Leviathan on the Right

Leviathan on the Right

For years there have been attempts to exorcise the idea of Left and Right in politics. Numerous pundits have maintained that the postmodern era we transverse has blurred ideological differences bringing together policies of development and growth. There is a consensus now on the supremacy of the market and on policies focusing on innovation and dynamic entrepreneurship. However, ideas of extensive state intervention in the economy and politicians’ efforts to establish procedures through which they can help extend the benevolent hand of the nanny state to their voters are still alive and going.


The lack of ideological fratricide due to the fading of militant Marxism has not persuaded politicians that their role is simply to set rules for the markets to function and for individuals to compete. They still take it upon themselves to intervene for the purpose of soothing constituents or favoring long time cronies by enabling them to make fortunes on the back of taxpayers money. State intervention therefore today is not so much an ideological prerogative as a tool in the hands of politicians and parties to extract favors and maybe foster corruption.


It is therefore no surprise to discern an anti-statist stand among former socialist sympathizers. And discover fervent supporters of a public sector Leviathan in the ranks of die hard conservatives. This, at first glimpse, political anomaly it is the result not of the rebirth but rather of the decline of ideologies. In the United States there was a real political revolution among Republicans who dismissed thw ability of the state to deliver efficiently programs of social welfare and poverty alleviation. The end result was a popular movement against taxation and in favor of the personalization of all state benefits.


Surprisingly enough it was exactly the conservative administration of George W. Bush who undermined this popular outcry, strengthened the ability of the state to dictate economic policy and deepened public spending. In an interesting book, that inspired the title of the present paper, Michael D. Tanner depicts dramatically this unexpected process. In his Leviathan on the Right: How Big-Government Conservativism Brought Down the Republican Revolution (Cato Institute, 2007) Tanner examines the transformation of conservative doctrine in America, decrying the movement towards big-government spending. Since being elected, George W. Bush has allowed the largest expansion of government spending since Lyndon Johnson's Great Society (when domestic spending increased by 27%).


Miles apart from conservative political thought and practical political paradigms the Bush administration succumbed to selfish and egotistical considerations aiming at the vote of specific segments of the society. Tanner refutes the claim that spending increased due to measures related to the aftermath of 9/11 maintaining that it was lukewarm statism that influenced and finally brought down the Bush regime. There were essentially his policies of “home ownership society” that pre-empted the subprime crisis and eventually caused the economic melt-down.


It is not surprising therefore, that similar expansionist ideas appear to dominate the actions and thoughts of conservative political opetators across the globe. From the nourishing of national champions in the economy that French President Sarkozy appears to promote to the bailing out of major corporations that A. Merkel favours in Germany the conservative movement delivers policies lacking a central firm conviction. Likewise, right wing parties in southern Europe are attracted immensely to the virtues of the state expanding public bureaucracies and distributing favours to selected businesses.


Greece is no exception to this rule. The difference is that the country’s political culture is impinged with notions of a leftist supremacy. Due to post- civil war guilt the conservative movement did not ever dare to dispute the righteousness of the socialist credo. As a result the Right’s policies developed in a context of agonizing justification for the approval of a leftist intelligentsia. The end result has always been statism, dominance of the government bureaucracy, hordes of badly paid but arrogant civil servants and an economy unable to find its own footing and develop an energetic and innovative initiatives.


In short, it appears that the dreadful state Leviathan, instead of a leftist scarecrow to frighten away enthusiastic entrepreneurs, is a product of right wing convictions and policies. Before engaging in a battle against the Left the Right ought to fight its own self indulged demons.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΝΤΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!

ΚΑΝΤΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!

 

Ας τελειώνουμε επι τέλους με τις κοινοτοπίες. Μετά από τοσα χρόνια, και τόσα νέα παιδιά σπουδαγμένα εδώ και στο εξωτερικό, δεν είναι δυνατόν η πολιτική μας ζωή να κινείται πάνω σε ιδέες και προτάσεις των τελών της δεκαετίας του '80!! Η κυβέρνηση ασχολείται ακόμη με την αναδιανομή του εισοδήματος. Αλλά δίχως ιδέες για το πως αυτό θα παραχθεί, θα σχηματισθεί και θα μεγαλώσει. Mε εμμονές εναντίον των ανοιχτών και ελεύθερων αγορών αρχίζει να αναπτύσσει πολιτικές πάνω στην λογική πως ο νεοφιλελευθερισμός δήθεν ευθύνεται για τα διεθνή οικονομικά αδιέξοδα. Εχω επανειλημμένα βέβαια εξηγήσει πως το σκεπτικό ότι ο νεοφιλελευθεριμός είναι υπεύθυνος για την οικονομική κρίση είναι για κατανάλωση ανεγκέφαλων κοινωνιστών. Ο νεοφ. υποστηρίζει περιορισμό κυκλοφορίας νομίσματος. Η κρίση προήλθε από απεριόριστες πιστώσεις και ανεξέλεγκτη κυκλοφορία χρήματος. Αρα; Η κρίση επίσης στο τραπεζικό σύστημα προήλθε από τα άνευ εγγυήσεων δάνεια στέγης που ξεκίνησαν στις ΗΠΑ με απόφαση του Κογκρέσσου. Με ποινικές μάλιστα κυρώσεις κατά Τραπεζών που επέμεναν σε εγγυήσεις - κι όχι θαλασσοδάνεια. Αν αυτά είναι νεοφιλελεύθερα, εγώ τότε είμαι οπαδός της ...κας Παπαρήγα !!

Καλοί είναι οι αφορισμοί. Χρειάζονται όμως και προτάσεις. Απ΄όσα γνωρίζω, οι πολιτικές της αγοράς έκαναν τον κόσμο πλουσιότερο τα τελευταία 20 χρόνια. Είναι τάχα ηλίθιοι οι εκλογείς σε ΗΠΑ, Βρετανία, Αυστραλία, Ολλανδία και τόσες άλλες χώρες που με φανατισμό ενέκριναν τέτοιες πολιτικές; Το ζήτημα δεν είναι η εξασφάλιση της ισότητας, για την οποία πολλοί φωνάζουν. Αλλά η αύξηση και η μαζική συμμετοχή στην ευημερία. Οταν η ανάπτυξη έρχεται από δυναμικές οικονομικές πολιτικές και την αξιοποιηση των ευκαιρών της αγοράς θα υπάρξουν αναγκαστικά εισοδηματικές διαφορές. Θα μεγαλώσει όμως κι ο πλούτος. Και ο κόσμος γίνεται, αν και με ανισότητες, πλουσιότερος. Με πολιτικές αναδιανομής και παροχών (λ.χ. φτηνή στέγη σε όλους) προκλήθηκε η κρίση. Και με τις επεκτατικές πολιτικές μεγαλώνει αντί να θεραπεύεται. Οπως λ.χ. οι επεκτατικές πολιτικές του Ομπαμα στις ΗΠΑ και του Brοwn τώρα στην Βρετανία. Γι αυτό θα κερδίσουν οι συντηρητικοί τις επόμενες εκλογές. 

Οι ιδέες για αναδιανομή και κρατικό οικονομικό επεκτατισμό υπήρξαν, αποτυχημένες βέβαια, πλατφόρμες σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων του '70, του '80 και λιγότερο του '90. Οταν τα εισοδήματα ήσαν μεγάλα. Και οι πολίτες βέβαια αρνητικοί στο να τα χάσουν η να τα μοιράσουν. Γι’ αυτό και συνήθως τους καταψήφιζαν. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι πολιτικές ενδυνάμωσης της οικονομίας με ενίσχυση και απελευθέρωση της ατομικής επιχειρηματικής δράσης. Με παράλληλη μείωση του δημόσιου τομέα. Λιγότεροι δημόσιοι υπάλληλοι και μικρότερη γραφειοκρατία. Είναι απίστευτο αλλά μιά αμερικανική πολιτεία του πληθυσμιακού μεγέθους περίπου της Ελλάδας (λ.χ. το Οχάιο) έχει λιγότερους δημόσιους υπάλληλους από τον νομό Πειραιώς!  
Η αντιπολίτευση από την άλλη μεριά επικεντρώνεται σε συζητήσεις για τον λεγόμενο 'κοινωνικό φιλελευθερισμό'. Μη γνωρίζοντας προφανώς για τι πράγμα ακριβώς ομιλεί. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός αποτελεί την ραχοκοκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας. Ο Amartya Sen είναι ο βασικός εγκεφαλικός μοχλός της νέας αυτής προβληματικής. Που δεν είναι πάντα κακή. Βάση της αποτελεί η 'ενεργητική' ελευθερία. Κανένα εμπόδιο δηλ. στις ατομικές επιλογές (εδώ ταύτιση απόλυτη με τους κλασσικούς φιλελεύθερους) αλλά και ενεργοποίηση του κράτους για υλοποίηση επιδώξεων που ο καθένας από μόνος του δεν μπορεί να πραγματοποιήσει. Ερπων κρατικός σοσιαλισμός, δηλ. Αλλά και ενεργητική υποστήριξη ατομικών επιλογων όπως είναι οι γάμοι ανάμεσα σε ομοφυλόφυλους, νομιμοποίηση όλων των ναρκωτικών ουσιών, ελεύθερη συμβίωση, γάμοι με καταληκτικά συμβόλαια κλπ. Επίσης απόλυτη ενσωμάτωση μεταναστών, καμία διάκριση στη βάση φύλου, φυλής η θρησκείας και απόλυτος διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους. Πολλά απ' αυτά, είναι πράγματα σωστά και προχωρημένα. Τα γνωρίζουν όμως αυτά, και τα εγκρίνουν βέβαια, οι 'κοινωνικά φιλελεύθεροι' της ΝΔ;

Ενα κόμμα όμως που διεκδικεί την εξουσία είναι δυνατόν να παρανομεί; Η ΝΔ διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα, εφ' όσον εισπράττει κρατικές επιχορηγήσεις. Είναι αυτονόητο λοιπόν πως οφείλει να κινείται με βάση το νόμιμα εγκεκριμένο καταστατικό της. Αυτό ισχύει για κάθε πολιτική η άλλη του κίνηση. Αυτονόητα λοιπόν με βάση το καταστατικό του θα πρέπει να εκλέξει την καινούργια του ηγεσία. Σε όσους δεν αρέσει το καταστατικό και θέλουν εκλογή από την βάση θα μπορούσαν να το θέσουν προηγουμένως. Στο προηγούμενο Συνέδριο, παρόντος του Κ. Καραμανλή. Προφανώς τότε δεν τολμούσαν. Τώρα ξαφνικά ανακάλυψαν την βάση και την ηγετική τους επιβολή; Αλλά και ποιά ακριβώς βάση; Θα ψηφίσουν για αρχηγό και εκείνοι που 'μαύρισαν' την ΝΔ στις εκλογές; Για επιβράβευση δηλαδή;

Αυτό κι αν είναι ρομαντισμός. Να οικοδομηθεί τελικά ένα κόμμα με στελέχη και μέλη που δεν προσβλέπουν στο δημόσιο ούτε για διορισμούς και βόλεμα ούτε και για δουλειές, δάνεια, εγολαβίες και προμήθειες.  Οσο δεν υπάρχει τέτοιος φορέας πολιτικής τόσο η πολιτική ζωή θα συνεχίσει να παραμένει εξάρτημα του κρατισμού. Και τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας θα συνεχίζονται. Και η συμμετοχή μας στην ΕΕ και στην ευρωζώνη θα συνεχίσει να αποτελεί ανορθογραφία και ανέκδοτο της ιστορίας. Είναι δυνατόν η ΝΔ να μετεξελιχθεί σε ένα τέτοιο πολιτικό φορέα; Πολύ χλωμή προοπτική. Η ελπίδα όμως ποτέ δεν έβλαψε κανένα...

