«ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ» ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ» ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

 

Αυτό που συμβαίνει με τους φόρους είναι περίπου παρανοικό. Από παλιά πίστευα πως η άμεση φορολογία ισοδυναμούσε σχεδόν με κλοπή. Αν κάποιος βίαια αφαιρέσει εισόδημα η τιμαλφή από κάποιον άλλο με την δικαιολογία πως θα τα διαθέσει για τις ανάγκες τις δικές του η ενός τρίτου διαπράττει αδίκημα. Εντούτοις, αν το ίδιο ακριβώς πράγμα, και με το ίδιο αιτιολογικό, το διαπράξει το δημόσιο τιτλοφορείται κοινωνική πολιτική και φέρει τον μανδύα της απόλυτης νομιμότητας.

Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Η αιτιολογική βάση της φορολογίας στις δυτικές χώρες, απ’ όπου βέβαια και ξεκίνησε σαν θεσμός, υπήρξε η κοινή προσπάθεια προστασίας της ιδιοκτησίας και της ζωής των πολιτών. Βαθμιαία τα όρια έκτασης των φορολογικών επιβαρύνσεων και οι στόχοι στους οποίους απέβλεπαν άρχισαν να διευρύνονται. Μέχρι που στα χρόνια της μεταπολεμικής σοσιαλδημοκρατίας μετατράπηκαν σε εργαλείο αλλαγής των κοινωνικών ισορροπιών και σε μηχανισμό αναδιανομής εισοδήματος. Oι φόροι δηλ. χρησιμοποιήθηκαν κατά της ιδιοκτησίας! Εκεί βέβαια που οι φόροι δεν έφθαναν, η που οδηγούσαν σε αναπόφευκτη μείωση των δημοσίων εσόδων, εφευρέθηκε η διέξοδος του εξωτερικού δανεισμού.

Με την εξαίρεση της Σκανδιναυίας, που κι εκεί όμως τελικά η μέθοδος αυτή οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, σε καμία περιοχή της γής το στοίχημα της αναδιανομής και της διεύρυνσης με τον τρόπο αυτό της λαικής ευημερίας δεν κερδήθηκε. Ολες οι κυβερνήσεις τελικά οδηγήθηκαν στην εγκατάλειψη της μεγάλης φορολογίας και ο στόχος της διεύρυνσης της ευημερίας επιδιώχθηκε μέσω της μείωσης των κρατικών δαπανών, της ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας και της απελευθέρωσης των αγορών. Ακόμα και η μεγάλη διεθνής οικονομική κρίση πουθενά δεν αντιμετωπίσθηκε με αύξηση φόρων. Καμιά χώρα που σέβεται τον εαυτό της δεν αποφάσισε να αναδιανείμει εισόδημα την στιγμή ακριβώς που αυτό είχε αρχίσει να συρρικνώνεται!

Αυτά όμως τα στοιχειώδη αποτελούν μαγική εικόνα για την πολύπαθη χώρα μας. Στο όνομα της «κοινωνικής ευαισθησίας» η κυβέρνηση, και η σημερινή αλλά και η προηγούμενη, βάλθηκαν να διαλύσουν τα πάντα. Χτυπώντας την ιδιοκτησία. Αυτήν ακριβώς που οι φόροι εφευρέθηκαν για να προστατεύουν. Λησμονώντας προφανώς πως η κρίση στην Ελλάδα είναι κατά βάση κρίση του δημόσιου τομέα. Και του μεγάλου δανεισμού. Που κατά κύριο λόγο προκλήθηκε από τις ανάγκες παροχών. Δεν δανείσθηκε το κράτος για να μοιράσει λεφτά σε εφοπλιστές, βιομήχανους και ιδιοκτήτες γής. Αλλοι λοιπόν έκαναν πάρτυ με τα δανεικά, κι άλλοι καλούνται σήμερα να πληρώσουν. Με επιβαρύνσεις μάλιστα πάνω σε περιουσιακά στοιχεία (σπίτια και οικόπεδα) που έχουν αγορασθεί με φορολογημένα χρήματα, που πλήρωσαν άλλους φόρους για την κατασκευή η την διαμόρφωσή τους και που συνεχίζουν ετήσια να πληρώνουν φόρους επειδή απλά και μόνο υπάρχουν!

Πλήρες Άρθρο »

ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΔ Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΔ Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ



Μου είναι δύσκολο να καταλάβω γιατί η λογική έχει εγκαταλείψει τους περισσότερους απ’ όσους σκέφτονται κι’ εκφράζονται δημόσια στην χώρα αυτή. Το ερώτημα που έχει να κάνει με την στοιχειώδη λογική είναι απλό. Σε όσες χώρες εφαρμόσθηκε στην πράξη μια πολιτική αφοσιωμένη στις αρχές της οικονομίας της αγοράς (κάποιοι ίσως και να την ονόμαζαν νεοφιλελεύθερη) τα αποτελέσματα υπήρξαν θετικά για την κοινωνία και τον λαό. Κάτι που εκφράσθηκε μέσα από επανειλημμένες λαικές ετυμηγορίες υπέρ των κομμάτων και των πολιτικών που υποστήριζαν παρόμοιες πολιτικές. Οι περιπτώσεις του Ρήγκαν στις ΗΠΑ, της Θάτσερ και του Μπλαίρ στην Βρετανία, του Μένεμ στην Αργεντινή και τόσων άλλων σε Καναδά, Αυστραλία, Ζηλανδία, Ολλανδία και πρόσφατα στη Σουηδία είναι χαρακτηριστικές. Η μοναδική χώρα που έχει ήδη ξεφύγει από την κρίση είναι η Γερμανία. Η κυβέρνηση Μέρκελ όμως, κάτω από την πίεση των καθαρά νεοφιλελεύθερων ‘Ελεύθερων Δημοκρατών’, μειώνει φόρους κι’ απογραφειοκρατικοποιεί αγορές.

Από την άλλη μεριά είναι επίσης γνωστές οι παταγώδεις αποτυχίες πολιτικών που είτε στόχευαν στην ανατροπή των ανοιχτών καπιταλιστικών μοντέλων (λ.χ. ο Μπράουν στην Βρετανία και οι Ντε λα Ρούα και Κίρτσνερ στην Αργεντινή) είτε διεκπεραίωναν πολιτικές που απηχούσαν αποτυχημένους παρεμβατισμούς και λαικίστικες κοινωνιστικές επιλογές (σοσιαλδημοκράτες σε Σουηδία και Ισπανία, Μπούς σε ΗΠΑ, πρόσφατη διακυβέρνηση Καραμανλή στη χώρα μας). Αυτό που είναι περίπου εξωφρενικό είναι η τάση των σκληρών στην Ελλάδα κρατιστών να μην βλέπουν τι ακριβώς γίνεται γύρω τους. Και να φορτώνουν κάθε κακό χειρισμό, αδυναμία η αποτυχία στις πολιτικές της αγοράς.

Η διεθνής οικονομική κρίση λ.χ. χρεώνεται στον αχαλίνωτο υποτίθεται καπιταλισμό ενώ είναι παντού δεδομένο πως το κακό ξεκίνησε από τα θαλασσοδάνεια που στις ΗΠΑ το κράτος (με ειδικούς νόμους) και το Κογκρέσο επέβαλε στις Τράπεζες να εκδίδουν.* Και που βέβαια δεν είχε καμία σχέση με την πολιτική λαικού καπιταλισμού που είχε προωθήσει η κα Θάτσερ στην Βρετανία και αφορούσε στην διεύρυνση της λαικής ιδιοκτησίας. Για την πολιτική Μπούς όσοι με παρακολουθούν θα ξέρουν πως από το 2002 (όταν έβαλε δασμούς στις εισαγωγές χάλυβα) έγραφα πως θα αποτύχει και πως δεν θα πρέπει να φορτώσουν τις αποτυχίες του στην οικονομία της αγοράς. Τότε μεγάλα ελληνικά έντυπα θριαμβολογούσαν (Βήμα και Καθημερινή) πως 'επιστρέφει το κράτος'. Τα ξεχάσαμε τώρα; Δεκάδες βιβλία στην Αμερική κατηγορούσαν τον Μπούς, εδώ και χρόνια, πως εγκατέλειψε τις αρχές της επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: Michael Tanner, Leviathan on the Right (2007). Richard Viquerie, Conservatism Betrayed (2006). Bruce Brattlet, Impostor (2006). Stephan Sivisnki, Buck Wild: How Republicans Broke the Bank and Became the Party of Big Government (2006), William Bonner, Empire of Debt: The Rise of an Epic Financial Crisis (2005). John Bogle, The Battle for the Soul of Capitalism (2005).

Στην περιθωριακή, στην κυριολεξία, πολιτική μας ύπαρξη ο πολιτικός διάλογος είναι δίχως ουσία και πραγματικό περιεχόμενο. Τα κλισέ αντικαθιστούν την ανάλυση και ο φανατισμός και οι ύβρεις τα επιχειρήματα. Με την έλλειψη πολιτικών σταθερών οι επιλογές είναι συγκεχυμένες και η σε βάθος γνώση ανύπαρκτη. Η περιπέτεια της πορείας μου στην ΝΔ αποδεικνύει όλα τα παραπάνω. Υπήρξα πάντοτε οπαδός της μικρότερης κρατικής παρέμβασης. Στον τομέα της πολιτικής (ευχέρεια έκφρασης, ατομικά δικαιώματα, σεβασμός μειονοτήτων) η παραδοσιακή δεξιά με κατέγραψε σαν ύποπτο κομμουνιστικών πεποιθήσεων. Υποστηρίζοντας όμως την ελευθερία των επιλογών και το λιγότερο κράτος στην οικονομία, ο ίδιος πολιτικός χώρος με ονοματίζει σαν ανευαίσθητο υπερσυντηρητικό πλουτοκράτη. Η Δεξιά δηλ. με θεωρεί υπερδεξιό!! Με τέτοια σύγχυση και θολούρα πως μπορούν να οικοδομηθούν πολιτικές με βάθος και περιεχόμενο;

Αυτό θα είναι κυρίως το πρόβλημα της νέας ηγεσίας της ΝΔ. Αποτελώντας την επιλογή του σκληρού δεξιού πυρήνα της παράταξής του – από το σκληροτράχηλο κομματικό 5% του απελπιστικού 33% των εκλογών – θα πρέπει να αντιμετωπίσει δύο προκλήσεις. Η μία είναι η σύγκρουση με το ΛΑΟΣ. Για να επικρατήσει εκεί, κάτι που θα απαιτήσει η βάση που τον εξέλεξε, θα πρέπει να σκληρύνει πολύ τις θέσεις του. Εξωθώντας τους ήδη απογοητευμένους κεντρογενείς και μετριοπαθείς συντηρητικούς οπαδούς του κόμματός του στην πολιτική αποξένωση. Το άλλο μέτωπο είναι με την κυβέρνηση. Που ευνοείται κατάφωρα από μιά δεξιά στροφή της ΝΔ. Διότι της δίνει χώρο να ανοιχθεί δεξιότερα, όταν φυσιολογικά – λόγω των πολιτικών της - θα υφίσταται σκληρές πιέσεις από τα αριστερά της. Αν κάτι τέτοιο συμβεί η ΝΔ κινδυνεύει σοβαρά με ολική περιθωριοποίηση. Οπως έγινε και στην Σουηδία παλαιότερα, η σοσιαλδημοκρατία θα εγκατασταθεί στην εξουσία για πολλά χρόνια.

