάζεται στην αγκαλιά του κρατισμού. Εν τούτοις πολλοί υποστηρικτές της διαφάνειας στην πολιτική δεν εννοούν να απαγκιστρωθούν από την αναγκαιότητα χρησιμοποίησης του δημόσιου τομέα σαν μοχλού κάθε νέας πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και η πλέον πρόσφατη συγκροτημένη επίθεση εναντίον της νεοφιλελεύθερης οικονομίας της αγοράς (Warwick Funnell, Robert Jupe, Jane Andrew, In Government We Trust: Market Failure and the Delusions of Privatisation. Pluto Press, 2009) πάσχει δραματικά από έλλειψη εναλλακτικών προτάσεων για το μέλλον. Με οξείς βερμπαλιστικούς αφορισμούς και σκληρές επιθέσεις, κυρίως στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, το βιβλίο των καθηγητών Funnel, Jupe και Andrew δεν προσθέτει απολύτως τίποτε στην συζήτηση για μια πολιτική με μοχλό το κράτος. Η εμμονή των συγγραφέων βρίσκεται στην κατά την γνώμη τους αποτυχία της αγοράς και στην ανάγκη «επιστροφής της πίστης στο κράτος».

Εντύπωση επίσης προκάλεσε και η θέση του γνωστού καθηγητή του Πανεπιστημίου του Σικάγο και δικαστή Richard Posner (A Failure of Capitalism: The Crisis of '08 and the Descent into Depression . Harvard University Press, 2009) που καταλόγισε στις αγορές την βασική ευθύνη για την πρόσφατη οικονομική κατάρρευση των οικονομικών συστημάτων. Αν κι ο δικαστής Posner ομολογεί τις ενοχές της παρέμβασης του δημοσίου στα στεγαστικά θαλασσοδάνεια επιμένει όμως πως η βασική ευθύνη βρίσκεται στην άνευ ελέγχου λειτουργία των χρηματαγορών. Εν τούτοις, κι αυτός – από χρόνια οπαδός της ελεύθερης επιλογής και της ανοιχτής οικονομίας – δεν δείχνει να είναι σε θέση να παρουσιάσει συγκροτημένες εναλλακτικές λύσεις.

Η επιχειρηματολογία όμως όλων πάσχει στην ανεύρεση της λογικής βάσης πάνω στην οποία θα πρέπει να στηριχθεί αυτή η καινούργια πίστη στον – έστω περιορισμένο – κρατισμό. Γενικότητες, συναισθηματική φόρτιση (μοναχά το κράτος λ.χ. υποστηρίζουν οι συγγραφείς του “In Government We Trust”, μπορεί να φροντίζει τους αδύνατους) και σοβαρά κενά στις προτάσεις πολιτικής χαρακτηρίζει τις θέσεις των επανεμφανιζόμενων κρατιστών. Και βέβαια σε καμία περίπτωση δεν φαίνεται από πουθενά η δυνατότητα καταπολέμησης της διαφθοράς μέσα στα πλαίσια ενός μεγάλου δημόσιου τομέα. Το κράτος δυστυχώς εκτρέφει, ενθαρρύνει και συντηρεί τις κάτω από το τραπέζι ανήθικες συναλλαγές.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΦΤΙΑΞΑΜΕ;

Πριν λίγα βράδια βρέθηκα έξω από τον σταθμό του ηλεκτρικού στην Κηφισιά κι έκπληκτος είδα μια ομάδα μοντέρνων νέων («πάνκ» νομίζω πως αυτοαποκαλούνται), με κοπέλες μάλιστα να πρωτοστατούν, να προπηλακίζουν ένα άτυχο παιδί που το μοναδικό του αμάρτημα ήταν μια σχετική νοητική καθυστέρηση. Στις πόρτες του μετρό αυτοί που περιμένουν να εισέλθουν στέκονται μπροστά στις θύρες των συρμών κι ορμάν να μπούν πριν αποβιβασθούν αυτοί που προτίθενται να εξέλθουν. Με την παραμικρή αφορμή αξιοπρεπείς κατά τα άλλα συμπολίτες μας εκπέμπουν εμπάθεια και επιθετικότητα έτοιμοι να εκβιάσουν, να καθυβρίσουν και να συκοφαντήσουν. Καθηγητές Γυμνασίου απορρίπτουν μαθητές τους που δεν κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα με τους ιδίους η με δασκάλους που τους έχουν συστήσει. Αποκρουστικοί νεόπλουτοι, πρωταγωνιστές συνήθως τηλεοπτικών συχνοτήτων η συναλλαγών με το δημόσιο, κάνουν επίδειξη χλιδής κι εγκεφαλικής κενότητας δίχως την ελάχιστη καλλιέργεια και γούστο.

Εχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία δίχως έρμα, ιεραρχία και σαφείς αστικές αξίες. Ενας απροσδιόριστης ποιότητας χυλός κυριαρχεί στον οποίο όλα χωράνε και το κάθε τι μπορεί να γίνει αποδεκτό. Αυτό το κατασκεύασμα αποτελεί την ραχοκοκαλιά αυτού που θα μπορούσε κάποιος να ονομάσει σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Με συνέπεια τις λυσσώδεις αντιδράσεις σε οτιδήποτε ορθολογικό έχει ανάγκη η χώρα. Μια εθνική τύφλωση μας έχει κυριεύσει κι αδυνατούμε να διακρίνουμε τα αυτονόητα. Πως λ.χ. ο οικονομικός κατήφορος της χώρας ξεκίνησε με τον αλόγιστο δανεισμό των κυβερνήσεων από το 1981 και δώθε. Πως ο καταποντισμός μας προήλθε από τις παροχές για την εξασφάλιση ψήφων, την αλόγιστη επέκταση του δημοσίου, τους παράλογους διορισμούς και τα θεόρατα ελλείμματα.

Συλλήβδην κόμματα και προσωπικότητες καταφέρονται κατά της οικονομικής πολιτικής της περιόδου 1991-1993. Παραγνωρίζοντας πως την περίοδο εκείνη ήταν η μοναδική φορά μετά το 1981 που είχαμε για δυο συνεχόμενα χρόνια πρωτογενές πλεόνασμα στο δημόσιο. Και πως το χρέος τότε αυξήθηκε διότι η κυβέρνηση παρουσίασε επίσημα τα κρυμμένα παλιά δάνεια που είχαν συνομολογηθεί με την μορφή εγγυήσεων του δημοσίου. Με αφορμή το περίφημο «Τσοβόλα δώστα όλα» το κράτος μοίραζε δίχως δισταγμό εγγυήσεις ώστε διάφοροι δημόσιοι φορείς να δανείζονται δίχως δεύτερη σκέψη. Παράλληλα, οι νόμοι της περιόδου εκείνης χρησίμευσαν, ουσιαστικά αναλλοίωτοι, για την οικονομική πολιτική της περιόδου Σημίτη που κατόρθωσε να οδηγήσει την χώρα στην ασφάλεια της ΟΝΕ.

