ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΔ Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΔ Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ



Μου είναι δύσκολο να καταλάβω γιατί η λογική έχει εγκαταλείψει τους περισσότερους απ’ όσους σκέφτονται κι’ εκφράζονται δημόσια στην χώρα αυτή. Το ερώτημα που έχει να κάνει με την στοιχειώδη λογική είναι απλό. Σε όσες χώρες εφαρμόσθηκε στην πράξη μια πολιτική αφοσιωμένη στις αρχές της οικονομίας της αγοράς (κάποιοι ίσως και να την ονόμαζαν νεοφιλελεύθερη) τα αποτελέσματα υπήρξαν θετικά για την κοινωνία και τον λαό. Κάτι που εκφράσθηκε μέσα από επανειλημμένες λαικές ετυμηγορίες υπέρ των κομμάτων και των πολιτικών που υποστήριζαν παρόμοιες πολιτικές. Οι περιπτώσεις του Ρήγκαν στις ΗΠΑ, της Θάτσερ και του Μπλαίρ στην Βρετανία, του Μένεμ στην Αργεντινή και τόσων άλλων σε Καναδά, Αυστραλία, Ζηλανδία, Ολλανδία και πρόσφατα στη Σουηδία είναι χαρακτηριστικές. Η μοναδική χώρα που έχει ήδη ξεφύγει από την κρίση είναι η Γερμανία. Η κυβέρνηση Μέρκελ όμως, κάτω από την πίεση των καθαρά νεοφιλελεύθερων ‘Ελεύθερων Δημοκρατών’, μειώνει φόρους κι’ απογραφειοκρατικοποιεί αγορές.

Από την άλλη μεριά είναι επίσης γνωστές οι παταγώδεις αποτυχίες πολιτικών που είτε στόχευαν στην ανατροπή των ανοιχτών καπιταλιστικών μοντέλων (λ.χ. ο Μπράουν στην Βρετανία και οι Ντε λα Ρούα και Κίρτσνερ στην Αργεντινή) είτε διεκπεραίωναν πολιτικές που απηχούσαν αποτυχημένους παρεμβατισμούς και λαικίστικες κοινωνιστικές επιλογές (σοσιαλδημοκράτες σε Σουηδία και Ισπανία, Μπούς σε ΗΠΑ, πρόσφατη διακυβέρνηση Καραμανλή στη χώρα μας). Αυτό που είναι περίπου εξωφρενικό είναι η τάση των σκληρών στην Ελλάδα κρατιστών να μην βλέπουν τι ακριβώς γίνεται γύρω τους. Και να φορτώνουν κάθε κακό χειρισμό, αδυναμία η αποτυχία στις πολιτικές της αγοράς.

Η διεθνής οικονομική κρίση λ.χ. χρεώνεται στον αχαλίνωτο υποτίθεται καπιταλισμό ενώ είναι παντού δεδομένο πως το κακό ξεκίνησε από τα θαλασσοδάνεια που στις ΗΠΑ το κράτος (με ειδικούς νόμους) και το Κογκρέσο επέβαλε στις Τράπεζες να εκδίδουν.* Και που βέβαια δεν είχε καμία σχέση με την πολιτική λαικού καπιταλισμού που είχε προωθήσει η κα Θάτσερ στην Βρετανία και αφορούσε στην διεύρυνση της λαικής ιδιοκτησίας. Για την πολιτική Μπούς όσοι με παρακολουθούν θα ξέρουν πως από το 2002 (όταν έβαλε δασμούς στις εισαγωγές χάλυβα) έγραφα πως θα αποτύχει και πως δεν θα πρέπει να φορτώσουν τις αποτυχίες του στην οικονομία της αγοράς. Τότε μεγάλα ελληνικά έντυπα θριαμβολογούσαν (Βήμα και Καθημερινή) πως 'επιστρέφει το κράτος'. Τα ξεχάσαμε τώρα; Δεκάδες βιβλία στην Αμερική κατηγορούσαν τον Μπούς, εδώ και χρόνια, πως εγκατέλειψε τις αρχές της επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: Michael Tanner, Leviathan on the Right (2007). Richard Viquerie, Conservatism Betrayed (2006). Bruce Brattlet, Impostor (2006). Stephan Sivisnki, Buck Wild: How Republicans Broke the Bank and Became the Party of Big Government (2006), William Bonner, Empire of Debt: The Rise of an Epic Financial Crisis (2005). John Bogle, The Battle for the Soul of Capitalism (2005).