Αν δεν ορθώσει η νέα ηγεσία αποτελεσματικά τείχη παρεμπόδισης της επέλασης του Πασόκ προς τον πολιτικό ζωτικό της χώρο – κάτι που προυποθέτει όμως πολιτικές φιλελεύθερες και δραστικά προοδευτικές – το παιχνίδι θα είναι εξ’ υπαρχής χαμένο. Η ΝΔ οφείλει να επαναπροσδιορίσει το πολιτικό της στίγμα. Αυτό που προέκυψε σαν μήνυμα από την εκλογική διαδικασία την καταδικάζει σε συρρίκνωση. Η νέα ηγεσία για να κάνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να μπορεί αλλά και να θέλει... Δεν είναι δυνατόν στελέχη της λαικής δεξιάς, που τους εκπροσωπούσαν απόλυτα οι «φιλολαικές» πολιτικές της κυβερνητικής τραγωδίας Καραμανλή, να καταδικάζουν τις μοναδικές επιλογές που μπορούν να οδηγήσουν την χώρα στην ευημερία.

Ο δημοκρατικός καπιταλισμός είναι η μοναδική επιλογή για να βγεί η χώρα από τα αδιέξοδα. Αν το καταλάβουμε έγκαιρα, θα δούμε καλύτερες ημέρες. Διαφορετικά θα βουλιάξουμε βαθύτερα στο τέλμα.

*Βλ. κείμενό μου «Ποιός Προκάλεσε Τελικά την Κρίση;» στο http://www.andrianopoulos.gr/0010000482/ποιοσ-προκαλεσε-τελικα-την-κριση-.html

Πλήρες Άρθρο »

ΔΕΞΙΑ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ Η ΚΕΝΤΡΩΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ;

ΔΕΞΙΑ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ Η ΚΕΝΤΡΩΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ;

Η θολούρα που χαρακτηρίζει τους πολιτικούς προσανατολισμούς της ΝΔ δεν διαλύθηκε. Τι σημαίνει ακριβώς στην ΝΔ φιλελεύθερος και τι λαικός δεξιός; Ακούγονται απίστευτες ασυναρτησίες. Ντρέπομαι που εκστομίζονται τέτοιες κουβέντες από ανθρώπους που κατέχουν πολιτικούς ρόλους και επιδιώκουν να κυβερνήσουν την χώρα. Ακούω για «επιστροφή στις ιδεολογικές ρίζες» του δεξιού χώρου, όταν οι θέσεις των συγκεκριμένων διαφέρουν από τις απόψεις της κας Παπαρήγα λ.χ. μοναχά ουσιαστικά στα ζητήματα της βασιλείας, της δικτατορίας και του εμφύλιου. Κάποιοι θυμούνται το δάκρυ του εθνάρχη, τον οποίο όμως κάποτε περιφρονούσαν και αντιστρατεύονταν. Αλλοι πάλι περνιούνται για φιλελεύθεροι αλλά δέχθηκαν την επιβολή φόρων, την δημιουργία νεων κρατικών φορέων, χρύσωσαν εργαζόμενους σε χρεοκοπημένες κρατικές εταιρίες και υποστηρίζουν το αίσχος των stagaires. Απόλυτη πολιτική ασάφεια δηλ. και δεν μιλάω βέβαια για τα σχετικά με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Που είναι φανερό πως κανένας δεν έχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Ούτε και τις ριζικές ανατροπές για την κοινωνία που πρεσβεύει.


Με το Πασόκ να στρέφεται, λόγω οικονομικών εξελίξεων και μέτρων αντιδημοτικών, από ανάγκη προς τα δεξιά και με την ΝΔ, αν εκλεγεί ο κ. Σαμαράς, να επιχειρεί να απορροφήσει τον κ. Καρατζαφέρη, είναι προφανές πως υπάρχει χώρος για ένα σοβαρό φιλελεύθερο κόμμα που λείπει από την Ελλάδα. Και που θα μπεί σφήνα ανάμεσά τους. Και που με τον νέο εκλογικό νόμο θα είναι απαραίτητο για τον σχηματισμό κυβερνήσεων στο μέλλον. Συμμαχώντας είτε με την μία είτε με την άλλη πλευρά. Από μόνη της η ΝΔ, μετά από μια τέτοια παλαιοδεξιά στροφή, δεν θα μπορέσει ποτέ ίσως να επαναδιεκδικήσει την εξουσία . Αυτό θα σημάνει ουσιαστική κι οριστική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Για πρώτη πραγματικά φορά θα έχουμε κάνει ένα ουσιαστικό βήμα μακριά από τα σχήματα της μεταπολίτευσης.


Αν, αντίθετα, αρχηγός εκλεγεί η κα Μπακογιάννη τότε η ΝΔ θα περιχαρακώσει τον κεντροδεξιό χώρο και το Πασόκ θα δυσκολευθεί, μετά τις απώλειες προς τα αριστερά, νε έχει κέρδη προς τα δεξιά του. Με άλλα λόγια, συμφέρει ουσιαστικά το Πασόκ μιά ΝΔ δεξιότερη. Διότι κινούμενο κι αυτό προς τα δεξιά θα αναπληρώνει τις όποιες απώλειες θα έχει προς τα αριστερά. Αν η ΝΔ όμως κρατηθεί στο κέντρο, τότε η οικονομική συγκυρία την βοηθά να διεκδικήσει γρήγορα την εξουσία.Το πολιτικό της στίγμα βέβαια θα εξακολουθήσει να είναι θολό. Κάτι όμως που μπορεί ενδεχόμενα να αντιμετωπισθεί με αναγνώριση των πολιτικών τάσεων. Θα έχει όμως την δυνατότητα να οδηγηθεί περίπου αυτοδύναμα στην εξουσία.

Πλήρες Άρθρο »

ΖΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ

ΖΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ

 

Είμαστε ανεκδιήγητοι και αδιόρθωτοι. Η ειδησεογραφία είναι πλημμυρισμένη από εξελίξεις που χρωματίζουν με τον πλέον αρνητικό τρόπο τα δημόσια οικονομικά της χώρας. Η χώρα έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Μέχρι τώρα ζούσε με δανεικά και η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχισθεί. Εν τούτοις η θεματολογία των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών ενημερωτικών (ας πούμε) εκπομπών δεν ασχολούνται παρά με ένα αποκλειστικά σχεδόν θέμα. Τι θα πάρουμε. Ποια και πόσα επιδόματα θα δοθούν. Ποιοι θα τα πάρουν. Πως θα μπορέσουν να πάρουν περισσότερα.

Εκεί δε που τα πράγματα ξεφεύγουν από κάθε όριο είναι στα περίφημα ασφαλιστικά. Ειδικοί αφαλιστικολόγοι και – κυρίως – εργατολόγοι δεν χάνουν ευκαιρία να κατακεραυνώσουν την κυβέρνηση και τους «ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού» (όπως τους αποκαλούν) Αλμούνια και Γιούνγκερ για το γεγονός πως πηγαίνουν για κατάργηση οι απίθανες περιπτωσιολογικές κι’ ανορθολογικά ευνοικές ρυθμίσεις του ελληνικού λαβυρινθώδους συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Εκπληκτος, γνωστός καθηγητής εργατολόγος (!) θεωρούσε απαράδεκτη την ρύθμιση η σύνταξη να υπολογίζεται στη βάση ολόκληρης της ασφαλιστικής πορείας του εργαζόμενου. Με άλλα λόγια, σωστό κατά την γνώμη του είναι κάποιος να πληρώνει για 30 χρόνια χαμηλές ασφαλιστικές εισφορές αλλά η σύνταξή του να υπολογίζεται με βάση τις υψηλές αμοιβές που δήλωνε τα τελευταία 4-5 χρόνια!

Κανένας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τα ζωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος. Και που συνδέονται άμεσα με το πώς θα βγεί στον δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου. Κι όχι με το τι θα πάρουμε - κι από πού. Αν δεν αποτινάξουμε από πάνω μας τις αλληλοσυμπληρούμενες νοοτροπίες του ραγιά, από την μια μεριά, και του κατσαπλιά, από την άλλη, θα συνεχίσουμε να κατρακυλάμε στην ανυποληψία και την παρακμή. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν ο ένας κατηγορεί τον άλλο για απάτες, ψέματα και παραπειστικά στοιχεία με τα οποία παραπλανούσε η χώρα μας την ΕΕ, ουδείς τολμά να αντικρύσει κατάματα την αλήθεια. Γιατί η Ελλάδα έλεγε διαχρονικά ψέματα; Tι ακριβώς φοβόταν και έκρυβε την αλήθεια; Προφανώς την οργή του κόσμου και το συνακόλουθο πολιτικό κόστος. Διότι αν έλεγε την αλήθεια θα έπρεπε να δράσει και διαφορετικά. Να κόψει δηλ. δαπάνες, να μην κάνει διορισμούς, να μην κάνει παροχές και να μην μοιράζει επιδοτήσεις.

Ολοι λοιπόν είμαστε συνυπεύθυνοι για το κράτος ψευδολογίας στο οποίο ζούμε. Το ελληνικό κράτος δηλ. κατεξευτελίζεται για να μην δυσαρεστήσει και ξεβολέψει τους πολίτες του. Που έχουν μάθει να ζούν με παροχές, ευνοιοκρατία και δίχως ατομική υπευθυνότητα. Το πάρτυ όμως τώρα τελείωσε. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για προοπτικές και για σοβαρή δουλειά. Ξεχνώντας τους φτηνούς λαικισμούς.

Πλήρες Άρθρο »

Ερωτηματολόγιο του Προυστ

Ερωτηματολόγιο του Προυστ

 

Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι; Η απόλαυση της ελευθερίας, δίχως πιέσεις και καταναγκασμούς.

Τι σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί; Η λαχτάρα για το καινούργιο.

Η τελευταία φορά που ξέσπασες σε γέλια; Γελάω συχνά. Συνήθως μαζί με τους γιούς μου. Δυστυχώς σπάνια με τις ελληνικές σάτιρες και κωμωδίες.