Ας σκεφθούν λοιπόν κάποιοι εκτός παραδοσιακού πλαισίου. Για να ξεκινήσει επι τέλους κάτι καινούργιο για τον τόπο.

Πλήρες Άρθρο »

ΑΝ ΗΤΑΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

      ΑΝ  ΗΤΑΝ  ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
                                                                                                                                              

Ας κάνουμε μια άσκηση πολιτικής φαντασίας. Ας υποθέσουμε πως ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ήταν πολιτικός ισχυρών πεποιθήσεων και δεν πηγαινοφερόταν από επικοινωνιολόγους και δημοσκοπησάρχες. Ας πάρουμε σαν αφετηρία την υπόθεση πως από το ξεκίνημα της θητείας του αποσαφήνιζε προς τα μέλη της κυβέρνησης του τον στόχο του. Να εμμείνει δηλ. σε μια σειρά από σαφείς πολιτικές αρχές.  Από τις οποίες δεν είχε σκοπό να παρεκκλίνει ανεξάρτητα από πιέσεις, ξεσηκωμούς και αντιδράσεις. Και πως αντικειμενικός του προορισμός ήταν μια κοινωνία σεβασμού της έννομης τάξης, περιορισμού της κρατικής αυθαιρεσίας και ιδιοτέλειας, σεβασμού της ισονομίας των πολιτών, εμπέδωσης της πλήρους διαφάνειας, δραστικής μείωσης των δημοσίων ελλειμμάτων μέσω περικοπών στις δαπάνες κατά κύριο λόγο, ολοκληρωμένης απελευθέρωσης των αγορών, εκλακτισμού του δημοσίου από την λειτουργία της οικονομίας και από την επιχειρηματική δράση γενικότερα, την μείωση της κρατικής γραφειοκρατίας, άρνηση αύξησης φόρων και την μετακίνηση του κέντρου βάρους της οικονομικής δραστηριότητας από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα.
 

Κοντολογής, θα ήταν ένας πρωθυπουργός με στοχεύσεις καθαρά νεοφιλελεύθερες επιδιώκοντας να δημιουργήσει μια κοινωνία υπεύθυνων για τις πράξεις τους πολιτών, με ανταγωνιστικούς θεσμούς και διαδικασίες στην παιδεία, στην υγεία, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, στην επιχειρηματική δράση, στην έρευνα, στην καινοτομία και στην τεχνολογία. Τι αποτελέσματα άραγε θα έφερνε μια τέτοια κυβέρνηση στα δημόσια πράγματα του τόπου ερεθίζοντας καίρια την Αριστερά, τις δημόσιες συντεχνίες, σημαντικούς εργολάβους και προμηθευτές αλλά και καλοβολεμένους «λαικούς» δεξιούς. Θα ήταν άραγε χειρότερη η καλύτερη από την πραγματική κυβερνητική εμπειρία που μας προσέφερε η τελευταία κυβέρνηση της ΝΔ;
 

Τι θα είχε λοιπόν πιθανότατα συμβεί; Κάτω από τις  πανικόβλητες κραυγές μιάς απελπισμένης αριστεράς οι κεντρικές δομές του απηρχαιωμένου ελληνικού κρατισμού, που ουσιαστικά συντηρούν στο προσκήνιο τους παλαιομοδίτικους αριστερούς μηχανισμούς, θα είχαν αρχίσει να συνθλίβονται. Με συνεπακόλουθες επιπτώσεις μάλλον ευδιάκριτες. Ο δημόσιος τομέας δεν θα είχε αυξηθεί και τα ελλείμματα δεν θα είχαν ξεφύγει. Ουδείς καινούργιος οργανισμός, επιτροπή, ινστιτούτο, κέντρο, δημόσια εταιρία, αρχή κλπ θα είχε δημιουργηθεί. Ετσι, το κράτος θα είχε 695 τουλάχιστον λιγότερους φορείς από τους σημερινούς, μια και τόσοι περίπου δημιουργήθηκαν στα χρόνια της ΝΔ.
Με την εμμονή επίσης της κυβέρνησης στην μείωση των δαπανών, με την κατάργηση άχρηστων δημόσιων φορέων η και την συγχώνευση άλλων ομοειδών, δεν θα υπήρχε περίπτωση αύξησης του ελλείμματος. Παράλληλα η ενσωμάτωση των εργαζομένων των καταργουμένων φορέων σε άλλους τομείς του δημοσίου θα είχε απαλλάξει το κράτος από την ανάγκη πρόσληψης καινούργιων υπαλλήλων. Μιά πρώτη σχετική αποκατάσταση της τάξης στα δημοσιονομικά ζητήματα της χώρας θα είχε αυτόματα επιτευχθεί. Για να απαλλαγούν σε βουλευτές και υπουργοί από την αφόρητη πίεση της ρουσφετολογίας θα είχε καταργηθεί ο διαβρωτικός για την δημόσια ηθική σταυρός προτίμησης στον εκλογικό νόμο αντικαθιστούμενος, όπως σήμερα επιχειρείται να γίνει, από μιά παραλλαγή  του Γερμανικού συστήματος (πλειοψηφικό μονοεδρικό και αναλογικό με λίστα σε μεγάλες περιφέρειες).
 

Παράλληλα, η ηρεμία στην καθημερινότητα διαφόρων κατηγοριών πολιτών (έμποροι, φοιτητές, επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς κλπ) θα είχε απόλυτα αποκατασταθεί. Με την εφαρμογή απλά και μόνο των νόμων. Καταλήψεις, πορείες, διακοπές κυκλοφορίας, βιαιοπραγίες, προπηλακισμοί καθηγητών κλπ θα είχαν αντιμετωπισθεί με τη  τυφλή λειτουργία του νόμου. Εφ’ όσον υπάρχουν νόμοι εφαρμόζονται. Διαφορετικά αλλάζουν! Για τους νταβατζήδες δεν θα είχε λόγο να ανησυχεί ο πρωθυπουργός. Θα τους είχε αντιμετωπίσει κλείνοντας την στρόφιγγα των κρατικών εργολαβιών και προμηθειών και τσακίζοντας, δίχως ανοχή, τις στρατιές των χούλιγκαν και τους άλλους  ιδιωτικούς στρατούς. Οποιος απειλούσε με πτώχευση (και άρα ανεργία) για την εξασφάλιση κρατικής φροντίδας και ιδιαίτερης εύνοιας, θα εισέπραττε ξεκάθαρη άρνηση με παραπομπή στους κανόνες της αγοράς. Για κάποιον που πιστεύει σον δημοκρατικό καπιταλισμό η επιτυχία και το κέρδος είναι εξ ίσου αποδεκτή με την αποτυχία και την χρεοκοπία.
 

Η δραματική μείωση των δαπανών (μείωση φορέων, υπαλλήλων κλπ) θα είχε εξασφαλίσει προυπολογισμένους  πόρους για ένα ικανοποιητικό δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Καλές συντάξεις, ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές στην παιδεία, εξορθολογισμός στην υγεία θα κάλυπτε ήδη εκδηλωμένες κοινωνικές ανάγκες. Χωρίς εύνοιες βέβαια στα ρετιρέ των πάλαι ποτέ αμιγών δημοσίων επιχειρήσεων και ιδιόμορφων οργανισμών (λ.χ. λιμάνια) οι συνδικαλιστές των οποίων κραυγάζουν για συντήρηση εξοργιστικών  προνομίων μιλώντας δήθεν για «κοινωνική ευαισθησία». Με οικονομικά κουπόνια στα χέρια (ότι αναλογεί στον καθένα από τις σχετικές κρατικές δαπάνες), οι πολίτες θα μπορούσαν να διαλέξουν σχολείο, ανώτατη σχολή, γιατρό η νοσοκομείο. Σαν εργοδότες,- αφεντικά οι πολίτες θα απαιτούσαν καλές υπηρεσίες, επίπεδο και αποτελεσματικότητα. Σε αρνητική περίπτωση τυχόν απογοήτευσή τους θα οδηγούσε σε de facto απόσυρση πόρων από φορείς. Με συνέπειες βέβαια...
 

Και βέβαια, θα είχαμε μείωση φόρων σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ανοιχτό συνεχές ωράριο, ελαστικές εργασιακές σχέσεις (όχι όμως stage κλπ) με στόχο αύξηση της απασχόλησης και ιδιαίτερη έμφαση στον ανταγωνισμό (ακόμη και ομώνυμο ίσως Υπουργείο).
 

Αυτός θα ήταν ο νεοφιλελευθερισμός, που πολλοί αποστρέφονται. Αντίθετα εισπράξαμε τσαπατσουλιά, ανικανότητα, αδράνεια κι’ εκτεταμένη διαφθορά. Και πολλοί αγωνίζονται να εξασφαλίσουν πολιτικές για λίγο από τα ίδια.

