ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

Μου είναι αδύνατον να καταλάβω την έλλειψη κοινού νού πολλών κυβερνητικών στελεχών. Με αποτέλεσμα να πνίγονται στα ρηχά. Και να παρασύρουν την ελληνική κοινωνία μαζί τους.

Τα τελευταία 24ωρα σχηματίζονται ατέλειωτες ουρές έξω από τα βενζινάδικα ώστε οι αυτοκινητιστές να προλάβουν να εφοδιαστούν με βενζίνη λόγω έλλειψης τροφοδοσίας της αγοράς. Αυτό συμβαίνει διότι οι τελωνειακοί απεργούν και δεν γίνονται εκτελωνισμοί. Η κυβέρνηση απαθής βλέπει τις ουρές να διογκώνονται και την αγορά σιγά – σιγά να στεγνώνει από προιόντα. Ανεξάρτητα από τους λόγους της απεργίας εύλογο είναι να εκτιμήσει ο καθένας πως αυτή γίνεται για να πληγεί η κυβέρνηση – και όχι το κοινωνικό σύνολο. Τώρα όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι πολίτες υποφέρουν ενώ οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και το δημόσιο ταμείο δεν χάνουν απολύτως τίποτε (εκτός ίσως κάποιων βαθμών δημοτικότητας).

Αφού οι τελωνειακοί απεργούν και δεν γίνονται εκτελωνισμοί το φυσιολογικό θα ήταν όχι να συσσωρεύονται τα προιόντα και τα φορτηγά στα τελωνεία αλλά να περνούν στη χώρα δίχως τελεωνειακούς ελέγχους.  Μόνο έτσι η απεργία θα στόχευε στο κράτος και όχι στους ανύποπτους καταναλωτές. Σε τελευταία ανάλυση αν απεργούσαν οι αστυνομικοί θα σταματούσαν τα εγκλήματα; H μήπως δεν θα έβγαιναν αυτοκίνητα στους δρόμους και δεν θα ξεπερνούσε κανείς το όριο ταχύτητας αν απεργούσαν οι τροχονόμοι και έκλειναν οι σηματοδότες;

Ετσι βέβαια θα έμπαιναν στον ελληνικό χώρο και λαθραία η και επικίνδυνα (λ.χ. όπλα η εκρηκτικά) προιόντα. Δίχως βέβαια αυτό να σημαίνει πως τέτοια δεν εισέρχονται κι όταν τα τελωνεία λειτουργούν. Σε κάθε πάντως περίπτωση αυτό θα ήταν το κόστος που θα σήκωνε ο δημόσιος τομέας για την απεργία. Και θα αναλάμβαναν βέβαια και το σχετικό βάρος της ευθύνης, είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν, και οι απεργοί σαν συνέπεια των κινητοποιήσεών τους. Επι τέλους, «αγώνες» δίχως κόστος μοναχά οι έλληνες έχουν μάθει να απολαμβάνουν.

Υπάρχει όμως και το απίστευτο φαινόμενο της Ολυμπιακής. Η ρύθμιση που εμπνεύστηκε η κυβέρνηση κάνει τον οικονομικά επαχθή αερομεταφορέα ακόμη επαχθέστερο μετά τον θάνατό του. Στη βάση ποιάς λογικής θα κληθεί ο έλληνας φορολογούμενος να σηκώσει το βάρος του 1 δις. 200 εκατομ. ευρώ για την τακτοποίηση των απολυομένων της υπαλλήλων; Και γιατί το ίδιο δεν γίνεται για τους πρώην εργαζόμενους στην κλωστουφαντουργία, στα ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, στα ορυχεία, στην Siemens και σε τόσες άλλες επιχειρήσεις που έκλεισαν η κλείνουν; Ο απολυμένος δηλ. μιάς οποιασδήποτε επιχείρησης θα πληρώνει από τον φόρο του για την τακτοποίηση αυτών που δούλευαν στην Ολυμπιακή; Γιατί και πάνω σε ποια λογική κοινωνικής δικαιοσύνης θα γίνει αυτό;

Κοντά σε όλα αυτά έρχεται και η απίστευτη αδιαφορία της κυβέρνησης για την επέλαση της γραφειοκρατίας στην καθημερινή μας ζωή αλλά κυρίως στον τομέα της επιχειρηματικής δράσης. Με στοιχεία της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τις επενδύσεις UNCTAD η χώρα μας κατέβηκε αρκετά σκαλιά χαμηλότερα μέσα στο 2007 στον τομέα της προσέλκυσης επενδύσεων. Ανάμεσα στα αίτια για αυτή την κατηφόρα είναι το ασταθές φορολογικό καθεστώς αλλά και η γιγαντιαία και δυσκίνητη δημόσια γραφειοκρατία.

Είναι ακατανόητο γιατί η κυβέρνηση δεν καταργεί την υποχρέωση εξασφάλισης αδειών και πιστοποιητικών από δημόσιες αρχές για το ξεκίνημα μιάς επιχείρησης και την αντικατάστασή τους με υπεύθυνες δηλώσεις. Αυτονόητα, δειγματοληπτικοί έλεγχοι θα κατοχυρώνουν αργότερα την συμμόρφωση των επιχειρήσεων με τις προυποθέσεις του νόμου. Η διαφορά θα πρέπει να είναι πως οι κυρώσεις για τους αποκαλυπτόμενους παραβάτες θα πρέπει να είναι τυφλές (δίχως δηλ. διαβουλεύσεις και την αποδοχή των όποιων δικαιολογιών) και εξοντωτικές.

Το κεντρικό όμως ζήτημα αδυναμίας αποτελεσματικής λειτουργίας  του δημόσιου τομέα έχει να κάνει με την μετατροπή της δημόσιας διοίκησης από υποτιθέμενο εργαλείο επίλυσης προβλημάτων και υποβοήθησης των πολιτών στην καθημερινότητά τους σε μηχανισμό εξασφάλισης της οικονομικής βιωσιμότητας των μελών της και αποτελμάτωσης του όποιου δυναμισμού και δημιουργικότητας της κοινωνίας. Η ελληνική γραφειοκρατία κρύβεται πίσω από ατέρμονες διοικητικές πράξεις, νομικές διατάξεις και κανονισμούς για να αρνείται πρωτοβουλίες και καινοτόμες κινήσεις των πολιτών αλλά και για να βάζει εμπόδια στην καθημερινή διεκδίκηση των φυσιολογικών τους δικαιωμάτων.

Η γραφειοκρατία στην Ελλάδα δεν διακινδυνεύει ποτέ τίποτε. Και το πλαίσιο δράσης της είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να της δίνει ακριβώς την δυνατότητα αυτή. Γι αυτό και οι πάντες ελκύονται από την προοπτική να δουλέψουν για το ελληνικό δημόσιο. Σίγουρη δουλειά, εύκολη ρουτίνα, κανένα ρίσκο, ουδεμία ανάγκη πρωτοβουλίας.  Γιατί να μην θέλουν να γίνουν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι;  Ο μοναδικός χαμένος τελικά είναι η ίδια η κοινωνία.

Δεν είναι όμως τόσο δύσκολο να αλλάξει το καθεστώς αυτό. Αρκεί να μεταβληθεί το νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί η ελληνική δημόσια διοίκηση. Όταν σήμερα κάποια πρωτοβουλία η επιχειρηματική κίνηση δεν προβλέπεται από την νομοθεσία δεν επιτρέπεται. «Δεν το προβλέπει ο νόμος» είναι η συνήθης απόκριση. Η λύση βρίσκεται σε μια γενική ρύθμιση που θα ξεκαθαρίζει πως «όταν κάτι ρητώς δεν απαγορεύεται, επιτρέπεται».  Αυτόματα οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί θα αποκτήσουν ευθύνες.  Κάθε απόφαση θα έχει ρίσκο. Και η κοινωνία θα απελευθερωθεί. Διότι το δημόσιο θα αποκτήσει σκέψη, ευρηματικότητα, τόλμη και δυναμισμό. Και υποχρεωτικά θα αρχίσει να απαλλάσσεται από τους βολεμένους, τους ανίκανους και τους άχρηστους.

Φτάνει οι πολιτικές ηγεσίες να αρχίσουν επί τέλους να σκέφτονται. Και να αρχίσουν να κινούνται…

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Στις ΗΠΑ με την αποδειγμένη αφοσίωση στην απόλυτα ελεύθερη οικονομία της αγοράς πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη στην ιστορία κρατικοποίηση. Αυτή η τραγική παλινδρόμηση σε πολιτικές και οικονομική φιλοσοφία είναι δύσκολο την στιγμή αυτή να εκτιμήσουμε τις γενικότερες επιπτώσεις που θα έχει στην πορεία της παγκόσμιας οικονομίας.