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου είναι; Η πραότητα και η καλή προαίρεση.

Το βασικό ελάττωμά σου; Δεν νευριάζω εύκολα και δεν μου αρέσει να τσακώνομαι. Δεν συγκρούομαι με φωνές και ύβρεις. Κι αυτά στην Ελλάδα είναι δυστυχώς ελαττώματα.

Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια; Στα λάθη κρίσης. Δεν ανέχομαι την βλακεία. Δυστυχώς κι αυτό είναι ελάττωμα.

Η τελευταία φορά που έκλαψες; Όταν πέθανε προ ημερών ένας θείος μου, που ουσιαστικά είχα μεγαλώσει δίπλα του.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσαι περισσότερο; Με τον Ευμένη, τον πανέξυπνο στρατηγό και γραμματικό του Αλέξανδρου, που αν και από την παλιά Ελλάδα διαγωνίσθηκε με τους Μακεδόνες στρατηγούς για την διαδοχή.

Ποιοι είναι οι ήρωές σου σήμερα; Δυστυχώς δεν υπάρχουν. Εκτιμώ την Μ. Θάτσερ για τις ιδέες και τον πανίσχυρο χαρακτήρα της.

Ποια είναι η ταινία που σε σημάδεψε;Το «A Sporting Life» με τον Ρ. Χάρρις και στηριγμένο στο ομώνυμο συνταρακτικό βιβλίο του Σ. Μώμ.

Το αγαπημένο σου ταξίδι; Στην Κεντρική Ασία αρχικά το 1996 κι αργότερα στην Εξωτερική Μογγολία το 2007.

Οι αγαπημένοι σου συγγραφείς; Ο Friedrich Hayek, o Μichael Gregorio και οι Vince Flynn και Michael Crichton. Από έλληνες δεν χάνω βιβλίο του Γιώργου Λεονάρδου. Πραγματικά ζωντανεύει την ιστορία.

Ποια αρετή προτιμάς σε έναν άντρα; Το θάρρος και την ντομπροσύνη.

…Και σε μια γυναίκα; Την ικανότητα να υποχωρεί δίχως στην ουσία να κάνει πραγματικά οπίσω.

Ο αγαπημένος σου συνθέτης; Ο Leonard Kohen και οι Χατζηδάκης- Θεοδωράκης

Το τραγούδι που σφυρίζεις κάνοντας ντους; Εχω χρόνια να σφυρίξω στο ντούς.

Πλήρες Άρθρο »

Ανδ. Ανδριανόπουλος: Αν εκλεγεί ο Σαμαράς, υπάρχει χώρος για νέο κόμμα

Ανδ. Ανδριανόπουλος: Αν εκλεγεί ο Σαμαράς, υπάρχει χώρος για νέο κόμμα

Μελιγγώνης Γιώργος
Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/11/2009 στην ΑΥΓΗ της Κυριακής


'Είναι προφανές ότι, αν εκλεγεί ο κ. Σαμαράς στη Ν.Δ., υπάρχει χώρος για ένα σοβαρό φιλελεύθερο κόμμα που λείπει από την Ελλάδα και θα μπει σφήνα ανάμεσα σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ”, εκτιμά ο Αν. Ανδριανόπουλος, μιλώντας στην 'Κ.Α.'. Ο πρώην υπουργός χαρακτηρίζει “απίστευτα ανεπαρκή” την οικονομική πολιτική Καραμανλή, προσθέτοντας ότι “αν είναι νεοφιλελεύθερη, τότε εγώ είμαι... δυνάμει οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ”. Επίσης, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο διάσπασης της Ν.Δ.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΜΕΛΙΓΓΩΝΗ

Σύγκρουση επί πολιτικών ζητημάτων βλέπετε στην κούρσα διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία; Υπάρχει, για παράδειγμα, σύγκρουση της “λαϊκής δεξιάς” με τη φιλελεύθερη πτέρυγα;

Σίγουρα υπάρχει, αλλά δίχως οριοθετημένες γραμμές. Τι σημαίνει ακριβώς στη Ν.Δ. φιλελεύθερος και τι λαϊκός δεξιός; Ακούγονται απίστευτες ασυναρτησίες. Ντρέπομαι που εκστομίζονται τέτοιες κουβέντες από ανθρώπους που κατέχουν πολιτικούς ρόλους και επιδιώκουν να κυβερνήσουν τη χώρα. Ακούω για «επιστροφή στις ιδεολογικές ρίζες» του δεξιού χώρου, όταν οι θέσεις των συγκεκριμένων διαφέρουν από τις απόψεις της κ. Παπαρήγα λ.χ. μοναχά ουσιαστικά στα ζητήματα της βασιλείας, της δικτατορίας και του εμφύλιου. Κάποιοι θυμούνται το δάκρυ του εθνάρχη, τον οποίο όμως περιφρονούσαν και αντιστρατεύονταν. Αλλοι πάλι περνιούνται για φιλελεύθεροι αλλά δέχθηκαν την επιβολή φόρων, τη δημιουργία νεων κρατικών φορέων, χρύσωσαν εργαζόμενους σε χρεοκοπημένες κρατικές εταιρείες και υποστηρίζουν το αίσχος των stagiaires. Απόλυτη πολιτική ασάφεια δηλ. και δεν μιλάω βέβαια για τα σχετικά με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Που είναι φανερό πως κανένας δεν έχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Είναι σωστή λοιπόν η πρόταση για ένα δημόσιο ντιμπέιτ. Για να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα.


Πώς αποτιμάτε την οικονομική πολιτική της διακυβέρνησης Καραμανλή και πόσο εκτιμάτε ότι συνετέλεσε στη συντριβή της Ν.Δ.;

Απίστευτα ανεπαρκής. Δίχως ραχοκοκαλιά και προσανατολισμό. «Ηπια προσαρμογή» που κάλυπτε την φοβία του πολιτικού κόστους και την έλλειψη πεποιθήσεων και στρατηγικής. Και το παράδοξο είναι πως κατηγορείται από αντιπάλους αλλά κι από εκπροσώπους της λαϊκής δεξιάς σαν νεοφιλελεύθερη. Η κυβέρνηση Καραμανλή όμως μεγάλωσε τον δημόσιο τομέα, αύξησε τους φόρους, διόγκωσε το έλλειμμα και συνέθλιψε τη μεσαία τάξη. Ενισχύοντας παράλληλα τους προμηθευτές και εργολάβους του δημοσίου. Αν αυτά είναι νεοφιλελεύθερα, τότε κι εγώ είμαι... δυνάμει οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ.

Φοβάστε το ενδεχόμενο διάσπασης της Ν.Δ.; Εάν οι εξελίξεις στρέψουν τελικά το κόμμα προς τα δεξιά, θεωρείτε ότι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός φιλελεύθερου-μεταρρυθμιστικού κόμματος με πολιτικό προσωπικό τόσο από τη Ν.Δ. όσο και από το ΠΑΣΟΚ;

Δεν το αποκλείω. Ούτε και το θεωρώ καταστροφή, έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα. Με το ΠΑΣΟΚ να στρέφεται από ανάγκη προς τα δεξιά και με τη Ν.Δ., αν εκλεγεί ο κ. Σαμαράς, να επιχειρεί να απορροφήσει τον κ. Καρατζαφέρη, είναι προφανές πως υπάρχει χώρος για ένα σοβαρό φιλελεύθερο κόμμα που λείπει από την Ελλάδα. Και που θα μπεί σφήνα ανάμεσά τους. Και που με τον νέο εκλογικό νόμο θα είναι απαραίτητο για τον σχηματισμό κυβερνήσεων στο μέλλον. Συμμαχώντας είτε με την μία είτε με την άλλη πλευρά. Από μόνη της η Ν.Δ., μετά από μια τέτοια παλαιοδεξιά στροφή, δεν θα μπορέσει να επαναδιεκδικήσει την εξουσία. Αυτό θα σημάνει ουσιαστική κι οριστική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Για πρώτη πραγματικά φορά θα έχουμε κάνει ένα πραγματικό βήμα μακριά από τα σχήματα της μεταπολίτευσης. Αλλά μοναχά στην περίπτωση που ο εκλογικός νόμος αλλάξει σύμφωνα με τη μορφή που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση.

Θα υπάρχει ζήτημα υποεκπροσώπησης του λεγόμενου “μεσαίου χώρου” ή του κοινωνικού κέντρου, ανάλογα και με τις εξελίξεις στη Ν.Δ.;

Όχι, διότι εκεί θα εγκατασταθεί με άνεση το «νέο» ΠΑΣΟΚ του κ. Παπανδρέου. Στην περίπτωση βέβαια που την εκλογή κερδίσει ο κ. Σαμαράς. Αν, αντίθετα, αρχηγός εκλεγεί η κ. Μπακογιάννη, τότε η Ν.Δ. θα περιχαρακώσει τον χώρο και το ΠΑΣΟΚ θα δυσκολευθεί, λόγω απωλειών προς τα αριστερά. Με άλλα λόγια, συμφέρει ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ μια Ν.Δ. δεξιότερη. Διότι κινούμενο προς τα δεξιά θα αναπληρώνει τις όποιες απώλειες θα έχει προς τα αριστερά. Αν η Ν.Δ. όμως κρατηθεί στο κέντρο, τότε η οικονομική συγκυρία την βοηθά να διεκδικήσει γρήγορα την εξουσία.

