ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΣΥΓΧΥΣΕΙΣ

Στο κείμενό μου για την υποτιθέμενη «εξέγερση» των νέων (επειδή - κατά κάποιους - δεν θα μπροούν να αποκτήσουν τα δάνεια η τα γκάμπριο αυτοκίνητα των γονιών τους!!) υπήρξαν δεκάδες σχόλια, επικριτικά κι επιδοκιμαστικά. Μοναχά όμως ο κ. Πιστοφίδης απάντησε επώνυμα. Αισθάνομαι έτσι την υποχρέωση να σχολιάσω τις κρίσεις του. Επιμένει πως τώρα που φοβάμαι «βγαίνει ο αληθινός εαυτός μου». Δεν εξηγεί όμως τι είναι ακριβώς αυτό που φοβάμαι. Μήπως το ενδεχόμενο να καταρρεύσει το πολιτικό μας σύστημα; Μόνο αφελείς θα μπορούσαν να πιστέψουν πως ένα σύστημα υπάρχει η πιθανότητα να καταρρεύσει επειδή κάποιοι κουκουλοφόροι αφήνονται ανεμπόδιστα να καταστρέψουν μαγαζιά και φώτα της τροχαίας!! Αλλά και γιατί να ανησυχώ για ενδεχόμενα αδιέξοδα στα οποία θα μπορούσε να οδηγηθεί ένα σύστημα στηριγμένο στην διαφθορά και την αβελτηρία ενός εκτεταμένου κρατισμού; Tο μόνο αποτέλεσμα στο οποίο είναι ενδεχόμενο να οδηγήσουν οι δράσεις των «επαναστατών του φραπέ», είναι η υπερ-ενίσχυση τελικά του ίδιου του συστήματος. Μέσω της ισχυροποίησης των πλέον συντηρητικών αντανακλαστικών της κοινωνίας.

Αυτό που εσφαλμένα φοβάται ο κ. Πιστοφίδης από τις δικές μου προτροπές για εφαρμογή των νόμων, θα το εισπράξει δυστυχώς από την ανοχή της ανομίας και την τελική καταλυτική αντίδραση της κοινωνίας. Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω στο σχόλιό του είναι η προφανής ταύτιση της ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας με την ανοχή της εφαρμογής του νόμου της ζούγκλας. Ο φιλελευθερισμός ποτέ και πουθενά δεν ευαγγελίζεται την αυθαιρεσία και την ασύδοτη και άνευ ορίων προβολή των επιδιώξεων του καθενός. Ο σεβασμός `των αναπαλλοτρίωτων ατομικών δικαιωμάτων δηλαδή, προυποθέτει ένα περιβάλλον νομιμότητας και σταθερότητας. Αυτό σημαίνει άσκηση των δικαιωμάτων του καθενός μέχρι εκεί που δεν παραβιάζονται τα δικαιώματα των άλλων. Ελευθερία δίχως περιορισμούς δηλ. Μέχρις όμως εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων.

Δεν διακρίνω επίσης την λογική του επιχειρήματος πως είμαι εναντίον του κράτους «όταν μιλάει για τον άνθρωπο» και υπέρ του αστυνομικού κράτους όταν «καταπιέζει τον σιχαμερό λαουτζίκο». Εδώ προβάλλει ξεκάθαρη η σύγχυση της αριστερής συλλογιστικής. Εάν το «κράτος αποτελεί όργανο στα χέρια του κεφαλαίου για την καταπίεση των εργαζομένων» όπως σημειώνει ο Μαρξισμός και υπαινίσσεται ο κ. Πιστοφίδης, τότε γιατί να μην το καταργήσουμε; Με αποτέλεσμα βέβαια να μην πληρώνουν φόρους οι έχοντες και οι «νοικοκυραίοι», και να προστατεύονται οι ισχυροί από ιδιωτική αστυνομία επιβάλλοντας βίαια τις απόψεις τους στους ανυπεράσπιστους αδύναμους.

Τελικά θέλουμε η δεν θέλουμε το κράτος στα πλαίσια της εφαρμογής των νόμων που ένα δημοκρατικό σύστημα θεσπίζει για την καλύτερη λειτουργία του; Όταν εγώ υποστηρίζω το λιγότερο κράτος, εξυπακούεται πως ελπίζω αυτό να συμβεί μέσα από την ελεύθερη πολιτική βούληση της κοινωνίας στην οποία ζώ. Δεν ζητώ να παραβιάζονται οι θεσπισμένοι νόμοι σε όφελος της επιχειρηματικής τάξης. Προσπαθώ να κινητοποιήσω τους πολίτες προς την κατεύθυνση πολιτικών επιλογών που θα απελευθερώσουν και συνάμα θα δυναμώσουν την ελληνική αγορά. Με αποτέλεσμα την διεύρυνση του εθνικού πλούτου. Και την μεγαλύτερη συμμετοχή του λαού στην ευημερία.

Ρόλος της αστυνομίας δεν είναι η προστασία των ισχυρών. Αλλά η εξασφάλιση σιγουριάς και ασφάλειας προς τους αδυνάτους. Διαφορετικά το πολίτευμα είναι απολυταρχική ολιγαρχία όχι δημοκρατία. Η σιγουριά όμως δεν εξασφαλίζεται αν δεν τηρούνται οι νόμοι. Αν οι νόμοι είναι κακοί, σε μια δημοκρατία αλλάζουν. Αλλά νόμοι να μην τηρούνται, με την επιταγή μάλιστα πολιτικών κομμάτων και αυτάρεσκων διανοουμένων, αποτελεί δύσμορφη απόφυση του δημοκρατικού συστήματος. Με κατεύθυνση το χάος, και τελικά τον ολοκληρωτισμό. Κι αν υπάρχει στην Ελλάδα ατιμωρησία επωνύμων, αυτό οφείλεται στα παραθυράκια των νόμων που τα κόμματα ψηφίζουν και οι εκλογείς επικροτούν επανεκλέγοντας τους ίδιους και τους ίδιους?

