Η ανοχή αποκαλύπτει ενόχους

Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την συζήτηση που έχει ανοίξει από τις σελίδες της «Ε» για τις πραγματικές η όχι ευθύνες ΚΑΙ της Αριστεράς για την υπόθεση της Siemens. Αυτό που είναι από την αρχή ενοχλητικό είναι η αγιοποίηση. Η διαφθορά, προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν, εμφιλοχωρεί μοναχά στους χώρους της δεξιάς και των καπιταλιστικών κυκλωμάτων. Η αριστερά είναι αδύνατον να έχει σχέση.

Η διαφθορά εν τούτοις και ο χρηματισμός έχει να κάνει πάντοτε με συναλλαγές με το δημόσιο. Οι πελάτες του δημοσίου είναι εκείνοι που βάζουν το χέρι στην τσέπη για να κάνουν δουλειές και να εξασφαλίσουν προνόμια, εργολαβίες και προμήθειες. Η Siemens λ.χ δεν λάδωνε ιδιωτικές εταιρίες για να κάνει τις δουλειές της. Κρατικές εταιρίες και κυβερνήσεις φαίνεται πως χρηματοδοτούσε ώστε οι αποφάσεις της γραφειοκρατίας να την ευνοούν. Ποιος όμως υποστηρίζει την μονοπωλιακή σχεδόν παρουσία του κράτους στα κυρίαρχα ύψη της οικονομίας; Ένα καθεστώς οικονομικό δηλ. όπου το κράτος αποφασίζει για το ποιος θα γίνει πλούσιος και ποιος φτωχός; Όχι βέβαια οι καπιταλιστές, οι νεοφιλελεύθεροι η γενικά οι γνήσιοι «δεξιοί».

Η φυσική πολιτική αντίληψη λοιπόν της Αριστεράς οδηγεί στην διαφθορά κι’ ενισχύει τις παράνομες συναλλαγές ανάμεσα σε ιδιώτες και κρατικούς γραφειοκράτες. Μια ματιά στους δείκτες διαφθοράς της διεθνούς διαφάνειας αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Οσο μεγαλύτερος ο έλεγχος του κράτους στην οικονομία τόσο μεγαλύτερη είναι η διαφθορά και η συναλλαγή στις χώρες αυτές. Με προεξάρχουσες βέβαια τις πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες. Να μην μας διαφεύγει πως οι σημερινοί «ολιγάρχες» (στη Ρωσία λ.χ.) έβαλαν τις βάσεις των σημερινών τους αυτοκρατοριών στα χρόνια του κεντρικού κρατικού σχεδιασμού της οικονομίας. Ανεδαφικό είναι και το επιχείρημα πως εφ’ όσον δεν βρίσκεται κάποιος στην κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να μετέχει στο όποιο φαγοπότι. Περισσότερη σημασία για την πραγματοποίηση μιας «δουλειάς» έχει η σιωπή του αντιπολιτευόμενου από την έγκριση του αρμόδιου. Διότι εξασφαλίζονται άλλοθι και σιγουριά. Ισως μάλιστα η σιωπή αυτή να είναι και περισσότερο πολύτιμη. Η ανοχή λοιπόν συχνά αποκαλύπτει ενόχους. Και «δείχνει» συναλλαγή.

Ο Περικλής Κοροβέσης είπε απλά αυτά που όλοι γνωρίζουν. Αλλά κανένας δεν τολμάει να ομολογήσει. Όλα ξεκινούν με την προμήθεια των ψηφιακών από την κοινοπραξία τότε της Siemens με την Intracom. Που η κυβέρνηση συνεργασίας Ζολώτα δεν είχε εγκρίνει. Μια κυβέρνηση στην οποία εγώ τότε δεν μετείχα. Αλλά η προμήθεια τελικά δόθηκε. Από πουθενά δεν προέκυψε συμφωνία η τελική έγκριση του τότε Πρωθυπουργού. Πως έγινε αυτό; Ο τότε κρατικός ΟΤΕ να αποφασίζει κόντρα στις κυβερνητικές αποφάσεις; Σε ποιανού τις πλάτες στηριζόταν; Η Αριστερά της τότε συγκυβέρνησης δεν ξέρει τίποτα για το γεγονός; Οι θέσεις των τότε συνδικαλιστών δεν συνιστούν άλλοθι. Διότι η άποψη για πανάκριβες δικαστικές εμπλοκές στην περίπτωση που η προμήθεια δεν θα εγκρινόταν, δεν ευσταθεί. Διότι ο αρμόδιος Υπουργός την είχε απορρίψει. Και το Υπουργικό Συμβούλιο που είχε υιοθετήσει την άποψή του δεν εκτιμώ πως στόχευε στην οικονομική καταστροφή της χώρας!! Με την απόφαση ΕΚΕΙΝΗ, συμφωνούντων και των συνδικαλιστών, της διοίκησής του ο ΟΤΕ δέθηκε στο άρμα των δύο εταιριών. Και όχι με τις όποιες προηγούμενες.

Ούτε για τον εισαγγελέα Ζορμπά που στην συνέχεια, και μετά από δικές μου καταγγελίες, άσκησε επτά ποινικές διώξεις για κακούργημα δεν άκουσε τίποτε η Αριστερά; Κι’ αφού η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε ανατραπεί. Για τις ψηφιακές παροχές βέβαια. Και ζήτησε ο εισαγγελέας τα πινάκια συγκεκριμένων χρηματιστηριακών συναλλαγών διαφόρων προσώπων, μέσω των οποίων υποπτευόταν δωροδοκίες. Η διοίκηση τότε του χρηματιστηρίου αρνήθηκε να παραδώσει τα πινάκια!! Στον εισαγγελέα! Με ποιανού τις πλάτες άραγε; Κι’ ο Ζορμπάς μετετέθη στα Γιάννενα. Η Αριστερά δεν ήξερε ούτε τότε τίποτε; Το ζήτημα όμως είχε έρθει στη Βουλή. Με ερώτηση βουλευτή της ΝΔ. Δεν μπορεί λοιπόν να μην γνώριζε…

Η δε υπόθεση έπεσε τελικά στα μαλακά διότι οι υπόλογοι ισχυρίσθηκαν, και η δικαιοσύνη δέχθηκε, πως τα συστήματα της σχετικής προμήθειας, που η προκήρυξη απαιτούσε να έχουν αγορασθεί προηγουμένως από ευρωπαική χώρα, τα είχε προμηθευθεί κατά το παρελθόν …ο ΟΤΕ!! Τα ψηφιακά της συγκυβέρνησης δηλαδή αποτέλεσαν το άλλοθι για τις σκανδαλώδεις προμήθειες της συνέχειας. Δεν θυμάμαι να είπε κάτι για όλα αυτά τότε η Αριστερά.

