ΔΙΧΩΣ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ

ΔΙΧΩΣ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ

 

Αναρωτιέται καμιά φορά κανείς για το τι σόι οικονομικά έχουν σπουδάσει όλοι αυτοί που εισηγούνται όλο και περισσότερους και μεγαλύτερους φόρους στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Δεν χρειάζεται να έχει σπουδάσει κανείς στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο για να καταλάβει πως η πρόσθετη φορολογία σε μιά αγορά που καταρρέει οδηγεί στην ολική καταστροφή. Δεν είναι τυχαίο πως όλοι οι διεθνείς οργανισμοί και φορείς που σχολιάζουν την ελληνική οικονομία ομιλούν για την ανάγκη μείωσης των κρατικών δαπανών. Στην Ελλάδα όμως οι κυβερνητικοί παράγοντες, αλλά περιέργως και οι εκπρόσωποι της «νέας» ΝΔ, εστιάζουν το ενδιαφέρον και την ρητορεία τους στην αναδιανομή του πλούτου. Ποιανού όμως ακριβώς πλούτου; Εδώ ακολουθεί συνήθως αμηχανία και ένας καταιγισμός στην συνέχεια προτάσεων για καινούργιες φορολογικές επιβαρύνσεις. Που είναι προφανές πλέον πως οι περισσότεροι έλληνες δεν μπορούν να τις πληρώσουν.


Για σοβαρή μείωση λοιπόν δαπανών δεν γίνεται ούτε σκέψη. Αντίθετα, μοιράζονται επιδόματα («αλληλεγγύης» τα λένε τώρα) και εξαγοράζονται οι οργανωμένοι σε συντεχνία 300 (λιμενεργάτες κι όχι Σπαρτιάτες) του λιμανιού με 250.000 ευρώ έκαστος!! Τα βρίσκουν όμως και τα κάνουν. Αφού οι φορολογούμενοι σαν σιωπηλοί ιχθείς σκύβουν το κεφάλι και πληρώνουν!! Οσοι πληρώνουν βέβαια. Διότι πάρα πολλοί θα ακολουθήσουν τον δρόμο της φοροδιαφυγής. Ξέρεις τι είναι να αισθάνεσαι πως τα ωραία και δυσκολοαποκτημένα σου λεφτά καταλήγουν, μέσω των παράλογων και προκλητικών κυβερνητικών αποφάσεων, στην τσέπη κάποιου ταβερνόβιου λιμενεργάτη; Ποιός θα μπορούσε να κακολογήσει τέτοιες πρωτοβουλίες φοροδιαφυγής;


Από την άλλη μεριά οι φόροι – ιδιαίτερα μάλιστα οι ξαφνικοί κι’ απρογραμμάτιστοι φόροι - από τα πράγματα γονατίζουν την οικονομική δραστηριότητα. Για να σώσουμε τον πλανήτη (δεν είναι απόλυτα βέβαιο από τι ακριβώς, μια και τα κύματα ψύχους τελευταία έχουν αποδείξει σαν πραγματική φενάκη τις απίστευτες προβλέψεις για υπερθέρμανση) υποχρεωνόμαστε να πληρώνουμε πανάκριβα τέλη αν δεν έχουμε αυτοκίνητα υβριδικά που παράγουν βέβαια συγκεκριμένες βιομηχανίες... Κάθε προσπάθεια αύξησης των φόρων η ποινικοποίησης της μεγάλης περιουσίας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ρευστοποιήσεις περιουσιακών στοιχείων, μείωση του τζίρου κάθε οικονομικής δραστηριότητας και γενικότερα σε στασιμότητα η «κάθισμα»της αγοράς.


Τι τελικό συμπέρασμα είναι πως κάθε κίνηση οικονομικής αφαίμαξης συρρικνώνει αντί να διευρύνει τα δημόσια έσοδα. Και παράλληλα ρίχνει σε δίνη απαισιοδοξίας το γενικότερο οικονομικό κλίμα. Κοντολογής, πληγώνει την ραχοκοκαλιά της αγοράς. Και κάνει τους ήδη δυστυχείς δυστυχέστερους. Εκείνους δε που σχετικά ευημερούσαν τους οδηγεί σε οικονομικές κακουχίες με απροσδιόριστες προοπτικές. Η αναδιανομή του πλούτου καταλήγει σε μοιρασιά της απελπισίας και τη φτώχειας. Με όλες τις συνακόλουθες κοινωνικά ανατρεπτικές συνέπειες.


Θα πίστευε κανείς πως όλα αυτά στην εποχή μας θα αποτελούσαν κοινή λογική. Ομως η λογική στην Ελλάδα αποκαλείται νεοφιλελεύθερη. Και καταγγέλλεται. Γι αυτό μας περιμένει η καταστροφή. Που μόνοι μας την προκαλούμε.