Η εκτίμησή μου είναι πως η ουσιαστική εθνικοποίηση της γιγαντιαίας ασφαλιστικής εταιρίας AIG από την αμερικανική κυβέρνηση δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα. Διότι ουδείς γνωρίζει πόσο βαθιές είναι οι αδυναμίες του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Είναι άγνωστο πόσα θαλασσοδάνεια έχουν καλυφθεί με εγγυήσεις και τριτεγγυήσεις τραπεζικών οργανισμών και ασφαλιστικών φορέων. Το κλείσιμο μιάς τρύπας δεν αποκλείει το ξεχύλισμα μιάς άλλης.

Μέσα σε όλο αυτό τον κυκεώνα λέξεων, δηλώσεων, εκτιμήσεων και αναλύσεων αξίζει να ψάξουμε και το ζήτημα των σχέσεων των ΗΠΑ με τις άλλες ανερχόμενες, οικονομικά κυριότατα, υπερδυνάμεις. Η Κίνα πλημμυρίζει την αμερικανική αγορά με προιόντα βιομηχανικής αλλά και τεχνολογικής παραγωγής. Πολλά απ΄αυτά είναι αμερικανικής προέλευσης. Δηλ. Made, by the USA, in China. Οι ΗΠΑ αποτελούν σήμερα τον μεγαλύτερο εξαγωγέα της γής. Σε αμερικανικό συνάλλαγμα βέβαια. Κατά βάση δανείζονται για να αγοράσουν, πληρώνοντας δολλάρια βέβαια, προιόντα που καταναλώνουν οι πολίτες τους. Διότι οι αμερικανοί καταναλώνουν πολύ περισσότερα απ’ όσα παράγουν. Ετσι, η Κίνα έχει τώρα συναλλαγματικά αποθέματα ύψους 2 τρισεκ. δολαρίων, που αποτελεί το 3% του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχωρίου προιόντος!!
Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, εξαγωγέας ενέργειας κατά κύριο λόγο, γίνεται ο στενότερος εμπορικός συνεταίρος των ΗΠΑ. Παράγει πετρέλαιο που καταναλώνουν οι αμερικανοί με ασυγκράτητη βουλιμία (η κατανάλωση εκεί αυξήθηκε κατά 2 εκ. βαρέλια την ημέρα).

Η Ρωσία μαζεύει αμερικανικό συνάλλαγμα (γύρω στα 750 δις. δολάρια σήμερα) και έχει συμφέρον για την ισορροπία των αμερικανικών χρηματαγορών. Οι οποίες όμως άξαφνα κλυδωνίζονται. Ενώ η παρέμβαση του αμερικανικού δημοσίου χτυπάει έμμεσα αλλά αλύπητα τα χρηματιστήρια. Και οδηγεί σε καθύζιση τις τιμές πολλών πρώτων υλών. Τα θεμελιώδη στοιχεία δηλ. πάνω στα οποία στηρίζεται η αναγέννηση της Ρωσικής οικονομίας. Πάνω στην οποία οικοδομήθηκε βέβαια και η, στιβαρή τελευταία, Ρωσική παρουσία στο διεθνές προσκήνιο.
Ο Πρόεδρος Μεντβέντεφ περίπου ομολόγησε πρόσφατα το πρόβλημα που παρουσιάσθηκε. «Μας έστησαν στον τοίχο» δήλωσε, αναφερόμενος στην έκρηξη τη χρηματοπιστωτικής φούσκας στις ΗΠΑ. Οι καταλυτικές επιπτώσεις στο Ρωσικό χρηματιστήριο είναι γνωστές. Όπως και οι Κινέζοι βέβαια έχασαν τεράστια ποσά από την πτώση μετοχών και ομολόγων.

Κοντολογής η κρατική παρέμβαση σε μια κρίση που ούτε αναπάντεχη ήταν (βλ. τις απόψεις για επικείμενες κρίσεις σε περιόδους οικονομικής ευημερίας του καθηγητή Μinsky – Stabilizing Unstable Economies) αλλά ούτε και καταλυτική (τα επιτόκια δεν κουνήθηκαν δείχνοντας πως δεν υπήρξε πρόβλημα ρευστότητας παρά άρνηση απλά δανειοδότησης των κακοδιαχειριζόμενων οργανισμών αλλά ούτε και η ανεργία αυξήθηκε αισθητά) θα μεγαλώσει πιθανότατα το πρόβλημα. Διότι οι ατιμώρητοι managers καταλαβαίνουν πως το ρίσκο δεν έχει συνέπειες. Δεν αποκλείεται λοιπόν σε πρώτη ευκαιρία να το ξαναεπιχειρήσουν.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΟΧΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!

Η συζήτηση για το μέγεθος της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία και την κοινωνία ξεκίνησε ξανά μετά την πρόσφατη κατάρρευση κάποιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Ο δημόσιος τομέας καθιερώθηκε σαν η βάση κάθε κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής μετά κυρίως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Διότι κάτω από τις έκτακτες περιστάσεις των στρατιωτικών συγκρούσεων η κανονική οικονομία αντικαταστάθηκε από την πολεμική οικονομία. Και το κράτος ήταν ο μοναδικός διαθέσιμος μοχλός για την υπαγωγή κάθε οικονομικής αλλά και κοινωνικής δράσης κάτω από τον κεντρικό κυβερνητικό σχεδιασμό. Με παράδειγμα κυρίως την Βρετανία, η κρατική αυτή παρέμβαση αποδείχθηκε πετυχημένη και, το κυριότερο, αποτελεσματική.

Το τέλος των στρατιωτικών επιχειρήσεων συνοδεύτηκε από την έναρξη του ψυχρού πολέμου ανάμεσα στην δημοκρατική Δύση και την κομμουνιστική Ανατολή. Πολλές δυτικές κυβερνήσεις βρέθηκαν τότε σε αναζήτηση μοντέλων απάντησης στις προκλήσεις του αντι-δημοκρατικού εξισωτισμού. Εφ’ όσον το κράτος είχε απολύτως πετύχει στην οργάνωση της οικονομίας στην διάρκεια της πολεμικής προσπάθειας, σκέφθηκαν οι ευρωπαίοι ηγέτες της εποχής, γιατί δεν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο και στα χρόνια της ειρήνης; Για την εφαρμογή μάλιστα των κυρίαρχων αντιλήψεων τότε του Τζών Μάυναρντ Κέυνς η κρατική παρέμβαση ήταν το αναπόφευκτο εργαλείο.

Για δεκαετίες το μεγάλο κράτος – με μέγεθος διαφοροποιούμενο ανάλογα με τις πολιτικο-ιδεολογικές επιλογές που κυριαρχούσαν σε κάθε χώρα - μονοπώλησε την δημόσια πολιτική ολόκληρου σχεδόν του δυτικού λεγόμενου κόσμου. Εξ ίσου, συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες στηρίχθηκαν επάνω του για την προώθηση των πολιτικών τους προγραμμάτων. Η ευημερία και η σχετική κοινωνική ειρήνη της Δύσης χτίσθηκε πάνω σε πολιτικές σημαντικού κρατικού παρεμβατισμού.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 το μοντέλο έδειξε να κλονίζεται. Ο στασιμοπληθωρισμός χτύπησε τις οικονομίες της Δύσης προκαλώντας φαινόμενα (λ.χ. πληθωρισμός + ανεργία) που οι κευνσιανοί θεωρούσαν αδύνατο να συμβούν. Ο δημόσιος τομέας άρχισε να φαίνεται σαν μέρος του προβλήματος αντί για μηχανισμός της λύσης. Ο Θατσερισμός (έλεγχος κυκλοφορίας του νομίσματος, μείωση δημοσίων δαπανών, λιγότεροι φόροι, ιδιωτικοποιήσεις) και τα Ρεηγκανόμικς (οικονομικά της προσφοράς, πρωτοβουλίες απορρύθμισης των αγορών, περικοπές στις οικονομικές και γενικής λήψης κοινωνικές παρεμβάσεις του δημόσιου τομέα) άλλαξαν το τοπίο οδηγώντας τις αγγλοσαξωνικές κυρίως οικονομίες σε επίπεδα ταχύτατης οικονομικής ανάπτυξης.

Μαζί με τις αλματώδεις εξελίξεις στις τεχνολογίες των επικοινωνιών και της πληροφορικής τα οικονομικά σύνορα ταχύτατα κατέρρευσαν και οι αγορές όλης της γής ήρθαν κοντύτερα. Η παγκοσμιοποίηση είχε θεαματικά οικονομικά αποτελέσματα φέρνοντας στο προσκήνιο περιφερειακές οικονομίες και πλουτίζοντας πληθυσμούς εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που μέχρι τότε ζούσαν συντροφιά με την πείνα και τις αρρώστιες. Με την ευημερία όμως έρχονται και τα χρηματο-οικονομικά ρίσκα. Όπως λέει ο καθηγητής Hyman Minsky (Stabilizing an Unstable Economy ) οι κρίσεις είναι αναπόφευκτες. Και οι διεθνείς χρηματιστές μάλιστα τις περιμένουν.