Πλήρες Άρθρο »

Aναζητήσεις και …Σκουριές

Aναζητήσεις και …Σκουριές

 

Η ΝΔ αναζητά το ιδεολογικό της στίγμα. Αυτό που δεν είναι σίγουρο είναι αν υπάρχει ειλικρίνεια στην αναζήτηση αυτή. Πολλές φορές στο παρελθόν είχαν υπάρξει κινήσεις αποσαφήνισης του ιδεολογικού προφίλ του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δυστυχώς, η παράδοση δεν βοηθάει τέτοιες νεοδημοκρατικές κινήσεις. Η έγνοια των στελεχών αλλά και της βάσης της ΝΔ είναι σχεδόν πάντοτε επικεντρωμένη στην πολιτική πρακτική. Ουδέποτε τους απασχόλησε η αναζήτηση ιδεών και ιδεολογικών σημείων αναφοράς. Το ζήτημα δεν υπήρξε ποτέ η πολιτική αφετηρία των πρακτικών της επιλογών. Αλλά πολύ περισσότερο η νομιμοποίηση, με κάποιας μορφής σχήμα ιδεών, της ευχέρειας να εφαρμόζουν ελεύθερα οτιδήποτε επιθυμούν.

Το κρίσιμο κομμάτι στο πολύμορφο μωσαικό που συνθέτει τους πολιτικούς συσχετισμούς στη ΝΔ είναι η εμμονή στην αναφορά του «κοινωνικού». Στους κόλπους της ΝΔ εγκυμονεί ο τρόμος πως θα φανούν εχθροί του λαού. Η de facto αποδοχή των ενοχών που έχει ενσταλάξει επάνω τους η Αριστερά, για ορισμένες διώξεις αλλά και για πράξεις γενικότερου κοινωνικού αποκλεισμού των μετεμφυλιακών χρόνων, τους κάνει εξαιρετικά καχύποπτους απέναντι σε οτιδήποτε αντιστρατεύεται τον πολιτικό πολιτισμό της αντίπερα όχθης. Οι λέξεις «κοινωνία» και «κοινωνικό» εμφανίζονται σημασιολογικά, για ένα κόσμο ρηχότατου πολιτικού προβληματισμού, να σηματοδοτούν την αφοσίωσή σε φιλολαικά δήθεν προστάγματα.

Δεν είναι τυχαίο πως μοναχά πολιτικοί με προέλευση το παραδοσιακό κέντρο η ακόμα και την καθαρότερη αριστερά, που δεν κουβαλούν δηλ. τα ενοχοποιητικά συμπλέγματα της εποχής του εμφύλιου, τολμούν να αναμετρηθούν με τα σύμβολα και τα ιερά της απυρόβλητης ουσιαστικά αριστεράς. Ο Γιώργος Παπανδρέου υπήρξε ο μοναδικός στην Ελλάδα αρχηγός κόμματος που πρώτος τόλμησε να μιλήσει για τον καταστρεπτικό ελληνικό κρατισμό. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος δεν διστάζει να ρίχνεται με βουλημία πεινασμένου λύκου πάνω στα θέσφατα του ελληνικού κομμουνιστικού ιερατείου. Ποτέ στέλεχος της ΝΔ δεν τόλμησε κάν να κινηθεί με παρόμοια πολιτική ορμή η φρασεολογία. Αλλά και μέσα στην συντηρητική παράταξη μοναχά στα χρόνια του κεντρο γενούς Μητσοτάκη έγιναν κάποιες προσπάθειες ταυτοποίησης πολιτικά του χώρου πάνω σε φιλελεύθερους βηματισμούς.

Δεν είναι τυχαίο πως στη φάση της παλινόρθωσης του λεγόμενου Καραμανλισμού στο κόμμα, της αποκαθήλωσης δηλ. κάθε ενεργητικού πολιτικού προβληματισμού και της επαναφοράς της τακτικής εξορκισμού της Αριστεράς, στα χρόνια δηλ. του περίφημου Συνεδρίου της Χαλκιδικής, επελέγη η ειδική απαξιωτική αναφορά στον νεοφιλελευθερισμό. Μέχρι τότε η ΝΔ, προσδιοριζόταν ουσιαστικά μονοδιάστατα αρνητικά. Ηταν δηλ. αντι-κομμουνιστική. Από τότε έγινε και αντι-νεοφιλελεύθερη. Εύλογα κάποιοι από εμάς που δεν κουβαλούσαμε φορτία ενοχών απέναντι στην Αριστερά και που πιστεύαμε σε ένα κόμμα θετικών και ενεργητικών προσδιορισμών, αποχωρήσαμε. Για κάποιους άλλους, η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε ευκαιρία εμπέδωσης πολιτικής καθαρότητας. Ο σημερινός Δήμαρχος Θεσ/νίκης, περιχαρής, είχε τονίσει: «διώξαμε από την παράταξη και την ιδεολογία μας τα νεφελώματα και τις σκουριές».

Καλογυαλισμένη λοιπόν η ΝΔ και δίχως ιδεολογικά μιάσματα κέρδισε, μετά από χρόνια από τότε, την εμπιστοσύνη τελικά του εκλογικού σώματος. Όχι βέβαια λόγω της δύναμης των ιδεών της. Ούτε κι εξ’ αιτίας της σαφήνειας των πολιτικών της προτάσεων. Το Πασόκ απλά κατέρρευσε κάτω από το βάρος της αλαζονείας και της ροπής στην διαφθορά που η αίσθηση του ακατανίκητου προσέδωσε σε πολλά στελέχη του. Το πάθημα όμως αυτό δεν έγινε μάθημα σε κανένα. Δίχως ιδέες και μπούσουλα πολιτικής στρατηγικής η ΝΔ δεν άργησε να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Δίχως σκουριά αλλά με πολύ λάδι στα γρανάζια της κρατικής μηχανής έκανε ακόμη και τον δικό της κόσμο να την εγκαταλείψει. Αφού είχε πρώτα εξοργισθεί.

Θα αναζητήσει τώρα πράγματι ιδέες για την φυσιογνωμία της; Και θα αποτινάξει τον ψυχολογικό καταναγκασμό που της έχει επιβάλει η Αριστερά; Η εμπειρία δείχνει στην αντίθετη κατεύθυνση. Ελπίδα όμως πάντα υπάρχει…

Πλήρες Άρθρο »

MAKE OR BREAK

 

MAKE OR BREAK

 

 

(make or break something: to make something a success or a failure – να αποτελέσει κάτι αφετηρία επιτυχίας η καταστροφής)


Η κινητοποίηση των λιμενεργατών στον Πειραιά είναι ενδεχόμενο να αποτελέσει για την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου κόμβο εκκίνησης επιτυχιών η σημείο κάμψης και έναρξης τελεσίδικης πολιτικής φθοράς. Η βολεμένη συντεχνία του λιμανιού προκαλεί ουσιαστικά την ελληνική κοινωνία. Οι διαμαρτυρόμενοι εργαζόμενοι αντιδρούν στην ιδιωτικοποίηση (ουσιαστικά έχει αγορασθεί από κρατική εταιρία της Κίνας) μιας προβλήτας του λιμανιού. Τα εργασιακά τους δικαιώματα παραμένουν ανέγγιχτα. Ο,τι εισέπρατταν δηλ. θα συνεχίσουν να το παίρνουν. Εφ΄ όσον για ένα διάστημα, οι απασχολούμενοι στην προβλήτα θα εξακολουθήσουν να είναι υπάλληλοι του ΟΛΠ και θα διατίθενται στον ιδιωτικοποιημένο τομέα με υπεκμίσθωση. Αρα θα αμοίβονται κανονικά. Δεν θα εξασφαλίζουν όμως χαριστικές υπερωρίες. Δηλ. να πληρώνονται για εργασία που δεν κάνουν, να αποφασίζουν που και πότε θα δουλέψουν και αν θα δουλέψουν, να απολαμβάνουν υπερωριακές αμοιβές ενώ δεν υπάρχει αντικείμενο απασχόλησης.

Είναι αυτονόητο πως η ιδιωτικοποιημένη προβλήτα θα λειτουργεί ανταγωνιστικά με τις κρατικές. Το αποτέλεσμα θα είναι οι πανάκριβες και δύσκαμπτες προβλήτες του ΟΛΠ να χάνουν δουλειές και χρήματα και να γίνεται ολοφάνερη η αντιπαραγωγική λειτουργία και διαφθορά που επικρατεί στο εκεί διοικητικό και εργασιακό καθεστώς. Αυτή η προοπτική συνιστά εφιάλτη για όσους απομυζούν δίχως ιδιαίτερο κόπο τους φόρους των ελλήνων. Και αντιδρούν δυναμικά αδιαφορώντας για το διεθνές κύρος της χώρας, για την καταβύθιση μιάς ήδη προβληματικής αγοράς, για την αποτροπή κάθε ιδέας για ξένες επενδύσεις αλλά και τον δυναμιτισμό των σχέσεών μας με μιά μεγάλη διεθνή δύναμη. Αν αναλογισθεί κανείς τι θα συνέβαινε αν στην θέση της Κίνας ήσαν οι ΗΠΑ η κάποια άλλη μεγάλη δυτική οικονομική δύναμη, εύκολα γίνεται κατανοητή η κατάρρευση του οικονομικού προφίλ της χώρας.

Για την κυβέρνηση το δίλημμα δεν είναι εύκολο. Από την μιά μεριά βρίσκεται η προεκλογική της δέσμευση για επαναδιαπραγμάτευση. Μιά επιλογή που οι Κινέζοι με ενδιαφέρον θα έβλεπαν. Μια και οι χρηματικές καταβολές στις οποίες είναι συμβατικά δεσμευμένοι είχαν συμφωνηθεί πριν από την διεθνή οικονομική κρίση. Οπότε και η προσδοκία φορτίων στο λιμάνι ήταν πολύ μεγαλύτερη από τη σημερινή. Εφ’ όσον λοιπόν κληθούν να διαπραγματευθούν και πάλι θα απαιτήσουν μείωση των καταβολών αυτών. Σαν συνέπεια η κίνηση αυτή θα λειτουργήσει υπέρ των Κινέζων επενδυτών πάρα προς όφελος των ελληνικών οικονομικών συμφερόντων.


