Η ΦΕΝΑΚΗ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΛΑΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ»

 

Η ΦΑΙΝΑΚΗ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΛΑΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ»

Τι ακριβώς είναι πλέον αυτή η περιλάλητη λαική δεξιά; Πέραν από μηχανισμός ψηφοθηρίας αδίστακτων παραδοσιακών πολιτικάντηδων δεν έχει ουσιαστικά το παραμικρό πολιτικό περιεχόμενο. Για να έχει πολιτική ταυτότητα κάποια τοποθέτηση σε ζητήματα επικαιρότητας η και μακροπρόθεσμου σχεδιασμού οφείλει να οικοδομείται πάνω σε συγκεκριμένες ιδεολογικές επιλογές.

Τι είναι λοιπόν η Δεξιά στην Ελλάδα και σε τι ξεχωρίζει από την λεγόμενη «λαική» Δεξιά; Αν δεχθούμε πως σαν Δεξιά βλέπουμε το συντηρητικό φάσμα του πολικού σκηνικού κι αναγνωρίζοντας πως βρισκόμαστε στο νοτιότερο μέρος της ηπειρωτικής Ευρώπης τότε τα πολιτικά της χαρακτηριστικά δεν είναι δυσδιάκριτα. Η συντήρηση του κοινωνικο-οικονομικού στάτους κβό με αποφυγή ακραίων μεταβολών και ανατρεπτικών πρωτοβουλιών θα πρέπει να χαρακτηρίζει τον κορμό των πολιτικών της επιλογών. Από εκεί και πέρα η παραδοσιακή Δεξιά στηρίζεται στο κράτος για μεγάλο μέρος του πολιτικού της σχεδιασμού. Οι διορισμοί στο δημόσιο και η αξιοποίηση μέρους των μηχανισμών του (δημόσιες τράπεζες, φορείς κοινής ωφελείας, σώματα ασφαλείας κλπ) συνιστούν πολιτικά εργαλεία για προώθηση εκλογικών επιτυχιών και για οικοδόμηση και συντήρηση κομματικών στρατών. Αυτονόητα, για την αξιοποίηση του κλίματος καλής θέλησης ανάμεσα στους βολεμένους του κοινωνικού συνόλου, πολιτικές αποφασίζονται που διανέμουν το δημόσιο χρήμα σαν κατ ευθείαν παροχές σε τμήματα της κοινωνίας.

Εξυπακούεται, πως και η μετριοπαθής αριστερά στην Ελλάδα υιοθέτησε παρόμοιες επιλογές. Τις οποίες μάλιστα μεταμόρφωσε, με ιδιαίτερη πολιτική ιδιοφυία, σε ιδεολογικοποιημένα πακέτα αναδιάρθρωσης υποτίθεται της κοινωνικής πραγματικότητας. Το μοίρασμα παροχών και ευνοιών μετονομάσθηκε σε μέτρα αναδιανομής εισοδήματος και εμπέδωσης κάποιας νεφελώδους κοινωνικής δικαιοσύνης. Στήθηκαν λοιπόν οργανωμένες συντεχνίες με δικαιώματα αφαίμαξης των χρημάτων των απρόσωπων φορολογουμένων. Κάθε προσπάθεια συνακόλουθα εκλογίκευσης του συστήματος και δικαιότερης κατανομής των βαρών εύκολα καταγγέλλεται σαν εξανδραποδισμός των εργαζομένων, υπονόμευση των όποιων κοινωνικών κεκτημένων και ασύδοτος νεοφιλελευθερισμός.

Ακόμα και κυβερνήσεις σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα (όπως η κυβέρνηση Σημίτη) όποτε προσπάθησαν να εξορθολογίσουν το σύστημα και να προωθήσουν πολιτικές σωστής οργάνωσης του κράτους αντιμετωπίσθηκαν σαν μετενσαρκώσεις των πιό σκοτεινών ημερών του καπιταλισμού. Οι σχετικές αντιδράσεις μάλιστα επεκτάθηκαν και έξω των ελληνικών συνόρων καταγγέλλοντας κάθε προσπάθεια των παραδοσιακών σοσιαλδημοκρατών οπουδήποτε (Βρετανία ο Μπλαίρ, Γερμανία ο Σρέντερ) σαν πισωγύρισμα σε νεοφιλελεύθερες και αντιλαικές δήθεν πολιτικές. Η προστασία δηλαδή της μεροληπτικής ακαταστασίας και της ευνοιοκρατικής αθλιότητας αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της στάσης των απανταχού λαικιστών και των βολεμένων εκμεταλλευτών του δημόσιου πορτοφολιού.