Αλλά και στην πρόσφατη ιστορία με την Siemens υπάρχουν ερωτήματα που κανένας δεν τολμά να ακουμπήσει. Ολων το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στις τακτικές κινήσεις ενός των κατηγορουμένων. Για ποιόν λόγο όλα τα κόμματα – με έμφαση στο «όλα» - δεν συναινούν σε μιά απαίτηση προς την μητρική εταιρία να αποκαλύψει τα πρόσωπα που με ελαστική συνείδηση συνέβαλαν στην καταλήστευση του ελληνικού λαού; Και στην αντίθετη περίπτωση, να αποκλειστεί η εταιρία αυτή, και τα τυχόν παρακλάδια της, από κάθε δημόσια προμήθεια και εργολαβία; Σε όσες χώρες του κόσμου υπήρξε παρόμοιο θέμα αυτή υπήρξε η πρώτη κίνηση του εκεί πολιτικού προσωπικού και σχεδόν παντού έφερε αποτέλεσμα (ακόμα και στη Νιγηρία!!). Εδώ αντίθετα, συμπεριλαμβανομένων των ΜΜΕ, ουδείς τολμά να σχολιάσει την επιλογή αυτή. Και να προτείνει την υιοθέτησή της. Αγνοούμε λοιπόν την εταιρία και τους εν Ελλάδι συνεταίρους της. Κι’ ασχολούμεθα με κάποιο εκτελεστικό της όργανο που είτε γνώριζε είτε δεν γνώριζε το εύρος των κινήσεων των αφεντικών του. Το γνωστό τροπάρι, δηλαδή. Σκεπάζουμε τον γάιδαρο και χτυπάμε τον σανό.

Οι Αμερικανοί συνηθίζουν να λένε: “Follow the money” (ακολουθήστε το χρήμα). Εδώ επιδεικτικά τα αγνοούμε. Αν ψάξουμε τις δουλειές που πήρε η εταιρία αυτή, με ποιούς ντόπιους συνεργάτες τις πήρε, τι αντιδράσεις και διαμαρτυρίες υπήρξαν, ποιοί φάνηκε κάθε φορά να εμπλέκονται, ΠΟΙΟΙ ΣΙΩΠΗΣΑΝ, ποιά υπήρξε η κατ’ εξακολούθηση οικονομική κατάσταση των κάθε φορά αρμοδίων και την κατάληξη των διαφόρων υποθέσεων, συμπεράσματα δεν θα είναι δύσκολο να προκύψουν.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΡΑΤΟΣ ΑΝΕΥΘΥΝΟΥΠΕΥΘΥΝΟ

ΚΡΑΤΟΣ ΑΝΕΥΘΥΝΟΥΠΕΥΘΥΝΟ

Κάηκε λοιπόν και το δάσος στο δικό μου κτήμα. Δίπλα στην ρεματιά από τον Βαρνάβα προς το Καπανδρίτι. Λόγω κρατικής ανικανότητας στην πυροπροστασία. Και λόγω ανυπαρξίας επιχειρησιακών σχεδίων στην κορύφωση του προβλήματος. Υπήρχαν πυροσβεστικά εκεί γύρω. Και άνδρες έτοιμοι και αποφασισμένοι να δράσουν. Αλλά δεν υπήρχε σχέδιο. Δεν υπήρχε εμπειρία. Και λαμπάδιασε έτσι ένα γραφικό μέρος της Αττικής μαζί με τα δένδρα σε κτήματα δεκάδων ιδιωτών.

Ποιος είναι υπεύθυνος για την καταστροφή; Προφανέστατα κανένας. Η πυροσβεστική έκανε την δουλειά της. Το δασαρχείο δεν έχει αρμοδιότητα για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών. Η κυβέρνηση μίλησε για την συντριβή της για την φοβερή καταστροφή. Και όλοι ετοιμάζονται για την επόμενη. Μόνο που ούτε για εκείνη θα είναι έτοιμοι. Είναι όμως δυνατόν να μην είναι κανένας υπεύθυνος; Κι εγώ να συνεχίσω να πληρώνω φόρους; Εκτακτες εισφορές, ΦΠΑ και διάφορα άλλα. Για ποιόν λόγο;

Πρέπει λοιπόν να βρεθούν οι ένοχοι. Που υπάρχουν. Και τους ξέρουμε όλοι. Απλά κλείνουμε τα μάτια και κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Όπως στην υπόθεση της Siemens. Που οι ένοχοι από όλες τις πλευρές είναι γνωστοί. Αλλά όλοι ψάχνουν τον Χριστοφοράκο. Και σταυρώνουν τον Κοροβέση. Που είπε απλά αυτά που όλοι γνωρίζουν. Αλλά κανένας δεν τολμάει να μιλήσει. Όλα ξεκινούν με την προμήθεια των ψηφιακών από την κοινοπραξία τότε της Siemens με την Intracom. Που η κυβέρνηση συνεργασίας του Ζολώτα είχε απορρίψει. Αλλά η προμήθεια τελικά δόθηκε. Πως έγινε αυτό; Ο τότε κρατικός ΟΤΕ να αποφασίζει κόντρα στις κυβερνητικές αποφάσεις; Σε ποιανού τις πλάτες στηριζόταν; Η Αριστερά της τότε συγκυβέρνησης δεν ξέρει τίποτα για το γεγονός; Ούτε για τον εισαγγελέα Ζορμπά που στην συνέχεια, και μετά από δικές μου καταγγελίες, άσκησε επτά ποινικές διώξεις για κακούργημα. Κι’ αφού η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε ανατραπεί. Για τις ψηφιακές παροχές βέβαια. Και ζήτησε ο εισαγγελέας τα πινάκια συγκεκριμένων χρηματιστηριακών συναλλαγών διαφόρων προσώπων, μέσω των οποίων υποπτευόταν δωροδοκίες. Η διοίκηση τότε του χρηματιστηρίου αρνήθηκε να παραδώσει τα πινάκια!! Στον εισαγγελέα! Με ποιανού τις πλάτες άραγε; Κι ο Ζορμπάς μετετέθη στα Γιάννενα.