Υπάρχει όμως κι ένα ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα που ακουμπάει την ουσία των συνδικαλιστικών δραστηριοτήτων. Στην Ελλάδα έχει καλλιεργηθεί η αντίληψη πως οι συνδικαλιστές, στα πλαίσια της δράσης τους, παρεμβαίνουν στα της διοίκησης της επιχείρησης – ιδιαίτερα αν είναι δημόσια - και προβάλλουν απαιτήσεις ουσιαστικής συνδιοίκησης. Αυτή η ελαττωματική νοοτροπία προκαλεί σοβαρότατα προβλήματα. Οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα να εγείρουν ζητήματα σχετιζόμενα με τις συνθήκες της δουλειάς τους και με το ύψος των αμοιβών τους. Ουδείς τους έχει ορίσει μάνατζερς και επιτελικούς σχεδιαστές των κινήσεων του οργανισμού στον οποίο εργάζονται. Εκτός αν υπάρχει σχετικός όρος στο συμβόλαιό τους και μας διαφεύγει.

Από τα πράγματα λοιπόν δεν είναι δυνατόν οι εργαζόμενοι να απεργούν επειδή ο εργοδότης τους λ.χ. δεν πληρώνει πολλούς φόρους. Εξ’ ίσου ακατανόητο είναι τα συνδικάτα να αντιδρούν σε επενδυτικές συμφωνίες η σε διάφορες επιχειρηματικές συμφωνίες του οργανισμού στον οποίο απασχολούνται – εκτός βέβαια αν θίγονται τα εργασιακά τους δικαιώματα. Τα νόμιμα βέβαια. Κι όχι τα σκοτεινά κι’ ανομολόγητα....

Η ουσία σήμερα είναι πως η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου παίζει την γενικότερη εικόνα και το ειδικό της κύρος στην διένεξη με τους εργάτες του ΟΛΠ. Η κοινωνία είναι έτοιμη να στρέψει στα νώτα στις κηλίδες συνδικαλιστικής διαφθοράς και αυθαιρεσίας που λυμαίνονται την χώρα. Ενα νεύμα ενθάρρυνσης περιμένει από την κυβέρνηση για να συσπειρωθεί και να απαλλαγεί από όλους αυτούς μιά και καλή. Για να δώσει το νεύμα αυτό όμως η κυβέρνηση θα αναγκασθεί να ματώσει. Να συγκρουσθεί μαζί τους και να μην υποχωρήσει. Σε αντίθετη περίπτωση θα αρχίσει ο δρόμος της απογοήτευσης και της κάμψης. Και γι’ αυτή την εξέλιξη ένα απλό νεύμα χρειάζεται από την κυβέρνηση. Που να συνδυάζεται με συνθηκολόγηση και υποταγή απέναντι στις πιέσεις των συντεχνιών. Γιατί μετά το λιμάνι θα ακολουθήσουν και άλλοι. Κι ο κατήφορος θα είναι ασυγκράτητος.

Η απεργία του ΟΛΠ λοιπόν θα καθιερώσει η θα σπάσει την κυβέρνηση. Αποτελεί το ουσιαστικό τέστ δοκιμασίας για τα όνειρα και τους στόχους του νέου Πρωθυπουργού.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΚΙ' ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΕ ΑΦΑΣΙΑ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΚΙ' ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΕ ΑΦΑΣΙΑ

 

Θα συνειδητοποιήσουν ποτέ τα στελέχη της ΝΔ πως δίχως ουσιαστική θεώρηση του κόσμου γύρω τους και της προοπτικής για το μέλλον δεν θα πλησιάσουν, αλλά ούτε και θα χρειασθεί για τον τόπο να το κάνουν, την εξουσία; Αποτυχημένοι διαχειριστές με πατέντα πλέον, με πολύ ύφος αλλά δίχως καθόλου ουσία, δεν θα τους έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Μάτωσα για χρόνια σ' αυτό το κόμμα επιμένοντας στην ανάγκη να απαλλαγούμε από τον μεσσιανισμό της Καραμανλικής κληρονομιάς του 'γνωρίζουμε το καλό του λαού' και να αποκτήσουμε θέσεις, ιδέες και πολιτική πλατφόρμα. Η φωνή μου χτυπούσε σε ώτα κουφών. Κι όταν είχα αποδείξει κερδίζοντας τον Δήμο του Πειραιά πως με μιά δέσμη ιδέων μπορείς να κάνεις τα πάντα. Τώρα τους έπιασε ο πόνος για την λαική στήριξη. Τόσα χρόνια που το φώναζα σφύριζαν όλοι αδιάφορα. Δίχως καινοτομία, ανατρεπτικές ιδέες και νέες προτάσεις, και με μιά κυβέρνηση που δεν θα χειάζεται να κάνει παρά τα συνετά και τα αναγκαία, το κόμμα της ΝΔ θα έρχεται στη μνήμη πλέον μοναχά μέσα από τις σελίδες της νεώτερης ιστορίας.

 

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ

Κοντεύει άνοστο ανέκδοτο η συζήτηση για το ιδεολογικό στίγμα της ΝΔ. Μα ποιό ακριβώς στίγμα είχε και το έχασε; Ο ευρών πάντως αμοιφθήσεται. Οσο για τους επίδοξους νέους αρχηγούς, και παλαιούς Προέδρους θνησιγενών παλαιότερων κομμάτων, η αναζήτηση της ιδεολογικής τους ταυτότητας δεν είναι δύσκολο πράγμα. Εντοπίζετε το ιδεολογικό προφίλ των προηγούμενών τους κομμάτων, τα προσθέτετε και διαιρείται δια του δύο. Το αποτέλεσμα, είναι το πολιτικό στίγμα της ΝΔ του αύριο υπό την ηγεσία τους. Καλά ξεμπερδέματα...

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΙΔΙΑ;

Πότε θα καταλάβουν στην χώρα αυτή κυβερνώντες και κυβερνώμενοι πως οι φόροι των φορολογουμένων δεν είναι περιουσιακό στοιχείο στα χερια των υπουργών για να διατίθενται κατά το δοκούν. Η κυβερνητική απόφαση να πληρώσει το δημόσιο τις αποζημιώσεις των ναυτικών που έχασαν τις δουλειές τους λόγω χρεωκοπίας εφοπλιστικής εταιρίας, φέρνει στο νού επιστροφή στο παρελθόν. Στην εποχή δηλ. της κρατικής αυθαιρεσίας και του ασύδοτου δανεισμού. Τι φταίει ο μέσος φορολογούμενος για τις ατυχίες κάποιων στις επαγγελματικές τους προσπάθειες; Το κρατος αλληλεγγύης οφείλει να βρίσκεται δίπλα στον κόσμο σε ζητήματα υγείας, πρόνειας, εξασφάλισης ίσων συνθηκών απασχόλησης και ίσων ευκαιριών. Οχι όμως και αποζημίωσης για ατυχίες στην οικονομική τους δραστηριότητα. Γιατι δεν αποζημιώνονται οι έμποροι που πτωχεύουν, οι δικηγόροι που δεν έχουν δουλειές, οι εργάτες που διώχνονται από εργοστάσια και μεταλλεία και τόσοι άλλοι; Τα φορολογικά έσοδα έχουν συγκεκριμένη αποστολή. Είναι κατά κύριο λόγο προορισμένα να διευκολύνουν την λειτουργία του κράτους και να χρησιμοποιούνται για κοινωνική προστασία και για υποδομές ανάπτυξης. Δεν έχουν στοχο την παρέμβαση στους μηχανισμούς της αγοράς και την επιλεκτική ανάμιξη στις τύχες της όποιας επιχείρησης.

 

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ

Η κυβέρνηση οφείλει να κινηθεί. Και να αντιμετωπίσει τις βολεμένες συνδικαλιστικές συντεχνίες που απειλούν να τινάξουν, αν δεν το έχουν ήδη κάνει, την ελληνική κοινωνία και οικονομία στον αέρα. Η ηγεσία των λιμενεργατών απαιτεί να ακυρωθεί διακρατική ελληνική συμφωνία και να μην εφαρμοσθεί νόμος του κράτους επειδή θίγονται απροσδιόριστα ειδικά συμφέροντα. Η συμφωνία με τους Κινέζους κατοχυρώνει τα δακαιώματα των εργατών, την δου΄λειά τους και τις αμοιβές τους. Δεν κατοχυρώνει βέβαια την ιδιότυπη 'συνδιοίκηση' και τον ιδιόμορφο τρόπο ελέγχου από κάποιους των προβλητών. Και πνίγεται η αγορά. Και βαθαίνει η κρίση στην οικονομία. Η κυβέρνηση οφείλει να αποφασίσει και να λάβει μέτρα.

 

ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ SIEMENS

Ο μοναδικός τρόπος να ξεβρωμίσει η δημόσια ζωή της χώρας από την δυσωδία του σκανδάλου της Siemens - ιδιαίτερα μετά την ουσιαστική απαλλαγή η προστασία του Μιχ. Χριστοφοράκου από την Γερμανική δικαιοσύνη - είναι ο αποκλεισμός της εταιρίας αυτής από κάθε δουλειά με το ελληνικό δημόσιο. Αν δεν κατονομάσει τους έλληνες πολιτικούς παραλήπτες 'δώρων', προκειμένου να προτιμηθεί η εταιρία αυτή σε δημόσια έργα και κρατικές προμήθειες. Η κυβέρνηση οφείλει απέναντι στον πελαγωμένο ελληνικό λαό να αποκαταστήσει το κύρος του πολιτικού κόσμου. Και τα υπόλοιπα κόμματα - ΟΛΑ τα κόμματα - πρέπει να στηρίξουν την σχετική πρωτοβουλία. Νομικό κώλυμα δεν υπάρχει. Η Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να μην τολμήσει να κάνει αυτό που έχει κάνει ακόμη και η Νιγηρία!! Διαφορετικά, ο βόρβορος θα μας πνίξει. Και η πολιτική σκηνή θα μεταβληθεί σε σκιά. Ο κόσμος θα πιστέψει πως όλοι πλέον 'τα παίρνουν'...