Από τα πράγματα λοιπόν υπήρξαν και δεξιές κυβερνήσεις που επιχείρησαν να προωθήσουν μέτρα αναδιάταξης του δημόσιου τομέα και μιάς περισσότερο ορθολογικής του οργάνωσης. Το ίδιο τείχος αντίδρασης ορθώθηκε και απέναντί τους. Από τους ίδιους σχεδόν κύκλους. Ενισχυμένους πλέον κι από τα κυκλώματα εργολάβων, προμηθευτών και άλλων ευνοιοκρατικά συναλλασσομένων με το δημόσιο. Που έτυχε μάλιστα να είναι και ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Αυτονόητα, και σε αυτές τις κυβερνήσεις επάνω κρεμάσθηκε ο μανδύας του άσπλαχνου νεοφιλελευθερισμού. Από παράγοντες του δικού της κόμματος και πολιτικού χώρου μάλιστα. Ενώ βέβαια δεν είχε παρεκκλίνει ούτε κατά εκατοστό από τις πολιτικές καταβολές του δεξιού λεγόμενου χώρου – δηλ. πατερναλιστικός κρατισμός, διόγκωση του δημόσιου τομέα, εκτεταμένη γραφειοκρατία, πολλοί φόροι, ευρεία ρουσφετολογία μέσω διορισμών στο δημόσιο κλπ.

Η αμαρτία των καταγγελλομένων δεξιών κυβερνήσεων υπήρξε η δειλή έστω προσπάθεια χαλιναγώγησης της καταλήστευσης του δημόσιου τομέα από τα οργανωμένα συντεχνιακά και εργολαβικά συμφέροντα. Καθώς και μιά τάση εξορθολογισμού των οικονομικών συναλλαγών ώστε η όποια ανάπτυξη να προέλθει μέσα από τους μηχανισμούς μιάς δυναμωμένης οικονομίας κι΄ όχι μέσω επιλεκτικών παροχών σε ημετέρους. Η αντίδραση λοιπόν της λεγόμενης λαικής δεξιάς στοχεύει ακριβώς στην αποδυνάμωση κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού, οργάνωσης του χάους και περιορισμού της σπατάλης και του λαικισμού.

Η λαική δεξιά δεν έχει πολιτική ταυτότητα. Εκφράζει απλά τον πολιτικάντικο λαικισμό στελεχών που αρέσκονται στην συντήρηση της κρατικοδίαιτης φαυλότητας κομματιών της ελληνικής κοινωνίας. Προσβλέπουν ομως και στον προσπορισμό ψήφων από την εκμετάλλευση της φοβίας, της ανασφάλειας και της πολιτικής άγνοιας πολλών αδύναμων ελλήνων. Στοχεύουν δηλ. στην διατήρηση ενός αποκρουστικού στάτους κβό πλημμυρίζοντας με πανικό τα λαικότερα στρώματα της κοινωνίας. Αποτελούν δηλητηριώδες αγκάθι στο πλευρό μιάς υγιούς παράταξης. Διότι νομιμοποιούν τις φαύλες επιλογές των πλέον αντιδραστικών κομματιών και των απέναντι πολιτικών σχηματισμών. Συνθέτοντας έτσι μιά λαική τάση απόρριψης του καινούργιου και διατήρησης του ελαττωματικού παλιού.
 

Πλήρες Άρθρο »

ΕΠΕΤΕΙΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 

ΕΠΕΤΕΙΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Μια και ζούμε στον αστερισμό των επετείων με κατέπληξε η αδιαφορία αυτών που γιορτάζουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου για τα προβλήματα ανελευθερίας που υπάρχουν στην χώρα. Κυρίως αυτών που έχουν να κάνουν με τα ατομικά δικαιώματα και τον σεβασμό τους. Οσοι έλληνες ανήκουν σε μειονότητες, θρησκευτικές η εθνικές, είναι πολίτες άλλης κατηγορίας. Δυσκολεύονται όχι μόνο να προβάλουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους αλλά και υφίστανται ντε φάκτο διακρίσεις για ακριβώς αυτό τον λόγο. Δεν υπάρχει έλληνας μουσουλμάνος η αυτοπροσδιοριζόμενος σαν μακεδόνας που να έφθασε σε ψηλά κλιμάκια της δημόσιας ζωής. Είναι αυτό τυχαίο; Αν το δεχτούμε σαν τέτοιο, οι συμπτώσεις είναι πραγματικά σατανικές…