Να μην ακούω λοιπόν πώς δεν ξέρουμε ποιοι είναι οι ένοχοι. «Ακολουθήστε το χρήμα» , λένε οι Αμερικανοί. Ψάχνοντας χθεσινούς ψωμολυσσάδες και σημερινούς σκαφάτους εκατομμυριούχους, κι΄ αναζητώντας το «πως», πολλά υποτιθέμενα ερωτηματικά μπορούν να απαντηθούν. Απλά, δεν θέλουμε να τους βρούμε. Γι’ αυτό σιχάθηκα την πολιτική και αποχώρησα. Κι’ όπως το είχα προβλέψει, ο βόρβορος έγινε βαθύτερος.

Από πολίτης όμως δεν μπορώ να παραιτηθώ. Γι’ αυτό έχω απαίτηση από αυτούς που πληρώνω να κάνουν την δουλειά τους. Και στην χώρα μας δεν την κάνουν. Κι’ έχουν ευθύνες για τις συνέπειες. Κάνουν πορεία είκοσι νοματαίοι και κλείνουν από την αστυνομία όλοι σχεδόν οι κεντρικοί δρόμοι. Δεν παραβιάζουν οι αρχές τον νόμο περί παρακώλυσης των συγκοινωνιών; Καίγεται η Αθήνα και οι αρχές απλά παρακολουθούν. Δεν υπάρχει παράβαση καθήκοντος της παροχής στους πολίτες στοιχειώδους προστασίας; Είχαν φτιάξει οι δασικοί ζώνες πυροπροστασίας; Αν όχι, έχουν ευθύνη. Όταν αρνούνται oι ίδιοι σε ιδιώτες να καθαρίσουν τα δάση στο κτήμα τους, δεν έχουν ευθύνη για το λαμπάδιασμα των κολλητών σχεδόν πεύκων; Όταν η πυροσβεστική αποτυγχάνει στην προστασία από την φωτιά δεν έχει ευθύνες για τις αδυναμίες της; Εχει πεί ποτέ κανείς πως η πυρόσβεση θα γίνεται πάντα σε συνθήκες δωματίου; Δίχως ανέμους δηλαδή και αντίξοες συνθήκες;

Και είναι αστείο το επιχείρημα πως σε ορισμένες περιπτώσεις οι πολίτες αποζημιώνονται. Διότι δεν επιβαρύνονται γι’ αυτό οι φυσικοί υπεύθυνοι. Αλλά και πάλι οι φορολογούμενοι. Πληρώνουν δηλαδή αυτοί που ζημιώθηκαν! Πόσο πιο υπεύθυνη δημόσια διοίκηση θα είχαμε και πόσο περισσότερο αποτελεσματική θα ήταν αν οι ευθύνες (αποζημίωσης κυρίως) για την κακή παροχή υπηρεσιών, την αναποτελεσματικότητα και την υλική ζημιά των πολιτών μπορούσαν να προσωποποιηθούν στον εκάστοτε φυσικό υπεύθυνο. Και πόσοι λιγότεροι θα ήθελαν τότε να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι…

Στον ιδιωτικό τομέα αν ένα προιόν η υπηρεσία δεν ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές της αγοράς της, ο έμπορος έχει ευθύνη. Και υπάρχουν νόμοι για τον καταναλωτή, κάποια σχετική Γραμματεία Υπουργείου αλλά και οι νόμοι για τον ανταγωνισμό που επιβάλλουν κυρώσεις. Γιατί στον δημόσιο τομέα το αγοραζόμενο προιόν παραμένει ανεξέλεγκτο; Αν το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι σύμφωνο με τον νόμο που προβλέπει την σύσταση της σχετικής κρατικής υπηρεσίας είναι ολοφάνερο πως υπάρχει ευθύνη. Πιθανότατα ποινική. Αλλά και αποζημιώσεων.

Επι τέλους ας αναλάβουμε τον ρόλο του υπεύθυνου πολίτη. Που έχει και δικαιώματα. Κι’ όχι μόνο υποχρεώσεις. Κυρίως φορολογικές. Οι πολίτες κατηγορούνται συχνά για φοροδιαφυγή. Και παίρνονται μέτρα για την πάταξή της. Το κράτος όμως είναι σχεδόν συνεχώς υπεύθυνο για πλημμελή προσφορά υπηρεσιών. Είναι δηλαδή υπεύθυνο υπηρεσιοδιαφυγής. Δεν θα πρέπει να υπάρχουν κυρώσεις;

Πλήρες Άρθρο »

ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

 

Και η ηλιθιότητα έχει τα όριά της. Ισως όχι στην χώρα μας όμως. Που οι απιθανότητες περιγράφονται σαν λογικές εκτιμήσεις. Η πρόσφατη προσέγγιση Ρωσίας – Τουρκίς, που από χρόνια προειδοποιούσα πως θα ήταν πιθανότατη, υπήρξε για κάποιους προιόν ελληνικής αβελτηρίας!! Οι ελληναράδες του αντι-αμερικανισμού βρέθηκαν για μια ακόμη φορά ανάποδα. Με τα πόδια επάνω δηλ. και το κεφάλι κάτω. Η προσέγγιση με την Ρωσία αποτελούσε για όλους την πανάκεια που θα μας προσέδιδε κύρος, απεξάρτηση από το αμερικανικό άρμα και διαπραγματευτικά ατού. Και ήρθε η προσέγγιση Μόσχας – Αγκυρας, όχι μη αναμενόμενη για όσους παρακολουθούν με σοβαρότητα το εξελισσόμενο διεθνές πολιτικό σκηνικό, να τους ανατρέψει τις βεβαιότητες. Και μέσα στην αναταραχή άρχισαν να εκστομίζουν τις συνήθεις ανοησίες.