Η ψεύτικη όμως ευημερία διέλυσε και τον αξιακό αστικό ιστό της χώρας. Δίχως κόπο, σοβαρή εργασία και κατάλληλη εκπαίδευση βρεθήκαμε πολλοί με πέραν κάθε προσδοκίας υψηλά εισοδήματα. Διαβρώθηκε έτσι κάθε λογική πειθαρχίας, αξιοκρατικής εξέλιξης και αίσθησης στόχων και επιτευγμάτων.

Καταδικάζουμε έτσι εύκολα οτιδήποτε προσεγγίζει την λογική σαν νεοφιλελεύθερο. Κι αγκαλιάζουμε την παραπέρα κατρακύλα στην διαφθορά και την ραστώνη σαν φιλεύσπλαχνη φιλολαική πολιτική.

Πλήρες Άρθρο »

ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ

ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ

 

Λέγεται πως οι κρίσεις βγάζουν στην επιφάνεια τον πραγματικό χαρακτήρα των ανθρώπων. Ετσι και οι μεγάλες καταστροφές και τα οικονομικά αδιέξοδα αναγκάζουν τους λαούς να δείξουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Και πως καλύτερα θα μπορούσε αυτό να αναδειχθεί παρά μέσα από τα σχόλια και τις τοποθετήσεις πολιτικών προσώπων και «έγκυρων» σχολιαστών;

Θα συνιστούσε βέβαια μεγάλη έκπληξη αν η οικονομική κρίση στη χώρα μας έβγαζε στην επιφάνεια σοβαρότητα, νηφαλιότητα και σωστό προγραμματισμό. Όπως στα περισσότερα γεγονότα οι αντιδράσεις των πολιτικών και κοινωνικών μας ταγών εκπέμπουν ρηχό εντυπωσιασμό, υστερία και προσπάθεια έξαψης εθνικών η κοινωνικών συμπλεγματικών στερεοτύπων.

Η οικονομική δυσπραγία που μαστίζει την χώρα επιμένουν όλοι να αγνοούν πως είναι αποτέλεσμα δικών μας πράξεων και επιλογών. Για δεκαετίες δανειζόμαστε και ζούμε πέρα από τα έσοδα και τις ικανότητές μας. Οι πολιτικοί επέμεναν σε τέτοιες πολιτικές διότι έτσι κρατούσαν τον λαό ικανοποιημένο. Οσοι διετύπωναν αντίθετες απόψεις κι ανησυχίες βούλιαζαν στις κάλπες κι’ έβγαιναν εκτός πολιτικού συστήματος. Τα δανεικά πήγαιναν σε παροχές και σε διορισμούς στον δημόσιο τομέα. Για εξαγορά ψήφων και για την καλλιέργεια ψευδαισθήσεων ευημερίας. Τίποτα όμως δεν παρέχεται δωρεάν. Και τωρα ήρθε η ώρα να πληρωθούν τα χρωστούμενα.

Σχεδόν κανένας δεν αναγνωρίζει αυτή την πραγματικότητα. Ολοι χαιδεύουν τα αυτιά του κόσμου. Και ψάχνουν για συνωμοσίες, άκαρδους καπιταλιστές και διεθνείς κερδοσκόπους. Η αλήθεια όμως είναι απλούστερη και κοντύτερα στις δικές μας πράξεις και ευθύνες. Και οι όποιες τραγικές συνέπειες θα οφείλονται σε δικές μας καθαρά ενέργειες και παραλείψεις. Το πρόβλημα της χώρας σήμερα βρίσκεται στην ενδεχόμενη αδυναμία να δανεισθεί ξανά για την κάλυψη των εκτός ορίων αναγκών της. Κι’ αυτό οφείλεται στα τεράστια δημοσιονομικά μας ανοίγματα. Που οι δανειστές μας διαπιστώνουν και που πολλοί ευρωπαίοι εταίροι μας έντρομοι βλέπουν να απειλούν και την δική τους νομισματική, κυρίως, σταθερότητα.

Οι διάφοροι διεθνείς οίκοι που μας υποβαθμίζουν δεν είναι δημόσιες υπηρεσίες. Δεν υπακούουν σε εντολές κυβερνήσεων. Είναι ιδιωτικές εταιρίες των οποίων το κύρος και η επιτυχία εξαρτώνται αποκλειστικά από την εγκυρότητα και την ακρίβεια των προβλέψεών τους. Κάποιοι απ’ αυτούς έπεσαν τραγικά έξω στις εκτιμήσεις τους για την βιωσιμότητα ορισμένων τραπεζών λίγο πριν ξεσπάσει η διεθνής οικονομική κρίση. Και το πλήρωσαν βέβαια πολύ ακριβά επαγγελματικά. Εκτοτε έγιναν προσεκτικότεροι. Και πολύ πιο αυστηροί. Γι αυτό και τώρα η αξιοπιστία τους είναι ανεβασμένη.

Οφείλουμε λοιπόν για να επιβιώσουμε οικονομικά να κινηθούμε προσεκτικά. Δίχως λαικισμούς και ανοησίες. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τους ευρωπαίους αξιωματούχους. Διότι, αν και δεν έχουν εκλεγεί από τον ελληνικό λαό (όπως σημείωσε στη Βουλή ο κ. Παπουτσής), αυτοί στηρίζουν τον δανεισμό μας αγοράζοντας τα ομόλογα του ελληνικού κράτους. Ούτε βέβαια και στοχεύουν στην αιχμαλωσία και τον εξανδραποδισμό μας. Οπως υπαινίσσεται η αριστερά. Απλά φοβούνται μην ζημιώσουν.

Αδυναμία δανεισμού σημαίνει χρεωκοπία. Με πρακτικές συνέπειες την παύση των εισαγωγών (λόγω έλλειψης συναλλαγματικών διαθεσίμων) και την εθελοντική μας έξοδο από το ευρώ (για να τυπωθεί χρήμα ώστε να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις). Αναγκαστική επίσης υπαγωγή σε διεθνή οικονομική εποπτεία λόγω εξωτερικών χρεών ώστε να εξασφαλισθούν πόροι για την επιβίωση της κοινωνίας μας. Η ανάσχεση εισαγωγών σημαίνει την απουσία ειδών πρώτης ανάγκης (αρχίζοντας από τα πετρέλαιο) με σημαντικές συνέπειες στην καθημερινότητά μας (ηλεκτρισμός, επικοινωνίες, θέρμανση, συγκοινωνίες κλπ.)