Γίναμε όμως μάρτυρες και της περίπτωσης του Γρηγόρη Βαλλιανάτου. Που έχασε την δουλειά του γιατί είχε απόψεις και είχε το θάρρος να τις εκφράζει. Σε άλλη ευρωπαική χώρα η απόλυση κάποιου για τις ιδέες του θα είχε προκαλέσει παρέμβαση του εισαγγελέα. Ανεξάρτητα αν αυτή αφορούσε σε πολιτικό κόμμα. Με Πρόεδρο που σέβεται τα ατομικά δικαιώματα αλλά αναγκάζεται να συμβιώνει με κάποια στελέχη που αποπνέουν μεσαιωνική μούχλα.

Στις ημέρες του Πολυτεχνείου η επιβολή της μουγκαμάρας ακόμη και για επαγγελματική επιβίωση αποτελεί πρόκληση. Όπως σημείωσε στην ΑΥΓΗ πρόσφατα ο Δ. Γουσέτης, αυτή η συμπεριφορά είναι τραγική για τα παιδιά μας. Το μήνυμα είναι: «…Κρατάτε πισινή. Όπως έλεγε σε μια παλιά ταινία ο Ντίνος Ηλιόπουλος, «η Ελλάδα είναι χώρα των πισινών». Την ίδια διαπαιδαγώγηση της μουγγαμάρας και των πισινών μας προσέφερε και η χούντα. Γεγονός που συμβάλλει στη θεωρία ότι η δικτατορία δεν υπήρξε σημείο ασυνέχειας στην πορεία της χώρας».

Πλήρες Άρθρο »

ΚΑΦΡΙΣΤΑΝ

 

ΚΑΦΡΙΣΤΑΝ
 

Δεν βρίσκουν λόγια να περιγράψουν οι συνετοί και μετριοπαθείς έλληνες αυτά που καθημερινά διαπιστώνουν πως συμβαίνουν γύρω τους. Λαμόγια, εκβιαστές, απατεώνες και συμμορίτες κατακλύζουν, δυστυχώς όχι το περιθώριο, αλλά κεντρικά τμήματα της δημόσιας ζωής της χώρας. Ο ένας υποκλέπτει τις συνομιλίες του με τον άλλον, υπηρέτες της δικαιοσύνης αξιοποιούν τις επιδιώξεις των πελατών τους για προσωπικό οικονομικό όφελος, κληρικοί μετέχουν σε συμβούλια δημόσιων φορέων (με δικαίωμα λόγου μάλιστα) που αξιολογούν και αποφασίζουν επάνω σε δικές τους καθαρά οικονομικές επιδιώξεις και δημόσιοι λειτουργοί διακωμωδούν το αξίωμά τους αντιφάσκοντες επί της ουσίας και περιφερόμενοι από τηλεοπτικού παραθύρου σε ραδιοφωνικό μικρόφωνο.

Για τον μέσο πολίτη όλα αυτά είναι απόλυτα ανατρεπτικά. Τον πλημμυρίζουν απόγνωση κι’ απογοήτευση μια και του υποδηλώνουν πως στην χώρα αυτή είναι αδύνατη πλέον η καθαρή αντιμετώπιση των προβλημάτων της ζωής. Επίπλαστοι σκοτεινοί παράγοντες μόνιμα παρεμβαίνουν ενώ τα διάφορα κυκλώματα της διαφθοράς και της παρανομίας ανοίγουν δρόμους επιτυχίας και επιβεβαίωσης σε όσους μετέχουν σε αυτά.

Η στάση και ο ψυχολογικός φόρτος των συνετών ελλήνων θυμίζει δυτικούς επισκέπτες σε τριτοκοσμικές χώρες που πασχίζουν κόντρα στην διαφθορά και την τοπική παρανομία να προωθήσουν καθαρά επιχειρηματικά σχέδια με νόμιμο τρόπο. Η αποτυχία τους είναι σχεδόν πάντα προδιαγεγραμμένη.