Αν το ρίγος που διαπέρασε τον κ. Πιστοφίδη οφείλεται στην πεποίθησή μου πως οι νόμοι οφείλουν να εφαρμόζονται ανεξάρτητα σε ποιόν αφορούν, τότε όλοι εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να έχουμε υποστεί ηλεκτροσόκ από τον σαφέστατο περί του αντιθέτου υπαινιγμό. Πως δηλ. η εφαρμογή των νόμων θα εξαρτάται από την έγκριση του, από ορισμένους κύκλους της αριστεράς καθοριζόμενου, λαικού κινήματος. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν το λεγόμενο «λαικό κίνημα» διαλύει τα πανεπιστήμια κάνοντας ελκυστικότερη την ιδιωτική παιδεία, κλείνει τα σχολεία βυθίζοντας την ελληνική μέση εκπαίδευση στην ανυποληψία, βυθίζει στο χάος και την καταστροφή σχεδόν μετά από κάθε διαδήλωση το εμπορικό κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων και ταλαιπωρεί τους βιοπαλαιστές πολίτες στην καθημερινότητά τους.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΦΡΑΠΕ

Η κυβέρνηση ζήτησε επανειλημμένα συγγνώμη. Όχι για τους βανδαλισμούς της περιουσίας ανύποπτων πολιτών. Ούτε και για την αναστάτωση της ζωής στις πόλεις και για την αδράνεια της αστυνομίας. Ζήτησε συγγνώμη ξανά και ξανά μόνο για τον θάνατο του 15χρονου και για την συμπεριφορά αστυνομικού. Υποσχέθηκε μάλιστα και αυστηρές κυρώσεις. Για τους υπεύθυνους της απώλειας του νέου παιδιού αστυνομικούς. Υπεύθυνοι μάλιστα κυβερνητικοί και πολιτειακοί παράγοντες έβγαλαν και πόρισμα ενοχής. Πριν ολοκληρωθεί η έρευνα και η ανάκριση. Πριν καν γίνει η δίκη. Ούτε λέξη όμως δεν εκστόμισαν ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι Υπουργοί για την αναζήτηση, σύλληψη και καταδίκη όσων σκόρπισαν τον τρόμο και την καταστροφή κι επιδόθηκαν σε λεηλασίες στα αστικά κέντρα ολόκληρης σχεδόν της χώρας. Γιατί άραγε;

Eίναι τέτοιος πλέον ο τρόμος που διακατέχει τις κορυφές των πολιτικών μας ηγεσιών για τις αντιδράσεις και τα κηρύγματα της Αριστεράς που αφήνουν ανοχύρωτη την κοινωνία. Για κοινωνική έκρηξη ομιλεί η Αριστερά. Και η κυβέρνηση έρχεται να την επιβεβαιώσει απολογούμενη για τους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα. Σαν εχθρούς των νέων καταγγέλλει ο νεόκοπος αρχηγός του ΣΥΝ την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της. Κι αντί αυτή να αντεπιτεθεί επισημαίνοντες ποιοι είναι, μέσω της οπισθοδρομικής τους στάσης, οι νεκροθάφτες των ονείρων και των προοπτικών της νέας γενιάς, πελιδνή σκύβει το κεφάλι κι’ αναζητά δικαιολογίες.

Αν, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, οι νέοι είναι οργισμένοι για τα χάλια της παιδείας και την έλλειψη μελλοντικής επαγγελματικής προοπτικής γιατί δεν βγήκαν στους δρόμους τόσες φορές που οι εγκάθετοι του Αριστερού συντηρητισμού μπλόκαραν κάθε προσπάθεια ανασύνταξης των δομών της οικονομίας και εκσυγχρονισμού της παιδείας; Κάθε χρόνο σχολεία καταλαμβάνονται και πανεπιστήμια «απεργούν», με στόχο να μην αλλάξει απολύτως τίποτε. Πως τότε οι νέοι βγαίνουν στoυς δρόμους σήμερα ζητώντας, υποτίθεται, αλλαγές;

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ανυπεράσπιστη στο έλεος των διαθέσεων βίαιων αμφισβητιών του γλυκού νερού. Που αγουροξυπνημένοι κατά το μεσημέρι πίνουν το φραπεδάκι που τους ετοιμάζει η μαμά και σχεδιάζουν μέσω SMS και λογισμικού Vista το επόμενο χτύπημα κατά του κατεστημένου. Ο τόπoς έχει πλημμυρίσει από επαναστάτες με μπλουζάκια Benneton, αθλητικά παπούτσια Nikke και κινητά Nokia και Ericsson. Από καλομαθημένους δηλ. χαβαλέδες που κλαίνε για τα αδιέξοδα της γενιάς των 700 ευρώ (νέα επικοινωνιακή αργκώ κι’ αυτή) που ποτέ βέβαια δεν πρόκειται να γνωρίσουν. Γιατί ο μπαμπάς ακουμπάει τόσα περίπου ημερησίως για την πάρτη ορισμένων απ΄αυτούς στα ντόπια και ξένα θέρετρα του χειμώνα. Πάτε στοίχημα πως από την επόμενη εβδομάδα η εξέγερση θα διακοπεί; Διότι οι εξεγερμένοι κοινωνικοί επαναστάτες θα φύγουν για διακοπές…