Αυτή είναι μια τραγωδία που πρέπει με κάθε κόστος να αποφευχθεί. Πέρα από τις όποιες αστειότητες.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ «CLIMATEGATE»

Η ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ «CLIMATEGATE»

 

«Στην Κοπεγχάγη κρίνεται το μέλλον του πλανήτη». Γιατί; Επειδή ετσι ισχυρίζονται επιστήμονες που τα εισοδήματά τους θα αποψιλωθούν όταν πάψουμε να ανησυχούμε. Και σταματήσουν οι επιδοτήσεις και οι χορηγίες των εργαστηρίων τους. Που ξεκίνησαν την εποχή που η Μάργκαρετ Θάτσερ ήθελε 'επιστημονική' υποστήριξη (βλαβερές δηλ. συνέπειες της χρήσης άνθρακα) στην σύγκρουσή της με τους ανθρακωρύχους για το κλείσιμο των ορυχείων. Οι παραποιημένες μελέτες και οι σκόπιμα ανησυχητικές  ανακοινώσεις για τις βλαβερές συνέπειες της ανθρώπινης δραστηριότητας για τα αέρια του θερμοκηπίου τελευταία αποκαλύφθηκαν. Οταν ήρθαν στην δημοσιότητα οι ηλεκτρονικές επικοινωνίες ανάμεσα σε επιστήμονες του κλίματος στο Climate Research Unit του Πανεπιστημίου της East Anglia. Το επονομαζόμενο διεθνώς και σαν Climategate έχει ήδη προκαλέσει σοβαρότατες αμφιβολίες για την ειλικρίνεια και την εγκυρότητα των κινδυνολογικών επιστημονικών πορισμάτων για την κλιματική αλλαγή. Περιέργως, αν και αρκετά εξηγήσιμο, στην Ελλάδα το ζήτημα συσκοτίσθηκε απολύτως.

Συχνά- πυκνά τα τελευταία χρόνια βομβαρδιζόμαστε από πορίσματα και ανακοινώσεις που μας προειδοποιούν πως ο πλανήτης χάνεται. Από την υπερθέρμανση που προκαλεί ο άνθρωπος. Ανεξάρτητα βέβαια από το γεγονός πως τα τρία τελευταία χρόνια σημειώνονται οι χαμηλότερες θερμοκρασίες της δεκαετίας. Γι αυτό και τελευταία οι περιβαλλοντολόγοι του πανικού αποφεύγουν τον όρο υπερθέρμανση. Κι’ ομιλούν γενικά για «κλίμα». Το έμμεσο συμπέρασμα όλων των σχετικών ανησυχιών είναι πως για όλα υπεύθυνη είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη των περισσότερων κρατών της γής. Και πως είναι η επιστήμη πλέον που ομιλεί. Και όχι κάποιοι μεμονωμένοι ανεύθυνοι περιβαλλοντολόγοι.

Κατά σύμπτωση οι επιστήμονες και οι οργανώσεις που καταλήγουν στα σχετικά συμπεράσματα ταυτίζονται με όλους εκείνους που καταδικάζουν, με καθαρά πολιτικά κριτήρια, την παγκοσμιοποίηση και τις ανοιχτές και ελεύθερες αγορές. Τελικός στόχος είναι η απόλυτη ενοχοποίηση κάθε άποψης η επιστημονικής παραδοχής που αμφισβητεί το επικείμενο υποτίθεται τέλος των σημερινών παγκόσμιων κλιματολογικών συνθηκών. Η υστερία μάλιστα έχει φθάσει στο σημείο να υποστηρίζει πως δεν υπάρχει πλέον χρόνος για το οτιδήποτε. Το τέλος δηλ. ουσιαστικά φθάνει ανεξάρτητα από τις πρωτοβουλίες που μπορούμε να πάρουμε!!  Ο καπιταλισμός δηλ. μας έχει καταστρέψει. Η ελευθερία αποτελεί καταδίκη. Δώστε εξουσίες στο κράτος, στην δημόσια δηλ. γραφειοκρατία, να μας γλιτώσει από τον αφανισμό...

Δεν έχουν άδικο λοιπόν κάποιοι που αποκαλούν την περιβαλλοντική κίνηση σαν την ομάδα του ...καρπουζιού. Δηλ. οργανώσεις πράσινες απ’ έξω και κόκκινες από μέσα. Προπαγανδιστές δηλ. του εκτεταμένου κρατικού παρεμβατισμού και της υπονόμευσης της ανοιχτής και ελεύθερης επιχειρηματικής δράσης. Οι ηττημένοι δηλ. της ιδεολογικής αντιπαράθεσης των δύο περασμένων αιώνων, οι οπαδοί δηλ. του κρατικού σοσιαλισμού, επανέρχονται κάτω από διαφορετική προβιά. Φορώντας δηλ. τον μανδύα της οικολογίας και της προστασίας υποτίθεται του περιβάλλοντος.

Επί της ουσίας θα μπορούσα να κάνω ορισμένες μόνο ενδεικτικές αναφορές. Δίχως να ελπίζω βέβαια πως θα επηρεάσω το κλίμα βεβαιότητας που έχει διαμορφωθεί για την αρνητική επίδραση της καπιταλιστικής παραγωγικής δραστηριότητας πάνω στο περιβάλλον. Το λιώσιμο των πάγων στους πόλους, κάτι που – αν και αποκρύπτεται - αμφισβητείται πως συμβαίνει,   δεν θα προκαλέσει την άνοδο της στάθμης των θαλασσών. Για τον απλούστατο λόγο πως οι περισσότεροι από τους πάγους αυτούς βρίσκονται ήδη στην θάλασσα. Αν σε ένα ποτήρι νερό με παγάκια αυτά λιώσουν, η στάθμη δεν μεταβάλλεται ούτε και το ποτήρι ξεχειλίζει. Μοναχά αν λιώσουν πάγοι που βρίσκονται πάνω σε σταθερό έδαφος (λ.χ. Γροιλανδία) η στάθμη των θαλασσών μπορεί να επηρεασθεί. Αλλά την εποχή των Βίκινγκς, η Γροιλανδία ήταν καταπράσινη (δίχως βέβαια να υπάρχουν ανθρώπινης προέλευσης εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα) και οι πάγοι είχαν λιώσει. Δεν είχαν όμως πλημμυρίσει οι ακτές της Δυτικής Ευρώπης!!

Η γή στη διάρκεια της ζωής της υπήρξε κατά διαστήματα πολύ θερμότερη από σήμερα. Δίχως να έχει καταστραφεί η ανθρώπινη ζωή. Το μεγαλύτερο μέρος της Ανταρκτικής γίνεται όλο και ψυχρότερο, αντί να υπερθερμαίνεται. Και οι πάγοι γίνονται παχύτεροι. Η στάθμη του νερού σε νησιά του Ειρηνικού πέφτει αντί να ανεβαίνει. Πριν από λίγες μόνο 5ετίες τα παγκόσμια ΜΜΕ προειδοποιούσαν για τις καταστροφές μιάς επερχόμενης εποχής παγετώνων!! Σε καμία περίπτωση το θερμότερο κλίμα δεν προκαλεί χειρότερους και συχνότερους τυφώνες. Τα στοιχεία (και του ΟΗΕ) δείχνουν πως οι τυφώνες έχουν μιά κυκλική παρουσία. Αυτός ο κύκλος εμφάνισης τυφώνων και τροπικών καταιγίδων δεν έχει μεταβληθεί. Ούτε και βέβαια έχουν αυτοί αυξηθεί. Απλά η παγκοσμιοποίηση των ΜΜΕ τους φέρνει συχνότερα, σαν ειδήσεις,  στο σαλόνι μας. Το νέφος των γήινων αερίων προστατεύει από τις ακτίνες του ηλίου. Πλήρης εξαφάνιση των αερίων θα αυξήσει την θερμότητα. Και τους θανάτους...