Βλέποντας την πολιτική Σαρκοζί και Μέρκελ (χαρακτηριστικό παράδειγμα η προσπάθεια διάσωσης της Opel), διαπιστώνεται μία τάση επιστροφής στον “κρατικό παρεμβατισμό” από δεξιές-φιλελεύθερες κυβερνήσεις στην Ευρώπη. Τελικά, η κρίση μήπως δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία και άκρατο νεοφιλελευθερισμό;

Δεν το ξέρω αυτό. Τα αποτελέσματα θα δείξουν. Πάντως και οι δύο ουδέποτε υπήρξαν θιασώτες  της αγοράς ή του νεοφιλελευθερισμού. Σίγουρα πάντως σήμερα δεν υπάρχει πολιτική ελάχιστου παρεμβατισμού. Το κράτος έχει μπει σε όλα μέσα. Είναι όμως χαρακτηριστικό πως στην  Ευρώπη μονάχα η Γερμανία ανακάμπτει. Με μια Μέρκελ όμως υποχρεωμένη, λόγω συνασπισμού τη φορά αυτή με τους καθαρά νεοφιλελεύθερους του FDP, να εγκαταλείπει πολλούς παρεμβατικούς οραματισμούς - σαν αυτούς που αναφέρατε- να μειώνει δραστικά τους άμεσους φόρους κ.λπ. Ενώ ο Μπράουν με τις μεγάλες δαπάνες και τις παροχές, αλλά και ο Σαρκοζί όπως κι ο Ομπάμα, παλεύουν ακόμη στα βαθιά. Ανεξάρτητα από διάφορα που γράφονται για λόγους καλλιέργειας θετικής ψυχολογίας.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΔΕΞΙΑ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ Η ΚΕΝΤΡΩΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ;

ΔΕΞΙΑ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ Η ΚΕΝΤΡΩΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ;

 

Η θολούρα που χαρακτηρίζει τους πολιτικούς προσανατολισμούς της ΝΔ δεν διαλύθηκε. Τι σημαίνει ακριβώς στην ΝΔ φιλελεύθερος και τι λαικός δεξιός; Ακούγονται απίστευτες ασυναρτησίες. Ντρέπομαι που εκστομίζονται τέτοιες κουβέντες από ανθρώπους που τέχουν πολιτικούς ρόλους και επιδιώκουν να κυβερνήσουν την χώρα. Ακούω για «επιστροφή στις ιδεολογικές ρίζες» του δεξιού χώρου, όταν οι θέσεις των συγκεκριμένων διαφέρουν από τις απόψεις της κας Παπαρήγα λ.χ. μοναχά ουσιαστικά στα ζητήματα της βασιλείας, της δικτατορίας και του εμφύλιου. Κάποιοι θυμούνται το δάκρυ του εθνάρχη, τον οποίο όμως κάποτε περιφρονούσαν και αντιστρατεύονταν. Αλλοι πάλι περνιούνται για φιλελεύθεροι αλλά δέχθηκαν την επιβολή φόρων, την δημιουργία νεων κρατικών φορέων, χρύσωσαν εργαζόμενους σε χρεοκοπημένες κρατικές εταιρίες και υποστηρίζουν το αίσχος των stageres. Απόλυτη πολιτική ασάφεια δηλ. και δεν μιλάω βέβαια για τα σχετικά με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Που είναι φανερό πως κανένας δεν έχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Ούτε και τις ριζικές ανατροπές για την κοινωνία που πρεσβεύει.

Με το Πασόκ να στρέφεται, λόγω οικονομικών εξελίξεων και μέτρων αντιδημοτικών, από ανάγκη προς τα δεξιά και με την ΝΔ, αν εκλεγεί ο κ. Σαμαράς, να επιχειρεί να απορροφήσει τον κ. Καρατζαφέρη, είναι προφανές πως υπάρχει χώρος για ένα σοβαρό φιλελεύθερο κόμμα που λείπει από την Ελλάδα. Και που θα μπεί σφήνα ανάμεσά τους. Και που με τον νέο εκλογικό νόμο θα είναι απαραίτητο για τον σχηματισμό κυβερνήσεων στο μέλλον. Συμμαχώντας είτε με την μία είτε με την άλλη πλευρά. Από μόνη της η ΝΔ, μετά από μια τέτοια παλαιοδεξιά στροφή, δεν θα μπορέσει ποτέ ίσως να επαναδιεκδικήσει την εξουσία . Αυτό θα σημάνει ουσιαστική κι οριστική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Για πρώτη πραγματικά φορά θα έχουμε κάνει ένα ουσιαστικό βήμα μακριά από τα σχήματα της μεταπολίτευσης.

Αν, αντίθετα, αρχηγός εκλεγεί η κα Μπακογιάννη τότε η ΝΔ θα περιχαρακώσει τον κεντροδεξιό χώρο και το Πασόκ θα δυσκολευθεί, μετά τις απώλειες προς τα αριστερά, νε έχει κέρδη προς τα δεξιά του. Με άλλα λόγια, συμφέρει ουσιαστικά το Πασόκ μιά ΝΔ δεξιότερη. Διότι κινούμενο κι αυτό προς τα δεξιά θα αναπληρώνει τις όποιες απώλειες θα έχει προς τα αριστερά. Αν η ΝΔ όμως κρατηθεί στο κέντρο, τότε η οικονομική συγκυρία την βοηθά να διεκδικήσει γρήγορα την εξουσία.Το πολιτικό της στίγμα βέβαια θα εξακολουθήσει να είναι θολό. Κάτι όμως που μπορεί ενδεχόμενα να αντιμετωπισθεί με αναγνώριση των πολιτικών τάσεων. Θα έχει όμως την δυνατότητα να οδηγηθεί περίπου αυτοδύναμα στην εξουσία.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

 

Δεν υπάρχει περισσότερο ευχάριστο συναίσθημα από εκείνο που δημιουργείται σε κάποιον που μετέχει στο ξεκίνημα μιάς νέας προσπάθειας. Το «Κεφάλαιο» ξεκινά σήμερα μιά δύσκολη πορεία για την κατάκτηση της προτίμησης ανθρώπων που σκέπτονται και κατά βάση αισθάνονται ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν δημιουργούν. Φιλοδοξεί να γίνει μιά έπαλξη διακήρυξης προβληματισμών για περισσότερη ουσιαστική ελευθερία. Στόχος κάθε φωνής που παίρνει την θέση της στον χώρο της έντυπης ενημέρωσης δεν μπορεί παρά να είναι η άσκηση επιρροής για την διαμόρφωση ενός κοινωνικού πλαισίου που συμβαδίζει με τις ιδέες και τις απόψεις της. Το «Κεφάλαιο», σαν ένας καινούργιος παίκτης στον χώρο του τύπου. προσβλέπει σε μιά κοινωνία ισονομίας, κατοχυρωμένων ατομικών ελευθεριών σε όλα τα επίπεδα και δυναμικής επιχειρηματικής δράσης σε πλαίσια πάντα ορθολογικών κανόνων νομιμότητας και ανταγωνισμού.


Μέσα στα πλαίσια αυτού του νέου ξεκινήματος, δεν μπορεί να αποφύγει κανείς την καταγραφή ορισμένων σοβαρών εκκρεμοτήτων και να παρουσιάσει ένα πλαίσιο χειρισμών για την αντιμετώπισή τους. Η κυβέρνηση απολαμβάνει ακόμη της καλής θέλησης της μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου. Καλό θα είναι να μην χάσει αυτή την ευκαιρία. Οι περισσότερες κυβερνήσεις πέφτουν στην ίδια πλάνη. Προκειμένου να διατηρήσουν την ευωχία των πρώτων μετεκλογικών ημερών βυθίζονται στην αδράνεια και σε μέτρα «ήπιας προσαρμογής». Χάνεται έτσι πολύτιμος χρόνος κι όταν πλέον τα προβλήματα οξυνθούν και η δράση είναι επιτακτική έχει εξαντληθεί η λαική ανοχή και καλή θέληση. Οπως έλεγε ο μεγάλος φιλόσοφος και οικονομολόγος Φρήντριχ Χάυεκ μοναχά τους πρώτους έξη μήνες έχει η κάθε κυβέρνηση την ευκαιρία να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις και ριζικές αλλαγές. Μετά επέρχεται ο νόμος της αδράνειας και η φυσιολογική συσπείρωση των δυνάμεων της αντίδρασης.


Ολοι αναγνωρίζουν πως ο μεγάλος ασθενής στην Ελλάδα είναι το κράτος. Από εκεί ξεκινούν όλα. Εχει αφύσικα μεγάλο μέγεθος, είναι αναποτελεσματικό, πνίγει κάθε δημιουργική κοινωνική η οικονομική πρωτοβουλία, έχει τεράστια πλοκάμια και εκτρέφει την διαφθορά. Από εκεί λοιπόν οφείλει η κυβέρνηση να ξεκινήσει. Αντί για φόρους να προχωρήσει σε ορατές και χειροπιαστές περικοπές δαπανών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Δίχως να υπολογίζει πολιτικό κόστος. Μοναδικό κριτήριο για την εφαρμογή της πολιτικής αυτής θα πρέπει να είναι η αυστηρή αξιολόγηση της ευρύτερης ‘πραγματικής’ κοινωνικής χρησιμότητας της δράσης που θα πρέπει να περικοπεί. Δεύτερος στόχος οφείλει να είναι η γραφειοκρατία. Κατάργηση διαδικασιών, εγκρίσεων και αδειών, και αντικατάστασή τους από υπεύθυνες δηλώσεις, θα πρέπει να είναι η κατεύθυνση. Απαραίτητη επίσης οφείλει νάναι η σταθερότητα του φορολογικού καθεστώτος. Ενα φορολογικό σύστημα για την 4ετία. Και τέρμα.

Αν ξεκινήσει, και γρήγορα, από εκεί η κυβέρνηση, οι καλές ημέρες σύντομα θα έλθουν.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;

Δεν είχα την τιμή να προσκληθώ στην εκδήλωση του Ιδρύματος της Βουλής για την πρόσφατη χρηματοοικονομική κρίση. Προφανώς, σύμφωνα με την συνήθη ελληνική πρακτική, οι καλεσμένοι μοιράζονταν κοινές απόψεις για τα αίτια και την θεραπεία της κρίσης. Αν κρίνω από τα γραφόμενα του κ. Α. Καρακούση στο ‘Βήμα’, η μοναδική μου πηγή για το τι ακριβώς ακούσθηκε εκεί, δεν ειπώθηκαν πράγματα που να διαφέρουν από την κυριαρχούσα στην Ελλάδα πολιτικο-οικονομική ορθοδοξία. Πως για όλα δηλ υπεύθυνος είναι ο άκαρδος καπιταλισμός, οι ασύδοτες οικονομίες της αγοράς και τα «λαμόγια» των Τραπεζών και των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

Το περίεργο είναι πως απ’ όταν ξέσπασε η χρηματο-οικονομική αναστάτωση είχα δημόσια επισημάνει πως οι παρεμβάσεις των κρατών θα την βαθύνουν αντί να την εκτονώσουν. Και πως γρήγορα, από κρίση των επενδυτικών τραπεζών και του τομέα των στεγαστικών δανείων θα πέρναγε στις εμπορικές τράπεζες και στην πραγματική οικονομία. Αυτό ακριβώς κι έγινε. Η κρίση άρχισε να καταβροχθίζει τις οικονομίες των φορολογουμένων μέσω των απίστευτων ποσών που οι κυβερνήσεις διοχέτευαν στις Τράπεζες και σε άλλους πρoβληματικούς οργανισμούς. Για να καταλήξουν βέβαια πολλά από τα χρήματα αυτά στις τσέπες των λεγομένων golden boys που με την απληστία τους προκάλεσαν την κρίση αλλά συνέχισαν να απολαμβάνουν υψηλότατων bonus και άλλων οικονομικής φύσεως ευνοιών.