Μόνο οι πολιτικοί πανικοβάλλονται. Και τα λογής κατεστημένα αναστενάζουν. Η τελευταία κρίση δεν οδηγεί στην συντέλεια του κόσμου. Εφερε πίσω όμως τις μεταπολεμικές πεποιθήσεις πως μοναχά το κράτος μπορεί να λύσει τις σοβαρές κρίσεις. Πολλοί επιχειρηματικοί γίγαντες έχουν καταρρεύσει τα τελευταία χρόνια. Enron, WorldCom, Digital Equipment Corp., Prime Computer και Data General, εταιρίες κολοσσοί στην κατηγορία δράσης τους, χρεοκόπησαν και ανασυντάχθηκαν η εξαφανίσθηκαν. Ο καπιταλισμός λύνει αυτά τα προβλήματα αφανίζοντας τις αδιέξοδες επιχειρήσεις και ανοίγοντας τον δρόμο για καινούργιες που θα ικανοποιήσουν τις ανάγκες της αγοράς με νέες μεθόδους, τεχνολογίες και αντιλήψεις. Αυτό είναι το νόημα της «δημιουργικής καταστροφής», που σύμφωνα με τον Joseph Schumpeter (Capitalism, Socialism and Democracy) χαρακτηρίζει την δυναμική καπιταλιστική εξέλιξη.

Η παρέμβαση του κράτους για την διάσωση ειδικά των χρεοκοπημένων χρηματοπιστωτικών εταιριών εμποδίζει ακριβώς αυτή την εξέλιξη. Και δεν λύνει προβλήματα. Διότι οι ατιμώρητοι, ασύδοτοι και φιλάργυροι managers θα είναι έτοιμοι σε πρώτη ευκαιρία να κάνουν τα ίδια. Ούτε είναι η έλλειψη εποπτείας του κράτους που προκάλεσε τα προβλήματα. Διότι οι Τράπεζες Fannie Mae και Freddie Mac λειτουργούσαν κάτω από ειδικό νομικό καθεστώς και με αυστηρό έλεγχο της δράσης τους από εξειδικευμένο δημόσιο οργανισμό, το Office of Federal Housing Enterprise Oversight (OFHFEO).

Αλλά και οι φόβοι για κατάρρευση του διεθνούς οικονομικού συστήματος είναι υπερβολικοί. Αν οι πολιτικοί φοβούνταν πως κινδυνεύουν παγκόσμια και άλλοι φορείς δεν είχαν παρά να τους καλέσουν να στηρίξουν οικονομικά τους κλυδωνιζόμενους οργανισμούς. Κάθε κρίση ρευστότητας αυξάνει την αξία του χρήματος. Εν τούτοις τώρα τα επιτόκια παραμένουν σχετικά χαμηλά. Αυτό σημαίνει πως δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μιά κρίση ρευστότητας, αλλά σε μια συνειδητή άρνηση δανεισμού των εταιριών που τα έχουν θαλασσώσει. Κι έτσι επιλέγουν την δημόσια παρέμβαση και την εξανέμιση των χρημάτων των φορολογουμένων. Δίχως μάλιστα κυρώσεις στους απίστευτους managers που με ασύγγνωστα ρίσκα μεγάλωσαν τα ατομικά τους εισοδήματα αλλά χρεοκόπησαν τους φορείς που διοικούν.

Δεν πρόκειται λοιπόν για την επιστροφή του κράτους. Αλλά για μια κρίση του κράτους. Δυστυχώς η παρέμβαση, ιδιαίτερα αν συνεχισθεί, θα μεγαλώσει αντί να ελέγξει την κρίση.

Πλήρες Άρθρο »

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΚΑΙ ΦΟΡΟΙ

Η αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής επικεντρώνεται στην αδυναμία σύλληψης των δημοσίων εσόδων. Και συνακόλουθα στην δραματική υστέρηση εκπλήρωσης των υποχρεώσεων του κράτους. Αυτόματα οι πανικόβλητοι πολιτικοί στρέφονται στην εξασφάλιση αυξημένων εσόδων. Και ούτε μία στιγμή δεν σκέφτονται το ενδεχόμενο μείωσης των εξόδων του κράτους.

Αν δεν απατώμαι η ΝΔ εξελέγη με σύνθημα την πάταξη της δημόσιας σπατάλης. Και την επανίδρυση του κράτους. Πότε ακριβώς επιχειρήθηκαν αυτά; Προφανέστατα το πρώτο πρέπει να συνδέεται με την περικοπή δαπανών που δεν καλύπτουν ουσιαστικές κοινωνικές ανάγκες, δεν βοηθούν τους οικονομικά αδύνατους συμπολίτες μας και δεν συμβάλλουν στην οικοδόμηση ενός συστήματος ισχυρής κοινωνικής συνοχής.

Στην λογική αυτή επάνω οι δυνατότητες περικοπών δεν είναι δυσδιάκριτες. Για ποιο λόγο ελληνικά υπουργεία λειτουργούν και συμπεριφέρονται σαν οργανισμοί που ανήκουν σε παγκόσμια υπερδύναμη; Τι νόημα έχει η μετακίνηση Υπουργών (η και του Πρωθυπουργού) στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό, με μισθωμένα συνήθως αεροπλάνα, με συνοδεία κουστωδίας «υπηρεσιακών παραγόντων», με ομάδες δημοσιογράφων και άλλων παρατρεχάμενων – πάντα με έξοδα του ελληνικού δημοσίου. Για ποιο λόγο επίσης οι Υπουργοί δικαιούνται να προσλαμβάνουν πάνω από 2-3 ειδικούς συμβούλους αχρηστεύοντας έτσι τις δημοσιουπαλληλικές στρατιές που δουλεύουν (υποτίθεται) κάτω από την δική τους δικαιοδοσία. Ο αριθμός επίσης των υπερωριών που τα Υπουργικά γραφεία χρεώνουν στο προσωπικό τους είναι συνήθως πολλαπλάσιος του εκτός ωραρίου χρόνου που αυτοί απασχολούνται. Σωστή θα ήταν επίσης η κατάργηση των πιστωτικών καρτών και των κινητών τηλεφώνων των μελών δημόσιου τομέα που λειτουργούν με κρατική χρέωση (συμπεριλαμβανομένων των μελών του υπουργικού συμβουλίου)

Γιατί οι Γενικοί Γραμματείς των Υπουργείων παραμένουν στελέχη εκτός υπηρεσιακής ιεραρχίας με έξτρα παροχές, προσωπικό και αυτοκίνητα; Δεν θα ήταν προτιμότερο οι Γενικοί Γραμματείς να είναι επιλεγμένοι υπηρεσιακοί παράγοντες από ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, δίχως ιδιαίτερες παροχές και διευκολύνσεις αλλά με το πλεονέκτημα της υπηρεσιακής συνέχειας και της λειτουργίας μιάς ισχυρής θεσμικής μνήμης σε κάθε Υπουργείο;

Σοβαρό όμως ζήτημα, που συνδέεται και με την λεγόμενη επανίδρυση του κράτους, είναι και το μέγεθος του Υπουργικού Συμβουλίου. Τι ακριβώς προσφέρουν τόσοι Υπουργοί και Υφυπουργοί; Πέραν από ανταγωνισμούς, διαφωνίες, το χάος των συνυπογραφών και την υιοθέτηση των αντιθέσεων ανάμεσα σε Υπουργεία για αρμοδιότητες και εξουσίες τα πολλά μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου διαχέουν την πληροφόρηση, κάνουν απίστευτα δύσκολο τον συντονισμό και συμβάλλουν στην κυβερνητική δυσλειτουργία.