Στην περιθωριακή, στην κυριολεξία, πολιτική μας ύπαρξη ο πολιτικός διάλογος είναι δίχως ουσία και πραγματικό περιεχόμενο. Τα κλισέ αντικαθιστούν την ανάλυση και ο φανατισμός και οι ύβρεις τα επιχειρήματα. Με την έλλειψη πολιτικών σταθερών οι επιλογές είναι συγκεχυμένες και η σε βάθος γνώση ανύπαρκτη. Η περιπέτεια της πορείας μου στην ΝΔ αποδεικνύει όλα τα παραπάνω. Υπήρξα πάντοτε οπαδός της μικρότερης κρατικής παρέμβασης. Στον τομέα της πολιτικής (ευχέρεια έκφρασης, ατομικά δικαιώματα, σεβασμός μειονοτήτων) η παραδοσιακή δεξιά με κατέγραψε σαν ύποπτο κομμουνιστικών πεποιθήσεων. Υποστηρίζοντας όμως την ελευθερία των επιλογών και το λιγότερο κράτος στην οικονομία, ο ίδιος πολιτικός χώρος με ονοματίζει σαν ανευαίσθητο υπερσυντηρητικό πλουτοκράτη. Η Δεξιά δηλ. με θεωρεί υπερδεξιό!! Με τέτοια σύγχυση και θολούρα πως μπορούν να οικοδομηθούν πολιτικές με βάθος και περιεχόμενο;

Αυτό θα είναι κυρίως το πρόβλημα της νέας ηγεσίας της ΝΔ. Αποτελώντας την επιλογή του σκληρού δεξιού πυρήνα της παράταξής του – από το σκληροτράχηλο κομματικό 5% του απελπιστικού 33% των εκλογών – θα πρέπει να αντιμετωπίσει δύο προκλήσεις. Η μία είναι η σύγκρουση με το ΛΑΟΣ. Για να επικρατήσει εκεί, κάτι που θα απαιτήσει η βάση που τον εξέλεξε, θα πρέπει να σκληρύνει πολύ τις θέσεις του. Εξωθώντας τους ήδη απογοητευμένους κεντρογενείς και μετριοπαθείς συντηρητικούς οπαδούς του κόμματός του στην πολιτική αποξένωση. Το άλλο μέτωπο είναι με την κυβέρνηση. Που ευνοείται κατάφωρα από μιά δεξιά στροφή της ΝΔ. Διότι της δίνει χώρο να ανοιχθεί δεξιότερα, όταν φυσιολογικά – λόγω των πολιτικών της - θα υφίσταται σκληρές πιέσεις από τα αριστερά της. Αν κάτι τέτοιο συμβεί η ΝΔ κινδυνεύει σοβαρά με ολική περιθωριοποίηση. Οπως έγινε και στην Σουηδία παλαιότερα, η σοσιαλδημοκρατία θα εγκατασταθεί στην εξουσία για πολλά χρόνια.

Αν δεν ορθώσει η νέα ηγεσία αποτελεσματικά τείχη παρεμπόδισης της επέλασης του Πασόκ προς τον πολιτικό ζωτικό της χώρο – κάτι που προυποθέτει όμως πολιτικές φιλελεύθερες και δραστικά προοδευτικές – το παιχνίδι θα είναι εξ’ υπαρχής χαμένο. Η ΝΔ οφείλει να επαναπροσδιορίσει το πολιτικό της στίγμα. Αυτό που προέκυψε σαν μήνυμα από την εκλογική διαδικασία την καταδικάζει σε συρρίκνωση. Η νέα ηγεσία για να κάνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να μπορεί αλλά και να θέλει... Δεν είναι δυνατόν στελέχη της λαικής δεξιάς, που τους εκπροσωπούσαν απόλυτα οι «φιλολαικές» πολιτικές της κυβερνητικής τραγωδίας Καραμανλή, να καταδικάζουν τις μοναδικές επιλογές που μπορούν να οδηγήσουν την χώρα στην ευημερία.

Ο δημοκρατικός καπιταλισμός είναι η μοναδική επιλογή για να βγεί η χώρα από τα αδιέξοδα. Αν το καταλάβουμε έγκαιρα, θα δούμε καλύτερες ημέρες. Διαφορετικά θα βουλιάξουμε βαθύτερα στο τέλμα.

*Βλ. κείμενό μου «Ποιός Προκάλεσε Τελικά την Κρίση;» στο http://www.andrianopoulos.gr/0010000482/ποιοσ-προκαλεσε-τελικα-την-κριση-.html