Η κυβέρνηση κατάφερε να εκτελέσει την κοινωνία των πολιτών. Και να φέρει στο προσκήνιο την κοινωνία των ρηχό-νοων αναρχικών. Που μετά την επανάσταση γυρίζουν στο σπίτι για ζεστό φαγάκι από τα χέρια της μαμάς και χαρτζιλίκι από το χέρι του μπαμπά. Γιατί γνωρίζουν πως η ατιμωρησία είναι εξασφαλισμένη. Και ο συνδυασμός χαβαλέ, ατιμωρησίας και λίγο φιγούρας συνθέτουν το μίγμα της νεοελληνικής «μεγαλύτερης μετα-δικτατορικής εξέγερσης». Ποιά θα ήταν άραγε η στάση των ανήλικων μαθητών – των εμπρηστών με τις κουκούλες βέβαια, κι’ όχι αυτών που πολιτισμένα και μερικές φορές σιωπηρά διαδηλώνουν για τον θάνατο του συνομηλίκου τους - αν το κράτος είχε δείξει από χρόνια πως σέβεται και εφαρμόζει τους νόμους του. Αν είχαν συλληφθεί και τιμωρηθεί οι τραμπούκοι των Εξαρχείων. Αν είχαν δικασθεί και αποβληθεί από τα Πανεπιστήμια όσοι έχτισαν γραφεία καθηγητών και ξυλοφόρτωναν καθηγητές και επισκέπτες.

Αν σάπιζαν επίσης στις φυλακές οι άνανδροι δολοφόνοι του ανύποπτου νέου αστυνομικού που έκανε βάρδια έξω από χώρο συναυλίας ροκάδων. Αν τελικά είχαν αντιμετωπίσει την αυστηρότητα του νόμου όσοι κατά καιρούς έχουν κάψει μαγαζιά, αυτοκίνητα και πανεπιστημιακούς χώρους. Κι αν είχαν τιμωρηθεί γονείς και μαθητές για τις ακατανόητες καταλήψεις και την ματαίωση μαθημάτων και εξετάσεων. Κι’ αν τελικά είχε εφαρμοσθεί ο νόμος για τους δημόσιους υπάλληλους καθηγητές του ΣΥΝ που και απεργούσαν και …δεν απεργούσαν. Δηλαδή εισέπρατταν, ενώ δεν δούλευαν, κανονικά τους μισθούς τους. Αν, σε τελευταία ανάλυση, εφαρμόζονταν δίχως εξαίρεση οι διατάξεις του ποινικού κώδικα περί επιμέλειας ανηλίκων. Κι αν είχε πρωτίστως παταχθεί η δημόσια διαφθορά, η ρεμούλα και η άνιση εφαρμογή των νόμων. Βέβαια, αν είχαν όλα αυτά γίνει δεν θα είχαμε το τραγικό θάνατο στα Εξάρχεια. Και δεν θα είχαμε τις διαδηλώσεις…

Το πιο χαριτωμένο είναι οι διανοητικές προσπάθειες γερασμένων αριστερών του σήμερα που με κώδικες των δεκαετιών του ’60 και του ’70 επιχειρούν να εξηγήσουν γεγονότα άλλης νοοτροπίας και ψυχοσύνθεσης. Και είναι βλασφημία ο παραλληλισμός με τις κινητοποιήσεις της γενιάς του πολυτεχνείου. Οι φοιτητές τότε διακινδύνευαν την ελευθερία και την φυσική τους ύπαρξη. Οι σημερινοί «επαναστάτες του φραπέ» κινδυνεύουν μοναχά από τις φωνές ενδεχομένως της μαμάς κι’ από κανένα μαλακό μπάτσο του μπαμπά. Που βρίσκονταν όταν οι τρομοκράτες δολοφονούσαν ένα αθώο παιδί – τον Αξαρλιάν; Κι’ όταν σήμερα καλοπληρωμένοι αστέρες της TV βγάζουν στον αέρα τον φονιά του να σχολιάσει τα …γεγονότα.

Το μεγάλο ερωτηματικό πάντως παραμένει. Γιατί οι εισαγγελικές αρχές δεν χρησιμοποιούν τις διαθέσιμες δεκάδες φωτογραφίες και εικόνες βίντεο για τον εντοπισμό, σύλληψη και παραπομπή των αλητών με τις πέτρες, τα στυλάρια και τις βόμβες Μολότωφ; Καθώς κι’ όλων εκείνων που εισέβαλαν στα διαρρηγμένα και μισο-καμένα καταστήματα για πλιάτσικο και βανδαλισμούς; Γιατί δεν ψάχνουν την πηγή των εκατοντάδων sms και των ηλεκτρονικών μηνυμάτων που καλούσαν τους νέους στους δρόμους να κάψουν και να καταστρέψουν; Ποιος έδωσε τις διευθύνσεις και τα τηλέφωνα; Τι ακριβώς φοβούνται πως θα ανακαλύψουν οι αρχές; Μήπως τους καλοαναθρεμένους γόνους γνωστών οικογενειών; Τους λεβέντες νεολαίους – φυντάνια του κόμματος του νεαρού αρχηγού που θα έφερνε τσάμπα πετρέλαιο από την Βενεζουέλα; H τα αναφιλητά, άξαφνα αφυπνισμένων, αλλά αδιάφορων μαμάδων για την πολιτεία των «καλών» τους παιδιών;

Αδυνατώ πάντως να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο θα πληρώνουμε φόρους, ενόσω οι αρχές αρνούνται να συλλάβουν τα καθάρματα με τις κουκούλες. Να κινητοποιηθούν οι κατεστραμμένοι μαγαζάτορες, οι ταλαιπωρημένοι πολίτες και οι συνετοί γονείς σε μια κίνηση άρνησης πληρωμής φόρων. Ώστε η κυβέρνηση να καταλάβει, εκεί ακριβώς που αισθάνεται την εντονότερη ενόχληση, πως δεν είναι μόνο οι απόψεις του κ. Αλαβάνου που οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν.

