ΑΝ ΗΤΑΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

      ΑΝ  ΗΤΑΝ  ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
                                                                                                                                              

Ας κάνουμε μια άσκηση πολιτικής φαντασίας. Ας υποθέσουμε πως ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ήταν πολιτικός ισχυρών πεποιθήσεων και δεν πηγαινοφερόταν από επικοινωνιολόγους και δημοσκοπησάρχες. Ας πάρουμε σαν αφετηρία την υπόθεση πως από το ξεκίνημα της θητείας του αποσαφήνιζε προς τα μέλη της κυβέρνησης του τον στόχο του. Να εμμείνει δηλ. σε μια σειρά από σαφείς πολιτικές αρχές.  Από τις οποίες δεν είχε σκοπό να παρεκκλίνει ανεξάρτητα από πιέσεις, ξεσηκωμούς και αντιδράσεις. Και πως αντικειμενικός του προορισμός ήταν μια κοινωνία σεβασμού της έννομης τάξης, περιορισμού της κρατικής αυθαιρεσίας και ιδιοτέλειας, σεβασμού της ισονομίας των πολιτών, εμπέδωσης της πλήρους διαφάνειας, δραστικής μείωσης των δημοσίων ελλειμμάτων μέσω περικοπών στις δαπάνες κατά κύριο λόγο, ολοκληρωμένης απελευθέρωσης των αγορών, εκλακτισμού του δημοσίου από την λειτουργία της οικονομίας και από την επιχειρηματική δράση γενικότερα, την μείωση της κρατικής γραφειοκρατίας, άρνηση αύξησης φόρων και την μετακίνηση του κέντρου βάρους της οικονομικής δραστηριότητας από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα.
 

Κοντολογής, θα ήταν ένας πρωθυπουργός με στοχεύσεις καθαρά νεοφιλελεύθερες επιδιώκοντας να δημιουργήσει μια κοινωνία υπεύθυνων για τις πράξεις τους πολιτών, με ανταγωνιστικούς θεσμούς και διαδικασίες στην παιδεία, στην υγεία, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, στην επιχειρηματική δράση, στην έρευνα, στην καινοτομία και στην τεχνολογία. Τι αποτελέσματα άραγε θα έφερνε μια τέτοια κυβέρνηση στα δημόσια πράγματα του τόπου ερεθίζοντας καίρια την Αριστερά, τις δημόσιες συντεχνίες, σημαντικούς εργολάβους και προμηθευτές αλλά και καλοβολεμένους «λαικούς» δεξιούς. Θα ήταν άραγε χειρότερη η καλύτερη από την πραγματική κυβερνητική εμπειρία που μας προσέφερε η τελευταία κυβέρνηση της ΝΔ;
 

Τι θα είχε λοιπόν πιθανότατα συμβεί; Κάτω από τις  πανικόβλητες κραυγές μιάς απελπισμένης αριστεράς οι κεντρικές δομές του απηρχαιωμένου ελληνικού κρατισμού, που ουσιαστικά συντηρούν στο προσκήνιο τους παλαιομοδίτικους αριστερούς μηχανισμούς, θα είχαν αρχίσει να συνθλίβονται. Με συνεπακόλουθες επιπτώσεις μάλλον ευδιάκριτες. Ο δημόσιος τομέας δεν θα είχε αυξηθεί και τα ελλείμματα δεν θα είχαν ξεφύγει. Ουδείς καινούργιος οργανισμός, επιτροπή, ινστιτούτο, κέντρο, δημόσια εταιρία, αρχή κλπ θα είχε δημιουργηθεί. Ετσι, το κράτος θα είχε 695 τουλάχιστον λιγότερους φορείς από τους σημερινούς, μια και τόσοι περίπου δημιουργήθηκαν στα χρόνια της ΝΔ.
Με την εμμονή επίσης της κυβέρνησης στην μείωση των δαπανών, με την κατάργηση άχρηστων δημόσιων φορέων η και την συγχώνευση άλλων ομοειδών, δεν θα υπήρχε περίπτωση αύξησης του ελλείμματος. Παράλληλα η ενσωμάτωση των εργαζομένων των καταργουμένων φορέων σε άλλους τομείς του δημοσίου θα είχε απαλλάξει το κράτος από την ανάγκη πρόσληψης καινούργιων υπαλλήλων. Μιά πρώτη σχετική αποκατάσταση της τάξης στα δημοσιονομικά ζητήματα της χώρας θα είχε αυτόματα επιτευχθεί. Για να απαλλαγούν σε βουλευτές και υπουργοί από την αφόρητη πίεση της ρουσφετολογίας θα είχε καταργηθεί ο διαβρωτικός για την δημόσια ηθική σταυρός προτίμησης στον εκλογικό νόμο αντικαθιστούμενος, όπως σήμερα επιχειρείται να γίνει, από μιά παραλλαγή  του Γερμανικού συστήματος (πλειοψηφικό μονοεδρικό και αναλογικό με λίστα σε μεγάλες περιφέρειες).
 