Ετσι και τώρα, οι καθαροί έλληνες έρχονται αντιμέτωποι με τους μηχανισμούς ενός παράδοξου ευρωπαικού Καφριστάν. Με την έννοια του διαφορετικού. Αλλά και του επικίνδυνα επιθετικού. Ποιος θα γλυτώσει τους αποσβολωμένους συμπολίτες μας από την κατρακύλα στην παρακμή;

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΠΙΠΛΑΣΤΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ


Η ΕΠΙΠΛΑΣΤΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ

Τα σύννεφα της ανησυχίας για την παγκόσμια οικονομία πυκνώνουν και τα προβλήματα για την Ελλάδα θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρά. Σε όλη την υφήλιο το πρόβλημα από την οικονομική κρίση μεταφράζεται σε μείωση της κατανάλωσης και αύξηση της ανεργίας. Διαφορετικές χώρες εισπράττουν την κρίση με διαφορετικό τρόπο. Στις ΗΠΑ υπάρχει έλλειψη ρευστότητας. Στην Ευρώπη το ζήτημα είναι η βιωσιμότητα των Τραπεζών και η κατάρρευση των χρηματιστηρίων. Στις οικονομικά ισχυρές χώρες της Ασίας η κρίση επικεντρώνεται στην αδυναμία της κατανάλωσης στις χώρες της Δύσης και στην συνακόλουθη δραστική κάμψη των εξαγωγών. Στην Ελλάδα το πρόβλημα γίνεται πολύ πιο πιεστικό λόγω του υπερδανεισμού και της πλήρους έλλειψης δραστικών μεταρρυθμίσεων.

Κοντολογίς, η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα εκτός από τηλε-εισαγγελείς και φτηνο-εξυπνάδες. Ζούμε σε ένα καθεστώς κλεπτοκρατίας, όπου ο ένας απολαμβάνει τη ζωή έχοντας το χέρι στην τσέπη του άλλου. Ολα αυτά τα χρόνια η ελληνική επίπλαστη ευημερία στηριζόταν σε δανεικά, στις κοινοτικές παροχές, στη ναυτιλία και τον τουρισμό. Ουσιαστικά, οι τρεις τελευταίοι παράγοντες συνέβαλαν στην ανακούφιση από τις υποχρεώσεις που είχαμε να πληρώνουμε στον πρώτο - δηλαδή στους τόκους των δανεικών. Τώρα και οι τρεις παράγοντες «στεγνώνουν». Είναι λοιπόν αναπόφευκτο η ελληνική οικονομία να αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες, που σε σημαντικό βαθμό οφείλονται στις διαρθρωτικές της αδυναμίες.

Αλλά η κοινωνία δεν θέλει αλλαγές. Μοναχά σε παροχές προσβλέπει. Κάθε τι καινούργιο το αντιμετωπίζει με καχυποψία και σκεπτικισμό. Η ελληνική κοινωνία αυτοχαρακτηρίζεται σαν προοδευτική εμφορούμενη από αριστερές ιδέες. Στην πραγματικότητα όμως είναι βαθύτατα συντηρητική. Κι’ από τις αριστερές ιδέες έχει υιοθετήσει το άκοπο βόλεμα, την υπερπροστασία και στην αντιπάθεια στην δουλειά, την προσπάθεια και την άμιλλα.

Αυτό που πρέπει να κάνει η κυβέρνηση, τώρα που όλοι πρεσβεύουν την παρέμβαση του κράτους, είναι να φροντίσει να μειώσει τις δαπάνες στο δημόσιο τομέα και τα χρήματα που περισσεύουν να τα διαθέσει στις κοινωνικές ομάδες που θα έχουν σύντομα ανάγκη. Δεν είναι ώρα για μεγαλοστομίες, ούτε για αδράνεια. Δεν υπάρχει πολύς χρόνος…

Πλήρες Άρθρο »

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΠΡΟΚΛΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Καλό είναι η πολιτική εμπάθεια να συνοδεύεται από γνώση. Διαφορετικά οδηγείται στην ευτέλεια και την αυτοδιάψευση. Δεκάδες κείμενα βλέπουν το φώς της δημοσιότητας σε ελληνικά έντυπα καταδικάζοντας τις νεοφιλελεύθερες επιλογές για την κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας και την εξαγωγή της κρίσης στον υπόλοιπο κόσμο. Τα επιχειρήματα όμως που συνοδεύουν τους σχετικούς φιλιππικούς είναι αφελή, ρηχά και εξαιρετικά αδύναμα. Απευθύνονται όμως σε ένα ακροατήριο που στη μεγάλη του πλειοψηφία δεν είναι δυνατόν να έχει τις αναγκαίες ειδικές γνώσεις. Κι’ όσοι τις έχουν σηκώνουν τους ώμους κι αδιαφορούν. Πως είναι δυνατόν, σκέφτονται να αντιστρέψεις ένα χείμαρρο άγνοιας, πολιτικής εμπάθειας και ιδεολογικής μονομέρειας;