Πέραν της συγχώνευσης του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας με το Ανάπτυξης και την σύσταση αυτόνομου Υπουργείου Οικονομικών (ο Στ. Μάνος εξήγησε προ ημερών στην Εστία την ανάγκη της κίνησης αυτής), το Πολιτισμού, τα Μέσα Ενημέρωσης, το Περιβάλλον και το Παιδείας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία μόνο κυβερνητική μονάδα. Το Ναυτιλίας και Νησιώτικης Πολιτικής, το Μεταφορών και το Τουρισμού θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ακόμη Υπουργείο. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει με το Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης ενώ τα ζητήματα Απασχόλησης, Ασφάλισης, Υγείας και Κοινωνικής Προστασίας φυσιολογικά ανήκουν στην αρμοδιότητα ενός κυβερνητικού αξιωματούχου. Τα Εξωτερικών και Αμύνης αυτονόητα θα πρέπει να κρατήσουν την αυτονομία τους όπως και το Γεωργίας, που όμως θα μπορούσε να ονομασθεί και σε Περιφερειακής Πολιτικής με απορρόφηση του Μακεδονίας – Θράκης. Μοναδική καινούργια, και απαραίτητη με τα σημερινά δεδομένα, προσθήκη θα πρέπει να είναι ένα νέο αυτόνομο Υπουργείο Ανταγωνισμού και Εποπτείας των Αγορών με αρμοδιότητα την παρακολούθηση όλων των αγορών (από την Τραπεζική μέχρι την Ενέργεια και τις αγορές τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης).

Αυτονόητα οι δαπάνες δεν θα μπορούσαν ουσιαστικά να μειωθούν δίχως δραστικές περικοπές στις προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων. Είναι πολύ αμφίβολο αν ενισχύεται πραγματικά η εθνικής μας ισχύς με τα δις. που ξοδεύονται για οπλικά συστήματα που αντικαθίστανται συνήθως μετά από λίγα χρόνια δίχως ποτέ να έχουν δοκιμασθεί. Μεγαλύτερη ισχύ σε μια χώρα προσφέρει η ευρωστία της οικονομίας της από τα αεροπλάνα, τα κανόνια και τα τάνκς που ενδεχόμενα προμηθεύεται. Στην σημερινή ιδιαίτερα εποχή αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά από τις διεθνείς εξελίξεις. Για δεκαετίες ξοδεύουμε το βιός του λαού σε ξέφρενους εξοπλιστικούς ανταγωνισμούς με την Τουρκία. Μήπως αποκαταστήσαμε έτσι την πλήρη εδαφική κυριαρχία της Κύπρου η καταργήσαμε τις εντάσεις στο Αιγαίο;

Στο ζήτημα τέλος της επανίδρυσης του κράτους είναι απαραίτητη η εξέταση της χρησιμότητας - από μηδενική βάση - κάθε φορέα που έχει ιδρυθεί τα τελευταία 8 χρόνια τουλάχιστον. Ο έλεγχος οφείλει να αφορά την ουσία της ύπαρξης του κάθε δημόσιου φορέα. Αν εκπληρώνει δηλ. τους όρους και τις προυποθέσεις για από τις οποίες ιδρύθηκε. Σε αρνητική περίπτωση η κατάργηση θα πρέπει να αποτελεί μονόδρομο. Υπενθυμίζω πως ο Οργανισμός για την Αποξήρανση της Λίμνης Κωπαίδας υπάρχει ακόμη και τώρα έχει μάλιστα ...νέες αρμοδιότητες!!

Και βέβαια οι παραπάνω προτάσεις δεν είναι και οι μοναδικές. Η φορολόγηση της περιουσίας των μοναστηριών, η επικερδής πώληση αξιοποιήσιμης δημόσιας γής (και όχι η αμφιλεγόμενη παραχώρησή της αντί πινακίου φακής σε Ιερές Μονές) και άλλα πολλά μπορούν να οδηγήσουν σε μείωση εξόδων και σε αυξήσεις εσόδων. Το ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση στρέφεται αποκλειστικά και μόνο στους φόρους. Και κατηγορείται μάλιστα γι’ αυτό από ανεύθυνους – και εν πολλοίς αγράμματους - λαικιστές σαν νεοφιλελεύθερη!!

Πλήρες Άρθρο »

ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ, 0ΛΥΜΠΙΑΚΗ ...ΤΕΛΟΣ!!

Μερικά πράγματα δυσκολεύομαι να τα καταλάβω. Γιατί θα έπρεπε δηλαδή η κυβέρνηση να δώσει μάχη στις Βρυξέλλες για την διάσωση της Ολυμπιακής; Τι ακριβώς θα προσπαθούσε να διασώσει; Είναι σαν καρκίνωμα που κάποιος θα επιθυμούσε να συντηρήσει. Η Ολυμπιακή δεν είναι παρά μιά απόλυτα αποτυχημένη επιχειρηματική πρωτοβουλία που οφείλει να απομακρυνθεί από τον χάρτη της αγοράς. Και δεν απέτυχε τώρα. Οπως παραπλανητικά επιμένουν συνδικαλιστές και αριστεροί αντιπολιτευόμενοι. Ηταν θνησιγενής από τα χρόνια που ακόμα ήταν σε χέρια ιδιώτη. Μόνο που ή τότε «διαπλοκή» είχε εξασφαλίσει την ευεργετική κρατική παρέμβαση σαν σωσίβιο στα αδιέξοδα που αντιμετώπιζε ο επιχειρηματίας.

Με ιδιαίτερη «ιδιοφυία» είχε προβλεφθεί η κάλυψη των έξτρα δαπανών της από τον δημόσιο προυπολογισμό καθώς και η απόθεσή της στα χέρια του κράτους μόλις ο ιδιώτης επιχειρηματίας έκρινε πως δεν τον συνέφερε πλέον η συντήρησή της από την τσέπη του. Ετσι έγινε δημόσιος ο λεγόμενος εθνικός αερομεταφορέας. Με το ξεκίνημά της δηλαδή η Ολυμπιακή υπήρξε μιά αμαρτωλή ιστορία. Που έγινε «αυτηρά ακατάλληλη» μόλις ανέλαβε το κράτος, και ουσιαστικά μαζί με τους συνδικαλιστές, την διοίκησή της. Το δημόσιο την φόρτωσε υπαλλήλους αμφίβολης χρησιμότητας αλλά και αποδοτικότητας. Οι συνδικαλιστές φρόντισαν ώστε όλοι οι εργαζόμενοι να απολαμβάνουν παροχών απίστευτων σε έκταση και γενναιοδωρία.

Για το κράτος η Ολυμπιακή υπήρξε διοικητικό του υπομάγαζο. Την διέθετε στα κόμματα για μεταφορά ψηφοφόρων (αλλά και εκλογικού υλικού) στη διάρκεια των εκλογών. Κυβερνητικά στελέχη αλλά και αναγνωρίσιμοι παράγοντες του δημόσιου βίου (δημοσιογράφοι, μεγαλοεπιχειρηματίες, διπλωμάτες, δικαστές κλπ), μπαινόβγαιναν με ελάχιστο πραγματικό κόστος στις καλύτερες θέσεις αεροπλάνων αλλά και των αιθουσών πολυτελείας εδάφους. Κρατικές τράπεζες αγόγγυστα δάνειζαν – και με την συζητήσιμη για την νομιμότητά της έγκριση της Τράπεζας της Ελλάδος – την καταχρεωμένη και οικονομικά αφερέγγυη εταιρία. Αεροπλάνα διετίθεντο ανεξέλεγκτα για τις μετακινήσεις κορυφαίων κρατικών αξιωματούχων (με συνοδεία συνήθως δημοσίων παραγόντων, επιχειρηματιών, συγγενών και δημοσιογράφων) με στάσεις κάποιες φορές σε εξωτικά θέρετρα για την απόλαυσή τους!!

Και όλο αυτό το διάστημα ο φορολογούμενος κατέβαλε ανύποπτος τον οβολό του. Πλήρωνε για τις ανέσεις, τις δημόσιες σχέσεις, την ματαιοδοξία αλλά και τις απολαβές παραγόντων του κράτους και καλοπληρωμένων εργαζομένων. Πόσες φορές κανονικοί επιβάτες δεν μετακινήθηκαν από τις πληρωμένες τους θέσεις για το βόλεμα συγγενών η και μετακινούμενων πληρωμάτων; Πως είναι δυνατόν οι συνδικαλιστές να κατηγορούν το κράτος για κακοδιαχείριση όταν πάντοτε οι ίδιοι μετείχαν με αντιπροσώπους τους στα ΔΣ της εταιρίας; Πότε διαφώνησαν για τις υπερβολικές παροχές. Πότε απαίτησαν την πληρωμή των χρεών του κράτους και των κομμάτων. Πότε εναντιώθηκαν στην πριβέ διάθεση ολόκληρων αεροσκαφών για Προέδρους, Πρωθυπουργούς, ακόμη και, Υπουργούς;

Αξίζει όμως να σταθούμε λίγο στις παροχές. Που στον μεγαλύτερο βαθμό βούλιαξαν την εταιρία. Και για τις οποίες οι εργαζόμενοι είναι απόλυτα συνυπεύθυνοι. Μιά ματιά στις εκλογικές μπροσούρες των συνδικαλιστικών παρατάξεων που διεκδικούσαν την διοίκηση των σωματείων (17 τον αριθμό!!) της Ολυμπιακής και εκθέτουν τα «επιτεύγματά» τους αφήνει τον απλό πολίτη πραγματικά άφωνο. Στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος οι εργαζόμενοι της Ολυμπιακής δικαιούνται να φθάνουν 20 λεπτά αργότερα από την ώρα έναρξης τη εργασίας και να φεύγουν 20 λεπτά νωρίτερα από το τέλος του ωραρίου. Με αποτέλεσμα την ανάγκη ύπαρξης μιάς έξτρα βάρδιας. Που συμπληρώνεται είτε με υπερωρίες, είτε με εποχικό προσωπικό!! Ουσιαστικά, τα πρόσθετα που πλήρωσε η Ολυμπιακή μέσα στο 2007 για υπερωρίες, έξτρα βάρδιες κλπ ισοδυναμούν, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της «Καθημερινής», με την μέση ετήσια αμοιβή επιπλέον 1.500 εποχικών υπαλλήλων - κοντά δηλ. στα 30 εκ. ευρώ!!