ΥΓ 1 Με το ΚΚΕ οι ιδεολογικές μου διαφορές είναι αβυσσαλέες. Εκτιμώ όμως την ευθύτητα των πολιτικών του θέσεων καθ’ όσον αφορά την παρούσα κρίση και την διαπίστωση στελεχών του πως επανάσταση με κουκούλες αποτελεί φαρσοκωμωδία.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Είναι πολύ νωρίς για να κατασταλάξουμε για το τι ακριβώς συνέβη το βράδυ του περασμένου Σαββάτου στα Εξάρχεια. Τα πλήρη γεγονότα δεν είναι γνωστά. Και οι αυτόπτες μάρτυρες και άλλοι παράγοντες που βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα περισσότερο συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν την υπόθεση. Απαράδεκτη είναι και η στάση πολλών δημοσιογράφων που δίχως γνώση των γεγονότων «φονιά» ανεβάζουν και «δολοφόνο» κατεβάζουν τον δράστη αστυνομικό. Το γεγονός είναι πως ένα νέο παιδί έχασε την ζωή του. Κι ένας οικογενειάρχης αστυνομικός κατέστρεψε την δική του.

Τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία είναι δύο. Ο μικρός μαθητής δεν είχε ευκαιρίες να αδικηθεί ώστε να προλάβει να μισήσει την κοινωνία. Και η σχετικά εύπορη οικογένειά του καθώς και τα σχολεία του στα βόρεια προάστια δύσκολα δικαιολογούν την αντι-εξουσιαστική, λεγόμενη, συμπεριφορά του. Αν οι αναρχικές του πεποιθήσεις υπήρξαν προιόντα μιάς περιπλάνησής του στα μονοπάτια της γνώσης, τότε θα γνώριζε πως οι επαναστάσεις έχουν και κόστος. Ουδείς υφίσταται επιθέσεις δίχως να αμύνεται. Αυτό ισχύει και για την δημοκρατία. Αλλά και πως το πεζοδρόμιο είναι επικίνδυνο. Οπου κυκλοφορούν, ακόμη και με στολή, άνθρωποι καμιά φορά απρόβλεπτοι. Ισως και επικίνδυνοι. Το τραγικό λοιπόν γεγονός στα Εξάρχεια ήταν ενδεχόμενο κάποια στιγμή να συμβεί. Από την άλλη πλευρά, ένας νέος άνθρωπος – ο αστυνομικός - με λαική καταγωγή και με αγωνία για την εξασφάλιση του μεροκάματου, έρχεται αντιμέτωπος με ασαφείς εντολές από τους ανωτέρους του και με προσβλητικούς προπηλακισμούς από περισσότερο ευνοημένα απ’ αυτόν μέλη της κοινωνίας. Και η εκπαίδευσή του για τέτοια γεγονότα είναι από ελλειμματική μέχρι προβληματική. Το μίγμα για την έκρηξη είναι εκεί. Και το μοιραίο συνέβη. Κι άλλα είναι πιθανό στο μέλλον να συμβούν.

Δύο είναι οι ουσιαστικοί υπεύθυνοι. Η ηγεσία της αστυνομίας από την μια μεριά. Που τόσα χρόνια δεν είναι σε θέση να αποτυπώσει μια σαφή συμπεριφορά απέναντι στην κατάφωρη παραβίαση των νόμων. Ουδείς συλλαμβάνεται για τα επεισόδια και τους βανδαλισμούς. Και οι αστυνομικοί μένουν απροστάτευτοι, δίχως μπούσουλα και σαφείς εντολές. Ο άλλος υπεύθυνος είναι η οικογένεια του άτυχου 15χρονου. Που προφανέστατα δεν φρόντισε την επιμέλεια του παιδιού της ώστε να αναπτύξει, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε τουλάχιστον, μια προσωπικότητα συμβατή με τους κανόνες της κοινωνίας στην οποία μεγάλωνε. Σε άλλη δυτική χώρα πιθανότατα θα είχε διωχθεί για αμέλεια φροντίδας ανηλίκου.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΙΧΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΙΧΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ

 

Βεβαίως και πρέπει να δεχόμαστε σαν χώρα την απόλυτα ελεύθερη άσκηση των ατομικών δικαιωμάτων. Οφείλουμε όμως να εντάξουμε στην άσκηση της καθημερινής κυβερνητικής πρακτικής αλλά και να εμπεδώσουμε στην πολιτική μας κουλτούρα την αντίληψη πως τα δικαιώματα συνεπάγονται και υποχρεώσεις. Και πως η άσκηση δικαιώματος δεν μπορεί να εκτείνεται πέραν του σημείου όπου θίγει τα δικαιώματα κάποιου άλλου.

Δεν θα μπώ εδώ σε φιλοσοφικές συζητήσεις και θεωρητικές αναλύσεις. Θα θίξω απλά ζητήματα που ακουμπούν στην κοινή λογική. Την οποία είναι απαραίτητο να σεβόμαστε. Εκτιμώ πως η αξιοποίηση των φιλελεύθερων αντιλήψεων για σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων έχει ξεφύγει από κάποια όρια. Και οδηγεί στην ακυβερνησία και το χάος.

