ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

 

Το αποτέλεσμα της εκλογής αρχηγού στη ΝΔ υπάρχει η πιθανότητα να σηματοδοτήσει την μοναδική ευκαιρία πραγματικής ανανέωσης του πολιτικού μας συστήματος. Η εκλογή του κ. Αντώνη Σαμαρά οδηγεί φαινομενικά την ΝΔ στα παλιά χνάρια του Λαικού Κόμματος και στην αγκαλιά της Λαικής, λεγόμενης, Δεξιάς. Οι εξελίξεις αυτές θα προκαλέσουν σοβαρότατους κραδασμούς στο σύνολο του πολιτικού σκηνικού.


Με βάση το προφίλ, τους πολιτικούς προσανατολισμούς και τους εκφρασμένους πολιτικούς στόχους της νέας ηγεσίας της ΝΔ είναι αναπόφευκτο αυτή να κινηθεί προς την κατεύθυνη της επανάκτησης των ψηφοφόρων που έχουν μετακινηθεί προς το ΛΑΟΣ. Στην πράξη αυτό σημαίνει υιοθέτηση πολιτικών που προσεγγίζουν στον βασικό κορμό της επιχειρηματολογίας του κ. Καρατζαφέρη. Η ύψωση των τόνων σε ζητήματα παράνομης μετανάστευσης αλλά και απέναντι των λογής ξένων που βρίσκονται στην Ελλάδα θα χαρακτηρίσει τον λόγο του και θα χρωματίσει τις θέσεις του. Στον σκληρό πυρήνα της παράταξης οι φωνές αυτές θα ηχούν θετικές. Αλλά την ίδια στιγμή θα φοβίζουν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και θα κάνουν πολύ κόσμο να αισθάνεται πολιτικά άστεγος. Η λεγόμενη μετριοπαθής δεξιά αλλά και μεγάλες μερίδες των συνετών πολιτών του αφανάτιστου πολιτικού κέντρου σύντομα θα αποστασιοποιηθούν από την «νέα» ΝΔ. Οι έξαλλες φωνές στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής που σύντομα θα υποχρεωθούν να ακουσθούν αλλά και οι πατριωτικές, λεγόμενες, κορώνες που με μεγάλη συχνότητα θα προβάλλονται θα τρομοκρατήσουν πολύ κόσμο ενισχύοντας την συσπείρωση ατόμων που μέχρι πρόσφατα αδιαφορούσαν για την πολιτική.


Υπάρχει βέβαια η καλόπιστη ένσταση όσων υποστηρίζουν πως ο κορμός της κοινωνίας μας έχει ήδη δρομολογηθεί σε ατραπούς πατριωτικών εξάρσεων και σκληρής εσωστρέφειας. Και πως έτσι πιθανότατα μιά στροφή της ΝΔ σε παρόμοιες κατευθύνσεις θα της προσφέρει ευκαιρίες εκμετάλλευσης των δυσκολιών που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση καθώς και των οικονομικών αδιεξόδων στα οποία έχει φτάσει ο τόπος. Πως υπάρχει πολυπληθές τέτοιο λαικό ακροατήριο είναι γεγονός. Δύσκολα όμως ταυτίζεται με μιά «δεξιά» παράταξη. Γι αυτό κι’ ενόχλησε η πρόσφατη δήλωση Θεδωράκη πως συμπορεύεται με τον κ, Σαμαρά στα θέματα της Κύπρου και των Σκοπίων. Η νέφωση των εμπειριών του εμφύλιου είναι ακόμη βαριά πάνω από την ελληνική κοινωνία. Στην Αριστερά συγχωρούνται σχεδόν τα πάντα. Ακόμα και η παλινωδία ανάμεσα στις θριαμβολογίες της εποχής της ΕΠΟΝ και του ΕΑΜ για την ίδρυση του κράτους τη Μακεδονίας και στους σημερινούς αφορισμούς πως και η χρήση ακόμη της λέξης «Μακεδονία» υπονομεύει την εθνική μας υπόσταση!!