Υπάρχουν όμως και άλλα πολλά σχετικά επιτεύγματα. Πέραν των υψηλότατων αμοιβών, των δωρεάν μετακινήσεων υπαλλήλων αλλά και μελών των οικογενειών τους και την ενσωμάτωση στους μισθούς λογής άλλων παροχών (τροφής λ.χ) ουσιαστικά οι εργαζόμενοι στον εθνικό αερομεταφορέα εξαιρούνται της εισοδηματικής πολιτικής μιά και , σύμφωνα με ανακοίνωση των συνδικαλιστών τους, «βρέξει - χιονίσει ο βασικός μισθός θα αυξάνεται κατά 2,75% και το σύνολο των αποδοχών μας κατά 5,2%». Υπάρχουν όμως κι’ άλλα. Οπως η εξομοίωση των εκτός έδρας παροχών των απλών υπαλλήλων (εργάτες, υπάλληλοι εδάφους, οδηγοί, φύλακες κλπ) με τους μηχανικούς. Και το εξωφρενικό επίπεδο, για τους υπόλοιπους έλληνες εργαζόμενους, του μέσου όρου των συνολικών μεικτών αποδοχών του τακτικού προσωπικού της Ολυμπιακής – Υπηρεσίες, που για το 2007 βρίσκεται κοντά στις 50.000 ευρώ. Δεν είναι τυχαίο πως κι όταν αυξάνονται τα έσοδά της μεγαλώνουν και οι ζημιές της

Δεν υπάρχει λοιπόν σωτηρία για την ΟΑ. Και δεν θα πρέπει να υπάρξει ούτε καν ιδέα για την αναζήτηση λύσης για την επιβίωσή της. Δεν είναι τυχαίο πως δεν υπάρχει ιδιώτης που να επιθυμεί να την αγοράσει. Ούτε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν θα την ήθελαν αν το κράτος (αφού την έκλεινε) τους την έδινε όπως είναι σήμερα - μαζί με τις αποζημιώσεις τους για κεφάλαιο κίνησης. Μοναδική λύση είναι η πτώχευσή της. Και η προσεκτική φροντίδα για την λειτουργία του αληθινού ανταγωνισμού. Κι αν θέλει το κράτος να πηγαίνουν αεροπλάνα σε γραμμές άγονες και αντι-οικονομικές να κάνει κοινωνική πολιτική. Πληρώνοντας, αν έχει βέβαια τις δυνατότητες, και τον σχετικό λογαριασμό...

ΥΓ. Δεν θα συμφωνήσω με τον φόρο κατοχής ακινήτων. Τα ακίνητα δεν έγιναν με κλεμένα λεφτά. Αλλά με χρήματα ήδη φορολογημένα. Και πλήρωσαν φόρους κατά την κατασκευή. Γιατί η κατοχή τους να φορoλογείται και πάλι; Και μάλιστα σε ετήσια βάση! Αφού η κυβέρνηση είναι ολοφάνερο πως λυπάται που δεν ανήκει στην Αριστερά του κ. Τσίπρα, θα πρότεινα μια συμφερότερη για τα έσοδά της λύση. Να κηρύξει την ιδιοκτησία «ποινικό αδίκημα». Και να καθορίσει υψηλές τιμές εξαγοράς των σχετικών ποινών!!...

Πλήρες Άρθρο »

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Α.Ε.

Σε κάθε χώρα, σε όλα σχεδόν τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της γής, εμφανίζονται φαινόμενα διαφθοράς και ηθικής παρακμής. Μόνο που είναι μεμονωμένα και παροδικά. Αυτό που συμβαίνει στις ημέρες μας στην Ελλάδα είναι ανεπανάληπτο. Σχεδόν καθημερινά τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων πλημμυρίζουν από αποκαλύψεις χαριστικών κυβερνητικών αποφάσεων, αχαρακτήριστης για δημόσια πρόσωπα συμπεριφοράς πολιτικών στελεχών και ανερυθρίαστης παραδοχής επιλογών αμφιβητήσιμης ηθικής βάσης.

Αυτό που εξοργίζει είναι κυρίως η αδιαφορία των προσώπων που τα γεγονότα αυτά αφορούν να εγκαταλείψουν τους θώκους που έχουν καταλάβει και να δείξουν συγκλονισμένοι για τις συμπεριφορές τους. Ο όρος πολιτική ευθυξία έχει καταργηθεί φαίνεται από το ελληνικό λεξιλόγιο. Δίχως δεύτερη σκέψη κυβερνητικοί παράγοντες ξοδεύουν τις οικονομίες του ελληνικού λού είτε για την προσωπική τους καλοπέραση (πολυτελή υπηρεσιακά αυτοκίνητα, ανακαινίσεις γραφείων, πολυμελείς αποστολές στο εξωτερικό, διαμονές σε πανάκριβα ξενοδοχεία, μετακινήσεις με δαπάνες του κράτους μετά μελών των οικογενειών τους η με επιλεγμένους φίλους κλπ) είτε για την διεκπεραίωση ρυθμίσεων που ευνοούν οργανωμένα συμφέροντα ατόμων, εταιριών, μοναστηριακών ιδρυμάτων η και συγγενικών τους προσώπων.

Δεν μπορώ να ξεχάσω πως στα χρόνια των κυβερνήσεων των αειμνήστων Κ. Καραμανλή και Γ. Ράλλη τα ταξείδια υπουργών στο εξωτερικό γινόντουσαν με την συνοδεία δύο η τριών το πολύ υπηρεσιακών παραγόντων και με τα έξοδα συγγενικών προσώπων η στελεχών του πολιτικού γραφείου των Υπουργών πληρωμένα από την τσέπη τους. Και ο υπαινιγμός ακόμη για οικονομική κακοδιαχείριση – πολύ περισσότερο, και για ίχνος έστω, ατασθαλίας – σήμαινε αυτόματα την άμεση αποχώρηση του Υπουργού από την θέση του. Πιθανότατα κάτι τέτοιο οδηγούσε και στην οριστική του απομάκρυνση από την πολιτική ζωή.

Θυμάμαι πως το 1993 αποφάσισα να παραιτηθώ από Υπουργός Επικρατείας διότι απαντώντας στο briefing στους δημοσιογράφους είχα δηλώσει πως κάποιος συνεργάτης του τότε Πρωθυπουργού δεν είχε κυβερνητική θέση. Όπως αποδείχθηκε αργότερα την ίδια ημέρα, εξακολουθούσε να βρίσκεται σε επίκαιρη πολιτικά θέση. Αλλά στο κόμμα – κάτι που εγώ αγνοούσα. Εκτίμησα πως είχα παραπλανήσει τους εκπροσώπους του Τύπου και πως δεν είχα πλέον την αναγκαία αξιοπιστία για να παραμείνω στη θέση μου. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι απίστευτα. Υπουργοί ψεύδονται δίχως δισταγμό η βαφτίζουν το μαύρο κόκκινο και συνεχίζουν αδιάφορα την πορεία τους.

Το χειρότερο όμως είναι το κύκλωμα άμεσων η έμμεσων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που στελέχη και τα μέλη των οικογενειών τους προωθούν. Δίνοντας έτσι την εντύπωση πως η κυβέρνηση αναπτύσει δραστηριότητες ανώνυμης εταιρίας με στόχο τον ευρύτερο πλουτισμό – όχι υποχρεωτικά παράνομο αλλά ηθικά μεμπτό – φίλων, συγγενών και γνωστών. Η διαφθορά στις ημέρες μας έχει πάρει εκλεπτυσμένες και τεχνικά «ανώτερες» μορφές.