Πλήρες Άρθρο »

ΣΧΟΛΙΑ

 

 ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ

Είναι αστεία τα επιχειρήματα με τα οποία προσπαθούν κάποιοι να ανακαλύψουν υπεύθυνους της εκλογικής συντριβής της ΝΔ. Η άποψη πως υπεύθυνοι υπήρξαν οι άνθρωποι που εισηγήθηκσν πρόωρες εκλογές είναι εξωφρενική. Περαν του ότι η εισήγηση δεν ήταν λαθεμένη, λχ. ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε σύντομα διαλυθεί προσθέτοντας άλλο ένα 4% περίπου στην δύναμη του Πασόκ, ο Πρωθυπουργός δεν ήταν μειωμένου καταλογισμού βρέφος μη δυνάμενο να αποφασίσει για τις κινήσεις του! Ο ίδιος μόνος του φαντάζομαι αξιολογούσε την εκάστοτε κατάσταση και έπαιρνε τις παοφάσεις. Ο κ. Σουφλιάς η ο κ. Λούλης δεν έπαιρναν τις τελικές αποφάσεις. Ο Πρωθυπουργός τις έπαιρνε. Και είναι τουλάχιστομν κωμικό το επιχείρημα κάποιων πως η ΝΔ είχε χάσει το ιδεολογικό της στίγμα. Πότε ακριβώς το είχε, για να το χάσει τελευταία; Ποιό ήταν ακριβώς το ιδεολογικό προφίλ του κ. Καραμανλή, με βάση το οποίο και τον εξέλεξαν το 1997 αρχηγό της ΝΔ;

 

ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ


Παραξενεύομαι που επιμένουν κάποιοι να χαρακτηρίζουν την παλαιοδεξιά κρατικοπαρεμβατική πολιτική της κυβέρνησης σαν νεοφιλελεύθερη.  Εκτός πιά κι’ αν ότι δεν μας αρέσει η αποτυγχάνει είναι για κάποιους νεοφιλελεύθερο. Αυτό όμως θυμίζει έντονα τον παλαιομοδίτικο μυωπικό αντι-κομμουνισμό. Ο,τι  δηλ. μη αρεστό στη δεξιά, κομμουνιστικό. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να είναι μια κυβέρνηση νεοφιλελεύθερη όταν επί των ημερών της ιδρύθηκαν 695 περίπου  καινούργιοι κρατικοί φορείς, αυξήθηκε η γραφειοκρατία, κάθε λίγο και λιγάκι έμπαιναν νέοι φόροι  ενώ το δημόσιο χρέος τράβηξε εντυπωσιακά την ανηφόρα. Αν πάλι ο χαρακτηρισμός του νεοφιλελευθερισμού οφείλεται σε κάποιες διστακτικές κινήσεις προς την σωστή κατεύθυνση (κάποιες, ετεροχρονισμένες βέβαια,  αποκρατικοποιήσεις και μικρές περικοπές στην φορολογία των επιχειρήσεων) εξ’ ίσου θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και σοσιαλιστική με την αύξηση του ΕΚΑΣ, τις παροχές στους αγρότες, την αύξηση του δανεισμού  και την διόγκωση του δημόσιου τομέα.

 

 'Γερμανική «νάρκη» στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά'

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί στην Ελλάδα δεν εφαρμόζεται η κοινή λογική. Παραγγέλθηκαν υποβρύχια στην Γερμανική εταιρία, που στην συνέχεια αγόρασε τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, με δέσμευση κάποια από αυτά να κατασκευασθούν στην Ελλάδα. Και δόθηκαν, κακώς - και δεν ζητήθηκαν ποτέ ευθύνες, και μεγάλες προκαταβολές. Οι Γερμανοί απέτυχαν στην κατασκευή αυτή. Το ένα υποβρύχιο που τελικά κατασκεύασαν γέρνει (!) και αργεί να αναδυθέι. Λογικότατα το Υπ. Αμύνης  αρνείται να το παραλάβει. Κι' αντί ο πελάτης, δηλ. το ελληνικό κράτος, να καταγγείλει την σύμβαση και να ζητήσει αποζημιώσεις ...εκβιάζεται από τους Γερμανούς!! Που απαιτούν τα υπόλοιπα χρήματα, δίχως να έχουν κάνει έργο, και κλείνουν το Ναυπηγείο. Ετσι, ανέξοδα, και διχως το παραμικρό κόστος. Και τα χρήματα που πλήρωσε η Ελλάδα; Και το ελλαττωματικό προιόν; Που πιθανότατα, αν ευρέως κοινοποιηθεί, αμαυρώνει το επιχειρηματικό κύρος της Γερμανικής εταιρίας διεθνώς; Αντ' αυτών, το επίμαχο ζήτημα είναι οι εργαζόμενοι. Και οι Γερμανοί κάνουν παιχνίδι!! Ενώ όλοι εμείς συνεχίζουμε να πληρώνουμε φόρους...


ΤΙ ΓΙΝΕΤAΙ ΜΕ ΤΗΝ SIEMENS;

Γιατί ξεχάστηκε η Siemens; Ούτε μία αναφορά στο ονοματάκι της εταιρίας που έχει εμφανώς παραδεχθεί πως έχει χρηματίσει πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα. Κανένας δεν την φέρνει στο πολιτικό προσκήνιο. Ούτε τους ντόπιους συνεργάτες της. Που σχημάτισαν κολοσσιαίες περιουσίες απομυζώντας ελληνικές δημόσιες επιχειρήσεις και το κεντρικό ελληνικό κράτος. Γιατί ουδείς σκέφτεται και δεν προτείνει το προφανές; Που εφαρμόσθηκε ακόμη και στην Νιγηρία. Καμία δημόσια δουλειά δεν θα έπρεπε να παίρνει η εταιρία αυτή στην Ελλάδα, αν δεν αποκαλύψει τα ονόματα των ενόχων. Για να μάθουμε ποιοί έκλεψαν τα χρήματά μας.

Γιατί όμως όλοι σιωπούν; Και, τελικά, γιατί να πληρώνουμε φόρους;

 

   ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΕΧΟΝΤΕΣ Η ΚΑΙ ΟΙ ΩΦΕΛΟΥΜΕΝΟΙ;

Μοναχά στην Ελλάδα κυριαρχεί η αντίληψη πως πάντα τα σπασμένα θα πρέπει να τα πληρώσουν οι 'έχοντες' ανεξάρτητα αν μετείχαν στο πλιάτσικο του δημόσιου τομέα η όχι. Το κράτος για δεκαετίες δανείζεται. Για να κάνει παροχές και να εξαγοράσει ψήφους. Και καλούνται μόνιμα εκείνοι που δεν μετέχουν στο φαγοπότι και που δεν απολαμβάνουν καμία παροχή να πληρώσουν τα σπασμένα. Σε άλλες χώρες πληρώνουν πραγματικά οι έχοντες. Αλλά στον δημόσιο τομέα δεν γίνεται πάρτυ. Ολοι απολαμβάνουν κάτι από το λεγόμενο δημόσιο. Σε επίπεδο υπηρεσιών τουλάχιστον. Γι' αυτό και είναι εκεί μικρή η φοροδιαφυγή. Κι όχι επειδή τα συστήματα είναι διαφορετικά. Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτών. Εκείνοι που πληρώνουν φόρους. Κι' εκείνοι που εξασφαλίιουν σοβαρές προσόδους απ΄αυτούς. Οι πρώτοι προσπαθούν να τους αποφύγουν. Οι δεύτεροι φωνάζουν για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Αν οι πολίτες δεν πεισθούν πως οι φόροι τους πιάνουν τόπο και πως κάτι κερδίζουν κι αυτοί, η φοροδιαφυγή δύσκολα θα καταπολεμηθεί.

Πλήρες Άρθρο »

ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΣΤΗ Ν.Δ.

Η ΝΔ λοιπόν πρόκειται να εκλέξει καινούργιο αρχηγό. Δεν είναι κάτι νέο αυτό για μια παράταξη που μόνιμα ψάχνει για τις εύκολες λύσεις. Οποτε βυθίζεται στις κάλπες οπαδοί και στελέχη αναζητούν την διάσωση στο πρόσωπο του καινούργιου ηγέτη. Δίχως αξιολόγηση σε βάθος και χωρίς κουβέντα, και πολιτική ζύμωση. Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντοτε ζημιογόνο. Διότι πολιτική δίχως συζήτηση, ανάλυση και κονταροχτύπημα δεν είναι πολιτική. Είναι χειρισμοί εξασφάλισης βολέματος και πρόσκαιρης αισιοδοξίας. Η τραγική κατάληξη της κυβέρνησης Καραμανλή έδειξε ακριβώς αυτό. Παρά τις κραυγές κάποιων για νεοφιλελεύθερες και κεντρώες δήθεν πολιτικές η παράταξη κύλισε στον βόρβορο της πολιτικής απαξίωσης γιατί δεν είχε ακριβώς προσανατολισμό.

Στηρίγματά της υπήρξαν δύο απόλυτα νεφελώματα. Ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός και ο μεσαίος χώρος. Ο πρώτος, με την ερμηνεία που του δίνουν τα περισσότερα στελέχη της ΝΔ δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Ηταν ένα εφεύρημα του Κ. Καραμανλή για να διευκολύνεται να εφαρμόζει όποια πολιτική του άρεσε δίχως να κατηγορείται για ιδεολογικό επαρχιωτισμό και έλλειψη ταυτότητας. Δίχως τον Κ. Καραμανλή ο ρ.φ. κατέληξε γράμμα κενό. Και η επίκλησή από ορισμένους επιγόνους του φάνταζε με ανέκδοτο. Μιλούσαν για κάτι που δεν υπήρχε και που ούτε κι αυτοί καταλάβαιναν. Ηταν σαν να προσπαθούσαν να φτιάξουν ψαρόσουπα δίχως …ψάρια!!

Οσον αφορά τον μεσαίο χώρο η σύγχυση υπήρξε ακόμη μεγαλύτερη. Στην λεγόμενη κεντροδεξιά στην Ελλάδα επιμένουν να αγνοούν μια δραματική πραγματικότητα. Οι μετεμφυλιακές ενοχές που ενστάλαξαν επάνω της οι ρεβανσιστικές δυνάμεις της Αριστεράς για τις άδικες εν πολλοίς διώξεις της εποχής εκείνης την έχουν εξορίσει σε ιδεολογική έρημο. Και στελέχη και οπαδοί της συχνά φέρονται σαν να ντρέπονται που δεν είναι αριστεροί. Η καταξίωση των απόψεων της αριστεράς είναι σχεδόν καθολική. Ουδείς τολμά να αμφισβητήσει την ορθότητα των ιδεών της. Σαν αποτέλεσμα οι αντίπαλοί της επικεντρώνονται στην πράξη. Αισθάνονται πως μοναχά εκεί μπορούν να διεκδικήσουν κάποια ανωτερότητα. Όταν λοιπόν η κεντροδεξιά αποδειχθεί κακός διαχειριστής, η κατάρρευση είναι ολοσχερής. Ετσι έγινε το 1993, έτσι έγινε και τώρα.