Κι όμως η σιωπή δεν είναι διέξοδος. Ισως ο ρόλος να είναι άχαρος, αλλά προτιμώ τον μοναχικό αγώνα από την φυγή. Και η απάντησή μου είναι πως η οικονομική κρίση δεν είναι αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων επιλογών και συνταγών. Αλλά προκλήθηκε από τον παράλογο κρατικό παρεμβατισμό. Και στην αρχική εμφάνιση των προβλημάτων αλλά και στην συνέχεια, μετά την παρέμβαση των κυβερνήσεων δηλαδή στην οικονομία. Και δεν αποτελούν αυτά γνώμες δικές μου μόνο. Εκφράζουν δεκάδες γνωστούς αμερικανούς οικονομολόγους αλλά και τους 171 βουλευτές του Κογκρέσου που καταψήφισαν το καταστροφικό πακέτο διάσωσης των Τραπεζών του κ. Πόλσον.

Σε κείμενό μου για την Washington Post εξηγούσα, πριν ξεσπάσει η μεγάλη κρίση, πως η κρατική χρηματοδότηση των Τραπεζών Fannie Mae και Freddie Mac ήταν λαθεμένη. Διότι η χρεοκοπία τους έγινε κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του αμερικανικού δημοσίου. Οι φορείς αυτοί λειτουργούσαν κάτω από ιδιαίτερο νομικό καθεστώς και υπό την στενή επίβλεψη του κρατικού Office of Federal Housing Enterprise Oversight. Μάλιστα, το Κογκρέσσο πίεζε επανειλημμένα για επέκταση των δανείων σε απόλυτα αδύναμους να τα ξεπληρώσουν πολίτες. Ο δημοκρατικός βουλευτής Μπάρνευ Φράνκ, ηγέτης της αρμόδιας νομοθετικής επιτροπής, μέχρι πρόσφατα κατηγορούσε την κυβέρνηση 'πως έκανε ελάχιστα για να προωθήσει τον στόχο (μέσω των Τραπεζών αυτών) της εξασφάλισης κατοικίας από όλες τις εισοδηματικές ομάδες'. Ο πολιτικός στόχος εξασφάλισης «φτηνής στέγης» με μοχλό της ημι-δημόσιες αυτές Τράπεζες είναι ολοφάνερο πως οδήγησε το τραπεζικό σύστημα στα όριά του.

Ο κρατικός έλεγχος δεν εμπόδισε τελικά την κατάρρευση. Η οικονομική στήριξη της Κεντρικής Τράπεζας επίσης δεν σταμάτησε την επέκταση της κρίσης στην Lehman Brothers, στην IAG και σε άλλους οικονομικούς οργανισμούς. Αν οι πολιτικοί πίστευαν πως κινδύνευαν παγκόσμια και άλλοι φορείς δεν είχαν παρά να τους καλέσουν να στηρίξουν οικονομικά τους κλυδωνιζόμενους οργανισμούς. Κι όχι να ξοδεύουν τις οικονομίες των φορολογουμένων. Δίχως μάλιστα κυρώσεις στους απίστευτους managers που με ασύγγνωστα ρίσκα, πακετάροντας κυρίως τα θαλασσοδάνεια σε χρηματοπιστωτικά προιόντα, μεγάλωσαν τα ατομικά τους εισοδήματα αλλά χρεοκόπησαν τους φορείς που διοικούσαν.

Ο καθηγητής Hyman Minsky έχει διαπιστώσει πως σε χρόνια ευημερίας αυξάνεται το χρηματοπιστωτικό ρίσκο*. Προκαλώντας αστάθεια και κρίσεις. Οι χρηματιστές στην Wall Street συχνά ομιλούν για την επικείμενη «ώρα του Minsky”. Οι κρίσεις λοιπόν δεν είναι απροσδόκητες. Ο πανικός των πολιτικών όμως είναι. O καπιταλισμός αναδημιουργείται μέσα από τις κρίσεις. Διότι όπως είναι το κέρδος καλοδεχούμενο, εξ ίσου φυσιολογική είναι και η χρεοκοπία. Φτάνει το κράτος να μην επιχειρεί τεχνητά να την εμποδίσει. Οδηγώντας σε αδιέξοδα. Ουδείς μπορεί να ισχυρίζεται για αδυναμία δήθεν των αγορών να αυτορυθμισθούν όταν το κράτος αμέσως παρεμβαίνει και δεν αφήνει τους μηχανισμούς των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο.