Οι έγκυρες υποτίθεται επιστημονικές μελέτες που προβλέπουν  καταστροφές είναι γεμάτες – για όσους πράγματι τις διαβάζουν – αμφιβολίες και επιφυλάξεις. Kαι στατιστικές παρανοήσεις βέβαια.  Αν οι υποτιθέμενες προβλέψεις για το αποπνικτικά θερμότερο μέλλον είναι σωστές τότε σε λίγα χρόνια οι μεσογειακές χώρες θα έχουν μετατραπεί σε ερήμους. Και η Δυτική Ευρώπη θα είναι – λόγω πλημμυρών και κακοκαιρίας -  ουσιαστικά ακατοίκητη. Το καλύτερο κλίμα θα βρίσκεται πλέον στη Ρωσία. Ποιοί από όλους αυτούς τους ανησυχούντες περιβαλλοντολόγους έχουν  αγοράσει κτήματα στη Σιβηρία;

Υ.Γ. Για να μην θεωρηθεί πως τα παραπάνω είναι αστήρικτες προσωπικές μου απόψεις παραθέτω παρακάτω ορισμένες μόνο πηγές που παραθέτουν στοιχεία και αναλύουν κάποια από αυτά τα ζητήματα:
Taverne Dick, The March of Unreason: Science, Democracy and the New Fundamentalism. Oxford, 2005
Michaels, Patrick J., Meltdown: The Predictable Distortion of Global Warming by Scientists, Politicians and the Media. Washington, 2004
Horner Christopher C., The Politically Incorrect Guide to Global Warming. Washington, 2007
Harvey Fiona, “The world on the edge”, The Financial Times. April 28 2007
Bjorn Lomborg, The Skeptical Environmentalist. Cambridge, 2001
Best Joel, Damned Lies and Statistics: Untangling Numbers from the Media, Politicians and Activists. Βerkeley, 2001

Πλήρες Άρθρο »

Μια αποκαλυπτική ματιά στον ελληνικό αντί-αμερικανισμό

Μια αποκαλυπτική ματιά στον ελληνικό αντί-αμερικανισμό

 

Μια αποκαλυπτική ματιά στον ελληνικό αντί-αμερικανισμό
Από τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο - http://www.andrianopoulos.gr
Μετάφραση στα ελληνικά Γιώργος Τσοπανάκης

Παρουσίαση του βιβλίου του Ιωάννη Δ. Στεφανίδη , Αναδεύοντας το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ: Πολιτική Κουλτούρα, αλυτρωτισμός και αντί-αμερικανισμός στη μεταπολεμική Ελλάδα, 1945-1967. [ STIRRING THE GREEK NATION: Political Culture, Irredentism and Anti-Americanism in Post-War Greece, 1945-1967. Aldershot: Ashgate Publishers, 2007 ]

Ο Robert Kagan αρκετές φορές έχει εκφράσει απόψεις που δεν ταιριάζουν με τις προσωπικές μου σκέψεις όσον αφορά το τρόπο που εξελίσσονται τα γεγονότα. Ειδικότερα οι απόψεις του εναντίον τις Ρωσίας οι οποίες ρίχνουν λάδι στη φωτιά όλων εκείνων των παροικούντων κινδυνολογων της Ουάσινγκτον και επίσης χρησιμοποιούνται από όλους αυτούς που δηλώνουν κατ επάγγελμα Κρεμλινολόγοι της μετά-Γέλτσιν εποχής. Αυτό με ενοχλεί και το θεωρώ ως πολιτικά κατευθυνόμενο και άδικο .Το βασικό του σκεπτικό , ότι δηλαδή η Ιστορία δεν έχει τελειώσει και μάλιστα επιστρέφει με μια εκδικητική ροπή [ Τhe Return of History and the End of Dreams , New York : Alfred Knopf , 2008 ] είναι σωστά δομημένο και δικαιολογημένο. Η Ιστορία ποτέ δεν πέρασε στο παρασκήνιο. Το αντίθετο μάλιστα , ο ρόλος της υποτιμήθηκε προσωρινά εξαιτίας της πτώσης του υπαρκτού σοσιαλισμού. Οι βασικές τάσεις του εθνικισμού , του φυλετικά προερχόμενου ρατσισμού και των ισχυρών τάσεων αλυτρωτισμού παραμονεύουν τόσο επίκαιρες όσο ήταν πάντα.

Η ελληνική νοοτροπία αποτελεί σήμερα ένα ζωντανό παράδειγμα των απόψεων του Kagan. Ως μια θεσμοθετημένη Δημοκρατία , μέλος του ΝΑΤΟ και πλήρης εταίρος της ΕΕ , η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να κατέχεται από φοβίες εθνικής ταυτότητας και από το συναίσθημα της περικύκλωσης από τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας. Γίνεται γρήγορα σαφές ότι η Eλλαδα διακατέχεται από βαθείς πεποιθήσεις 'θυματο-ποίησης' καθώς και από ανησυχία ότι μια μελλοντική επίθεση από εχθρικούς γείτονες θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να εκδηλωθεί. Οι πολιτικοί ηγέτες ζητούν επαγρύπνηση έναντι πιθανών διεκδικήσεων επί των εθνικών δικαιωμάτων της εδαφικής ακεραιότητας. Η Εκκλησία προειδοποίησε εναντίον της παγκοσμιοποίησης που έχει ως στόχο να ανατρέψει το χαρακτήρα του έθνους και την εθνική ταυτότητά . Η κυκλικότητα της Ιστορίας γίνεται πέρα από κάθε αμφιβολία η νέα πολιτική πραγματικότητα.

Είναι αναμενόμενο ότι το βιβλίο του καθηγητή κ. Στεφανιδη θα προκαλέσει αναταραχή στην Ελλάδα όταν γίνει ευρέως γνωστό . Ανατρέποντας πολλές πολιτικά ορθές πολιτικές παραδοχές το βιβλίο 'Stirring the Greek Nation' αποκαλύπτει πολλά γεγονότα που αγνοούνται από πολλές προβεβλημένες αυθεντίες στην Ελλάδα. Ιχνηλατώντας τις ρίζες του μεταπολεμικού ελληνικού αλυτρωτισμού και παραθέτοντας τις ρίζες αυτές έναντι της στάσης του αντιαμερικανισμού , η μελέτη αποκαλύπτει τις δυσάρεστες αλήθειες για τα αισθήματα του εθνικισμού που καταπιέζονται και την επιθετικότητα της Ελλάδος που εκφράζεται προς τα έξω.

Είναι προφανές ότι η πρόσφατη περιπλοκή σχετικά με το αδιέξοδο ανάμεσα στην Ελλάδα και την αποκαλούμενη Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας [ F.Y.R.O.M.] έδωσε το κίνητρο στο συγγραφέα για να εξερευνήσει την ελληνική εθνική ψυχή. Αυτό που ανακάλυψε δεν ήταν ευχάριστο . Από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους η επίσημη ανάγνωση της ιστορίας καλλιεργεί πεποιθήσεις περί φυλετικής υπεροχής της Ελλάδας και άδικης μεταχείρισης από τους γείτονες και Μεγάλες Δυνάμεις προς την Ελλάδα. Η Ιστορική πραγματικότητα κατασκευάστηκε από εθνοκεντρικούς συγγραφείς όπως ο Παπαρρηγόπουλος και μαρξιστές ιστορικούς όπως ο Σβορώνος ώστε να αναπαριστά ένα ενιαίο έθνος που επέκτεινε σε μια αδιάσπαστη γραμμή από την κλασική αρχαιότητα έως σήμερα και ως έθνος αποτελεί θύμα των παγκόσμιων καπιταλιστών και τον τοπικών ιμπεριαλιστών.