Εκατοντάδες αμερικανοί βουλευτές και στρατός διεθνώς αναγνωρισμένων οικονομολόγων επέμεναν για την καταψήφιση των πακέτων Πόλσον και αργότερα Ομπάμα. Που εκταμίευαν δις. από τις τσέπες των φορολογουμένων για να διασώσουν Τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Με αποτέλεσμα βέβαια να βαθύνει η ανεργία, να διογκωθούν τα δημόσια ελλείμματα και οι ΗΠΑ και η Ευρώπη να είναι ακόμη στην δίνη της κρίσης παρά τα λεγόμενα που αποσκοπούν στην βελτίωση του οικονομικού κλίματος. Δεν χωράει αμφιβολία πως οι τεράστιες οικονομικές συνεισφορές των επενδυτικών τραπεζών στις προεκλογικές καμπάνιες και των δύο μεγάλων αμερικανικών κομμάτων συνέβαλε στην ομοφωνία για την γενναία χρηματοδότησή τους.

Ανεξάρτητα από αυτά, το εκπληκτικό είναι πως στην σχετική ημερίδα της Βουλής μετείχαν και τραπεζίτες οικονομολόγοι που για να χαιδέψουν αυτιά, όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα, δεν δίστασαν να συμπορευτούν με την παραδεκτή λογική που επικρατεί ανάμεσα στους σχολιαστές των οικονομικών εξελίξεων. Και κατήγγειλαν τις ανεξέλεγκτες αγορές και τον νεοφιλελευθερισμό για την πρόκληση των σημερινών οικονομικών αδιεξόδων. Και έμμεσα υπέδειξαν το τραπεζικό σύστημα σαν τον κύριο υπεύθυνο των μεγάλων προβλημάτων!!

Δεν θα πάψω όμως να επιμένω πως την ευθύνη για την οικονομική κρίση την είχαν οι ανακόλουθες πολιτικές του αμερικανικού δημοσίου. Η πολιτική της «φτηνής στέγης σε όλους» επέβαλε, με κυρώσεις μάλιστα σε όσες τράπεζες απειθαρχούσαν, την παροχή στεγαστικών δανείων σε άτομα δίχως τα οικονομικά εχέγγυα για την αποπληρωμή τους. Οι αρμόδιοι για τον έλεγχο της αγοράς οργανισμοί εκ των πραγμάτων περιθωριοποιήθηκαν ενώ το χρήμα έρεε άφθονο, με ευθύνη της Κεντρικής Τράπεζας, προς τα νέα χρηματοπιστωτικά εφευρήματα. Αν δεν απατώμαι, ο νεοφιλελευθερισμός κατηγορείται για αυστηρότητα στην διάθεση χρήματος (μονεταρισμός). Και οι αγορές δεν αυτορυθμίστηκαν διότι προφανέστατα δεν της άφησε κανένας να αυτορυθμιστούν! Ποιός φταίει λοιπόν;

Αυτά τα έχω ξαναπεί. Αλλά διαπιστώνω πως κανένας δεν τα ακούει. Τα λένε όμως και πολλοί άλλοι. Κλείνοντας παραθέτω μερικές μόνο από τις σχετικές μελέτες. Καλό θα ήταν να τις κοιτάξουν μερικά στελέχη του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Τουλάχιστον!

Johan Norberg, Financial Fiasco: How America's Infatuation with Home Ownership and Easy Money Created the Economic Crisis. Cατο, 2009. John B. Taylor, Getting Off Track: How Government Actions and Interventions Caused, Prolonged, and Worsened the Financial Crisis. Hoover Institution Press Publication, 2009. Thomas E., Jr. Woods, Meltdown: A Free-Market Look at Why the Stock Market Collapsed, the Economy Tanked, and Government Bailouts Will Make Things Worse , Regnery Publishing, 2009. Arthur B. Laffer, The End of Prosperity: How Higher Taxes Will Doom the Economy--If We Let It Happen . Threshold Editions, 2009. Thomas Sowell, The Housing Boom and Bust . Basic Books, 2009. Richard A. Posner, A Failure of Capitalism: The Crisis of '08 and the Descent into Depression . Harvard University Press, 2009.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

 

Δεν υπάρχει περισσότερο ευχάριστο συναίσθημα από εκείνο που δημιουργείται σε κάποιον που μετέχει στο ξεκίνημα μιάς νέας προσπάθειας. Το «Κεφάλαιο» ξεκινά σήμερα μιά δύσκολη πορεία για την κατάκτηση της προτίμησης ανθρώπων που σκέπτονται και κατά βάση αισθάνονται ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν δημιουργούν. Φιλοδοξεί να γίνει μιά έπαλξη διακήρυξης προβληματισμών για περισσότερη ουσιαστική ελευθερία. Στόχος κάθε φωνής που παίρνει την θέση της στον χώρο της έντυπης ενημέρωσης δεν μπορεί παρά να είναι η άσκηση επιρροής για την διαμόρφωση ενός κοινωνικού πλαισίου που συμβαδίζει με τις ιδέες και τις απόψεις της. Το «Κεφάλαιο», σαν ένας καινούργιος παίκτης στον χώρο του τύπου. προσβλέπει σε μιά κοινωνία ισονομίας, κατοχυρωμένων ατομικών ελευθεριών σε όλα τα επίπεδα και δυναμικής επιχειρηματικής δράσης σε πλαίσια πάντα ορθολογικών κανόνων νομιμότητας και ανταγωνισμού.


Μέσα στα πλαίσια αυτού του νέου ξεκινήματος, δεν μπορεί να αποφύγει κανείς την καταγραφή ορισμένων σοβαρών εκκρεμοτήτων και να παρουσιάσει ένα πλαίσιο χειρισμών για την αντιμετώπισή τους. Η κυβέρνηση απολαμβάνει ακόμη της καλής θέλησης της μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου. Καλό θα είναι να μην χάσει αυτή την ευκαιρία. Οι περισσότερες κυβερνήσεις πέφτουν στην ίδια πλάνη. Προκειμένου να διατηρήσουν την ευωχία των πρώτων μετεκλογικών ημερών βυθίζονται στην αδράνεια και σε μέτρα «ήπιας προσαρμογής». Χάνεται έτσι πολύτιμος χρόνος κι όταν πλέον τα προβλήματα οξυνθούν και η δράση είναι επιτακτική έχει εξαντληθεί η λαική ανοχή και καλή θέληση. Οπως έλεγε ο μεγάλος φιλόσοφος και οικονομολόγος Φρήντριχ Χάυεκ μοναχά τους πρώτους έξη μήνες έχει η κάθε κυβέρνηση την ευκαιρία να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις και ριζικές αλλαγές. Μετά επέρχεται ο νόμος της αδράνειας και η φυσιολογική συσπείρωση των δυνάμεων της αντίδρασης.


Ολοι αναγνωρίζουν πως ο μεγάλος ασθενής στην Ελλάδα είναι το κράτος. Από εκεί ξεκινούν όλα. Εχει αφύσικα μεγάλο μέγεθος, είναι αναποτελεσματικό, πνίγει κάθε δημιουργική κοινωνική η οικονομική πρωτοβουλία, έχει τεράστια πλοκάμια και εκτρέφει την διαφθορά. Από εκεί λοιπόν οφείλει η κυβέρνηση να ξεκινήσει. Αντί για φόρους να προχωρήσει σε ορατές και χειροπιαστές περικοπές δαπανών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Δίχως να υπολογίζει πολιτικό κόστος. Μοναδικό κριτήριο για την εφαρμογή της πολιτικής αυτής θα πρέπει να είναι η αυστηρή αξιολόγηση της ευρύτερης ‘πραγματικής’ κοινωνικής χρησιμότητας της δράσης που θα πρέπει να περικοπεί. Δεύτερος στόχος οφείλει να είναι η γραφειοκρατία. Κατάργηση διαδικασιών, εγκρίσεων και αδειών, και αντικατάστασή τους από υπεύθυνες δηλώσεις, θα πρέπει να είναι η κατεύθυνση. Απαραίτητη επίσης οφείλει νάναι η σταθερότητα του φορολογικού καθεστώτος. Ενα φορολογικό σύστημα για την 4ετία. Και τέρμα.

Αν ξεκινήσει, και γρήγορα, από εκεί η κυβέρνηση, οι καλές ημέρες σύντομα θα έλθουν.

Πλήρες Άρθρο »

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

 

Από πόσα χρόνια (δεκαετίες ίσως) ομιλώ και γράφω για την ανάγκη μείωσης των κρατικών δαπανών; Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Η ΝΔ ουσιαστικά με πέταξε έξω από τις γραμμές της για τις απόψεις μου αυτές. Το Πασόκ, στη διάρκεια της σύντομης συνεργασίας μου μαζί του, συνταράχθηκε από την εμμονή μου σε τέτοιες πολιτικές. Και τώρα βρισκομαστε μπροστά στην ωμή πραγματικότητα. Η χώρα πάει για επίσημη πτώχευση αν δεν 'κοντύνει' τις δημόσιες δαπάνες. Οι Βρυξέλλες επίσημα πλέον μας απειλούν, αν δεν συμμορφωθούμε. Αν όλα αυτά είχαν γίνει από την εποχή που εγώ τα έλεγα, τώρα τα πράγματα θα ήσαν καλύτερα και οι έλληνες δεν θα υπήρχε ανάγκη να στριμωχθούν και να υποφέρουν. Εγραψα προ ημερών πως 'το πάρτυ τελείωσε'. Εννοώντας βέβαια την ευημερία της ελληνικής κοινωνίας μέσω δανεικών. Δυστυχώς, τώρα πλέον μας παρουσιάζεται ο λογαριασμός. Οσοι για χρόνια, από όλους τους πολιτικούς χώρους, λοιδορούσαν τον φιλελευθερισμό καλό θα είναι τώρα να καταπιούν την γλώσσα τους και να προτείνουν, αν υπάρχουν, ρεαλιστικές 'φιλολαικότερες' λύσεις.

Επι τη ευκαιρία: Δεν υπάρχει κόμμα στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων όλων σχεδόν των κορυφαίων τους στελεχών, που να μην κατακεραυνώνει τον νεοφιλελευθερισμό. Δεν υπaρχει όμως παράταξη και πολιτικός που να δηλώνουν νεοφιλελεύθεροι. Με την εξαίρεση μάλλον την δική μου. Εμένα λοιπόν βλέπουν σαν αντίπαλο και φοβούνται όλοι αυτοί; Ακατανόητα πράγματα! Οσον αφορά την ΝΔ με προβλημάτισε σε ομιλία υποψήφιου αρχηγού η εμμονή στον κοινωνικο φιλελευθερισμό και στην καταδίκη του νεοφιλελευθερισμού σαν της πολιτικής που φροντίζει δήθεν το μεγάλο κεφάλαιο. Το ερώτημα όμως είναι, τι ακριβώς ήταν η ΝΔ μέχρι σήμερα; Μήπως ήταν νεοφιλελεύθερη; Μα τον ΝΦ τον έχει αποκηρύξει από εποχής Μ. Εβερτ ακόμη. Με απόφαση του Συνεδρίου της. Και το μεγάλο κράτος υπήρξε ο βασικός μοχλός της πολιτικής της. Η ΝΔ υπήρξε κοινωνικά φιλελεύθερη. Και είδαμε με τι επιτυχία (!) κυβέρνησε την χώρα. Το νέο προφίλ λοιπόν που κάποιοι υπόσχονται δεν είναι παρά λίγο από τα ίδια...