Τότε, κορυφαία στελέχη του χώρου αμφισβητούσαν κρίσιμες επιλογές της τότε κυβέρνησης. Με επιχειρηματολογία μάλιστα της απέναντι πλευράς. Σε συμμαχία με μηχανισμούς του εργολαβικού/εκδοτικού παρασκηνίου βάφτισαν - εκείνοι πρώτοι, και πριν από την αριστερά – τις φιλελεύθερες επιλογές ασύδοτες και δίχως δήθεν κοινωνική ευαισθησία. Τώρα βρέθηκαν στην παγίδα που από τότε είχαν οι ίδιοι στήσει. Δίχως ιδεολογικό έρμα και με τον τρόμο της αριστερής αποδοκιμασίας έμειναν δίχως ραχοκοκαλιά και πολιτικούς στόχους. Ονόμασαν «μεσαίο χώρο» ότι αγκάλιαζε τις πολιτικές ευαισθησίες της αριστεράς (μέχρι και σε τελετές στα Μακρονήσια βρέθηκαν εξαίροντας τον συμβολικό ρόλο του Χ. Φλωράκη!!) και ..ξέχασαν να κυβερνήσουν. Σαν κάκιστοι κι’ ερασιτέχνες διαχειριστές που αποδείχθηκε πως ήσαν, σύντομα έχασαν και το υποτιθέμενο συγκριτικό πλεονέκτημα που διέθεταν στον τομέα της πρακτικής πολιτικής. Μην τολμώντας να πάρουν αποφάσεις, το μόνο που έμενε ήταν η άλωση του κράτους. Και η κατεξευτελιστική συντριβή.

Τώρα ο αγώνας είναι ανηφορικός. Και εξαιρετικά δύσκολος. Η παρουσία του ΛΑΟΣ και οι ευφυείς χειρισμοί του αρχηγού του, από την μία πλευρά, και οι θεαματικές πρώτες κινήσεις του κ. Παπανδρέου από την άλλη κινδυνεύουν να αποψιλώσουν την ΝΔ από κοινωνικά στηρίγματα και πολιτικές αναφορές. Οι οπαδοί της λεγόμενης λαικής δεξιάς, μιάς εκλαικευμένης δηλ. παλαιοσυντηρητικής τιποτολογίας με προμετωπίδα την οσφυοκαμψία στην πολιτική ανωτερότητα της αριστερής ιδεολογίας, θα την σπρώχνουν αναγκαστικά προς την πλευρά του κ. Καρατζαφέρη. Ενώ το νέο Πασόκ, από την άλλη, (μη έχοντας σοβαρό πρόβλημα στα αριστερά του) θα κάνει κτήμα του την μία μετά την άλλη τις μεταρρυθμιστικές, φιλελεύθερες και μοντέρνες επιλογές της εποχής. Η αντιμετώπιση της κρατικής αυθαιρεσίας μέσω της ηλεκτρονικής διαφάνειας (από τις πρώτες εξαγγελίες του κ. Παπανδρέου) λ.χ αποτελούν τον βασικό μοχλό πολιτικής του Βρετανικού συντηρητικού κόμματος και της έγκυρης δεξαμενής σκέψης Demos του Λονδίνου!!

Ο ένας λοιπόν θα σπρώχνει από τα δεξιά και ο άλλος θα πιέζει εκσυγχρονιστικά και συντηρητικότερα από το κέντρο. Προς τα πού θα κινηθεί η ΝΔ; Και με τι είδους πολιτικό οπλοστάσιο; Είναι φανερό πως οι διακπληκτιζόμενοι στις τηλεοράσεις βουλευτές και στελέχη της έχουν πλήρη άγνοια κινδύνου. Γι αυτό κι’ ακούγονται και απίστευτες υποψηφιότητες για την αρχηγεία. Οι επιλογές του πολιτικού τους προσανατολισμού είναι το πρώτο πρόβλημα. Η επιλογή της ηγεσίας έρχεται μετά.


Σημ 1

ΝΑ ...ΕΚΛΕΞΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ!!

Είναι ντροπιαστικά αυτά που συμβαίνουν στην ΝΔ. Βουλευτές βγαίνουν στα κανάλια και τσακώνονται σαν γυναικούλες συνοικιακού κομμωτηρίου. Eνώ σαν υποψήφιος αρχηγός δήλωσε και ο ...Ψωμιάδης. Η παράταξη του Κων Καραμανλή δύσκολα θα μπορούσε να φαντασθεί κάποιος πως θα έφτανε ποτέ στο σημείο αυτό. Αλλά και κάποιες από τις υπόλοιπες υποψηφιότητες δεν έχουν μεγαλύτερη σοβαρότητα. Οταν επιδιώκεις να γίνεις αρχηγός κόμματος θα πρέπει να έχεις αποδειγμενα ηγετικές ικανότητες. Οταν έχεις ήδη υπάρξει αρχηγός κόμματος με κατάληξη τον τελικό καταποντισμό και την διάλυσή του, πως άραγε φιλοδοξείς να βγάλεις τώρα την ΝΔ από τα αδιέξοδά της; Στην περίπτωση αυτή καλύτερη επιλογή θα ήταν ο ...Καρατζαφέρης!! Τουλάχιστον αυτός σαν αρχηγός κόμματος είχε επιτυχία. Εξ άλλου οι δύο πρώην 'αρχηγοί' ανήκουν μάλλον στην γενιά του Μιλτ. Εβερτ. Αυτόν θα έπρεπε να επιχειρήσουν να διαδεχθούν. Τους πρόλαβε όμως ο Καραμανλής. Επιστροφή σ' αυτούς σημαίνει μάλλον πολιτική και χρονική παλινδρόμηση. Kαλό για την παράταξη αλλά και για τον τόπο θα είναι να αρχίσουν να σοβαρεύονται.

Σημ 2

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ

Είναι αστεία τα επιχειρήματα με τα οποία προσπαθούν κάποιοι να ανακαλύψουν υπεύθυνους της εκλογικής συντριβής της ΝΔ. Η άποψη πως υπεύθυνοι υπήρξαν οι άνθρωποι που εισηγήθηκσν πρόωρες εκλογές είναι εξωφρενική. Περαν του ότι η εισήγηση δεν ήταν λαθεμένη, λχ. ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε σύντομα διαλυθεί προσθέτοντας άλλο ένα 4% περίπου στην δύναμη του Πασόκ, ο Πρωθυπουργός δεν ήταν μειωμένου καταλογισμού βρέφος μη δυνάμενο να αποφασίσει για τις κινήσεις του! Ο ίδιος μόνος του φαντάζομαι αξιολογούσε την εκάστοτε κατάσταση και έπαιρνε τις παοφάσεις. Ο κ. Σουφλιάς η ο κ. Λούλης δεν έπαιρναν τις τελικές αποφάσεις. Ο Πρωθυπουργός τις έπαιρνε. Και είναι τουλάχιστομν κωμικό το επιχείρημα κάποιων πως η ΝΔ είχε χάσει το ιδεολογικό της στίγμα. Πότε ακριβώς το είχε, για να το χάσει τελευταία; Ποιό ήταν ακριβώς το ιδεολογικό προφίλ του κ. Καραμανλή, με βάση το οποίο και τον εξέλεξαν το 1997 αρχηγό της ΝΔ

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ

Κάθε καινούργιο ξεκίνημα προσφέρει ελπίδες. Και η νίκη του Πασόκ στις τελευταίες εκλογές δίνει την δυνατότητα στον κάθε έλληνα να ελπίζει για το καλύτερο. Δίχως βέβαια να τρέφει αυταπάτες και να περιμένει θαύματα. Το πρώτο και το πιο απλό που αναμένει είναι το τέλος του κυβερνητικού ερασιτεχνισμού που χαρακτήριζε του μαθητευόμενους μάγους του μηχανισμού της ΝΔ. Λιγότερα λόγια, ελάχιστες γκάφες, μελετημένες πολιτικές και εφικτούς στόχους. Η επιτυχία στον τομέα αυτό δεν θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη για την νέα κυβέρνηση. Με την προυπόθεση πως το Πρωθυπουργικό γραφείο θα παρακολουθεί από κοντά τις επιδόσεις των Υπουργών και των στελεχών του του κρατικού μηχανισμού. Μια δραστηριότητα δηλ. που είναι πλέον φανερό πως προξενούσε ναυτία στον κ. Καραμανλή. Αλλά και που ο κ. Σημίτης είχε υποβαθμίσει, εστιάζοντας σε ορισμένους κυβερνητικούς στόχους κι’ αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα.

Πέρα όμως από την διαχείριση της καθημερινότητας, από μόνη της βέβαια ιδιαίτερης σημασίας για την ελληνική κοινωνία, οι συνθήκες των ημερών επιβάλλουν οριοθέτηση στόχων και καθορισμό προσανατολισμών. Για χρόνια η Ελλάδα βυθισμένη στο λήθαργο του δανεισμού κολυμπούσε στα νερά της αυξανόμενη ευημερίας δίχως συνείδηση των προβλημάτων που συσσωρεύονταν. Αυτή η κατάσταση ανεξέλεγκτης νιρβάνα δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί παραπέρα. Παρά τις γκρίνιες που συνεχώς ακούγονται για δυστυχισμένο και δοκιμαζόμενο λαό η αλήθεια είναι πως το ελληνικό βιοτικό επίπεδο, ιδιαίτερα μετά την ένταξη της χώρας στην ευρωπαική ένωση, έχει ανεβεί θεαματικά. Δυστυχώς, δίχως ο κόσμος της εργασίας και των επιχειρήσεων να έχει συμβάλει, μέσω αύξησης της παραγωγικότητας η προώθησης καινοτομιών, στην βελτίωση αυτή.

Η πρόοδος υπήρξε καταφανέστατα προιόν δανεισμού η επιδοτήσεων. Οι απηρχαιωμένες δομές λοιπόν της οικονομίας έμειναν σχεδόν τελείως ανέπαφες. Περιουσίες συνέχισαν να σχηματίζονται από κρατικές εργολαβίες και προμήθειες, κυκλώματα διαφθοράς εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται νομικά παραθυράκια και δημόσιες λειτουργίες και ο δημόσιος τομές συνέχισε να διογκώνεται παίζοντας ρόλο μεσίτη στην εξασφάλιση εργασιακής ασφάλειας και στην διανομή επιχειρηματικών ευκαιριών. Το σχετικό πάρτυ όμως τελειώνει. Και η ωμη πραγματικότητα θα κάνει αισθητή την ελάχιστα ελκυστική της παρουσία.