Αναπόφευκτα, μια κουλτούρα 'θυματο-ποίησης' αναπτύχθηκε απεικονίζοντας το έθνος ως στόχο σχεδίων ανατροπής . Είναι ενδεικτικό της ιδιοσυγκρασίας του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού ότι στη γλώσσα της εξωτερικής πολιτικής , οι πολιτικές επιδιώξεις δεν αποκαλούνται εθνικά συμφέροντα αλλά εθνικά δικαιώματα. Υπονοώντας φυσικά ότι η ιστορία έχει αναθέσει ορισμένα αναφαίρετα δικαιώματα στους Έλληνες αποκλειστικά. Αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να είναι λάθος. Οποιαδήποτε αποτυχία μπορεί να έχουν υποστεί στη μετα-επαναστατική ιστορία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως το αποτέλεσμα των κακών πολιτικών ή ελαττωματικών αποφάσεων. Πρέπει να είναι το αποτέλεσμα των ξένων συνωμοσιών ή το προϊόν ύπουλων πράξεων από αυτόχθονες ανίκανους ή προδότες.

Οι 'Ελληνες ισχυρίζονται ότι ποτέ δεν είχαν επεκτατικά σχέδια εναντίον οποιουδήποτε από τους γείτονές τους. Δικαιολογούν, ωστόσο τις πράξεις επιθετικότητας και της κατάκτησης των νέων εκτάσεων, κυρίως κατά τη διάρκεια της λεγόμενων Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασιατικής εκστρατείας , ως πρωτοβουλίες για την αποκατάσταση της εθνικής εδαφικής ακεραιότητας. Με βάση πάντοτε αυτές τις βαθιά ριζωμένες ιστορικές πεποιθήσεις η Ελλάδα 'απελευθέρωσε' την Θεσσαλονίκη αν και τότε η πλειοψηφία των κατοίκων της ήταν μη-ελληνική.Η Ελλάδα απαίτησε το δικαίωμά της ολοκλήρωσης των προσδοκιών της Μεγάλης Ιδέας εισβάλλοντας στη Μικρά Ασία ώστε να τιμωρήσει του παραβατικούς Τούρκους. Όλα αυτά στο όνομα των ιστορικών δικαιωμάτων της και στο εθνικό καθήκον της να αναβιώσει το μεγαλείο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Είναι περίεργο το γεγονός ότι η Τουρκία παρουσιάζεται πάντοτε στην ελληνική πολιτική ρητορεία ως ο επιτιθέμενος γείτονας, ενώ στην πραγματικότητα είναι η Ελλάδα που κατά τα τελευταία εκατό χρόνια έχει κερδίσει έδαφος σε βάρος της γειτονικής της Τουρκιάς ,σύμμαχου στο ΝΑΤΟ. Ο αλυτρωτισμός θεωρείται σήμερα ανεπιθύμητος στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο. Ωστόσο, μέχρι την αποτυχία της εκστρατείας της Μικράς Ασίας, ήταν ακριβώς ο αλυτρωτισμός που υπαγόρευε τη δράση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Είναι πολύ εντυπωσιακό ότι ο Στεφανίδης αποφάσισε να μελετήσει το φαινόμενο του αλυτρωτισμού στην Ελλάδα μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Υποτίθεται ότι η Ελλάδα είχε ήδη εγκαταλείψει τις ιδέες της περί εδαφικής ανάπτυξης, μετά την καταστροφικο τέλος της περιπέτειας της Μικράς Ασίας. Αν και ποτέ οι Έλληνες πολιτικοί και ιστορικοί δεν αναγνώρισαν την ελληνική παρουσία στα εδάφη της εκλειπών Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως πράξη στρατιωτικής εισβολής , αναγκάστηκαν τελικά να εγκαταλείψουν όλα τα όνειρα περί κατάκτησης έναντι στην σύγχρονη Τουρκία. Αυτό δεν ισχύει όμως για την Κύπρο (ή για την Βόρειο Ήπειρο - Νότια Αλβανία).Ο στόχος της ενοποίησης με την εθνική πατρίδα, εάν και η Κύπρος δεν είχε ποτέ στο παρελθόν αποτελέσει μέρος ενός ενιαίου ελληνικού κράτους, θεωρήθηκε πάλι ότι επιβαλλόταν από το ιστορικό πεπρωμένο. Το ελληνικό κράτος συνολικά αναμίχθηκε για μια ακόμη φορά ολόψυχα στο νέο αυτό εθνικό όραμα.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η τελική αποτυχία μιας τέτοιας μεγαλεπίβολης εθνικής στρατηγικής δεν θα μπορούσε παρά να αποδοθεί σε ανεπαρκή σχεδιασμό, στη συνήθη ελληνική φαγωμάρα, και στην ερασιτεχνική πολιτική ικανότητα των πολιτικών. Προκλητικές πρακτικές από Έλληνες αντάρτες της Κύπρου, που ενθαρρύνονταν ενεργά από την παράνομη ελληνική στρατιωτική χούντα από την ηπειρωτική χώρα, πόλωναν την τουρκική μειονότητα στο νησί. Οι Βρετανοί άδραξαν την ευκαιρία και δημιούργησαν ένα αντι-αντάρτικο δημοφιλές κίνημα. Αναπόφευκτα, η Τουρκία ενεπλάκη τελικά. Λίγο αργότερα, ήταν προφανές ότι η Ένωσις (ενοποίηση με την Ελλάδα) ήταν χαμένο όραμα.

Επειδή η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να παραδεχτεί ότι είναι λάθος ή αναποτελεσματική, κάποιος άλλος θα έπρεπε να κατηγορηθεί. Ο ένοχος ανακαλύφθηκε στο πρόσωπο της εξουσίας των ισχυρών της εποχής. Με την εξαίρεση της Βρετανίας, η οποία ήταν ύποπτη ούτως ή άλλως λόγω της ενδεχόμενης ύπουλης συμπεριφορά της κατά τη Μικρασιατική καταστροφή και ήταν ωστόσο επίσημη αντίπαλος για το θέμα της Κύπρου, ο δράστης θα μπορούσε να ήταν παρά μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες. Όσον άφορα το 1922, το γεγονός, για παράδειγμα, ότι οι Έλληνες οι ίδιοι, κατά το μέσον της στρατιωτικής εκστρατείας στη Μικρά Ασία, είχε καταψηφίσει τον Βενιζέλο και έφεραν πίσω το βασιλιά που οι σύμμαχοι αντιπαθούσαν, δεν καταχωρήθηκε ούτε καν για ένα λεπτό στη συλλογική συνείδηση του έθνους. Επίσης ούτε το γεγονός ότι οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και Σοβιετική Ένωση βοήθησαν ανοιχτά τον Κεμάλ Ατατούρκ στην προσπάθειά του να διώξει τις ελληνικές δυνάμεις από τα Τουρκικά - Οθωμανικά εδάφη συνυπολογίζεται στον τρόπο που οι Έλληνες ερμηνεύουν τις διεθνείς εξελίξεις της εποχής. Οι Βρετανοί φέρουν την ευθύνη για την καταστροφή της Μικράς Ασίας. Και οι Αμερικανοί, μαζί με τους Βρετανούς, ήταν υπεύθυνοι μερικές δεκαετίες αργότερα, για την αποτυχία της Ένωσις με την Κύπρο.