Από πότε είναι λογικό να εκτιμούμε πως διάφορες κοινωνικές ομάδες, οι μετανάστες (νόμιμοι η παράνομοι) λ.χ. δικαιούνται να κινούνται έξω από τα όρια του νόμου. Να κινούνται οπλισμένοι κατά ομάδες, να διακινούν απροκάλυπτα κι ανεμπόδιστα ναρκωτικές ουσίες και να ζούν σε διαμερίσματα σε μεγάλους αριθμούς παραβιάζοντας κανόνες υγιεινής και καθαριότητας. Στην Βρετανία λ.χ. αν δεν φροντίζεις τον κήπο η τον περιβάλλοντα χώρο του σπιτιού σου η αν δεν βγάζεις την καθορισμένη ώρα τα σκουπίδια σου στον δρόμο αντιμετωπίζεις σοβαρές κυρώσεις. Ανεξάρτητα αν είσαι άσπρος, μαύρος, κόκκινος η μπλέ. Στην υποχρέωση εφαρμογής του νόμου δεν τίθεται θέμα διακρίσεων και ρατσισμού. Ο νόμος είναι ίδιος για όλους.

Πολίτες νομιμόφρονες επίσης είναι αδιανόητο να εμποδίζονται στην καθημερινότητά τους να απολαύσουν στοιχειώδη αγαθά για τα οποία φορολογούνται. Η ασφάλεια στην γειτονιά τους, η διαμονή σε περιοχές που δεν στοιχειώνουν από κυκλώματα του εγκλήματος κι ανεμπόδιστους πιστολέρο και μαχαιροβγάλτες αλλά και η δυνατότητα των παιδιών να παίζουν, χωρίς κίνδυνο, σε πλατείες και παιδικές χαρές αποτελούν αυτονόητα δικαιώματα που όλοι πρέπει να έχουν την δυνατότητα να ασκούν. Όπως βέβαια και να μην αισθάνονται πως υπάρχουν περιοχές (Εξάρχεια λ.χ.) που για ακατανόητους λόγους αποτελούν άβατο για άτομα που δεν είναι αρεστά σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες η γκρουπούσκουλα.

Αντίστοιχο φαινόμενο είναι αυτό που συμβαίνει με τις διαδηλώσεις και τις πορείες. Ανεξάρτητα από τον αριθμό των κάθε φορά διαμαρτυρομένων η αστυνομία ποτέ δεν σέβεται τον νόμο. Ο οποίος προβλέπει ποινές για την παρακώλυση των συγκοινωνιών. Αντίθετα, τιμωρεί κάθε φορά τους απλούς πολίτες. Κλείνοντας τους δρόμους για ώρες πριν από την εμφάνιση της όποιας πορείας κι’ αντιμετωπίζοντας με απίστευτη ανοχή κουκουλοφόρους και καταστροφείς.

Από τον φόβο των φραστικών επιθέσεων λογής κονδυλοφόρων και σχολιαστών ηλεκτρονικών μέσων το κράτος ανέχεται το χάος και υποχωρεί μπροστά στην λογική. Τιμωρώντας τελικά τους νομιμόφρονες και καλύπτοντας τους παράνομους. Δεν μπορώ να ξεχάσω την ανάλυση γνωστού καθηγητή εναντίον της χρήσης όπλου από τους φρουρούς της φυλακής όταν γνωστός κρατούμενος δραπέτευσε από την αυλή της με ελικόπτερο. Η άποψη ήταν πως η δραπέτευση ήταν πολύ χαμηλότερης βαθμίδας αδίκημα από τον τραυματισμό του κατάδικου με όπλο την ώρα της διαφυγής. Και κατά συνέπεια, ορθά οι φύλακες δεν είχαν πυροβολήσει. Κάτω από την λογική αυτή η άσκηση βίας από τις κρατικές αρχές είναι πάντοτε σχεδόν παράνομη, ιδιαίτερα στην πρόληψη, διότι ουδείς γνωρίζει το μέγεθος της εγκληματικής πράξης που τελικά θα πραγματοποιηθεί. Ενας φονιάς λ.χ. μπορεί και να αστοχήσει. Αν λοιπόν χτυπηθεί, η πράξη του οργάνου της τάξης θα είναι ποινικά ασύμμετρη. Θα πρέπει λοιπόν κάποιος πολίτης η αστυνομικός πρώτα να …δολοφονηθεί!! Και στη συνέχεια να απαντήσει!! Εξυπακούεται πως με βάση την λογική αυτή είναι ακατανόητο οι φορολογούμενοι να μισθοδοτούν φύλακες που απαγορεύεται να παρεμποδίζουν αποδράσεις και όργανα της τάξης που όμως διώκονται αν επιχειρήσουν να την επιβάλουν.

Αυτά που συμβαίνουν μέσα στα Πανεπιστήμια ξεπερνούν κάθε όριο λογικής. Το ελληνικής εφεύρεσης άσυλο θεσμοθετήθηκε για την προστασία της ακαδημαικής ελευθερίας. Η οποία όμως σήμερα μέσα στα πανεπιστήμια βίαια παραβιάζεται αν ακουσθούν απόψεις που δεν συνάδουν με τις ιδεοληψίες ομάδων ροπαλοφόρων που ελεύθερα εισβάλλουν η περιπολούν σε αίθουσες, αμφιθέατρα και ίσως και εργαστήρια.