Αντί να αξιολογήσουν την έλλειψη σχεδιασμού και μακροπρόθεσμων βεβαιοτήτων από τα οποία έπασχαν τα λεγόμενα ανοίγματα προς την Ρωσία επικρίνουν και πάλι την κυβέρνηση για δειλία στις σχέσεις με την Μόσχα και για υποταγή στα κελεύσματα της Αμερικής. Ποια δειλία όμως και ποιά ακριβώς υποταγή; Μήπως η Αγκυρα διέρρηξε τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και ξεκίνησε νέα φιλο-ρωσικά ανοίγματα; Αν δεν κάνω λάθος ο καινούργιος αμερικανός πρόεδρος την Τουρκία ακριβώς επέλεξε για γεωστρατηγικό συνεργάτη και ανέδειξε σε χώρα ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας για τις διεθνείς εξελίξεις. Παράλληλα όμως και η Μόσχα της χτύπησε την πόρτα. Γιατί προφανέστατα την θεωρεί απαραίτητη για την διεκπεραίωση των μακροχρόνιων σχεδιασμών της.

Τι έκανε η Τουρκία για να πετύχει αυτές τις συνταρακτικές μετακινήσεις των μεγάλων δυνάμεων προς το μέρος των δικών της εθνικών συμφερόντων; Τίποτε απολύτως. Με τον κ. Ομπάμα δεν προλάβαινε. Με την πρώτη του επίσκεψη στην Ευρώπη ο αμερικανός πρόεδρος αναγνώρισε την Τουρκία σαν τον σοβαρότερο γεω-στρατηγικό παράγοντα στον κόμβο της ευρασίας. Λόγω κυρίως γειτνίασής της με Ιράν, Ιράκ και Ρωσία. Αλλά και επειδή αυτή την ώρα δεσπόζει στον μουσουλμανικό κόσμο σαν αντίβαρο στους ακραίους σουνίτες του Κόλπου και τους σιίτες της Τεχεράνης. Η Τουρκία έκατσε απλά και αναπαυτικά πάνω στην γεωγραφική της θέση. Και στην σοφία του λαού της που έφερε στην εξουσία ένα μουσουλμανικό κόμμα με τάσεις μετριοπαθείς και διαλλακτικές.

Και η Ρωσία; Αυτή συνειδητοποίησε πως ο South Stream δεν μπορεί να χτισθεί δίχως την έγκριση της Αγκυρας για πέρασμα από τον δικό της θαλάσσιο χώρο. Η Τουρκία όμως δεν χάρηκε απλά από την προσέγγιση της Μόσχας. Ζήτησε και απαίτησε. Την κατασκευή δηλ. πυρηνικών εργοστασίων με Ρωσική τεχνολογία και οικονομική κάλυψη. Και την αξιοποίηση της Σαμψούντας και του λιμανού – τέρμιναλ πετρελαίου Τσευχάν για την κατασκευή ενός καινούργιου αγωγού που θα μεταφέρει πετρέλαιο από την Ρωσία. Και που πιθανότατα θα σημάνει και το τέλος του πολυδιαφημισμένου αλλά ακόμα στον αέρα ευρισκόμενου αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Τι έκαναν οι Τούρκοι; Αφού θεμελίωσαν την αμετακίνητη αξία της χώρας τους για τις ανάγκες και τους σχεδιασμούς της Δύσης, διαπραγματεύθηκαν και απαίτησαν από τους Ρώσους ανταλλάγματα για να διευκολύνουν κάποιους δικούς τους, της Μόσχας δηλαδή, στόχους.

Στην Ελλάδα όμως των υπεραπαιτήσεων και της συνεχούς χίμαιρας τι, από την άλλη πλευρά, συμβαίνει; Κατορθώνουμε να ενοχλούμε τους πάντες με την γκρίνια και τις απαιτήσεις μας δίχως να θεμελιώνουμε δικαιώματα και να κατοχυρώνουμε θέσεις. Τι ήταν το περίφημο άνοιγμα στην Ρωσία; Θετική ανταπόκριση σε Ρωσικές πρωτοβουλίες εξυπηρέτησης δικών τους στόχων και συμφερόντων δίχως την κατοχύρωση της οποιασδήποτε ελληνικής απαίτησης. Συμφωνήσαμε στον Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη αποδεχόμενοι πλειοψηφικό Ρωσικό πακέτο – άρα και πλήρη έλεγχο – δίχως την έγγραφη δέσμευση για τις ποσότητες πετρελαίου που θα έκαναν τον αγωγό βιώσιμο. Το αποτέλεσμα είναι επτά φορές εγκαίνια και ούτε βίδα κατασκευής του έργου. Στο αέριο πάλι συμφωνήσαμε σε αίτημα της Γκάζπρομ για χρονική επέκταση της πελατειακής μας σχέσης για τα επόμενα 20 περίπου χρόνια. Διευκολύναμε έτσι την Ρωσική εταιρία να εμφανίζει διευρυμένο πελατολόγιο στις διαπραγματεύσεις της για την δέσμευση του αερίου του Τουρκμενιστάν λ.χ.. Υπονομεύοντας έτσι τις προσπάθειες της Ευρώπης – και έμμεσα και των αμερικανών – για δέσμευση των ποσοτήτων αυτών για τον αγωγό Ναμπούκο η και για τον αγωγό προς Τουρκία – Ελλάδα – Ιταλία. Τι πήραμε σε αντάλλαγμα; Πρακτικά τίποτε.

Ισως κάποιοι να θεωρούν σαν αντιστάθμισμα την πρόταση της Μόσχας να ενταχθούμε στον πολυπροσφερόμενο South Stream. Που όμως ούτε αυτός έχει εξασφαλισμένες ποσότητες αερίου. Ούτε βέβαια και ζητήσαμε κάποια έγγραφη διαβεβαίωση από τους Ρώσους πως το έργο θα πραγματοποιηθεί και πως δεν θα υπάρξει, έστω, ανάμιξη της Τουρκίας. Μήπως να ζητούσαμε κι εμείς την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου; Αν κάτι τέτοιο προσέφερε η Μόσχα, η κατακραυγή στην Ελλάδα θα ενταφίαζε και την σκέψη ακόμη. Σίγουρα δε οι διάφοροι παραμυθολόγοι θα έβρισκαν και στο σχέδιο αυτό …αμερικανικό δάκτυλο!!