Πριν ξεκινήσουν οι κρατικές παρεμβάσεις για την «διάσωση» των Τραπεζών το όποιο πρόβλημα εντοπιζόταν στις επενδυτικές και τις οικιστικές Τράπεζες. Ισως και στους κατόχους των άνευ εγγυήσεων δανείων και των υψηλού ρίσκου τοξικών ομολόγων. Όταν όμως παίρνεις δάνεια δίχως ουσιαστικά δυνατότητες αποπληρωμής τους η τοποθετείσαι σε υψηλότατου ρίσκου προιόντα, το ενδεχόμενο κάτι να πάει στραβά δεν πρέπει να προκαλεί ούτε έκπληξη ούτε βέβαια και πανικό. Οσοι προσδοκούσαν αποδόσεις από τις τοποθετήσεις τους πέντε και δέκα καμιά φορά φορές παραπάνω από τις συμβατικές καταθέσεις και περίμεναν τα σπίτια τους να μεγαλώσουν σε αξία προσφέροντας θεαματικά κέρδη δεν σκόπευαν να μοιράσουν τις απολαβές τους με όλους εμάς τους υπόλοιπους. Με ποιά λογική λοιπόν θα πρέπει οι φορολογούμενοι να μετάσχουν – μέσω των κρατικών οικονομικών ενισχύσεων – στις ζημιές τους;

Μετά όμως την παρέμβαση των κυβερνήσεων στην οικονομία και τα περίφημα «πακέτα διάσωσης» η κρίση ξέσπασε σε χρηματιστήρια, εμπορικές Τράπεζες και σταδιακά στην πραγματική οικονομία. Πραγματικός «θρίαμβος» του κρατικού παρεμβατισμού, δηλαδή…

Σχολιαστές, όπως ο Κώστας Τσαπόγας στην «Ε» της 27-10-08, επιχαίρουν για την ολοκληρωτική υποτίθεται αποτυχία των συνταγών των «παιδιών απ’ το Σικάγο» στην οικονομία. Και φαντάζομαι περιμένει τα αποτελέσματα της κρατικής επέλασης στις αγορές. Όμως η μεγάλη κρίση που κατακλύζει σήμερα χρηματιστήρια και πραγματικές οικονομίες είναι το συνεπακόλουθο αυτής ακριβώς της παρέμβασης. Ο κλονισμός της εμπιστοσύνης στις χρηματαγορές, ο δισταγμός αξιοποίησης των όποιων αποταμιεύσεων σε ενεργητικές οικονομικές δράσεις, ο διστακτικός μέχρι και ανύπαρκτος δανεισμός, η κάμψη της παραγωγής και η συνακόλουθη μείωση της κατανάλωσης και η αύξηση της ανεργίας είναι αποτελέσματα της γιγαντιαίας κρατικής παρέμβασης και της αβεβαιότητας που αυτή προκάλεσε.

Πριν από το πακέτο Πόλσον δεν υπήρχαν υψηλά επιτόκια, κάμψη της κατανάλωσης, έλλειψη ρευστότητας και ίχνη αυξανόμενης ανεργίας. Τώρα οι οικονομίες οδηγούνται στην ύφεση με την καθοδήγηση ουσιαστικά του κράτους και των πανικόβλητων πολιτικών. Οι ιδεολογικά ταγμένοι αναλυτές μπορούν να λοιδωρούν όσο επιθυμούν τον νεοφιλελευθερισμό και τά «αγόρια από το Σικάγο». Οφείλουν όμως να αρχίσουν να εξηγούν γιατί βουλιάζουμε, ακριβώς τώρα που παρεμβαίνουν οι κυβερνήσεις, στα οικονομικά αδιέξοδα και σε κοινωνική μιζέρια.