Πριν από ένα περίπου χρόνο βουλευτές συνελήφθησαν όμηροι, κατά τη διάρκεια κάποιας εκδήλωσης μέσα στο Πολυτεχνείο, γιατί σε κάποιους προφανώς δεν άρεσε ο λόγος τους. Δεν υπήρξε η παραμικρή συνέχεια. Χτίζονται γραφεία καθηγητών, καμιά φορά με τους ίδιους μέσα, και οι …οικοδόμοι κομπορημονούν από τηλεοράσεως δίχως κανείς να ενοχλείται. Τελευταία μάλιστα, καθηγητές και φοιτητές εδάρησαν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από μασκοφόρους τραμπούκους. Το γεγονός πέρασε σαν απλά αξιοπερίεργο με τους κήρυκες του χάους με αυστηρότητα να παρακολουθούν αν κανείς θα επιχειρούσε να μιλήσει για αυθαιρεσία και εκμετάλλευση του ασύλου.

Κοντολογής, η όποια παρανομία μέσα στα Πανεπιστήμια βρίσκεται «νόμιμα» έξω από τον έλεγχο του νόμου. Οι πάντες μπορούν να εμπορεύονται όπλα, ναρκωτικά, γυναίκες και παιδική πορνογραφία καθώς και να βιαιοπραγούν, να σχεδιάζουν ληστείες η ακόμη και να κρύβουν κλοπιμαία δίχως σταματημό και όριο μέσα στον γεωγραφικό χώρο των ακαδημαικών ιδρυμάτων. Η ιδιοτυπία της ελληνικής πραγματικότητας είναι σε παγκόσμια κλίμακα μοναδική. Και ουδείς ενοχλείται από τα συμβαίνοντα…

Δεν είναι εύκολο να κατανοήσω που όλα αυτά οδηγούν. Όχι πάντως σε καλύτερες ημέρες. Επι τέλους, ας κατανοήσουν οι ηγεσίες πως έχουν ευθύνες για την εξέλιξη της κοινωνίας. Κι αν κάτι πάει αύριο στραβά και βρεθούμε μρπσοτά σε τραγωδίες υπεύθυνοι θα υπάρχουν. Και θα είναι όλοι αυτοί που αγνοώντας τις ευθύνες τους αφήνουν τα παράσιτα να πνίγουν την υγεία της κοινωνίας μας.

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΟΣ ΝΕΟ - ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ

Ο ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΟΣ ΝΕΟ - ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ

 

Οι κρίσεις επηρεάζουν θεσμούς και διαδικασίες. Είναι αδύνατον μετά τις τελευταίες εξελίξεις τα πράγματα να παραμείνουν ως είχαν. Η επιστροφή στον παραλογισμό του κρατισμού είναι μάλλον δεδομένη. Με σύμφυτες βέβαια τις αντιφάσεις και τα τραγελαφικά φαινόμενα. Η Ευρωπαική Επιτροπή αποφασίζει την προώθηση οικονομικών μέτρων για την διάσωση των (μάλλον κάποιων) Τραπεζών. Την ίδια ώρα όμως παρεμποδίζει επι μέρους κυβερνήσεις από την λήψη μέτρων για ζητήματα της δικής τους οικονομίας.

Σε ποιο σημείο η συμφωνία του Μάαστριχ εξαιρεί τις Τράπεζες από την απαγόρευση των επιδοτήσεων και τις κρατικές ενισχύσεις; Πως λοιπόν η ΕΕ είναι σε θέση να επικαλείται την ίδια συμφωνία για την παρεμπόδιση άλλων κυβερνήσεων σε δικές τους πρωτοβουλίες; Η εκ νέου παρέμβαση του κράτους στην οικονομία δεν πρόκειται να σταματήσει με το τέλος της κρίσης. Διότι το μήνυμα που θα περάσει θα είναι πως το δημόσιο μόνο μπορεί να σώσει τις αγορές από τον εαυτό τους. Κι αν αυτό συνδυασθεί με το πάθος των πολιτικών «να παίρνουν μέτρα» ώστε να φαίνονται χρήσιμοι και πατερναλιστές είναι αυτονόητο πως δύσκολα θα περιορισθεί η βουλημία του κρατικού πατερναλισμού.

Το έργο βέβαια το έχουμε ξαναδεί. Το κράτος θα ξοδέψει κατά βάση πληθωριστικό χρήμα για να δημιουργήσει ρευστότητα και νέες οικονομικές δράσεις. Ο πληθωρισμός θα προκαλέσει από τα πράγματα αύξηση τιμών και μεγαλύτερες αυξήσεις. Αυτό θα επιχειρηθεί να αντιμετωπισθεί με αύξηση επιτοκίων που όμως θα κάνει το χρήμα ακριβότερο και θα «πνίξει» πολλές επιχειρήσεις. Η ανεργία θα αρχίσει να μεγαλώνει σαν φυσικό επακόλουθο και το κράτος θα προσπαθήσει να ξαναξοδέψει για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Στο ευρωπαικό πλαίσιο το Σύμφωνο Σταθερότητας δύσκολα θα παραμείνει σε ισχύ. Και πολλές χώρες του ευρώ θα αναγκασθούν να αποφασίσουν αν θα μείνουν μαζί του η θα το εγκαταλείψουν.