Κι όλα αυτά έγιναν ενώ η χώρα δεν έπαψε να γκρεμίζει (παρά κάποιες προσπάθειες του Υπ. Εξωτερικών) τις γέφυρες, που ακόμη υπήρχαν, στενών σχέσεων με τις ΗΠΑ. Η χώρα μας δείχνει να στέκεται απέναντι στις ΗΠΑ σε πλήθος ζητημάτων ενώ η εικόνα μας (αντι-αμερικανισμός στην κοινωνία, αντι-δυτική στάση ΜΜΕ, πολιτικών και πολιτειακών ηγεσιών) δεν παραπέμπει σε ιδιαίτερα φιλική χώρα. Σε μια ιστορική στιγμή μάλιστα που εμείς χρειαζόμαστε την Δύση παρά εκείνη εμάς.

Γιατί λοιπόν να μην αδιαφορούν οι πάντες (ΗΠΑ, Ρωσία) για μάς;

Πλήρες Άρθρο »

Η Τιποτολογία στην Πολιτική Μας Ζωή

Η Τιποτολογία στην Πολιτική Μας Ζωή

 

Υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με την δημόσια ζωή του τόπου που κανένας δεν είναι διατεθειμένος να δώσει ικανοποιητικές απαντήσεις. Κυρίως διότι αυτές απαιτούν κόπο και προσπάθεια. Αλλά κι’ επειδή η χώρα έχει μπεί σε ένα κύκλο ελέγχου σχεδόν των πάντων από μικροσυμφέροντα που εμποδίζουν την ορθολογική σκέψη και καλλιεργούν έμμονες ιδέες, φοβίες και πολιτικές αναστολές. Δυστυχώς η συνωμοσιολογία από ενασχόληση του καφενείου και της γειτονιάς έχει μετατραπεί σε κυρίαρχο είδος πολιτικής ενδιατριβής. Και αναπαράγει απάθεια, αδράνεια και ανατολίτικο ωχαδερφισμό.


Για την υπόθεση Siemens

Στο κυρίαρχο τις ημέρες μας ζήτημα των εξαγορών πολιτικών συνειδήσεων από την γερμανική εταιρία Siemens υπάρχουν ερωτήματα που κανένας δεν τολμά να ακουμπήσει. Και ιδιαίτερα τα ΜΜΕ που απασχολούνται με ανούσιες σεναρολογίες που επικεντρώνονται στις τακτικές κινήσεις ενός των κατηγορουμένων. Για ποιόν λόγο όλα τα κόμματα – με έμφαση στο «όλα» - δεν συναινούν στην απαίτηση προς την μητρική εταιρία να αποκαλύψει τα πρόσωπα που με ελαστική συνείδηση συνέβαλαν στην καταλήστευση του ελληνικού λαού; Και στην αντίθετη περίπτωση να αποκλειστεί από κάθε δημόσια προμήθεια και εργολαβία. Σε όσες χώρες του κόσμου υπήρξε παρόμοιο θέμα αυτή υπήρξε η πρώτη κίνηση των εκεί κυβερνήσεων και σχεδόν παντού έφερε αποτέλεσμα. Εδώ αντίθετα, συμπεριλαμβανομένων των ΜΜΕ, ουδείς τολμά να σχολιάσει την επιλογή αυτή. Και να προτείνει την υιοθέτησή της.

Είναι σχεδόν εκπληκτικό! Σε ολόκληρο τον κόσμο αποκαλύφθηκε πως η Siemens είχε σαν επιχειρηματική τακτική την δωροδοκία πολιτικών προσώπων για την προώθηση των συμφερόντων της. Και οι κυβερνήσεις εκεί βρέθηκαν σε αντιπαράθεση με τον αυτουργό των εγκλημάτων. Με την εταιρία δηλ. που είχε σαν μέσο πολιτικής την δωροδοκία. Κι εδώ αγνοούμε την εταιρία. Και ασχολούμεθα με κάποιο εκτελεστικό της όργανο που είτε γνώριζε είτε δεν γνώριζε το εύρος των κινήσεων των αφεντικών του. Οι Αμερικανοί συνηθίζουν να λένε: “Follow the money” (ακολουθήστε το χρήμα). Εδώ επιδεικτικά τα αγνοούμε. Αν ψάξουμε τις δουλειές που πήρε η εταιρία αυτή, με ποιους συνεργάτες τις πήρε, τι αντιδράσεις και διαμαρτυρίες υπήρξαν, ποιοι φάνηκε κάθε φορά να εμπλέκονται, ποια υπήρξε η κατ’ εξακολούθηση οικονομική κατάσταση των κάθε φορά αρμοδίων και την κατάληξη των διαφόρων υποθέσεων, συμπεράσματα δεν θα είναι δύσκολο να προκύψουν.


Η Πορεία της Οικονομίας

ΟΙ αδυναμίες της οικονομίας είναι δεδομένες. Η κυβέρνηση αντιδρά σπασμωδικά. Η αντιπολίτευση ομιλεί με γενικότητες και ευχολόγια. Τι έφταιξε και φτάσαμε μέχρις εδώ; Που πήγαν τα δάνεια που για 25 περίπου χρόνια συνέχεια συνομολογούμε; Πως αναπτύχθηκε η χώρα δίχως την παραμικρή καινοτομία και αύξηση παραγωγικότητας τις τελευταίες δεκαετίες; Σε ποιό βαθμό οι περιουσίες της νεοπλουτίστικης ελληνικής νέας κοινωνικής ηγεσίας προέρχονται από δημόσιες εργολαβίες και προμήθειες; Γιατί ουδείς θέτει παρόμοια ερωτήματα και πως γίνεται να μην υπάρχουν ινστιτούτα μελετών και μέσα ενημέρωσης που να τα απασχολούν οι απαντήσεις σε παρόμοια ερωτηματικά;

Δεν είναι δυνατόν η χώρα να ξεφύγει από την υπανάπτυξη και τα προβλήματα αν δεν εξορθολογισθούν οι οικονομικές διαδικασίες και δεν τεθούν τα ζητήματα προτεραιοτήτων. Ολοι ομιλούν για απαραίτητες μεταρρυθμίσεις αλλά ουδείς δείχνει διατεθειμένος να ανοίξει μια πραγματική συζήτηση για το απαραίτητο εύρος και το ουσιαστικό τους περιεχόμενο. Διότι προφανέστατα αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν κάτω από την ποδηγέτηση ενός πλέγματος συμφερόντων που τρέφεται από την οπισθοδρόμηση, το σκοτάδι και την διαπλοκή.