*Stabilizing an Unstable Economy

Πλήρες Άρθρο »

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΦΕΣΗ ΕΚΛΕΓΕΙ ΟΜΠΑΜΑ;

Η σημασία της οικονομίας στις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις είναι καταλυτική. Κι’ αυτό αποτελεί απάντηση σε όσους κατηγορούν του φιλελεύθερους για υπερβολική έμφαση σε οικονομικές θεωρίες και αντιλήψεις. Μια νίκη Ομπάμα στις αμερικανικές εκλογές θα οφείλεται κατά κύριο λόγο στην οικονομική κρίση. Μια τελική νίκη ΜακΚέην ήταν πιθανότερη πριν ξεσπάσει η ύφεση. Για λόγους γεωγραφικούς (κυριαρχία Ρεπουμπλικάνων στον Νότο και τις Μεσοδυτικές Πολιτείες) και πολιτικής παράδοσης (ποτέ οι Δημοκρατικοί – μετά τον Τζών Κέννεντυ - δεν έχουν εκλέξει Πρόεδρο προερχόμενο από τον Βορρά της χώρας και ο Ομπάμα έχασε από την Χίλαρυ σε όσες Πολιτείες – κυρίως στον Βορρά – κυριαρχούν παραδοσιακά οι Δημοκρατικοί).

 

Για την υφήλιο το όποιο αποτέλεσμα δεν θα επιφέρει σημαντικές άμεσες εξελίξεις. Υπάρχει ομοιογένεια των ανθρώπων που στελεχώνουν τους υποψηφίους. Προέρχονται όλοι από τις ίδιες περίπου Σχολές Σκέψης. Η ρητορική Μακ Κέην εναντίον της Ρωσίας και των ακραίων μουσουλμάνων θα είναι αιχμηρότερη. Οι πολιτικές όμως και των δύο δεν θα διαφέρουν ουσιαστικά. Και ο Ρόμπερτ Κέηγκαν (σύμβουλος Μακ Κέην) και ο Αντονυ Λέηκ (Ομπάμα) μοιράζονται παρόμοιες καχυποψίες απέναντι στο Κρεμλίνο και θεωρούν σοβαρότατη απειλή το ακραίο Ισλάμ. Αμεση αποχώρηση από το Ιράκ δεν θα υπάρξει. Στόχος και των δύο θα είναι ο σταδιακός απεγκλωβισμός. Μια Προεδρία Ομπάμα θα επιχειρήσει, στην αρχή τουλάχιστον, κάποιες περιορισμένου βεληνεκούς κινήσεις καλής θέλησης προς την Μόσχα, την Τεχεράνη και σημαντικές ευρωπαικές πρωτεύουσες. Μπορεί το Ιράκ πιθανότατα να σπάσει σε τρία κράτη. Θα ενταθεί η αμερικανική παρουσία και δράση στο Αφγανιστάν. Η Αμερική μεσο-μακροπρόθεσμα θα εμπλακεί περισσότερο σε διεθνή θερμά κέντρα και γεγονότα. Γιατί παραδοσιακά οι Δημοκρατικοί είναι περισσότερο πολιτικά ακτιβιστές στο εξωτερικό.

Οι Ρεπουμπλικάνοι είναι πάντοτε περισσότερο εσωστρεφείς. Και η κυβέρνηση Μπούς στην αρχή, πριν δηλ. από την 11η Σεπτεμβρίου, προωθούσε την απόσυρσή της από Βαλκάνια και άλλες εύφλεκτες περιοχές του πλανήτη. Μια κυβέρνηση ΜακΚέην θα επανερχόταν σταδιακά στο Ρεπουμπλικανικό δόγμα του «πρώτα η Αμερική» και σε κάποιας μορφής απομονωτισμό. Και η στάση της απέναντι σε χώρες που συνεργάζονται με κηρυγμένους αντιπάλους θα είναι σφόδρα αρνητική. Ευρώπη και Ελλάδα θα αντιμετωπίσουν μεγαλύτερες δυσκολίες λόγω καλών σχέσεων με την Μόσχα.

Καίριο ζήτημα όμως για τον οποιονδήποτε εκλεγεί θα είναι η οικονομία. Για δυό χρόνια θα παλεύει να βρεί τα χρήματα για να καλύψει τις υποχρεώσεις του πακέτου Πόλσον. Που και οι δύο ενέκριναν, λόγω και των συνεισφορών των επενδυτικών Τραπεζών στην προεκλογική τους καμπάνια. Και να αποτυπώσει κάποιο νέο οικονομικό πρότυπο.

Αν νικήσει ο Ομπάμα, θα τον έχει εκλέξει η ύφεση.

 

Πλήρες Άρθρο »