Παράλληλα, η ηρεμία στην καθημερινότητα διαφόρων κατηγοριών πολιτών (έμποροι, φοιτητές, επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς κλπ) θα είχε απόλυτα αποκατασταθεί. Με την εφαρμογή απλά και μόνο των νόμων. Καταλήψεις, πορείες, διακοπές κυκλοφορίας, βιαιοπραγίες, προπηλακισμοί καθηγητών κλπ θα είχαν αντιμετωπισθεί με τη  τυφλή λειτουργία του νόμου. Εφ’ όσον υπάρχουν νόμοι εφαρμόζονται. Διαφορετικά αλλάζουν! Για τους νταβατζήδες δεν θα είχε λόγο να ανησυχεί ο πρωθυπουργός. Θα τους είχε αντιμετωπίσει κλείνοντας την στρόφιγγα των κρατικών εργολαβιών και προμηθειών και τσακίζοντας, δίχως ανοχή, τις στρατιές των χούλιγκαν και τους άλλους  ιδιωτικούς στρατούς. Οποιος απειλούσε με πτώχευση (και άρα ανεργία) για την εξασφάλιση κρατικής φροντίδας και ιδιαίτερης εύνοιας, θα εισέπραττε ξεκάθαρη άρνηση με παραπομπή στους κανόνες της αγοράς. Για κάποιον που πιστεύει σον δημοκρατικό καπιταλισμό η επιτυχία και το κέρδος είναι εξ ίσου αποδεκτή με την αποτυχία και την χρεοκοπία.
 

Η δραματική μείωση των δαπανών (μείωση φορέων, υπαλλήλων κλπ) θα είχε εξασφαλίσει προυπολογισμένους  πόρους για ένα ικανοποιητικό δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Καλές συντάξεις, ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές στην παιδεία, εξορθολογισμός στην υγεία θα κάλυπτε ήδη εκδηλωμένες κοινωνικές ανάγκες. Χωρίς εύνοιες βέβαια στα ρετιρέ των πάλαι ποτέ αμιγών δημοσίων επιχειρήσεων και ιδιόμορφων οργανισμών (λ.χ. λιμάνια) οι συνδικαλιστές των οποίων κραυγάζουν για συντήρηση εξοργιστικών  προνομίων μιλώντας δήθεν για «κοινωνική ευαισθησία». Με οικονομικά κουπόνια στα χέρια (ότι αναλογεί στον καθένα από τις σχετικές κρατικές δαπάνες), οι πολίτες θα μπορούσαν να διαλέξουν σχολείο, ανώτατη σχολή, γιατρό η νοσοκομείο. Σαν εργοδότες,- αφεντικά οι πολίτες θα απαιτούσαν καλές υπηρεσίες, επίπεδο και αποτελεσματικότητα. Σε αρνητική περίπτωση τυχόν απογοήτευσή τους θα οδηγούσε σε de facto απόσυρση πόρων από φορείς. Με συνέπειες βέβαια...
 

Και βέβαια, θα είχαμε μείωση φόρων σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ανοιχτό συνεχές ωράριο, ελαστικές εργασιακές σχέσεις (όχι όμως stage κλπ) με στόχο αύξηση της απασχόλησης και ιδιαίτερη έμφαση στον ανταγωνισμό (ακόμη και ομώνυμο ίσως Υπουργείο).
 

Αυτός θα ήταν ο νεοφιλελευθερισμός, που πολλοί αποστρέφονται. Αντίθετα εισπράξαμε τσαπατσουλιά, ανικανότητα, αδράνεια κι’ εκτεταμένη διαφθορά. Και πολλοί αγωνίζονται να εξασφαλίσουν πολιτικές για λίγο από τα ίδια.