Οι δυσκολίες με τους Τούρκους στο νησί και η αναπόφευκτη εμπλοκή των ΗΠΑ ως κεντρικός διαμεσολαβητής του ΝΑΤΟ, ενίσχυσαν την πεποίθηση των Έλληνων πολιτικων ότι τα σχεδία τους υπονομεύονταν από την Ουάσιγκτον. Θεωρίες συνομωσίας διαχέονταν, η Εκκλησία προειδοποίησε σχετικά με την αναπόφευκτη δολιότητα των άπιστων Ασιατών και μια ισχυρή πολιτιστική εμμονή της στήριξης των αουτσάιντερ και δυσπιστίας έναντι των ισχυρών άρχισαν να παράγουν μια αντι-δυτική υστερία.

Η σχολαστική έρευνα της ανάλυσης του “Stirring the Greek Nation” απεικονίζει πέρα από κάθε ίχνος αμφιβολίας ότι ο ελληνικός αντί-αμερικανισμός δεν είναι ένα προϊόν της επιβολής της ελληνικής χούντας και της συνακόλουθης Κυπριακής τραγωδίας. Συναισθήματα εχθρικα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια των ημερών του Γεωργίου Παπανδρέου κατά τη λεγόμενη σύγκρουση του με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζόνσον για το Κυπριακό έπεισαν τους Έλληνες ότι θα μπορούσαν να επικρατήσουν με μια απλή ακλόνητη πεποίθηση. Αναπόφευκτα, τα επακόλουθα θλιβερά γεγονότα στην Ελλάδα και στην Κύπρο αργότερα (σύγκρουση μεταξύ Παπανδρέου και Παλατιού, διαμελισμού του πλειοψηφικού κόμματος της Ένωσης Κέντρου , το στρατιωτικό πραξικόπημα, η σύγκρουση μεταξύ των συνταγματαρχων και του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ), δημιούργησαν την πεποίθηση στους Έλληνες ότι ήταν το αποτέλεσμα της αμερικανικης εκδίκησης εναντίον της Ελλάδας.

Η τραγωδία ήταν πάντα συγκάτοικος με συνήθως αβάσιμη αγαλλίαση καθώς εξελισσόταν τα γεγονότα κατά τη διάρκεια της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Ανύποπτες ψυχές υπέφεραν τρομερά ως αποτέλεσμα των εθνικιστικών επιδιώξεων και αβάσιμων προσδοκιών. Ο Louis de Bernieres στο βιβλίο Birds Without Wings (London: Vintage, 2005) και ο Bruce Clark στο Twice a Sranger: The Mass Expulsions that Formed Modern Greece and Turkey (Cambridge: Harvard University Press, 2006) έχουν περιγράψει με ακρίβεια πολλές προσωπικές καταστροφές. Αυτές οφείλονται κατά κύριο λόγο στον άκρατο εθνικισμό που θολώνει την ορθή κρίση , την κοινή λογική και την αυτοσυγκράτηση μεταξύ γειτονικών κρατών. Αυτό που ο Στεφανίδης κατάφερε να κάνει είναι να εξηγήσει ότι η βαθιά ριζωμένη ύβρις ενός έθνους μπορεί τελικά να οδηγήσει σε παρόμοια αδιέξοδα στο μέλλον.


Αν και η μελέτη του ολοκληρώνεται χρονικά λίγο πριν το πραξικόπημα των συνταγματαρχών του 1967, δεν είναι δύσκολο για έναν διαβασμένο παρατηρητή να δεί ,σε μετέπειτα γεγονότα, την επιβεβαίωση των παρατηρήσεων του Στεφανίδη. Η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, μετά την κατάρρευση της Ελληνικής δικτατορίας το 1974, και η άνοδος στο προσκήνιο της πολιτικής των αριστερών ιδεών που μέχρι τότε καταπατούνταν ενίσχυσε τις αντι-ιμπεριαλιστικές απόψεις στην Ελληνική πολιτική. Ομοίως, οι ΗΠΑ και ο δυτικός καπιταλισμός γενικότερα έγιναν o αποδέκτης του μίσους για κάθε ατυχία ή αποτυχία. Η συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου και η άνοδος των συνταγματαρχών στην εξουσία αποδίδεται ευθέως ως κατηγορία κατά των Αμερικανών. Κατά τον ίδιο τρόπο, το ελληνικό κοινό παρέμεινε μακριά από τις κοινές δυτικές δεσμεύσεις στον Κόλπο ή στο Κοσσυφοπέδιο. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ότι η εισβολή στο Ιράκ το 2003 από τις ΗΠΑ και ορισμένους από τους συμμάχους της, ξεπέρασε σε αντι-αμερικανική αντίδραση όλες τις προηγούμενες αμερικανικές επιχειρήσεις.

Οι ΗΠΑ, ως η ισχυρότερη χώρα της εποχής, προσελκύει το μίσος και την δυσπιστία για τις περισσότερες από τις δράσεις της. Μάλιστα στην Ελλάδα υπήρχαν κάποιες δυνατές φωνές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες. 'πήγαιναν γυρεύοντας', μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11η Σεπτεμβρίου. Οι μετριοπαθείς Έλληνες δεν μπορούσαν να πιστέψουν το καυστικό αντί-αμερικανισμό των συμπατριωτών τους. Η αντιπάθεια της Αριστεράς έναντι του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς συνασπίστηκε μαζί με την αντιπάθεια της λαϊκής Δεξιάς σχετικά με τις πολιτιστικές δυνατότητες αφομοίωσης και της παγκοσμιοποίησης καθώς και έναντι της ανοχής των ΗΠΑ προς τους πρώην εχθρούς, ώστε τελικά να σχηματιστεί ένα πολυσυλλεκτικό εκρηκτικό αντι-δυτικό μείγμα.

Είναι χωρίς αμφιβολία χρήσιμο όταν εργαλεία αυτογνωσίας όπως οι μελέτες και το έργο του Ιωάννη Στεφανίδη βρίσκουν το δρόμο τους προς την δημοσίευση και την έκδοση. Ασχέτως

Πλήρες Άρθρο »

ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ

ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ

 

Είναι κάποια πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω. Εξανίστανται κυβερνητικοί παράγοντες με το γεγονός πως πολύ λίγοι έλληνες δηλώνουν ετήσιο εισόδημα υψηλότερο από 50.000 ευρώ. Δεν χωράει αμφιβολία πως οι περισσότεροι ψεύδονται. Και κρύβουν τα εισοδήματά τους. Αυτό όμως που είναι εκπληκτικότερο είναι η παντελής σιωπή που συνοδεύει τις πολλές δεκάδες χιλιάδες ελλήνων που δηλώνουν εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ τον χρόνο!! Που, αν αληθεύει, θα πρόκειται περί ιατρικού θαύματος. Τόσοι πολλοί δηλ. να ζούν δίχως χρήματα και ουσιαστικά χωρίς φαγητό.