Ο Διεθνής μας Ρόλος

Που πρέπει να βρίσκεται η Ελλάδα στο διεθνές πλαίσιο συστημάτων δύναμης και εξουσίας; Δυστυχώς η κοινή γνώμη επηρεάζεται προς την κατεύθυνση της κατρακύλας και πάλι στην πολιτική της γκρίνιας και των παραπόνων. Τι κάνουν οι άλλοι για μας, δηλαδή. Κι όχι το πως μπορούμε εμείς να διαμορφώσουμε τις πολιτικές μας ώστε να παίξουμε σημαντικότερους ρόλους και να εξασφαλίζουμε καλύτερα αποτελέσματα. Δημιουργείται η αίσθηση πως οι υπόλοιπες χώρες (ιδιαίτερα οι ΗΠΑ και η Δύση) έχουν την υποχρέωση να φροντίζουν για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Δίχως ποτέ να εξηγείται το γιατί. Κυρίως, εφ’ όσον η Ελληνική κοινή γνώμη ούτε πολιτικά δείχνει να συνταυτίζεται μαζί τους στα περισσότερα θέματα (διεθνής τρομοκρατία, Μέση Ανατολή, Γιουγκοσλαβικό, Ιράκ, Ιράν κλπ), αλλά ούτε και καθαρά πολιτικά η Ελλάδα έχε στηρίξει σημαντικές δυτικές πρωτοβουλίες και θέσεις.

Παραβλέπουμε επίσης την απουσία μας από κρίσιμα ζητήματα διεθνούς επικαιρότητας περιθωριοποιώντας έτσι την πολιτική μας σημασία και τον διπλωματικό μας ρόλο. Ενώ από την άλλη μεριά οι «εκρήξεις» μας είναι μονομερείς και προκατειλημμένες. Μας ενοχλεί λ.χ. η αναγνώριση των Σκοπίων σαν Μακεδονία από τους Δυτικούς, αλλά δεν μας απασχολεί αν το ίδιο κάνουν Ρώσοι, Κινέζοι, Γιουγκοσλάβοι κλπ. Ξεσηκώνεται η κοινή γνώμη από την εισβολή Ισραηλινών στην Γάζα αλλά ουδείς νοιάζεται όταν η Χαμάς εκτελεί εν ψυχρώ δεκάδες Παλαιστίνιους μουσουλμάνους στην ίδια περιοχή. Μας ενοχλούν τα θύματα στο Ιράκ αλλά ανεχόμαστε με αδιαφορία τις εκτελέσεις αθώων στην Τσετσενία, στο Ιράν και στο Νταρφούρ του Σουδάν.

Δείχνουμε κοντολογής εικόνα χώρας θαυμάτων που τελικά ουδείς παίρνει στα σοβαρά. Και δεν είναι αυτό ζήτημα κυβερνητικών χειρισμών. Αποτελεί κατά κύριο λόγο θέμα κοινωνικής συγκρότησης και πολιτικού πολιτισμού. Γιατί κανείς δεν ασχολείται; Ουδείς βλέπει την πορεία προς τα εθνικά αδιέξοδα και τις αντίθετες διαδρομές των γειτόνων μας;

Επι τέλους ας αφήσουμε την προεδρολογία, τις εκλογές και τον ανασχηματισμό. Ζητήματα χαμηλής πολιτικής από πλευράς ευρύτερης σημασίας, προοπτικής και προβληματισμού. Κι ας ασχοληθούμε με τα θέματα που θα διαμορφώσουν την ταυτότητά μας σαν κοινωνία τα επόμενα χρόνια. Αλλά ποιοί θα το κάνουν αυτό;…..

Πλήρες Άρθρο »

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Το βάθος της θρασύτητας και της σιγουριάς της ατιμωρησίας που χαρακτηρίζει την σημερινή ελληνική κοινωνία έχει φτάσει σε δυσθεώρατες διαστάσεις. Με την περίεργη υποστήριξη των πλέον ακραίων εθνικιστικών στοιχείων της χώρας εμφανίσθηκε δημόσια κάποιος δημοσιογράφος και ανέλαβε την ευθύνη της στρατολόγησης ελλήνων εθελοντών στον πόλεμο της Βοσνίας. Κατόπιν συνεννόησής του μάλιστα με το Σερβικό στρατιωτικό επιτελείο, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του, προώθησε την ένταξή τους στις γενικές πολεμικές προσπάθειες των παραστρατιωτικών δυνάμεων των μετέπειτα εγκληματιών πολέμου Μπλάντιτς και Κάρασιτς στη Βοσνία.