Οι κοινοτικές επιδοτήσεις έχουν πλέον φθάσει στο τέλος της διαδρομής. Ο δε εξωτερικός δανεισμός δεν είναι πλέον ευχερής. Και λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Που στον τομέα αυτόν κυρίως έχει χτυπήσει την Ελλάδα. Όλα τα υπόλοιπα οικονομικά αδιέξοδα είναι εσωγενή. Προέρχονται από τους άρρωστους μηχανισμούς δηλ. της ελληνικής οικονομίας. Εδώ ακριβώς η νέα κυβέρνηση οφείλει να δώσει το πολιτικό της στίγμα. Ενας καινούργιος πολιτικός προσανατολισμός είναι περισσότερο από απαραίτητος. Υπάρχουν ερωτήματα που χρειάζονται απαντήσεις. Ώστε να προκύψει η ταυτότητα των επικείμενων χειρισμών της κυβέρνησης. Με αφετηρία τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κ. Παπανδρέου θα διακινδύνευα κάποιες σκέψεις.

Ο εκφρασμένος αντι-κρατισμός του νέου πρωθυπουργού οφείλει να εκδηλωθεί στην επιλογή του μοχλού για την έξοδο της χώρας από τα οικονομικά αδιέξοδα. Η επιλογή της επεκτατικής πολιτικής με τις μεγάλες δημόσιες δαπάνες που φάνηκε να υιοθετούν προεκλογικά κάποιοι από τους συνεργάτες του δεν δείχνει να είναι αποτελεσματική. Το μοντέλο Ομπαμα του kick start την οικονομία δεν αποδίδει. Η ανεργία στις ΗΠΑ μεγαλώνει ενώ η πρόσκαιρη άνοδος του χρηματιστηρίου, σύμφωνα με τους Financial Times, αποτελεί μεγάλη φούσκα. Στην Βρετανία η κατάσταση είναι χειρότερη. Η κρατική παρέμβαση μεγάλωσε τα ελλείμματα δίχως το παραμικρό θετικό αποτέλεσμα. Στην Ελλάδα υπάρχει και το πρόσθετο πρόβλημα του διογκωμένου δημόσιου χρέους. Επεκτατισμός θα σημάνει βηματισμό στο χείλος του γκρεμού.

Κατάργηση παρεμβάσεων, γραφειοκρατικών αγκυλώσεων και το υπεσχημένο σε τελευταία ανάλυση σταθερό φορολογικό καθεστώς θα είναι η λύση. Εμπιστοσύνη επι τέλους στις ρυθμίσεις της αγοράς. Ο κ. Παπανδρέου δεν δεσμεύθηκε για το ύψος του ενιαίου φορολογικού συντελεστή. Παρά τις κινδυνολογίες της ΝΔ, δικαιολογημένες ίσως λόγω εκλογικού πυρετού, τίποτα δεν αποκλείει να είναι και αισθητά χαμηλός! Αυτός θα είναι πραγματικός μοχλός επανεκκίνησης της οικονομίας. Και θα δώσει κι’ ένα ιδιαίτερο πολιτικό στίγμα στην κυβέρνηση. Απαξίωσης του κρατισμού. Και αναδιανομής του εισοδήματος. Με βάση την θεαματική αύξηση της φορολογικής βάσης. Και την διόγκωση του γενικού τζίρου της οικονομίας.

Πλήρες Άρθρο »

Ρέκβιεμ για μια παράταξη που κλυδωνίζεται

Ο θρίαμβος του Γιώργου Παπανδρέου δεν οφείλεται τόσο στις νεωτεριστικές και εμπνευσμένες, κατά κάποιους αναλυτές, θέσεις και προτάσεις του. Αλλά κυρίως αποτελούν συνεπακόλουθο των αδεξιοτήτων και της αδράνειας της κυβέρνησης της ΝΔ. Οπως εξ’ άλλου έχει αναφέρει ο διάσημος παλιός πολιτειολόγος Paul Lazarsfeld τις εκλογές σπανίως τις κερδίζουν οι αντιπολιτεύσεις. Τις χάνουν συνήθως οι κυβερνήσεις. Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης της ΝΔ βρίσκεται στο ότι η αποτυχία της δεν βρίσκεται κυρίως στις πολιτικές της. Αλλά στην απόσταση που κράτησε από τα προβλήματα της κοινωνίας και στον απίστευτο ερασιτεχνισμό των περισσότερών της στελεχών.

Με την μεγαλύτερη ίσως ευκαιρία δημιουργικών μεταβολών της μεταπολίτευσης στα χέρια της η παράταξη της οποίας ηγείτο ο κ. Καραμανλής ξόδεψε την καλή θέληση των ελλήνων απερίσκεπτα και κοντόθωρα. Επιλέγοντας σαν συνεργάτες αδοκίμαστους, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, κομματικούς παράγοντες και ιδιαίτερα στελέχη δίχως γνώση και πείρα η ΝΔ απέτυχε εκεί που οι πολίτες περίμεναν τα περισσότερα από αυτήν. Στον τομέα της συνετής διαχείρισης και της καταπολέμησης της διαφθοράς, δηλαδή. Δεν είναι τυχαίο πως οι μοναδικοί σχεδόν που διασώθηκαν από τον γενικό διασυρμό υπήρξαν εκείνοι, και όχι όλοι βέβαια, που είχαν κάποια προηγούμενη κυβερνητική εμπειρία.

Σε όλη αυτή την πορεία κατρακύλας σημαντικό ρόλο βέβαια έπαιξε η εμμονή του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, και των επικοινωνιακών και στρατηγικών του συμβούλων, να κρατηθεί ο πρόεδρος της κυβέρνησης μακριά από την λεγόμενη «λάντζα». Πέφτοντας στην παγίδα των περισσότερων νικητών των ελληνικών εκλογών, στην πεποίθηση δηλαδή πως είναι δυνατή η διατήρηση της μεγάλης εκλογικής δημοτικότητας και στο μέλλον εφ’ όσον δεν φανεί να παίρνει δυσάρεστες αποφάσεις, ο κ. Καραμανλής κρατήθηκε μακριά από …την κυβέρνηση. Ετσι, το σκάφος πορευόταν δίχως πυξίδα και πηδάλιο. Η αναπόφευκτη προσάραξη δεν θα μπορούσε να εκπλήξει κανένα.

Φτάσαμε λοιπόν στην τελευταία προεκλογική εκστρατεία ώστε να αποφασίσει ο Πρωθυπουργός να κυβερνήσει. Με πλημμυρισμένο τον λόγο του από υποσχέσεις πολιτικών δυσάρεστων, επίπονων και εν πολλοίς αντι-λαικών φορτώθηκε με ενδεχόμενο κόστος υπερπολλαπλάσιο αυτού που θα χρειαζόταν για να κυβερνήσει συνετά και αποτελεσματικά τα πέντε προηγούμενα χρόνια. Εύλογα προκαλούσε ερωτήματα του είδους «γιατί δεν τα κάνατε αυτά όλον αυτόν τον καιρό;» Η απάντηση βέβαια δεν μπορούσε να δοθεί. Γιατί θα ήταν πως, «είχαμε δυστυχώς ξεχάσει να κυβερνήσουμε»!!

Το στελεχιακό βέβαια δυναμικό της ΝΔ δεν είναι άμοιρο ευθυνών για την κατρακύλα της παράταξης. Μετά την ήττα της κυβέρνησης Μητσοτάκη στις εκλογές προχώρησαν σε πράξεις συνειδητού πολιτικού αυτοχειριασμού του κόμματος. Επιλέγοντας την διατήρηση της Καραμανλικής παράδοσης στην παράταξη δεν διάλεξαν κάποιον καθ’ όλα ικανό που θα σηματοδοτούσε την συνέχεια της πολιτικής κληρονομιάς του μεγάλου ηγέτη. Αλλά κινήθηκαν προς την κατεύθυνση του οικογενειακού μεγαλείου και των συνδαιτημόνων του. Αντί να διαλέξουν την ανανέωση της παράταξης μέσα από τον καταιγισμό νέων ιδεών και αντιλήψεων προτίμησαν την νεκρανάσταση του παρελθόντος με την παλινόρθωση παλαιομοδίτικων συνθημάτων και στοχεύσεων. Προτιμήθηκε λοιπόν προσωρινά ένας αχθοφόρος της πολιτικής πραμάτειας του συγκεκριμένου οικογενειακού περιβάλλοντος και στην συνέχεια ο μοναδικός διαθέσιμος φορέας του ιδίου ονόματος.

Θεωρήθηκε έτσι πως η παλινόρθωση είχε πραγματοποιηθεί. Μέχρι που ήρθε η ώρα της διακυβέρνησης για να φανεί πως ο βασιλιάς ήταν δίχως ρούχα. Δεν διασύρθηκε έτσι απλά και μόνο μια πολιτική οικογένεια και η παράδοση του ελληνικού συντηρητικού κρατισμού. Ενταφιάσθηκε ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος που θα μπορούσε πολλά να προσφέρει στον τόπο. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Γ. Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές με προμετωπίδα μια σειρά από θέσεις που απηχούν περισσότερο τις επιθυμίες της λαικής πλειοψηφίας του 2004, που έφεραν την ΝΔ στην εξουσία, παρά τον σοσιαλκρατισμό που βρίσκεται κοντύτερα στην δική του πολιτική παράδοση. Η εφαρμογή της αξιοκρατίας, η διαφάνεια στις συναλλαγές του δημοσίου, η επιλογή θέσεων και πολιτικών από μια δεξαμενή σκέψεων ανθρώπων ειδικευμένων και δοκιμασμένων, το μικρό κυβερνητικό σχήμα και ο εκφρασμένος αντι-κρατισμός συνθέτουν ένα μωσαικό ελπίδων για το μέλλον. Ελπίδες που πρόδωσε ο κ. Καραμανλής. Και που με επιφύλαξη ελπίζουν για την εκπλήρωσή τους και τώρα οι έλληνες.