Γι’ αυτούς όμως δεν δείχνει να ενοχλείται κανένας. Προφανώς γιατί ανήκουν σε μια κοινωνική κατηγορία ταμπού. Σε αυτή των υποτιθέμενων χαμηλών εισοδημάτων. Των οποίων στην Ελλάδα ουδείς διανοείται να ελέγξει την ειλικρίνεια. Η αντίληψη που επικρατεί στην χώρα είναι πως είναι είναι πολύ καλύτερο να ζημιώνουν οι εύποροι παρά να πάψουν να κοροιδεύουν η και να κλέβουν οι θεωρητικά μη έχοντες. Διότι έτσι δεν κλυδωνίζεται η κοινωνική συνοχή ούτε και ανατρέπονται νοοτροπίες και αντιλήψεις ολόκληρων δεκαετιών.

Ουδείς τόλμησε, για παράδειγμα, να ελέγξει τις εκατοντάδες των κατοίκων της περιοχής της Λάρισας που άξαφνα, αν και οι περισσότεροι φτωχοί αγρότες η ταπεινοί - χαμηλών υποτίθεται εισοδημάτων - επαγγελματίες, βρέθηκαν με ομόλογα της Lehman Bothers (!) στα χέρια όταν η περίφημη αυτή αμερικανική επενδυτική τράπεζα κατέρρευσε. Που βρέθηκαν τέτοιες περιουσίες στα χέρια ανθρώπων που βρίσκονται – πολλοί απ’ αυτούς, σύμφωνα με τις δηλώσεις τους πάντα - κάτω η και κοντά στο όριο της φτώχειας;
Το πιο εξωφρενικό μάλιστα είναι πως οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους έκδηλα ψευδόμενους συμπολίτες μας θα εισπράξουν και επίδομα έκτακτης οικονομικής ενίσχυσης. Που θα το καταβάλλουν εκείνοι που πραγματικά δουλεύουν στο φώς, δηλώνουν τα πραγματικά τους εισοδήματα, δεν κλέγονται στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα κι έχουν την ατυχία να έχουν γή η ακίνητα.

Είναι παράδοξο στην Ελλάδα να κρίνουμε την οικονομική κατάσταση του καθενός από τα εισοδήματα κι όχι από την περιουσία του, Ανεξάρτητα από τους μισθούς, τις εισπράξεις και τις όποιες άλλες του προσόδους η πραγματική κατάσταση του οποιουδήποτε δεν μπορεί με ακρίβεια να εκτιμηθεί αν δεν ληφθούν υπ όψιν όλα του τα περιουσιακά στοιχεία. Σε άλλη θέση είναι ένας μισθωτός που ζεί αποκλειστικά και μόνο με την μηνιαία του αμοιβή, Κι άλλο ένας συνάδελφός του με ακίνητα, καταθέσεις, που παραχωρεί για εκμετάλλευση εκτάσεις γής, η που σπεκουλάρει σε χρηματιστήρια. Όταν όλα αυτά δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν το ψεύδος και η απάτη κυριαρχούν ενώ τιμωρούνται ουσιαστικά οι έντιμοι και οι ειλικρινείς. Και υποφέρουν ουσιαστικά οι πραγματικά ασθενέστεροι.

Ποιος λοιπόν μπορεί να καταδικάσει όσους φοροδιαφεύγουν, όταν μπορούν, σαν αντίδραση απέναντι στους απατεώνες;

Πλήρες Άρθρο »

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

 

Το αποτέλεσμα της εκλογής αρχηγού στη ΝΔ υπάρχει η πιθανότητα να σηματοδοτήσει την μοναδική ευκαιρία πραγματικής ανανέωσης του πολιτικού μας συστήματος. Η εκλογή του κ. Αντώνη Σαμαρά οδηγεί φαινομενικά την ΝΔ στα παλιά χνάρια του Λαικού Κόμματος και στην αγκαλιά της Λαικής, λεγόμενης, Δεξιάς. Οι εξελίξεις αυτές θα προκαλέσουν σοβαρότατους κραδασμούς στο σύνολο του πολιτικού σκηνικού.


Με βάση το προφίλ, τους πολιτικούς προσανατολισμούς και τους εκφρασμένους πολιτικούς στόχους της νέας ηγεσίας της ΝΔ είναι αναπόφευκτο αυτή να κινηθεί προς την κατεύθυνη της επανάκτησης των ψηφοφόρων που έχουν μετακινηθεί προς το ΛΑΟΣ. Στην πράξη αυτό σημαίνει υιοθέτηση πολιτικών που προσεγγίζουν στον βασικό κορμό της επιχειρηματολογίας του κ. Καρατζαφέρη. Η ύψωση των τόνων σε ζητήματα παράνομης μετανάστευσης αλλά και απέναντι των λογής ξένων που βρίσκονται στην Ελλάδα θα χαρακτηρίσει τον λόγο του και θα χρωματίσει τις θέσεις του. Στον σκληρό πυρήνα της παράταξης οι φωνές αυτές θα ηχούν θετικές. Αλλά την ίδια στιγμή θα φοβίζουν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και θα κάνουν πολύ κόσμο να αισθάνεται πολιτικά άστεγος. Η λεγόμενη μετριοπαθής δεξιά αλλά και μεγάλες μερίδες των συνετών πολιτών του αφανάτιστου πολιτικού κέντρου σύντομα θα αποστασιοποιηθούν από την «νέα» ΝΔ. Οι έξαλλες φωνές στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής που σύντομα θα υποχρεωθούν να ακουσθούν αλλά και οι πατριωτικές, λεγόμενες, κορώνες που με μεγάλη συχνότητα θα προβάλλονται θα τρομοκρατήσουν πολύ κόσμο ενισχύοντας την συσπείρωση ατόμων που μέχρι πρόσφατα αδιαφορούσαν για την πολιτική.


Υπάρχει βέβαια η καλόπιστη ένσταση όσων υποστηρίζουν πως ο κορμός της κοινωνίας μας έχει ήδη δρομολογηθεί σε ατραπούς πατριωτικών εξάρσεων και σκληρής εσωστρέφειας. Και πως έτσι πιθανότατα μιά στροφή της ΝΔ σε παρόμοιες κατευθύνσεις θα της προσφέρει ευκαιρίες εκμετάλλευσης των δυσκολιών που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση καθώς και των οικονομικών αδιεξόδων στα οποία έχει φτάσει ο τόπος. Πως υπάρχει πολυπληθές τέτοιο λαικό ακροατήριο είναι γεγονός. Δύσκολα όμως ταυτίζεται με μιά «δεξιά» παράταξη. Γι αυτό κι’ ενόχλησε η πρόσφατη δήλωση Θεδωράκη πως συμπορεύεται με τον κ, Σαμαρά στα θέματα της Κύπρου και των Σκοπίων. Η νέφωση των εμπειριών του εμφύλιου είναι ακόμη βαριά πάνω από την ελληνική κοινωνία. Στην Αριστερά συγχωρούνται σχεδόν τα πάντα. Ακόμα και η παλινωδία ανάμεσα στις θριαμβολογίες της εποχής της ΕΠΟΝ και του ΕΑΜ για την ίδρυση του κράτους τη Μακεδονίας και στους σημερινούς αφορισμούς πως και η χρήση ακόμη της λέξης «Μακεδονία» υπονομεύει την εθνική μας υπόσταση!!