Τα πράγματα δεν προβλέπονται καλά. Η κυβέρνηση Μπούς στις ΗΠΑ θα μείνει γνωστή στην ιστορία για την επίθεση που υπέστη η Νέα Υόρκη στους δίδυμους πύργους, για την ανεγκέφαλη εισβολή στο Ιράκ αλλά και για την κατεδάφιση του φιλελεύθερου ονείρου. Επειδή επί των ημερών της οι αχαλίνωτοι Τραπεζίτες αφέθηκαν ασύδοτοι να καταστρέψουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα του κόσμου ολόκληρου. Επειδή κυρίως φρόντισε να φορτώσει την οικονομία με στεγαστικά δάνεια με ανύπαρκτες εγγυήσεις. Διότι το κράτος ήθελε φτηνή στέγη. Και πίεσε τις ποδηγετούμενες ημικρατικές Τράπεζες να τα εγκρίνουν. Αλλά κι επειδή διόγκωσε το χρέος της Αμερικής, μεγάλωσε τις επιδοτήσεις και έβαλε μεγάλα και ουσιώδη εμπόδια στο ελεύθερο εμπόριο. Κυρίως όμως η ιστορία θα την μνημονεύσει διότι θεσμοθέτησε την μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση στην οικονομία από τον Πρώτο Πόλεμο και δώθε.

Θα χρειασθεί μια νέα Θάτσερ ώστε ο κόσμος να ορθοποδήσει. Δύσκολη προοπτική.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ

Αν και αναμενόμενες, οι επιθέσεις αναγνωστών του «Κ», και ιδιαίτερα πολλών ανώνυμων συνδρομητών του ηλεκτρονικού του μπλόγκ, είναι σίγουρο πως δεν μπορούν να αφήσουν κάποιον αδιάφορο. Ισχυρισμοί πως η εξήγηση των αιτίων της οικονομικής κρίσης, πέραν από τις ευκολοχώνευτες πλέον απόψεις των γνωστών αναλυτών περί νεοφιλελεύθερης συμφοράς, αποτελεί προιόν δογματικής δυσκαμψίας με βρίσκουν βέβαια εντελώς αντίθετο. Προφανώς, πολιτικός ρεαλισμός και ιδεολογική ευκαμψία είναι, για τους απόφοιτους «ανθρωπιστικών σπουδών» των τμημάτων ταχείας εκμάθησης της πάλαι ποτέ κραταιάς ΚΝΕ, η αβασάνιστη προσχώρηση των μέχρι πρόσφατα υποστηρικτών της οικονομίας της αγοράς στο κάλεσμα μετάνοιας των θριαμβολογούντων σήμερα αντιπάλων της. Μόνο που ελάχιστοι τέτοιοι, στην Ελλάδα τουλάχιστον. υπήρξαν.

 

Ο κρατισμός στον τόπο μας υπήρξε πάντοτε πλειοψηφικό ρεύμα. Και οι αντίπαλοί του, συνθλιβόμενοι, εξοβελίζονταν στο πολιτικό περιθώριο. Οποιες συνέπειες λοιπόν χτυπήσουν την Ελλάδα από τις σημερινές παγκόσμιες εξελίξεις θα έχουν σαν σημείο εκκίνησης τις αναχρονιστικές οικονομικές μας δομές, τον απίστευτο συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας και την εμμονή στην διατήρηση θεσμών και τακτικών από χρόνια ξεπερασμένων και επικίνδυνων. Σε μια χώρα που πάνω από το 60% της οικονομικής δραστηριότητας ελέγχεται ακόμη από το δημόσιο είναι τουλάχιστον τραγελαφικό να συζητά κάποιος για νεοφιλελεύθερες πρακτικές που μας άφησαν δήθεν απροστάτευτους μπροστά στις επερχόμενες καινούργιες δυσκολίες.

Όμως η κριτική των αντιπάλων της οικονομίας της αγοράς, πολλές φορές προσβλητική πίσω από το τείχος της ανωνυμίας, εστιάζεται κατά κύριο λόγο στα αίτια της κρίσης. Δεν πρόκειται βέβαια να επανέλθω στα επιχειρήματα που έχω συχνά τον τελευταίο καιρό εκθέσει. Θα σταθώ μοναχά σε δύο σημεία. Πάνω στα οποία οικοδομείται η αντίδραση εναντίον όσων τολμούν να αντισταθούν στο τσουνάμι του απερίσκεπτου νέο-κρατισμού που τις τελευταίες εβδομάδες παντού κυριαρχεί.

Το ένα έχει να κάνει με τις νεοφιλελεύθερες, υποτίθεται, πρακτικές της κυβέρνησης Μπούς στις ΗΠΑ που οδήγησαν δήθεν τον κόσμο στο χείλος του γκρεμού! Πως ευθύνεται η οικονομική πολιτική της τελευταίας αμερικανικής κυβέρνησης για τα σημερινά σοβαρά οικονομικά αδιέξοδα θα ήμουνα ο τελευταίος που θα το αρνιόταν. Πως η πολιτική της όμως ήταν αφοσιωμένη σε αρχές μιας «κάτω τα χέρια» από τις αγορές συμπεριφοράς, έχω σοβαρότατες αντιρρήσεις. Ο Μπούς εξελέγη στο Προεδρικό αξίωμα όχι σαν γνήσιος εκπρόσωπος ενός φιλελευθερισμού της αγοράς. Το πολιτικό του προφίλ εξέφραζε τον λεγόμενο «συμπονετικό καπιταλισμό» (compassionate capitalism). Μια πολιτική προτεραιοτήτων δηλ. για την φροντίδα των ασθενέστερων οικονομικά τμημάτων της κοινωνίας. Δίχως τον παραμικρό δισταγμό για την χρησιμοποίηση του βραχίονα του δημοσίου για την υλοποίηση των όποιων διακηρυγμένων στόχων.