Στην πολιτική όλα επιτρέπονται. Εκτος από την άγνοια και την εκστόμιση ανακριβειών από ηγετικά πολιτικά στελέχη. Ελέχθη στο Συνέδριο της ΝΔ πως ο Ομπάμα κέρδισε την Χίλαρυ στην Αμερική γιατί στράφηκε στην συσπείρωση της κομματικής βάσης των Δημοκρατικών. Στην πραγματικότητα έγινε ακριβώς το αντίθετο! Σε καμία Πολιτεία, όπου οι Δημοκρατιοί είχαν πλειοψηφία κερδίζοντας τους Ρεπουμπλικάνους σε γενικές εκλογές, ο Ομπάμα δεν ήρθε πρώτος. Παντού, στις σκληρές λεγομενες 'δημοκρατικές' πολιτείες, η Χίλαρυ κυριάρχησε. Ο Ομπάμα κέρδισε ακριβώς τις Πολιτείες εκείνες που οι Δημοκρατικοί ήσαν μειοψηφία. Και κέρδιζαν παραδοσιακά οι Ρεπουμπλικάνοι. Δημιουργώνας βέβαια το ρεύμα της τελικής νίκης.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ

                                                         ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ

 

                                                                       Ανακοίνωση      6-10-2009

«Ουδείς παίρνει μέσω των εκλογών λευκή επιταγή για να παίζει με τα εισοδήματα και την προσωπική περιουσία των φορολογουμένων»

Η εκλογική νίκη του Γεωργίου Παπανδρέου προιδεάζει την ελληνική κοινωνία για ένα καινούργιο ξεκίνημα. Ολόθερμα ελπίζουμε για μια νέα πετυχημένη αρχή. Δεν μπορούμε όμως να κρύψουμε τους φόβους μας. Κάτω από το κλίμα οικονομικού εκφοβισμού που καλλιεργήθηκε στην προεκλογική περίοδο πολλά ακούσθηκαν για νέους βαρείς φόρους στην περιουσία και στα εισοδήματα. Κανείς δεν αρνείται την χρησιμοποίηση της φορολογίας για δικαιότερη κατανομή των βαρών. Ουδείς όμως θα δεχθεί αφαίμαξη του εισοδήματός του για την χρηματοδότηση άχρηστων δημόσιων φορέων και υπηρεσιών η για την χρησιμοποίηση του κράτους για την εκπλήρωση προεκλογικών υποσχέσεων για διορισμούς και αλόγιστες παροχές.

Περιμένουμε από την κυβέρνηση αξιολόγηση της χρησιμότητας δημόσιων φορέων και οργανισμών και έλεγχο της πραγματικής η όχι εκπλήρωσης των λόγων για τους οποίους ιδρύθηκαν. Απαραίτητη επίσης είναι η εφαρμογή των νόμων στα ζητήματα των εποχιακών προσλήψεων και των περίφημων stage σε όλο το εύρος του δημόσιου τομέα και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Οι φορολογούμενοι δεν θα δεχθούν να υφίστανται το βάρος της μετατροπής του δημοσίου από εργαλείο εξυπηρέτησης των πολιτών σε μηχανισμό απορρόφησης της ανεργίας και εξυπηρέτησης των ρουσφετολογικών αναγκών κομμάτων και βουλευτών.

Ουδείς παίρνει μέσω των εκλογών λευκή επιταγή για να παίζει με τα εισοδήματα και την προσωπική περιουσία των φορολογουμένων.

 

                    Ανακοίνωση     5-11-2009

ΑΔΙΚΗ ΦΟΡΕΠΙΔΡΟΜΗ 

Παραλογισμοί!! Η χώρα έχει τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα κι' αντιμετωπίζει την εφιαλτική  προοπτική της  χρεοκοπίας. Η κυβέρνηση εν τούτοις αποφασίζει να κάνει παροχές. Σε μεγάλο βαθμό δίκαιες. Με χρήματα όμως που δεν υπάρχουν. Και για να καλύψει την νέα τρύπα, αντί να βάλει το χέρι στην δική της τσέπη (μειώνοντας δηλ. δραστικά τις δημόσιες δαπάνες) βάζει νέους φόρους. Βάζει δηλ. το χέρι στις τσέπες ορισμένων άτυχων πολιτών. Φορολογεί τα μεγάλα κέρδη επιχειρήσεων και, όπως πάντα, την ιδιοκτησία. Tα συνήθη θύματα δηλαδή. Δίχως κανένα έλεγχο αν ανάμεσα στούς σποδέκτες των παροχών βρίσκονται  και στυγνοί φοροφυγάδες. Είναι δυνατόν να δηλώνουν τόσοι έλληνες ετήσιο εισόδημα κάτω των 12.00 ευρώ; Και να είναι ειλικρινείςι; 

Μπαίνουν φόροι δίχως αξιολόγηση του γεγονότος πως βρισκόμαστε στο μέσον μιάς οικονομικής κρίσης και τα περσινά κέρδη ίσως εφέτος να είναι μεγάλες ζημιές. Πως όσοι εχουν ακίνητα δεν έχουν τώρα διαθέσιμο ρευστό για να πληρώσουν καινούργια, μετά το αντίστοιχο του καλοκαιρού, χαράτσια.

Τελικά το να είσαι πολίτης αυτής της χώρας συνιστά καταδίκη υποτέλειας στην κρατική αυθαιρεσία. Δεν υπάρχει διέξοδος. Λύτρωση υπάρχει είτε στην φοροδιαφυγή είτε στην αναζήτηση τύχης σε άλλες επικράτειες. Είτε, τέλος, σε μιά μαζική κινητοποίηση των φορολογούμενων πολιτών.  

 

 

 

 

Πλήρες Άρθρο »

ΦΡΟΥΡΟΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΦΡΟΥΡΟΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 

Πρωταγωνιστές του περιθωρίου εκδικούνται, σύμφωνα με συμπαθούντες αναλυτές, την κοινωνία και δολοφονούν όργανα της τάξης η και άλλους δημόσιους παράγοντες.  Γιατί ακριβώς την εκδικούνται δεν είναι απόλυτα σαφές. Ισως επειδή τους έχει αφήσει στο περιθώριο και δεν έχει απλώσει τις στοργικές της φτερούγες – με χρήματα των σκληρά εργαζομένων φορολογουμένων προφανώς – για να τους φέρει κοντύτερα και να φροντίσει τις οικονομικές και άλλες τους ανάγκες. Αυτό που όμως όλοι παραβλέπουν είναι πως η λεγόμενη κοινωνία δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα.  Αν υποθέσουμε πως έχει μιά συμπαγή οντότητα αυτή έχει να κάνει με μιά κοινότητα ανθρώπων σκληρά εργαζόμενων με στόχο την δημιουργία ενός εύρωστου συνόλου με συνοχή και προοπτικές.
 
Να μην μας διαφεύγει πως η φορολογία αρχικά είχε την έννοια της συνεισφοράς των μελών μιάς κοινότητας για την προστασία της ιδιοκτησίας, της ζωής και των ελεύθερων συναλλαγών των μελών της. Πολύ αργότερα μετετράπη σε μηχανισμό προστασίας των αδυνάτων. Και πάντα μέσα στα πλαίσια μιάς αδιατάρακτης δημιουργικής συλλογικής πορείας.  Τα τελευταία μόνο χρόνια έχει εγκατασταθεί σε αρκετές η χώρα η ιδέα πως αυτοί που δεν μπορούν η δεν θέλουν να συνεισφέρουν, αποφασίζουν για το ύψος αλλά και για την τύχη των χρημάτων αυτών που υφίστανται κατά κύριο λόγο τα φορολογικά βάρη.
 
Όταν κάποιοι επιτίθενται κατά της κοινωνίας αυτή δεν είναι δυνατόν να μένει απαθής. Η αντίδρασή της δεν μπορεί παρά να είναι δύο ειδών. Προστασία ενάντια στην αποδόμησή της μέσω των νόμιμων θεσμικών της μηχανισμών είναι ο ένας τρόπος. Αυτοί δεν μπορεί παρά να είναι οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης. Που εν τούτοις εμφανίζονται εξαιρετικά αδύναμοι. Η αστυνομία μπορεί να χρησιμοποιήσει όπλα, με την ασφάλεια της ατιμωρησίας, σε ελάχιστες μοναχά  περιπτώσεις.  Τα δε τεχνικά της μέσα είναι ελάχιστα και ξεπερασμένα. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις που η δικαιοσύνη  αποθαρρύνει τα όργανα της τάξης από την προσήλωση και ολοκλήρωση του καθήκοντός τους. Η αθώωση των «οικοδόμων» που έχτισαν το γραφείο καθηγητή του Παν/μίου της Θράκης, με αυτόν μέσα, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση.    Από τα πράγματα τα χέρια της αστυνομίας είναι δεμένα, και ο άνθρωποί της ανυπεράσπιστοι στόχοι στις εκάστοτε ορέξεις των τρομοκρατών.
 
Ο μοναδικός άλλος τρόπος άμυνας  που υπάρχει είναι η οργανωμένη αυτοδικία. Να γνωρίζουν δηλ. οι τρομοκράτες πως η ίδια η κοινωνία θα αναλάβει αυτόνομα να απαντήσει. Το πλεονέκτημα των παρανόμων του περιθωρίου είναι πως επιτίθενται σε μια κοινωνία μαθημένη στον λήθαργο της ατομικής απάθειας. Όταν οι πάντες έχουν μάθει να περιμένουν τα πάντα από την απρόσωπη «πολιτεία» εξυπακούεται πως και στα ζητήματα της ασφάλειας η αυτό-οργάνωση είναι μια παράδοξη κι άγνωστη έννοια.
 
Όπως τα παιδιά στο ελληνικό σχολείο μαθαίνουν πως τα όποιες υλικές αδυναμίες θα έρθει το «Υπουργείο» να τις καλύψει (η κοινή δράση γονέων και παιδιών για συλλογή χρημάτων είναι άγνωστη έννοια στην Ελλάδα) έτσι κι όταν οι τρομοκράτες αλωνίζουν στις γειτονιές της Αθήνας δεν αισθάνονται την πίεση οργανωμένων ομάδων πολιτών που, με την καθοδήγηση των αρχών, θα μάθουν να περιπολούν και να ελέγχουν τις όποιες ύποπτες κινήσεις γίνονται γύρω τους. 
 