Παρόμοιες κινήσεις όμως στον δεξιό χώρο δεν συγχωρούνται. Διότι οι ενοχες του εμφύλιου δεν τον έχουν ακόμα εγκαταλείψει. Η δεξιά παραμένει ύποπτη ξενοδουλείας, υποτέλειας σε ξένα κέντρα κι άλλες παρόμοιες ανοησίες. Γι’ αυτό και σηκώνει ψηλότερα συχνά την σημαία ενός ακατέργαστου πατριωτισμού. Υπονομεύοντας έτσι την παγματική πολιτιστική της ταυτοτητα. Που είναι, από τα πράγματα, περισσότερο κοσμοπολίτικη και μετριοπαθής από την εμπαθή παραδοσιακή αριστερά. Η πολιτική της ανασφάλεια γίνεται περισσότερο ευδιάκριτη όταν η κουβέντα γυρίζει στην οικονομία. Κάνοντας τεμενάδες στις αρχέγονες αντιλήψεις περί ευαισθησίας της αριστεράς, υπονομεύει η ίδια τον χαρακτήρα της μιλώντας για κοινωνικότητα μήπως και χαρακτηρισθεί αντιλαική.


Νοθεύει έτσι τις θέσεις της, αποδεχόμενη έμμεσα πως οι αρχές στις οποίες πιστεύει –δημοκρατική οικονομία της αγοράς – ενέχουν από μόνες τους τον σπόρο της κοινωνικής αδικίας. Και ζητάει συγχωροχάρτι, υποσχόμενη περιορισμό της «ασυδοσίας» εφ όσον ενισχυθεί ο δημόσιος παρεμβατισμός. Και παραβλέπι πως η ρεμούλα, η δαφθορά και η προφανης αδικία προέρχονται ακριβώς από τον ιδιο τον κορμό των αριστερών δοξασιών. Από την διαβρωτική δηλ. παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, την παροχολογία και την ευνοιοκρατία μέχρι την διαφθορά και το βούλιαγμα της καινοτομίας και της ανταγωνιστικότητας.


Από τα πράγματα λοιπόν, είτε σαν φιλελεύθερη κεντροδεξιά είτε σαν παραδοσιακή (λαική) δεξιά η ΝΔ ξεκινά με σοβαρά χάντικαπ. Υπάρχει όμως και μια άλλη ενδεχόμενη εκδοχή. Οι δηλώσες για ιδεολογική επαναβεβαίωση θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μιά προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης από χρόνια πολιτικο-ιδεολογικής κυριαρχίας. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, και για να αισθανθεί ο κόσμος της υπερήφανος γι αυτό που είναι και γι αυτό που πιστεύει, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρισθούν ορισμένα κρίσιμα ζητήματα. Το κυριότερο είναι η ταυτότητα του πολιτικού της χώρου.Τι είναι επι τέλους η σύγχρονη δεξιά και, απαλλαγμένη από βιώματα του χθές, σε τι ακριβώς πιστεύει. Τα δεύτερο έχει να κάνει με την διαπάλη των ιδεών. Και με την κατάκτηση των κυρίαρχων υψωμάτων των κοινωνιών αξιών. Πως δηλ. η αριστερά έχει άδικο σε αυτά που πρεσβεύει αλλα και στον τρόπο που επιχειρεί να τα εφαρμόσει. Η αριστερά δηλ. δεν έχει άδικο μοναχά την πράξη, Αλλά πρωτίστως στην θεωρία.


Παρά λοιπόν τις όποιες δυσοίωνες προβλέψεις η εκλογή νέου αρχηγού στη ΝΔ θα μπορούσε να προσφέρει στον τόπο μια μοναδική ευκαιρία. Το ξεκίνημα μιάς γνήσιας ιδεολογικής αντεπίθεσης με στόχο αυτό που δεν έγινε ποτέ στο παρελθόν. Να γίνει δηλ. ο συντηρητικο-φιλελεύθερος πολιτικός χώρος φορέας μηνυμάτων αλλαγής και ριζοσπαστικής προόδου.

Πλήρες Άρθρο »

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘ΛΙΜΑΝΙ’

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘ΛΙΜΑΝΙ’

 

Δεν μπορώ εύκολα να πιστέψω πως ‘Το Λιμάνι’ κλείνει τόσα χρόνια ζωής. Μεγάλωσε κι’ αυτό μαζί μ’ εμάς, κι’ αντικατοπτρίζει την πορεία μας και τα λάθη μας. Από το πρώτο του κιόλας τεύχος με ακολουθεί. Κια πιθανότατα σε κάποια σημεία να απογοήτευσα τις προσδοκίες του. Θυμάμαι το προφητικό του εξώφυλλο με εμένα και τον Κ. Σημίτη. Και τον τίτλο, «Ο Επόμενος Πρωθυπουργός Θα Είναι Από Τον Πειραιά;». Επαληθεύθηκε, τουλάχιστον κατά το ήμισυ. Και χαίρομαι ειλικρινά γι’ αυτό. Που ο Πειραιάς δηλ. έβγαλε έναν από τους καλύτερους μεταπολιτευτικούς Πρωθυπουργούς. Κι ας μην ήμουν τελικά εγώ αυτός.

Με βάση το αποτέλεσμα της τελευταίας εκλογής αρχηγού στην ΝΔ γίνεται φανερό γιατί εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να παίξω τέτοιο ρόλο. Γιατί οι αρχές και τα πιστεύω μου δεν ήσαν ποτέ, όπως δεν είναι και τώρα, πλειοψηφικό ρεύμα στο κόμμα αυτό. Οπως δεν είναι βέβαια και σε κανένα άλλο.

Πήραμε την ζωή μας λάθος λοιπόν ; Τουναντίον. Νομίζω πως άξιζε το ταξίδι αλλά και ήσαν, και είναι ακόμη, συναρπαστικές οι προσπάθειες. Η ελπίδα πάντα παραμένει, να αλλάξουν κάποτε κάποια πράγματα στον τόπο αυτό. Κι όλοι προς την κατεύθυνση αυτή βάζουμε κάποιο πετραδάκι. Λυπάμαι μόνο όταν συχνά συμβουλεύω ξένες κυβερνήσεις και δεν μπορώ να βοηθήσω τον τόπο μου. Το 'Λιμάνι’ πάντα βοηθούσε προς την κατεύθυνση του στόχου αυτού. Κι εξακολουθεί να αποτελεί βήμα προβολής καινούργιων αντιλήψεων. Ενας φάρος δηλ. διαφωτισμού και δυναμικότητας για την πόλη μας. Για τον Πειραιά που όλοι αγαπάμε.

Πλήρες Άρθρο »