Παρόμοιες κινήσεις όμως στον δεξιό χώρο δεν συγχωρούνται. Διότι οι ενοχες του εμφύλιου δεν τον έχουν ακόμα εγκαταλείψει. Η δεξιά παραμένει ύποπτη ξενοδουλείας, υποτέλειας σε ξένα κέντρα κι άλλες παρόμοιες ανοησίες. Γι’ αυτό και σηκώνει ψηλότερα συχνά την σημαία ενός ακατέργαστου πατριωτισμού. Υπονομεύοντας έτσι την παγματική πολιτιστική της ταυτοτητα. Που είναι, από τα πράγματα, περισσότερο κοσμοπολίτικη και μετριοπαθής από την εμπαθή παραδοσιακή αριστερά. Η πολιτική της ανασφάλεια γίνεται περισσότερο ευδιάκριτη όταν η κουβέντα γυρίζει στην οικονομία. Κάνοντας τεμενάδες στις αρχέγονες αντιλήψεις περί ευαισθησίας της αριστεράς, υπονομεύει η ίδια τον χαρακτήρα της μιλώντας για κοινωνικότητα μήπως και χαρακτηρισθεί αντιλαική.


Νοθεύει έτσι τις θέσεις της, αποδεχόμενη έμμεσα πως οι αρχές στις οποίες πιστεύει –δημοκρατική οικονομία της αγοράς – ενέχουν από μόνες τους τον σπόρο της κοινωνικής αδικίας. Και ζητάει συγχωροχάρτι, υποσχόμενη περιορισμό της «ασυδοσίας» εφ όσον ενισχυθεί ο δημόσιος παρεμβατισμός. Και παραβλέπι πως η ρεμούλα, η δαφθορά και η προφανης αδικία προέρχονται ακριβώς από τον ιδιο τον κορμό των αριστερών δοξασιών. Από την διαβρωτική δηλ. παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, την παροχολογία και την ευνοιοκρατία μέχρι την διαφθορά και το βούλιαγμα της καινοτομίας και της ανταγωνιστικότητας.


Από τα πράγματα λοιπόν, είτε σαν φιλελεύθερη κεντροδεξιά είτε σαν παραδοσιακή (λαική) δεξιά η ΝΔ ξεκινά με σοβαρά χάντικαπ. Υπάρχει όμως και μια άλλη ενδεχόμενη εκδοχή. Οι δηλώσες για ιδεολογική επαναβεβαίωση θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μιά προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης από χρόνια πολιτικο-ιδεολογικής κυριαρχίας. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, και για να αισθανθεί ο κόσμος της υπερήφανος γι αυτό που είναι και γι αυτό που πιστεύει, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρισθούν ορισμένα κρίσιμα ζητήματα. Το κυριότερο είναι η ταυτότητα του πολιτικού της χώρου.Τι είναι επι τέλους η σύγχρονη δεξιά και, απαλλαγμένη από βιώματα του χθές, σε τι ακριβώς πιστεύει. Τα δεύτερο έχει να κάνει με την διαπάλη των ιδεών. Και με την κατάκτηση των κυρίαρχων υψωμάτων των κοινωνιών αξιών. Πως δηλ. η αριστερά έχει άδικο σε αυτά που πρεσβεύει αλλα και στον τρόπο που επιχειρεί να τα εφαρμόσει. Η αριστερά δηλ. δεν έχει άδικο μοναχά την πράξη, Αλλά πρωτίστως στην θεωρία.


Παρά λοιπόν τις όποιες δυσοίωνες προβλέψεις η εκλογή νέου αρχηγού στη ΝΔ θα μπορούσε να προσφέρει στον τόπο μια μοναδική ευκαιρία. Το ξεκίνημα μιάς γνήσιας ιδεολογικής αντεπίθεσης με στόχο αυτό που δεν έγινε ποτέ στο παρελθόν. Να γίνει δηλ. ο συντηρητικο-φιλελεύθερος πολιτικός χώρος φορέας μηνυμάτων αλλαγής και ριζοσπαστικής προόδου.