Η ΝΔ όμως δεν έχει τελειώσει. Απαραίτητη βέβαια είναι η ανανέωση των θέσεων και των προτάσεών της. Όχι πλέον πάνω στα χνάρια του παλαιομοδίτικου ελληνικού συντηρητισμού. Αλλά χτίζοντας πάνω στα δεδομένα της νέας κοινωνικής πραγματικότητας. Με επιθετικές ιδεολογικές κατευθύνσεις. Κι όχι με την κακομοιριά του ουραγού των ξεπερασμένων αντιλήψεων της αριστεράς. Ο αριστερισμός κυριαρχεί στην Ελλάδα διότι ο φιλελεύθερος κόσμος έχει την ουρά κάτω από τα πόδια. Η πολιτική του αφύπνιση θα κάνει καλό στον τόπο. Διότι θα ετοιμάσει το μέλλον. Και θα κάνει και την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου καλύτερη και περισσότερο προσεκτική.

Πλήρες Άρθρο »

Αθλια Κατάληξη του Κρατισμού

 

Επιμένουν πολλοί να επικρίνουν την κυβέρνηση της ΝΔ για νεοφιλελεύθερες επιλογές. Ο βουλευτής Μανώλης λ.χ. μετά την παραίτησή του από το Κοινοβούλιο πήρε σβάρνα τα κανάλια διατυμπανίζοντας την ανησυχία του μπας και τυχόν το κόμμα του καταληφθεί από οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού. Αυτά όμως λέγονται απ’ όσους βρίσκονται σε πλήρες αδιέξοδο. Και τους πνίγει η πολιτική απελπισία. Διότι αν έχουμε μνήμη και δεν έχουμε χάσει τα μυαλά μας οφείλουμε να θυμόμαστε πως η σημερινή κυβερνητική παράταξη έχει απαλλαγεί από τα λεγόμενα «νεοφιλελεύθερα μιάσματα» από την εποχή ήδη της αρχηγίας Εβερτ. Εκτοτε η παράταξη κυριαρχείται από τους λαικιστές θιασώτες της λεγόμενης λαικής δεξιάς. Και δικό τους έργο είναι η καταβαράθρωση του χώρου, η κυβερνητική του αναποτελεσματικότητα και η καταβύθισή του στην διαφθορά και την έκνομη συναλλαγή.

 

Πως είναι δυνατόν να καταγγέλλεται η κυβέρνηση για νεοφιλελεύθερες επιλογές όταν δεν υπάρχει νομοθετική της πρωτοβουλία που να μην εμπεριέχει την ίδρυση κάποιου καινούργιου κρατικού φορέα. Οταν επίσης είναι γνωστό πως δεν έχει μειώσει τις δαπάνες του κράτους ούτε βέβαια και έχει αντιταχθεί στην αύξηση των φόρων. Αποτελεί μοναδικό φαινόμενο σε παγκόσμια κλίμακα, στο μέσον μιάς καταλυτικής οικονομικής κρίσης το μέλημα του κράτους να είναι η ανακάλυψη πόρων. Κι όχι η τόνωση της επιχειρηματικής δραστηριότητας για ανάκαμψη και μείωση της ανεργίας. Και μάλιστα, να επιμένει στην αύξηση των φόρων για την επίτευξη των στόχων αυτών. Δεν χρειάζεται να είσαι νεοφιλελεύθερος για να κατανοήσεις πως όταν ο κόσμος δεν έχει χρήματα, κυβερνητική επιλογή θα πρέπει να είναι η διεύρυνση των οικονομικών του προοπτικών. Κι όχι η φορολογική του αφαίμαξη. Που θα φορτώσει τους ανθρώπους με επί πλέον βάρη και ουσιαστικά θα μειώσει αντί να αυξήσει τα έσοδα του κράτους. Εφ΄ όσον η αγορά θα είναι αδύνατον να πληρώσει τις νέες αυτές επιβαρύνσεις.

Η ουσία είναι πως το σημερινό κυβερνητικό πολιτικό σχήμα δεν έχει ιδεολογική ραχοκοκαλιά ούτε και στρατηγικό μπούσουλα. Αγεται και φέρεται από τις διαθέσεις και τα ευρήματα των λογής δημοσκόπων που εμπιστεύεται. Και προωθεί πολιτικές που κάποιοι σύμβουλοι συμπεραίνουν πως επιθυμούν οι ψηφοφόροι. Η ρητορική της παράταξης είναι παλαιοδεξιά. «Χρησιμοποιούμε» δηλ. «πολιτικές ανάλογα με τις ανάγκες του τόπου». Το πρακτικό αποτέλεσμα είναι σύγχυση, αντιφατικότητα, ανεφάρμοστα μέτρα και κινήσεις στο κενό. Το πλάνο των λεγομένων μεταρρυθμίσεων δεν είναι παρά επικοινωνιακός ελιγμός για να πεισθεί η κοινή γνώμη πως υπάρχει πλεούμενο με χαραγμένη υποτίθεται πορεία. Στην ουσία τα κυβερνητικά στελέχη αυτοσχεδιάζουν. Οι περισσότεροι, με την πρόθεση να κάνουν καλό. Αλλά μπλέκουν στον κυκεώνα των γραφειοκρατικών αναστολών και της έλλειψης γενικού πλάνου. Κάποιοι λειτουργούν με ιδιοτέλεια. Προκαλώντας σκάνδαλα και γκρεμίζοντας την πολιτική στο σύνολό της στα μάτια της κοινωνίας.

Από πουθενά δεν προκύπτει πως οι κυβερνητικές αποτυχίες συνιστούν αποτελέσματα νεοφιλελεύθερων επιλογών. Η κυβερνητική πολιτική αντανακλά έναν παλαιομοδίτικο συντηρητικό κρατισμό. Και δεν αφήνει δυστυχώς τίποτα πίσω της. Πολλές από τις φιλελεύθερες καινοτομίες που έγινε προσπάθεια να προωθηθούν στην περίοδο 1991-1993 υπονομεύθηκαν μέσα από την ίδια την τότε κυβερνητική παράταξη. Και παρά τις καταγγελίες της τότε αντιπολίτευσης δεν άφησαν πίσω τους ερείπια. Κανένας νόμος που αφορούσε την αγορά, και που προωθήθηκε τα χρόνια εκείνα, δεν καταργήθηκε στην συνέχεια. Πάνω στους νόμους αυτούς στηρίχθηκε ουσιαστικά αργότερα η κυβέρνηση Σημίτη και πέτυχε σημαντικά πράγματα για την πορεία της χώρας στην Ευρώπη.

Τι θα αφήσει πίσω της η σημερινή κρατικο-παρεμβατική διακυβέρνηση; Η επιστροφή στις ρίζες του παραδοσιακού ελληνικού κρατισμού που σηματοδότησε η διακυβέρνηση της ΝΔ τα τελευταία πέντε χρόνια απέδειξε πως δεν υπάρχει ελπίδα με χτεσινές λύσεις σε αυριανά προβλήματα. Είναι απαραίτητη η προώθηση καινούργιων αντιλήψεων και ιδεών στην πολιτική. Αυτό όμως προυποθέτει και ριζική ανανέωση πολιτικού προσωπικού. Το σημερινό μοντέλο εξελικτικής πορείας από το κόμμα η το συνδικάτο στην πολιτική έχει πλέον απόλυτα χρεοκοπήσει. Διότι δεν φέρνει τίποτα νέο. Αναπαράγει απλά το παλιό και αποτυχημένα δοκιμασμένο. Εστω την ύστατη αυτή στιγμή ο Πρωθυπουργός μπορεί να προσφέρει κάτι σημαντικό στην παράταξή του. Να στραφεί μακριά από τον κομματικό σωλήνα. Και να ψάξει για συνεργάτες και πολιτικά στελέχη στην ακομμάτιστη κοινωνία. Χτίζοντας την φυσιογνωμία μιάς νέας παράταξης. Που θα παίξει ρόλο και μετά απ’ αυτόν. Μετά την τραγική δηλ. απόληξη του κρατισμού.

ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ...

Τώρα πλέον αυτές είναι οι αναγκαίες πολιτικές. Ο Κ. Καραμανλής στην Θεσ/νίκη αποκάλυψε έναν άλλο άνθρωπο. Εναν διαφορετκό πολιτικό. Με πεποιθήσεις, θέσεις και αποφαισστικότητα. Το ερώτημα όμως παραμένει. Γιατί τόσο αργά; Οταν αποκλειστήκαμε οι λεγόμενοι 'νεοφιλελεύθεροι' από την ΝΔ, επειδή υποστηρίζαμε ακριβώς αυτά που εξήγγειλε στην  Θεσ/νίκη τώρα, οι σοφοί συμβουλάτορες του Αρχηγού της ΝΔ μας αποκαλούσαν ακραίους. Τώρα τι ακριβώς έγινε; Μας τελείωσε η περίφημη 'ήπια προσαρμογή'; Που μέσα στην Βουλή είχα καταγγείλει πως δεν ήταν παρά μιά απλή φούσκα. Τι έγινε ο μεσαίος χώρος. Που σύμφωνα με απίστευτους 'επικοινωνιολόγους' ήσαν οι πολίτες που δεν είχαν απόψεος. Που ήθελαν την ησυχία τους. Που δεν ήθελαν καμία πολιτική. Κι όχι εκείνοι που επιθυμούσαν αλλαγές. Να γίνει επι τέλους η Ελλάδα σύγχρονη χώρα.  Τώρα πια κατάλαβαν πως ο μεσαίος χώρος,  όπως αυτοί τον εννοούσαν, ήταν η μέση του δρόμου. Και πως εκεί είναι το πιο επικίνδυνο μέρος να οδηγέις. Τώρα όμως είναι κάπως αργά. Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα. Το μεγαλύτερο μάλιστα πρόβλημα για τον τόπο είναι πως το ΠΑΣΟΚ σήμερα έχει διαποτισθεί από την ανάγκη να φανεί αρεστό. Και θα του είναι πολύ δυσκολο να προχωρήσει σε δομικές μεταβολες. Ας ελπίσουμε, για το καλό του τόπου, πως θα έρθουν σε κάποια συνεννόηση. Οχι υποχρεωτικά κυβερνητική συνεργασία. Αλλά κατανόηση των προβλημάτων και στήριξη του ενός προς τον άλλον, όταν παίρνει μέτρα αναγκαία για να σωθεί ο τόπος...

 

Πλήρες Άρθρο »