Σε μια θαυμάσια, υπό δημοσίευση, μελέτη ο Χαρίλαος Γκορίτσας* κατηγοριοποιεί τις μορφές σύγχρονης διαπλοκής. Οι δημόσιοι παράγοντες δεν χρηματίζονται άμεσα αλλά διευκολύνουν, άμεσα η έμμεσα, γνωστούς και συγγενικά πρόσωπα να δημιουργήσουν τεράστιες περιουσίες. Η πολιτική μετατρέπεται σε επιχειρηματικό σχεδιασμό. Και η κυβέρνηση σε εταιρία.

*«Στο Ονομα Του Συστήματος»

Πλήρες Άρθρο »

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΜΠΙΖΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΦΙΡΜΑΝΙΑ

Ανάμεσα στα άλλα απίστευτα που συμβαίνουν στις ημέρες μας κλονίζονατι συθέμελα και κάποιοι ιστορικοί μύθοι. Η εκκλησία για δεκαετίες ολόκληρες με πάθος πολέμησε για να χτίσει την εικόνα του θεματοφύλακα της ιστορικής φυσιογνωμίας του σύγχρονου έθνους. Λίγοι έλληνες έχουν ξεχάσει το περίφημο Λάβαρο της Αγίας Λαύρας που ιεράρχες κατέβασαν στην Πλατεία Συντάγματος για να διατρανώσουν την αντίθεσή τους στην ανίερη, κατά τη γνώμη τους, προσπάθεια να απαλειφθεί η αναφορά του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Η επιβίωση του έθνους οφείλεται στην Ορθοδοξία, επιμένουν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας. Διότι εκείνη ήταν που ύψωσε το ανάστημά της στον Οθωμανό κατακτητή. Και κάτω από διωγμούς, κατακραυγή και βασανιστήρια κράτησε ψηλά το εθνικό φρόνημα.

Κάτω από το άγρυπνο μάτι του Τούρκου δυνάστη, υποστηρίζουν εκκλησιαστικοί παράγοντες, κι’ αντιστεκόμενη σε εξισλαμισμούς και εκτελέσεις ιερωμένων η Εκκλησία κατόρθωσε να εκπαιδεύσει τα ελληνόπαιδα (Κρυφό Σχολειό) και να διατηρήσει αλώβητο το σώμα του ελληνορθόδοξου πληρώματος (απομονωμένα μοναστήρια και διωκόμενες εκκλησιές). Δίχως την εκκλησία και την ορθόδοξη πίστη η Οθωμανική καταιγίδα θα είχε συνεπάρει τα πάντα. Δεν θα υπήρχε πλέον ελληνισμός, καταλήγει η σχετική διδασκαλία.

Το σκάνδαλο όμως της ληστρικής εξαγοράς αξιοποιήσιμης γής από την Μονή Βατοπεδίου ξεδιπλώνει μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Για να πεισθεί το (όχι ιδιαιτέρως δύσπιστο είναι η αλήθεια) Νομικό Συμβούλιο του Κράτους να εγκρίνει τις απίστευτες ανταλλαγές οι ίδιοι οι ελληνορθόδοξοι μοναχοί του Αγίου Ορους παρουσίασαν φιρμάνια σουλτάνων με τα οποία η μοναστηριακή περιουσία αποδίδεται αυτούσια στον ορθόδοξο κλήρο. Προκύπτει από τα σχετικά ντοκουμέντα πως το Οθωμανικό κράτος όχι μόνο δεν κυνήγησε την ορθόδοξη εκκλησία αλλά της δώρησε κτήματα, προστάτευσε τα ιδιοκτησιακά της δικαιώματα και της παρέσχε καταφανή πολιτική προστασία.

Δεν είναι εύκολο για τον απλό πολίτη να κατανοήσει πως μια μαχόμενη εκκλησία, που υποτίθεται πως εδιώχθη για την πίστη της και στελέχη της θεωρείται πως θυσιάστηκαν στο βωμό της σύγκρουσης με τους «άπιστους» οθωμανούς απολάμβανε τέτοιων προνομίων στη διάρκεια της λεγόμενης Τουρκοκρατίας. Μάλιστα, τα ντοκουμέντα που προσκόμισε η Ιερά Μονή Βατοπεδίου σημειώνουν με ξεκάθαρο τρόπο πως οι Μονές του Αγίου Ορους δεν υπήρξαν «δορυάλωτες». Δηλαδή, δεν κατελήφθησαν υπό των Τούρκων με το δόρυ, μετά από κάποια σύγκρουση, αλλά συνθηκολόγησαν πριν από την κατάκτηση. Φροντίζοντας δηλ. να εξασφαλίσουν τα προνόμιά τους δίχως να θιγούν στο παραμικρό τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Αν κάτι τέτοιο είχε γραφεί στο περίφημο βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού, η και όπου αλλού, οι συντάκτες του θα είχαν ριχθεί στην πυρά. Μπροστά όμως στην εξασφάλιση οικονομικών συμφερόντων οι θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας δεν διστάζουν μπροστά και στην χειρότερη αποκάλυψη. Αυτά μάλιστα αποδεικνύουν πόσο αστήρικτα είναι τα επιχειρήματα που διστακτικά τελευταία προβάλλονται πως οι ευνοικές αυτές ρυθμίσεις γίνονται δήθεν για την οικονομική ισχυροποίηση του Αγίου Ορους ώστε μελλοντικά να είναι σε θέση να παίξει τον ρόλο Οικουμενικού Πατριαρχείου της Ορθοδοξίας. Αν πρόκειται η κοιτίδα της Ορθόδοξης πίστης στο μέλλον να οικοδομηθεί πάνω σε φιρμάνια και μπαξίσια μουσουλμάνων ηγητόρων τότε μπορούμε να απορρίψουμε την σχετική «εθνική» τιμή. Και καιρός είναι να γίνει συνείδηση πως το αυτοδιοίκητο αφορά τις Μονές στον Αθω. Τα περιουσιακά στοιχεία στην υπόλοιπη Ελλάδα φορολογούνται όπως του καθενός. Δεν μπορεί να υπάρχουν πατρίκιοι από την μια και υποζύγια από την άλλη στη χώρα.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Οι αμερικανικές εκλογές δεν αποτελούν τελειωμένη υπόθεση. Όπως πολλοί στην Ελλάδα δείχνουν να πιστεύουν. Το προβάδισμα του Ομπάμα σε ορισμένες δημοσκοπήσεις δεν αποτελεί απόλυτο πρόκριμα για το τελικό αποτέλεσμα. Διότι η εκλογική αναμέτρηση για την εκλογή Προέδρου στις ΗΠΑ είναι μια πολύ πιο σύνθετη υπόθεση απ’ ότι συνήθως νομίζουμε. Η κάθε Πολιτεία του ομοσπονδιακού αμερικανικού συστήματος δεν εκλέγει τον ίδιο αριθμό εκλεκτόρων με όλες τα άλλες. Υπάρχουν διαφοροποιήσεις που έχουν να κάνουν κατά κύριο λόγο με τον πληθυσμό και τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής.

Παραδοσιακά, ο βιομηχανικός Βορράς αποτελούσε το προπύργιο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος που σαν η παράταξη του Αβραάμ Λίνκολν κυριαρχούσε στις επιλογές των εκλογέων. Αντίστοιχα, ο Νότος ήταν το προπύργιο των Δημοκρατικών. Παρά την συντηρητική του τοποθέτηση ο λαός των Νότιων Πολιτειών (Λουιζιάνα, Μισσισιπή, Τέξας, Βιρτζίνια, Τζώρτζια, Βόρεια και Νότια Καρολίνα κλπ) είχε μια ιστορική στάση αντιπάθειας προς τους Ρεπουμπλικάνους. Είχαμε έτσι το περίεργο, και για μη αμερικανούς δυσεξήγητο, φαινόμενο το ίδιο κόμμα (οι Δημοκρατικοί) να συγκεντρώνει στο Βορρά τους περισσότερο κεντρώους και κεντρο-αριστερούς ψηφοφόρους ενώ στο Νότο τους υπερ-συντηρητικούς. Το ανάποδο ακριβώς συνέβαινε με τους Ρεπουμπλικάνους.



Όλα αυτά άλλαξαν μετά την δολοφονία του Προέδρου Τζών Κέννεντυ και την ανάδειξη του Λύντον Τζόνσον στην Προεδρία της χώρας. Ο Δημοκράτης κυβερνήτης του Τέξας Κόνναλυ πέρασε τότε στους Ρεπουμπλικάνους – αντιδρώντας στην κατάργηση των διακρίσεων κατά των μαύρων που προώθησε ο Δημοκρατικός Πρόεδρος Τζόνσον (κι αυτός μέχρι πριν την εκλογή του Γερουσιαστής συντηρητικός του Τέξας) - καθιερώνοντας την ταύτιση των Ρεπουμπλικάνων με τους συντηρητικούς Νότιους και τους Δημοκρατικούς με περισσότερο πολιτικά φιλελεύθερες θέσεις.