Δίχως όμως φρουρούς από τα σπλάχνα της η κοινωνία θα παραμείνει αναιμική. Ερμαια των διαθέσεων αυταρχικών πολιτικών αρχών και περιθωριακλων συμμοριών.

Πλήρες Άρθρο »

ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

Η αναζήτηση ενεργειακής ασφάλειας δεν θα πάψει να αποτελεί καθοριστικό στόχο στα χρόνια που έρχονται.

Ανάλογα με τα συμφέροντά τους οι χώρες θα διαμορφώσουν στρατηγικές στη βάση δύο ουσιαστικών προυποθέσεων. Στην μια κατηγορία βρίσκονται οι χώρες εκείνες που παράγουν ενέργεια και στα εδάφη τους βρίσκονται αποθηκευμένες σοβαρές ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου. Κοντά στην κατηγορία των χωρών, αλλά όχι ακριβώς στο ίδιο επίπεδο, βρίσκονται κι εκείνες που ο εθνικός τους χώρος χρησιμοποιείται για την μεταφορά των ενεργειακών αποθεμάτων.

Στην δεύτερη κατηγορία βρίσκονται τα κράτη εκείνα που απαραίτητα εξαρτώνται από εισαγόμενη ενέργεια για την καθημερινή οικονομική τους επιβίωση και για την διατήρηση της κοινωνικής τους ισορροπίας.

Είναι αυτονόητο πως οι επιδιώξεις των δύο παραπάνω κατηγοριών χωρών δεν είναι υποχρεωτικό να είναι συγκρουσιακές. Στην καλύτερη περίπτωση για την ειρήνη η συνεργασία, η συνοχή και η καλή θέληση ανάμεσά τους θα φέρει τα καλύτερα αποτελέσματα. Χωρίς αμφιβολία όμως υπάρχουν και σκοτεινές πλευρές.

Δεν είναι απίθανο, ούτε και αντι-δεοντολογικό βέβαια, κάποιοι να επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τα πλεονεκτήματα που η φυσική θέση η το υπέδαφος της χώρας τους προσφέρει, για την εξασφάλιση άλλων γενικότερων πλεονεκτημάτων. Στην περίπτωση αυτή ανοίγει ο δρόμος για ιδιαίτερες πολιτικές στρατηγικές και ευέλικτους τακτικούς χειρισμούς.

Για την Ελλάδα ιδιαίτερα οι χειρισμοί σε σχέση με την λεγόμενη ενεργειακή διπλωματία θέλουν ιδιαίτερη προσοχή. Υπάρχουν κάποια δεδομένα που δεν μπορούμε να αγνοούμε:

α.Η χώρα έχει τεράστια ενεργειακή εξάρτηση. Δεν είναι μόνο πως δεν έχουν προωθηθεί αποτελεσματικά εναλλακτικές πηγές ενέργειας, αλλά δεν έχουν μειωθεί ούτε κατ’ ελάχιστο οι ενεργοβόρες συνήθειές μας.


β. Στον τομέα του φυσικού αερίου η εξάρτησή μας από την Ρωσική Ομοσπονδία είναι περίπου ολοκληρωτική


γ. Η χώρα μας μετέχει στο ΝΑΤΟ και είναι μέλος της ΕΕ. Κατά συνέπεια οφείλει να ακολουθεί την γενική στρατηγική, μεταξύ άλλων και στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας, των οργανισμών των οποίων είναι μέλος. Παράλληλα, εισπράττει στο ακέραιο τα προβλήματα που δημιουργούνται ανάμεσα στους οργανισμούς αυτούς και τις όποιες τρίτες χώρες.

δ. Στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή που βρισκόμαστε αναπτύσσονται εντάσεις που έχουν σχέση με ευρύτερες γεω-στρατηγικές ανακατατάξεις, ενεργειακές διπλωματικές πρωτοβουλίες και συμφέροντα εξασφάλισης σίγουρων πηγών ενέργειας κι’ ασφαλούς μεταφοράς τους στις διεθνείς αγορές.


Mε βάση τα παραπάνω, ο σχεδιασμός της εξωτερικής μας πολιτικής οφείλει να κινείται πάνω σε ένα σαφές πλαίσιο οριοθετημένων στόχων. Για όσο διάστημα η εξάρτηση της χώρας από πετρέλαιο και φυσικό αέριο παραμένει μεγάλη δεν είναι δυνατόν παρά να καλλιεργεί καλές σχέσεις με γειτονικές χώρες που είναι σε θέση να την βοηθήσουν στους τομείς αυτούς. Μια απόλυτη σταθερή λοιπόν της εξωτερικής μας πολιτικής θα πρέπει να είναι η φροντίδα διατήρησης καλών σχέσεων με την Ρωσική Ομοσπονδία.

Σε ένα παράλληλο πεδίο η χώρα θα πρέπει να μην ταράσσει τις ισορροπίες των σχέσεών της με το ΝΑΤΟ και τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. Στην πράξη αυτό σημαίνει προσεκτικές κινήσεις ώστε η χώρα να μην φαίνεται πως διασπά το όποιο ενιαίο μέτωπο υπάρχει απέναντι λ.χ. στην Ρωσία αλλά ούτε και να βγαίνει μπροστά σε επιλογές που χτυπούν εκεί ακριβώς που ενοχλείται η Μόσχα (λ.χ. θέματα που αναφέρονται σε αντιθέσεις Κρεμλίνου με ΝΑΤΟ η στις σχέσεις της Ρωσίας με τις χώρες της πρώην σοβιετικής περιφέρειας).

Η πρακτική αποτίμηση μιάς τέτοιας πολιτικής επιβάλει ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για κάθε κίνηση στην ενεργειακή σκακιέρα. Όταν λ.χ. συμφωνείται η επέκταση της χρονικής διάρκειας προμήθειας φυσικού αερίου από την Γκάζπρομ, κάτι που σίγουρα εξυπηρετεί μακροχρόνια τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας, παράλληλα θα πρέπει να συμβολαιοποιείται η εξασφάλιση της αδιατάρακτης σχετικής προμήθειας ανεξάρτητα από δυσκολίες και προβλήματα με ενδιάμεσες χώρες (λ.χ. Ουκρανία, Τουρκμενιστάν). Θα πρέπει να συνεκτιμάται από την πλευρά μας πως οι σχετικές συμφωνίες διευκολύνουν λ.χ. την Γκάζπρομ να εξασφαλίσει από τις παραγωγούς χώρες (Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν κα) ποσότητες που διεκδικούνται και από άλλους εμπορικούς φορείς (Κίνα, Ναμπούκο κα).

Η στρατηγική της χώρας λοιπόν θα πρέπει να εστιάζεται πάνω σε ένα άξονα εξυπηρέτησης εθνικών συμφερόντων δίχως διακινδύνευση παραδοσιακών συμμαχιών και συμβατικών υποχρεώσεων. Η Ελλάδα λ.χ. δεν μπορεί να κατηγορείται για στενότερη συνεργασία με την Ρωσία όταν την σχετική ευρωπαική γραμμή έχουν ήδη παραβιάσει η Γερμανία, η Ιταλία ακόμη και η Γαλλία. Που δεν έχουν τις άμεσες ανάγκες αλλα και τις ενεργειακές εξαρτήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Επίσης, δεν μπορεί η χώρα να υφίσταται κριτική για την ενδεχόμενη συμμετοχή της στον αγωγό αερίου South Stream όταν ΕΕ και ΗΠΑ δεν κατορθώνουν να εξασφαλίσουν από το Τουρκμενιστάν λ.χ. την οριστική δέσμευση για τις αναγκαίες ποσότητες αερίου που θα έκαναν τον Ναμπούκο βιώσιμο. Αλλά και ο Ναμπούκο δεν έχει προγραμματισθεί να περιλαμβάνει την Ελλάδα στην διαδρομή του. Δεν δεσμεύεται λοιπόν λογικά η Ελλάδα να αποφεύγει κινήσεις που της αποδίδουν ισχυρούς ενεργειακούς πόρους. Και ο αγωγός Interconnector (Τουρκία,. Ελλάδα, Ιταλία) θα μπορούσε εξ ίσου να θεωρηθεί ανταγωνιστικός του Ναμπούκο!!

Απέναντι στην πλευρά της Ρωσίας η ελληνική πλευρά οφείλει να αποσαφηνίσει μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα. Εφ΄ όσον η σχέση μπορεί να προχωρήσει πέραν από τις απλές εμπορικές συμφωνίες σε μια στενότερη συνεργασία φιλίας και περιφερειακής συνεργασίας είναι απαραίτητες κάποιες καθαρές παραδοχές. Όταν ο South Stream επεκτείνεται στην Ελλάδα δεν είναι νοητό να περιλαμβάνει αργότερα και την Τουρκία. Εάν πρόκειται τα Ρωσικά ενεργειακά προιόντα να βρούν διέξοδο από τον Νότο προς τις διεθνείς αγορές θα πρέπει η Ελλάδα να εξασφαλίσει την δυνατότητα να είναι ο σχετικός, και κατά το δυνατόν ο αποκλειστικός, διάδρομος. Τέλος ο περίφημος αγωγός πετρελαίου από το Μπουργκάς στην Αλεξανδρούπολη θα πρέπει επι τέλους να αρχίσει να υλοποιείται. Μια ειλικρινής συζήτηση για τα όποια προβλήματα θα οδηγήσει σε λύσεις και θα προωθήσει το έργο.

Η Ελλάδα, μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης, δεν έχει πολλά όπλα στα χέρια της για να προχωρήσει σε εντυπωσιακούς χειρισμούς στο πεδίο των εξωτερικών της σχέσεων. Η επικέντρωση σε ζητήματα εξασφάλισης ενεργειακής ασφάλειας μπορεί να της δώσει την δυνατότητα ευρύτερης προώθησης των εθνικών της συμφερόντων αλλά και την ισχυροποίησή της στο ευρύτερο πεδίο των διακρατικών σχέσεων στην περιοχή μας.
 

Πλήρες Άρθρο »

Επικήδειος για τον «νονό» του Νεοσυντηρητισμού

Επικήδειος για τον «νονό» του Νεοσυντηρητισμού

Του Δημήτρη Κάζη

 

Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών ο Irving Kristol, o θεωρούμενος και ως «νονός» του Νεοσυντηρητισμού, μετά από μάχη με τον καρκίνο. Ο Kristol ήταν ένας από τους πιο γνωστούς διανοούμενους και θεωρητικούς της Αμερικανικής πολιτικής σκηνής και διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην διάδοση και επικράτηση του σύγχρονου Αμερικανικού συντηρητισμού κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και αρχές του ΄70, θέτοντας τις βάσεις για την ιδεολογική κυριαρχία του συντηρητισμού και την άνοδο της ηγεσίας Ρέιγκαν στην εξουσία.