Αυτό που κυρίως εντυπωσιάζει δεν είναι η μήνυση που ο κύριος αυτός υπέβαλε σε βάρος του δημοσιογράφου της Ελευθεροτυπίας κ. Τάκη Μίχα. Δεν διάβασα το άρθρο στο οποίο αναφέρεται και κατά συνέπεια δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη. Τα έχασα όμως από την ανακοίνωση του μηνυτή που έφθασε στα χέρια μου. Ούτε λίγο ούτε πολύ ομολογεί πως αυτός στρατολόγησε τους έλληνες εθελοντές (με ποιανού την εξουσιοδότηση και με ποια συνεννόηση με τις ελληνικές αρχές;) Συμφώνησε με το Σερβικό επιτελείο να μην μετέχουν σε μάχιμες μονάδες (δηλ. σε τι μονάδες ακριβώς μετείχαν αφού ήσαν οπλισμένοι; Kαι ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει γι’ αυτό πέραν του λόγου του στρατολόγου τους και της «συμφωνίας κυρίων» με τους στενούς συνεργάτες εγκληματιών πολέμου;)

Mετείχαν, μας διαβεβαιώνει ο ίδιος, οι έλληνες εθελοντές στην κατάληψη της Σρεμπρένιτσα. Αλλά δεν είχαν σχέσεις με τις σφαγές. Πως μπορεί κάτι τέτοιο να αποδειχθεί; Θυμίζω πως στην Ελλάδα ανακρίνονται πολίτες απλά και μόνο επειδή το όνομά τους αναφέρεται σε υποκλεμμένες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις υποδίκων. Τι γίνεται όταν σφαγείς σε χρησιμοποιούν αλλά απλά διαβεβαιώνουν πως δεν θα λάβεις μέρος στα εγκλήματά τους;

Παραδέχεται άραγε ο ίδιος πως έγιναν σφαγές; Γιατί και οι Μπλάντιτς – Κάρασιτς δεν αποδέχονται τις σφαγές. Ομιλούν μόνο για «επανακατάληψη» της πόλης. Από την άλλη μεριά υπήρχαν συνεντεύξεις των εθελοντών σε ελληνικές εφημερίδες (που κατατέθηκαν στην ελληνίδα εισαγγελέα που είχε αναλάβει να διερευνήσει το θέμα), με περιγραφές του τρόπου που μάχιμοι μουσουλμάνοι αντιδρούσαν στις επιθέσεις τις δικές τους. Πως τα ήξεραν αυτά αν δεν μετείχαν σε «μάχιμες μονάδες»;

Αλλά και η περιγραφή της ενεργητικής συμπαράστασης του Α. Παπανδρέου και του Πασόκ στον Κάρασιτς είναι αρκετά αποκαλυπτική. Διότι εμφανίζει ένα ελληνικό κόμμα εξουσίας να συμπράττει με τους διωκόμενους από το Διεθνές Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ενδεχόμενο είναι μετά από όλα αυτά το διεθνές δικαστήριο να ενδιαφερθεί για όσα διαπράχθηκαν στην Ελλάδα τα χρόνια εκείνα. Αλλά και η ελληνική δικαιοσύνη έχει μπροστά της καινούργια στοιχεία (ομολογίες σύμπραξης στη σύσταση ομάδων εθελοντών που πολέμησαν στο πλάι του διωκόμενου Μπλάντιτς) για να προχωρήσει ουσιαστικά τις έρευνές της. Θυμίζω πως στην Ολλανδία φυλακίστηκαν στρατιώτες επειδή απλά και μόνο δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την εξόντωση των μουσουλμάνων. Στην περίπτωση που παραστρατιωτικοί εθελοντές συμπαρατάχθηκαν με τους σφαγείς τους τι ευθύνες υπάρχουν;

Και κάτι τελευταίο για τους υποστηρικτές, κατά δήλωσή του βέβαια, του περί ου ο λόγος στρατολόγου. Πως είναι δυνατόν οι μαχητές για την αποκλειστική κατοχύρωση από την Ελλάδα του ονόματος της Μακεδονίας να στηρίζουν την εμπόλεμη σύμπραξη ελλήνων με τους Σέρβους, που πρώτοι απ’ όλους αναγνώρισαν την ορθόδοξη βέβαια – αυτό να μην το ξεχνάμε - «Δημοκρατία τη Μακεδονίας»; Κι αν η κοινή αφετηρία μια τέτοιας στάσης είναι απλά ο αντι-αμερικανισμός να θυμίσω απλά πως αυτός, σαν πολιτική έκφραση, δεν ισχύει πλέον στην σημερινή Σερβία. Μείναμε πίσω, μείναμε μόνοι, κύμβαλα αλαλάζοντα σε γυμνούς τοίχους- που δεν τα ακούει κανείς.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΑΔΙΕΞΟΔΩΝ

Η απομάκρυνση από τα πολιτικά αδιέξοδα και το τέλμα των λογής σκανδάλων δεν μπορεί παρά να στηρίζεται σε καινούργιες, στέρεες και εφικτές πολιτικές πρωτοβουλίες. Το επικοινωνιακό «σπινάρισμα» δεν μπορεί παρά να έχει περιορισμένα αποτελέσματα. Η ουσία της πολιτικής, που ουσιαστικά φορτίζει συναισθηματικά και κινητοποιεί τους ανθρώπους, εκφράζεται μέσα από επιλογές – απλές αλλά και άμεσα υλοποιήσιμες.

Αν δεν απατώμαι η ΝΔ εξελέγη με σύνθημα την πάταξη της δημόσιας σπατάλης. Και την επανίδρυση του κράτους. Πότε ακριβώς επιχειρήθηκαν αυτά; Προφανέστατα το πρώτο πρέπει να συνδέεται με την περικοπή δαπανών που δεν καλύπτουν ουσιαστικές κοινωνικές ανάγκες, δεν βοηθούν τους οικονομικά αδύνατους συμπολίτες μας και δεν συμβάλλουν στην οικοδόμηση ενός συστήματος ισχυρής κοινωνικής συνοχής.