Με το πέρασμα των χρόνων οι αλλαγές αυτές ταυτοποιήθηκαν κι έγιναν περισσότερο πολιτικά ευδιάκριτες. Οι Δημοκρατικοί έγιναν στον Νότο το κόμμα της κατάργησης των φυλετικών διακρίσεων και της μεγαλύτερης ανοχής. Ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι, διατηρώντας τις αρχές της αντιπάθειας προς τον μεγάλο δημόσιο τομέα, αγκάλιασαν τα περισσότερο συντηρητικά στοιχεία της κοινωνίας κυρίως σε ζητήματα ηθικών και θρησκευτικών αξιών. Το αποτέλεσμα ήταν οι Ρεπουμπλικάνοι να μετατραπούν σε κόμμα πλειοψηφίας στον Νότο κι’ οι Δημοκρατικοί στο κόμμα των εργατικών στρωμάτων και της φιλελεύθερης μεσαίας και ανώτερης τάξης στον Βορρά.

 

Τα εκλογικά αποτελέσματα απέδειξαν αυτές τρις μεταβολές. Ουδέποτε οι Δημοκρατικοί, μετά τον Τζών Κέννεντυ, κέρδισαν τον Νότο - και συνάμα την Προεδρική εκλογή - με υποψήφιο που δεν προερχόταν από τον Νότο. Μοναχά ο Τζίμμυ Κάρτερ (κυβερνήτης όμως της Τζώρτζια) κι’ ο Μπίλ Κλίντον (κυβερνήτης του Αρκανσω) μπόρεσαν να φθάσουν ως τον Λευκό Οϊκο. Ολοι οι υπόλοιποι υποψήφιοί τους (Χάμφρευ, Μοντέηλ, Δουκάκης, Κέρρυ) εύκολα η δύσκολα καταποντίσθηκαν. Και είχαν όλοι τους προέλευση από τον Βορρά. Είναι επίσης χαρακτηριστικό πως ποτέ υποψήφιος Πρόεδρος δεν κέρδισε τον Λευκό Οίκο, αν στις εκλογές δεν νίκησε στην Νότια Πολιτεία του Μιζούρι .

Αυτό οφείλεται κυρίως στην αδυναμία των Δημοκρατικών να κερδίσουν δίχως ντόπιο υποψήφιο τις σημαντικές Πολιτείες του Νότου ενώ στον Βορρά οι ψήφοι συνήθως μοιράζονται λόγω μεγάλης και ευημερούσας μεσαίας τάξης (που αντισταθμίζει ψηφίζοντας συντηρητικά τα σημαντικά Δημοκρατικά εργατικά στρώματα) και ιστορικής ταύτισης πολλών κοινωνιών με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Στις τρέχουσες εκλογές τα πράγματα είναι δυσερμήνευτα. Ο Ομπάμα είναι από τον Βορρά (Ιλλινόις). Είναι βέβαια μαύρος και έχει πέραση σε μειονοτικές κοινότητες του Νότου. Αυτές όμως παραδοσιακά πάντα ψήφιζαν Δημοκρατικούς. Δεν έχει όμως την ίδια πέραση στους θρησκευόμενους μαύρους του Νότου. Δεν είναι τυχαίο πως η Χίλαρυ Κλίντον έχασε από τον σημερινό Δημοκρατικό υποψήφιο μοναχά στις Πολιτείες εκείνες που στην Προεδρική εκλογή ψηφίζουν συνήθως με πλειοψηφία Ρεπουμπλικάνους (κυρίως δηλ. στον Νότο). Σε όλες τις άλλες, εκεί δηλ. που οι Δημοκρατικοί συνήθως σαρώνουν λόγω μεγάλων εργατικών στρωμάτων, φιλελεύθερων κοινοτήτων και ισχυρού ρεύματος γυναικείας χειραφέτησης (λ.χ. Οχάιο, Μίσιγκαν, Νέα Υόρκη, Καλιφόρνια, Πεννσυλβανία, η που έχουν παραδοσιακά βαθιές ρίζες (λ.χ. Νιού Χάμσιρ, Μιννεσότα, Τέξας) ο Ομπάμα έχασε.

Δεν είναι τυχαίο πως οι Δημοκρατικοί, μέχρι και την τελευταία στιγμή του εκλογικού αγώνα των προκριματικών, αναζητούσαν λύση μια και πολλοί επέμεναν πως ο Ομπάμα δύσκολα κερδίζει τις Προεδρικές εκλογές. Από την άλλη όμως μια ανατροπή του θα τους στοίχιζε πανεθνικά την μαύρη ψήφο (την ψήφο των ισπανόφωνων και των ασιατών - όπως έδειξε και η εκλογή στην Καλιφόρνια και την Φλώριντα - δεν φαίνεται να την έχει).

Το κρίσιμο σημείο σήμερα είναι ο κατά βάση συντηρητικός Νότος και οι γυναίκες. Η επιλογή του γερουσιαστή Μπάιντεν (από το Ντελαουέρ – Βορράς) σαν υποψηφίου αντιπροέδρου του Μπαράκ Ομπάμα καλύπτει κάποια κενά. Όπως της προσπάθειάς του να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στον χειρισμό των αμερικανικών εθνικών συμφερόντων στο εξωτερικό. Αλλά και να πείσει την εξαιρετικά καχύποπτη απέναντί του εργατική τάξη των λευκών του βιομηχανικού Βορρά. Δεν εμπνέει όμως η επιλογή αυτή τις απογοητευμένες οπαδούς της Χίλαρυ γυναίκες καθώς και δεν καλύπτει τις δεδομένες αδυναμίες που έχει και αυτός ο Δημοκρατικός συνδυασμός στον Νότο. Κάποιοι είχαν με χιούμορ σημειώσει πως η ιδανική επιλογή για τον Ομπάμα θα ήταν μια λευκή, γυναίκα, ήρωας του πολέμου, ειδική στην εξωτερική πολιτική και σχετικά κοινωνικά συντηρητική από τον Νότο!! Κάτι βέβαια μάλλον αδύνατο…

Ο ΜακΚέην από την άλλη πλευρά έκανε διάνα στην επιλογή της υποψήφιας αντιπροέδρου του. Απόλυτα αυτοδημιούργητη, με παράδειγμα την προσωπική της ζωή στο θέμα της αντίθεσής της στις αμβλώσεις και οικονομικά φιλελεύθερη αλλά με απτές αποδείξεις από την επιτυχημένη της πολιτική στην Πολιτεία της Αλάσκας η κα Παλίν θα συμβάλει στην προσέλκυση γυναικών καλύπτοντας συνάμα την καχυποψία που τρέφουν προς τον ΜακΚέην οι πάστορες του λεγόμενου Χριστιανικού Δεξιού Νότου.

Οι συνθήκες λοιπόν αντικειμενικά ευνοούν τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο. Με δύο όμως σοβαρότατα προβλήματα. Το ένα αρνητικό είναι η πολιτική κληρονομιά του Προέδρου Μπούς. Mε τον πόλεμο στο Ιράκ σε εξέλιξη, με το Αφγανιστάν και πάλι σε αναταραχή, με τις σχέσεις με την Ρωσία σε δύσκολη καμπή και με την οικονομία σε σταυροδρόμι ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος θα πρέπει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Το άλλο του πρόβλημα είναι βέβαια η μεγάλη του ηλικία. Που προσπάθησε να την μετατρέψει σε πλεονέκτημά του (πείρα κλπ) δίχως όμως μεγάλη επιτυχία. Οι περισσότεροι αμερικανοί αναγνωρίζουν πως ο ΜακΚέην αν εκλεγεί δεν θα τελειώσει ίσως την θητεία του. Το ότι πιθανόν τότε να αναλάβει μια γυναίκα Πρόεδρος είναι επικοινωνιακά δίκοπο μαχαίρι. Αλλους ίσως συγκινήσει θετικά (λ.χ. γυναίκες, κοινωνικά συντηρητικούς) κι άλλους όμως πιθανόν να τρομάξει (δεν είναι πολύ γνωστή και έμπειρη στα διεθνή θέματα κλπ).

Το όποιο συμπέρασμα είναι παρακινδυνευμένο. Αν δεν γίνουν λάθη και γκάφες στην διάρκεια της εκλογικής εκστρατείας, ο ΜακΚέην έχει κατά την εκτίμησή μου, το σχετικό πλεονέκτημα. Ο Ομπάμα για να νικήσει πρέπει να ανατρέψει κάποια πολιτικά δεδομένα. Κυρίως να αντιστρέψει τον παραδοσιακά εχθρικό προς την παράταξή του Νότο. Αν τo πετύχει, τότε η νίκη του θα είναι σίγουρη. Αλλά είναι ένα εγχείρημα εξαιρετικά ακανθώδες.