Ο Kristol κατάφερε να επηρεάσει γενιές θεωρητικών μέσω της ποικίλης δράσης του και του λόγου του. Υπήρξε αντιπρόεδρος του εκδοτικού οίκου Basic Books, αρθογράφος στην Wall Street Journal, καθηγητής κοινωνιολογίας στο New York University, εκδότης του περιοδικού Public Interest και αναλυτής στην περίφημη δεξαμενή σκέψης American Enterprise Institute.


H σύζυγος του Gertrude Himmelfarb είναι διακεκριμένη ιστορικός του 19ου αιώνα ενώ ο γιός του William Kristol θεωρείται ηγετικό στέλεχος της νέας γενιάς νεοσυντηρητικών, με συχνή παρουσία στην αμερικανική τηλεόραση και εκδότης του περιοδικού Weekly Standard. Οι φίλοι τους συχνά έκαναν αναφορά ως την πρώτη Αμερικανική «νεοσυντηρητική» οικογένεια.

Ο Kristol ξεκίνησε ως Τροτσκιστής από το City College της Νέας Υόρκης όπου μαζί με άλλους νεαρούς αποτελούσαν μειοψηφία απέναντι στους σταλινιστές και έδιδαν ιδιαίτερη έμφαση στον Σοβιετικό επεκτατισμό.

Ο Kristol ξεκίνησε ως Τροτσκιστής από το City College της Νέας Υόρκης όπου μαζί με άλλους νεαρούς αποτελούσαν μειοψηφία απέναντι στους σταλινιστές και έδιδαν ιδιαίτερη έμφαση στον Σοβιετικό επεκτατισμό. Αποκήρυξε τον σοσιαλισμό όταν διαπίστωσε από την προσωπική του εμπειρία πως δεν μπορούσε να εφαρμοσθεί λόγω των ελαττωμάτων της ανθρώπινης φύσης καθώς ο συνηθισμένος άνθρωπος δεν μπορούσε να υποτάξει τις αδυναμίες του και τα κατώτερα ένστικτα του. Με την άνοδο της Νέας Αμερικανικής Αριστεράς (New Left) την δεκαετία του 1960 και την επικράτηση της αντί-κουλτούρας (counter-culture) και του φοιτητικού κινήματος που αμφισβητούσε την παραδοσιακή ηθική και τις αρχές της αμερικανικής κοινωνίας, εγκατέλειψε τον ριζοσπαστισμό του και απομακρύνθηκε από τον φιλελευθερισμό για να πραγματοποιήσει το αδιανόητο σύμφωνα με τα λεγόμενα του, να υποστηρίξει το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Άνηκε στην πνευματική γενιά των διανοούμενων της Νέας Υόρκης, που εγκατέλειψε το σπίτι του πρώτα πολιτικά και έπειτα μετακόμισε στην Ουάσινγκτον. Ο Kristol, ήταν εβραϊκής καταγωγής, πέρασε φτωχικά παιδικά χρόνια και όπως δήλωνε σαν παιδί της καταπίεσης ήταν υπέρ των μεταρρυθμίσουν του New Deal. Το 1965 ίδρυσε το περιοδικό Public Interest , το οποίο αποτέλεσε και την έναρξη ενός νέου ιδεολογικού πνεύματος, ενός «κινήματος» με επίκεντρο το περιοδικό.

Οι διανοούμενοι και ερευνητές που αποτελούσαν την ομάδα εργασίας του περιοδικού διακατέχονταν από ένα κλίμα δυσαρέσκειας απέναντι στο φιλελεύθερο κλίμα της εποχής. Η ρητορική άλλων συντηρητικών περιοδικών όμως δεν τους εξέφραζε καθόλου. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Kristol, ήσαν όλοι τους παιδιά της καταπίεσης, οι περισσότεροι προερχόμενοι από την μικρομεσαία και εργατική τάξη και ένα σημαντικό τμήμα από αυτούς Εβραίοι της πόλης που αποδέχονταν σε μεγάλο βαθμό το πνεύμα του New Deal, τουλάχιστον τα περισσότερα προγράμματα και πολιτικές του. Επίσης δεν διέβλεπαν κάποιο είδος σοσιαλιστικής απειλής στην Αμερικανική δημοκρατία όπως ισχυρίζονταν αρκετοί συντηρητικοί.

Οι αρθρογράφοι του περιοδικού άρχισαν να πολεμούν τους πρώην συντρόφους τους και να εκφράζουν μια έντονη δυσπιστία στις πρωτοβουλίες του προέδρου Λίντον Τζόνσον και τις πολιτικές του Great Society. Ορισμένα προγράμματα πρόνοιας δημιουργούσαν μια κουλτούρα εξάρτησης, υποστήριζαν, ενώ πολλές δράσεις έφερναν τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκούσαν να εξαλείψουν. Έδιναν δηλαδή έμφαση στις ανεπιθύμητες παρενέργειες των κυβερνητικών προγραμμάτων και όχι στο σκοπό τους.
Η ομάδα αυτή λοιπόν επιθυμούσε την βελτίωση ακόμα και την αναδόμηση του κράτους πρόνοιας, δεν ήταν κάθετα αντίθετοι αλλά συγκρατημένοι επικριτές. Με την εμφάνιση και υιοθέτηση των προγραμμάτων της Great Society, η ομάδα αυτή άρχισε να διαφοροποιείται αργά και σταθερά, από την νεότερη έκδοση του επίσημου φιλελευθερισμού.

Σύντομα το Public Interest δεν ήταν μόνο του στη μάχη κατά της ανερχόμενης counter-culture. Ένα ακόμα θρυλικό περιοδικό, το Commentary, το οποίο για χρόνια φλερτάριζε με την αριστερά, ακολούθησε την νεοσυντηρητική κατεύθυνση. Στο δίκτυο αυτό με την πάροδο του χρόνου εντάχθηκαν και άλλοι αναλυτές και αρκετά περιοδικά. Όλα είχαν μικρή κυκλοφορία αλλά ο Kristol εκτιμούσε την ποιότητα του αναγνωστικού κοινού και όχι την ποσότητα. Δήλωσε χαρακτηριστικά πως «με κυκλοφορία μερικών εκατοντάδων τευχών, θα μπορούσες να αλλάξεις τον κόσμο» .

Ο πολιτικός τόνος του νεοσυντηρητισμού ήταν διαφορετικός. Αυτό ήταν σίγουρα αποτέλεσμα της φιλελεύθερης κληρονομιάς των νεοσυντηρητικών, που τους εμφάνιζε πιο προοδευτικούς και με βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον και όχι σκυθρωπούς και απλά αντιδραστικούς. Όπως τόνιζε ο Kristol, στην Αμερική οι πετυχημένες πολιτικές είναι οι πολιτικές της ελπίδας, ένα χαρακτηριστικό που λείπει από τον παραδοσιακό Αμερικανικό συντηρητισμό και συνεχίζει λέγοντας πως για να επιτύχεις στην πολιτική πρέπει να σκέφτεσαι τον εαυτό σου ως νικητή όπως γίνεται και στον αθλητισμό.

Μια σημαντική διαφορά από τους συμβατικούς συντηρητικούς της εποχής ήταν πως οι τελευταίοι δεν ενδιαφέρονταν να προτείνουν εναλλακτικές αλλά έδιναν έμφαση στον αντί-κρατικισμό. Η διαφορά αυτή πηγάζει από το γεγονός πως οι παραδοσιακοί συντηρητικοί είχαν στις τάξεις τους πολλούς διακεκριμένους οικονομολόγους και τα οικονομικά είναι ως γνωστό η επιστήμη των περιορισμών. Αντίθετα ανάμεσα στους συντηρητικούς και την ομάδα κοινωνικών επιστημόνων του Public Interest δεν υπήρχαν οικονομολόγοι. Διέβλεπαν με μια υπεροπτική στάση τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και τα δημοσιοοικονομικά προβλήματα. Πρωταρχικός τους στόχος ήταν, τουλάχιστον κατά τον Kristol, η δημιουργία μιας συμμαχίας, δηλαδή μίας συντηρητικής συμμαχίας που θα σήμαινε στην πορεία μια Ρεπουμπλικανική συμμαχία, οπότε η πολιτική αποτελεσματικότητα ήταν το βασικό καθήκον και όχι η ενασχόληση με τα δημοσιονομικά ελλείμματα της κυβέρνησης.
ανάμεσα στους συντηρητικούς και την ομάδα κοινωνικών επιστημόνων του Public Interest δεν υπήρχαν οικονομολόγοι. Διέβλεπαν με μια υπεροπτική στάση τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και τα δημοσιοοικονομικά προβλήματα
Ο ίδιος ο Kristol γνώρισε πολλούς θαυμαστές αλλά και πολλούς επικριτές στην διάρκεια της δραστήριας πνευματικής ζωής του. Έδιδε ιδιαίτερη σημασία στην δύναμη των ιδεών και του άρεσε να συγκρούεται στο ιδεολογικό πεδίο. Για τους υποστηρικτές του έδωσε όραμα και πνοή στον παραμελημένο Αμερικανικό συντηρητισμό και οδήγησε στο θρίαμβο της ηγεσίας Ρέιγκαν. Για τους επικριτές του ο όρος νεοσυντηρητισμός δεν ήταν παρά μια αντίδραση ορισμένων διανοούμενων με απώτερο σκοπό να καρπωθούν θέσεις εξουσίας στο Ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο. Στις μέρες μας ο νεοσυντηρητισμός έχει επικρατήσει να ταυτίζεται με τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου στο Ιράκ και με την ηγεσία Μπους του νεότερου. Σίγουρα οι προσωπικές επιλογές και πράξεις σύγχρονων «νεοσυντηρητικών» χρίζουν σκληρής κριτικής αλλά για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε αυτή την τάση, αυτό το κίνημα, θα πρέπει να στραφούμε στη πολιτική κατάσταση και στο πνευματικό έργο της δεκαετίας του ’70.
Κλείνοντας θα παραθέσουμε μια χαρακτηριστική φράση του ίδιου του Kristol για τον εαυτό του (αποδίδεται όπως είναι στα αγγλικά) « Ever since I can remember I’ve been a neo-something: a neo-Marxist, a neo-Trotskyist, a neo-liberal, a neo-conservative and, in religion, always a neo-orthodox, even while I was a neo-Trotskyist and a neo-Marxist. I’m going to end up a neo. Just neo, that’s all. Neo-dash-nothing.»

Πλήρες Άρθρο »