Στην λογική αυτή επάνω οι δυνατότητες περικοπών δεν είναι δυσδιάκριτες. Για ποιο λόγο ελληνικά υπουργεία λειτουργούν και συμπεριφέρονται σαν οργανισμοί που ανήκουν σε παγκόσμια υπερδύναμη; Τι νόημα έχει η μετακίνηση Υπουργών (η και του Πρωθυπουργού) στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό, με μισθωμένα συνήθως αεροπλάνα, με συνοδεία κουστωδίας «υπηρεσιακών παραγόντων», με ομάδες δημοσιογράφων και άλλων παρατρεχάμενων – πάντα με έξοδα του ελληνικού δημοσίου. Για ποιο λόγο επίσης οι Υπουργοί δικαιούνται να προσλαμβάνουν πάνω από 2-3 ειδικούς συμβούλους αχρηστεύοντας έτσι τις δημοσιουπαλληλικές στρατιές που δουλεύουν (υποτίθεται) κάτω από την δική τους δικαιοδοσία. Ο αριθμός επίσης των υπερωριών που τα Υπουργικά γραφεία χρεώνουν στο προσωπικό τους είναι συνήθως πολλαπλάσιος του εκτός ωραρίου χρόνου που αυτοί απασχολούνται. Σωστή θα ήταν επίσης η κατάργηση των πιστωτικών καρτών και των κινητών τηλεφώνων των μελών δημόσιου τομέα που λειτουργούν με κρατική χρέωση (συμπεριλαμβανομένων των μελών του υπουργικού συμβουλίου)

Γιατί οι Γενικοί Γραμματείς των Υπουργείων παραμένουν στελέχη εκτός υπηρεσιακής ιεραρχίας με έξτρα παροχές, προσωπικό και αυτοκίνητα; Δεν θα ήταν προτιμότερο οι Γενικοί Γραμματείς να είναι επιλεγμένοι υπηρεσιακοί παράγοντες από ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, δίχως ιδιαίτερες παροχές και διευκολύνσεις αλλά με το πλεονέκτημα της υπηρεσιακής συνέχειας και της λειτουργίας μιάς ισχυρής θεσμικής μνήμης σε κάθε Υπουργείο;

Σοβαρό όμως ζήτημα, που συνδέεται και με την λεγόμενη επανίδρυση του κράτους, είναι και το μέγεθος του Υπουργικού Συμβουλίου. Τι ακριβώς προσφέρουν τόσοι Υπουργοί και Υφυπουργοί; Πέραν από ανταγωνισμούς, διαφωνίες, το χάος των συνυπογραφών και την υιοθέτηση των αντιθέσεων ανάμεσα σε Υπουργεία για αρμοδιότητες και εξουσίες τα πολλά μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου διαχέουν την πληροφόρηση, κάνουν απίστευτα δύσκολο τον συντονισμό και συμβάλλουν στην κυβερνητική δυσλειτουργία.

Πέραν της συγχώνευσης του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας με το Ανάπτυξης και την σύσταση αυτόνομου Υπουργείου, το Πολιτισμού, τα Μέσα Ενημέρωσης, το Περιβάλλον και το Παιδείας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία μόνο κυβερνητική μονάδα. Το Ναυτιλίας και Νησιώτικης Πολιτικής, το Μεταφορών και το Τουρισμού θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ακόμη Υπουργείο. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει με το Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης ενώ τα ζητήματα Απασχόλησης, Ασφάλισης, Υγείας και Κοινωνικής Προστασίας φυσιολογικά ανήκουν στην αρμοδιότητα ενός κυβερνητικού αξιωματούχου. Τα Εξωτερικών και Αμύνης αυτονόητα θα πρέπει να κρατήσουν την αυτονομία τους όπως και το Γεωργίας, που όμως θα μπορούσε να ονομασθεί και σε Περιφερειακής Πολιτικής με απορρόφηση του Μακεδονίας – Θράκης. Μοναδική καινούργια, και απαραίτητη με τα σημερινά δεδομένα, προσθήκη θα πρέπει να είναι ένα νέο αυτόνομο Υπουργείο Ανταγωνισμού και Εποπτείας των Αγορών με αρμοδιότητα την παρακολούθηση όλων των αγορών (από την Τραπεζική μέχρι την Ενέργεια και τις αγορές τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης).

Αυτονόητα οι δαπάνες δεν θα μπορούσαν ουσιαστικά να μειωθούν δίχως δραστικές περικοπές στις προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων. Είναι πολύ αμφίβολο αν ενισχύεται πραγματικά η εθνικής μας ισχύς με τα δις. που ξοδεύονται για οπλικά συστήματα που αντικαθίστανται συνήθως μετά από λίγα χρόνια δίχως ποτέ να έχουν δοκιμασθεί. Μεγαλύτερη ισχύ σε μια χώρα προσφέρει η ευρωστία της οικονομίας της από τα αεροπλάνα, τα κανόνια και τα τάνκς που ενδεχόμενα προμηθεύεται. Στην σημερινή ιδιαίτερα εποχή αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά από τις διεθνείς εξελίξεις. Για δεκαετίες ξοδεύουμε το βιός του λαού σε ξέφρενους εξοπλιστικούς ανταγωνισμούς με την Τουρκία. Μήπως αποκαταστήσαμε έτσι την πλήρη εδαφική κυριαρχία της Κύπρου η καταργήσαμε τις εντάσεις στο Αιγαίο;

Στο ζήτημα τέλος της επανίδρυσης του κράτους είναι απαραίτητη η εξέταση της χρησιμότητας - από μηδενική βάση - κάθε φορέα που έχει ιδρυθεί τα τελευταία 8 χρόνια τουλάχιστον. Ο έλεγχος οφείλει να αφορά την ουσία της ύπαρξης του κάθε δημόσιου φορέα. Αν εκπληρώνει δηλ. τους όρους και τις προυποθέσεις για τις οποίες ιδρύθηκε. Σε αρνητική περίπτωση η κατάργηση θα πρέπει να αποτελεί μονόδρομο. Υπενθυμίζω πως ο Οργανισμός για την Αποξήρανση της Λίμνης Κωπαίδας υπάρχει ακόμη και τώρα έχει μάλιστα ...νέες αρμοδιότητες!!

Και βέβαια οι παραπάνω προτάσεις δεν είναι και οι μοναδικές. Η φορολόγηση της περιουσίας των μοναστηριών, η επικερδής πώληση αξιοποιήσιμης δημόσιας γής (και όχι η αμφιλεγόμενη παραχώρησή της αντί πινακίου φακής σε Ιερές Μονές) και άλλα πολλά μπορούν να οδηγήσουν σε μείωση εξόδων και σε αυξήσεις εσόδων. Το ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση στρέφεται αποκλειστικά και μόνο στους φόρους. Και κατηγορείται μάλιστα γι’ αυτό από ανεύθυνους – και εν πολλοίς αγράμματους - λαικιστές σαν νεοφιλελεύθερη!!

Πλήρες Άρθρο »