Η πρακτική της κυβέρνησης Μπούς δεν διέψευσε τους πρώιμους επικριτές της. Με την εξαίρεση της μείωσης των φορολογικών συντελεστών σε κανένα άλλο τομέα η κυβέρνηση Μπούς δεν προώθησε μέτρα ανοίγματος της οικονομίας. Τοποθέτησε υψηλούς προστατευτικούς δασμούς για να εμποδίσει τις όποιες ανταγωνιστικές εισαγωγές, μεγάλωσε τις δημόσιες δαπάνες και συνακόλουθα τα κρατικά ελλείμματα, διευκόλυνε τα στεγαστικά δάνεια δίχως εγγυήσεις για να οικοδομήσει την λεγόμενη «κοινωνία των ιδιοκτητών» (ownership society) κι’ αύξησε τις επιδοτήσεις σε γεωργία και βιομηχανία. Δεν ξεχνάω πηχυαίους τίτλους ελληνικών εντύπων που, αναφερόμενοι στην οικονομική πολιτική της νέας ακόμη τότε αμερικανικής κυβέρνησης, πανηγύριζαν για το τέλος του νεοφιλελευθερισμού και για την «επιστροφή του κράτους». Τώρα βέβαια φροντίζουν εύλογα να ξεχνούν τους τότε διθυράμβους. Γιατί τότε η οικονομική κατάρρευση δεν θα οφείλεται στον «καταραμένο» νεοφιλελευθερισμό αλλά στην δημόσια παρέμβαση.

Τουλάχιστον μισή ντουζίνα βιβλία εδώ και αρκετά χρόνια επέμεναν στην κριτική τους για την κρατικίστικη – και μελλοντικά επικίνδυνη - στροφή της κυβέρνησης Μπούς. Πιο χαρακτηριστικά ανάμεσά τους ήσαν τα ακόλουθα: Leviathan on the Right: How Big-Government Conservativism Brought Down the Republican Revolution του Michael D. Tanner, The Republican Revolution 10 Years Later: Smaller Government or Business as Usual? του Chris Edwards, Conservatives Betrayed: How George W. Bush and Other Big Government Republicans Hijacked the Conservative Cause του Richard A. Viguerie, Buck Wild: How Republicans Broke the Bank and Became the Party of Big Government του Stephen A. Slivinski και το Impostor: How George W. Bush Bankrupted America... του Bruce Bartlett.

Το δεύτερο σημείο κριτικής πάνω στις απόψεις μου είναι περισσότερο προσωπικό και αρκετά αιχμηρό. Εχει να κάνει με ισχυρισμούς πως είμαι δογματικός, εκτός πραγματικότητας και ίσως όχι σωστά ενημερωμένος. «Κολλημένος στον κόσμο του» υποστήριξε κάποιος γράφοντας στο μπλόγκ του Κεφαλαίου. Εν τούτοις οι απόψεις μου, πως δηλ. είναι ευθύνη του παρεμβατισμού του κράτους στην οικονομία μέσω των Τραπεζών Φάννυ Μέη και Φρέντυ Μάκ και του πακέτου Πόλσον, η έκρηξη των οικονομικών προβλημάτων και το ασυγκράτητο βάθεμα της κρίσης, δεν είναι μοναχικές. Τις συμμερίζονται επώνυμοι επιστήμονες και πολιτικοί από όλο τον κόσμο. Που είχαν έγκαιρα προειδοποιήσει για τις επιπτώσεις των διαφόρων κυβερνητικών πακέτων παρέμβασης στις αγορές. Τουλάχιστον 167 μέλη του αμερικανικού Κογκρέσου επέμειναν μέχρι τέλους στην καταψήφιση των προτάσεων του κ. Πόλσον.

Κορυφαίοι πολέμιοι των προτάσεων Πόλσον είναι επίσης οι διάσημοι ακαδημαικοί δάσκαλοι (Πανεπιστήμιο του Σικάγο) Γκάρυ Μπέκερ (βραβείο Νόμπελ) και Ρίτσαρντ Πόσνερ. Στο κοινό τους μπλόγκ (Becker-Posner.blogspot.com) εκθέτουν με σαφήνεια τις αντιρρήσεις τους, που απηχούν δεκάδες άλλους επιστήμονες. Ενδεικτικά επίσης να αναφερθώ στους 171 γνωστούς αμερικανούς οικονομολόγους (ανάμεσά τους καθηγητές στο Χάρβαρντ, το Γέηλ, το Σικάγο, το Τζών Χόπκινς κλπ) που δημοσίευσαν ένα κείμενο αντίθεσης στα μέτρα κρατικού παρεμβατισμού που είχαν μόλις τότε ανακοινωθεί. Ο καθηγητής επίσης της Σχολής Επιχειρησιακής Ερευνας του Πανεπ. του Σικάγο, Λουίτζι Ζινγκάλες, σε ένα εντυπωσιακό κείμενό του («Why Polson Was Wrong») εξηγεί τον παραλογισμό της διάθεσης των χρημάτων των φορολογουμένων για την διάσωση των χρηματοπιστωτικών κολοσσών που καταρρέουν. Και σε άλλο άρθρο του, με τον καθηγητή Πιέτρο Βερονέζι, (“Polson’s Gift”) αποκαλύπτει με γλαφυρότητα την αδικία των μέτρων και τους προνομιούχους αποδέκτες των σχετικών παρεμβάσεων.

Καλή είναι η κριτική απόψεων με τις οποίες δεν συμφωνούμε. Θα πρέπει όμως να συνοδεύεται από σοβαρά επιχειρήματα και στέρεα γνώση. Διαφορετικά υποδηλώνει αδυναμία και διανοητικό πανικό.

 

Πλήρες Άρθρο »