 

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΟΜΟΕΘΝΩΝ

Η κλιμάκωση της κρίσης στον Καύκασο, με την αναγνώριση από την Ρωσία των αποσχισθέντων απο την Γεωργία περιοχών της Αμπχασίας και της Νότιας Οσετίας, ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο στην διεθνή πολιτική σκηνή. Παρά τις προειδοποιήσεις της Μόσχας (αλλά και του Πεκίνου και της Ινδίας) για τους κινδύνους που δημιουργούσε η αναγνώριση του Κόσοβου έξω από τις διαδικασίες του ΟΗΕ η Δύση αλαζονικά προχώρησε την δική της πολιτική ατζέντα. Μιλώντας για «ιδιαιτερότητα» της πρώην Γιουγκοσλαυικής επαρχίας η Ουάσιγκτον κυρίως αλλά και πολλές άλλες χώρες του ΝΑΤΟ αρνήθηκαν να ακούσουν τις αντιδράσεις της Ρωσίας εκτιμώντας πως ήταν πολύ αδύνατη για να αντιδράσει.

Με βάση την ίδια λογική και παρόμοιες εκτιμήσεις η Γεωργία τόλμησε την επίθεση κατά της Νότιας Οσετίας. Την φορά αυτή όμως η Ρωσία αντέδρασε άμεσα και αποφασιστικά. Η Δύση, οι ΗΠΑ κυρίως αλλά και το ΝΑΤΟ στο σύνολό του, συνειδητοποίησαν ξαφνικά πως δεν ήταν δυνατόν να συνοδεύσουν τα λόγια τους με πράξεις. Η εμπλοκή στο Αφγανιστάν και η παρουσία μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων στο Ιράκ δεν επέτρεπε στην Ουάσιγκτον, κατά κύριο λόγο, να εμπλακεί σε σοβαρές στρατιωτικές επιχειρήσεις στον Καύκασο. Ηταν πολύ μεγάλη τύχη για το ΝΑΤΟ που τον Απρίλιο στο Βουκουρέστι δεν έκανε δεκτές τις εντάξεις της Γεωργίας και της Ουκρανίας. Διαφορετικά σήμερα η αρνητική επίπτωση στην εικόνα τους θα ήταν καταστροφική!!

Πέραν της επίδειξης δύναμης στην γεωγραφική της περιφέρεια, η Ρωσία αναγνωρίζοντας την Αμπχασία και την Νότια Οσετία πρόβαλε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο επιχείρημα για τις παγκόσμιες διεθνείς εξελίξεις. Επικαλέσθηκε το δικαίωμα μιάς χώρας να παρεμβαίνει στρατιωτικά στο έδαφος κάποιας άλλης λόγω κινδύνων που αντιμετωπίζουν ομοεθνείς της που ζούν εκεί. Αγνοώντας τα Ηνωμένα Εθνη και κάθε διαδικασία που μέχρι σήμερα σε κάποιο βαθμό καθόριζε τις σχέσεις ανάμεσα σε ανεξάρτητα κράτη η επιλογή αυτή της Μόσχας είναι ενδεχόμενο να ανοίξει το Κουτί της Πανδώρας.

Κατ’ αρχήν πολλές επιθετικές ενέργειες σε διάφορα σημεία της γής που έχουν καταδικασθεί από τον ΟΗΕ είναι ενδεχόμενο να αποκτήσουν μανδύα δικαιολογημένης νομιμότητας. Η εισβολή της Τουρκίας και η κατοχή εδαφών στην Βόρεια Κύπρο εντάσσεται αναπόφευκτα σ’ αυτή την λογική. Το ίδιο ισχύει για την κατάληψη και κατοχή από την Αρμενία του Ναγκόρνο Καραμπάχ, τινάζεται στον αέρα η συμφωνία του Ντέητον στην Βοσνία ενώ και το Ισραήλ θα μπορεί να ισχυρισθεί πλέον πως η οποιαδήποτε κατάληψη Παλαιστινιακών εδαφών γίνεται στο όνομα της προστασίας Ισραηλινών καταυλισμών.

Την ίδια ώρα χώρες της περιφέρειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας με σημαντικές Ρωσικές μειονότητες στο έδαφός τους (Λιθουανία, Καζακστάν και Ουζμπεκιστάν λχ.) έχουν ήδη πάψει να αισθάνονται ασφαλείς, και αγωνιούν για ενδεχόμενες μελλοντικές εξελίξεις. Κράτη μάλιστα με εκφρασμένα ήδη αποσχιστικά κινήματα πληθυσμών Ρωσικής προέλευσης όπως η Τρανσδνεισερία στην Μολδαβία αλλά και η Κριμαία στην Ουκρανία (όπου ελλιμενίζεται και ο Ρωσικός στόλος στην Σεβαστούπολη) αισθάνονται πλέον το μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο.

Και για την ίδια την Ρωσία όμως οι εξελίξεις δεν προμηνύονται ιδιαίτερα αισιόδοξες. Από την ώρα που η Αμπχασία και η Νότια Οσετία γίνονται ανεξάρτητες, γιατί δεν θα πρέπει να γίνει το ίδιο για την Τσετσενία και το Ταταρστάν μέσα στην ίδια την Ρωσία. Και αν αρχίσει το ντόμινο να ξεδιπλώνεται δεν θα υπάρχει εύκολα σταματημός. Νταγκεστάν, Καμπαρντίνο- Μπαλκάρια, Ιγκουσέτια, Τούβα, Γιακουτία, Μπουριάτια και τόσες άλλες περιοχές, με πλειοψηφούντες μη Ρωσικούς πληθυσμούς, είναι ενδεχόμενο να αρχίσουν να ξεσηκώνονται θρυμματίζοντας την συνοχή της Ρωσικής ενδοχώρας. Παράλληλα, η Κϊνα θα είναι σε θέση να εγείρει διεκδικήσεις για την τύχη του Κινεζικού πληθυσμού σε εκτάσεις της Ανατολικής Σιβηρίας (λ.χ. Καμπαρόφσκ) ενώ και οι δικοί της μειονοτικοί μουσουλμάνοι στην επαρχία Ζινζιάνγκ θα μπορούν να απαιτήσουν την ανεξαρτησία τους.

Η παγκόσμια αναστάτωση που μπορεί να προκληθεί από την αναγνώριση των δύο επαρχιών της Γεωργίας είναι δύσκολο με ακρίβεια να εκτιμηθεί. Και δίχως αμφιβολία το κακό ξεκίνησε με την αδικαιολόγητη αναγνώριση από χώρες της Δύσης του Κόσοβου. Στην περίπτωση όμως εκείνη υπήρξε ένα σημαντικός αριθμός κρατών που έστερξε να αποδεχθεί την ανεξαρτησία και να αναγνωρίσει το κομμάτι αυτό της πρώην Γιουγκοσλαυίας. Στην τωρινή περίπτωση κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει. Και ίσως αυτό να συμβάλει σε κάποια εξισορρόπηση των εξελίξεων. Εξασφαλίζοντας η Ρωσία την αναγνώριση από την Δύση της εθνικής της ευαισθησίας για περιοχές που περιβάλλουν τα σύνορά της, πιθανότατα να χαμηλώσει τους τόνους. Να μην προχωρήσει δηλ. σε παραπέρα αμφισβητήσεις του σημερινού στάτους και να δεχθεί κάποια διευθέτηση της σημερινής έντασης. Διαφορετικά, οι προοπτικές για την παγκόσμια ειρήνη θα είναι απογοητευτικές.

Πλήρες Άρθρο »

ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ

Ενας από τους πρώτους στόχους της Αριστεράς (και όχι μόνο) στην Ελλάδα έγινε πραγματικότητα. Η Αμερική θα βρίσκεται έξω από την Ελλάδα. Οι ΗΠΑ δεν θα λάβουν μέρος με περίπτερο στην φετεινή Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης.

Περιέργως το γεγονός δεν έτυχε της ανάλογης ενθουσιώδους υποδοχής. Δεν άκουσα τους ΠΑΣΟΚους της παλιάς σχολής να αναφωνούν «ο αγώνας τώρα δικαιώθηκε»! Ούτε και τους αμφισβητίες πολιτικούς ακροβολιστές των Τσίπρα – Αλαβάνου να διατρανώνουν τον ενθουσιασμό τους για το μεγάλο επίτευγμα της φυλής.

Ούτε και το ΚΚΕ όμως δεν πανηγύρισε. Αντίθετα, όλοι σχεδόν φρόντισαν το ζήτημα να περάσει μάλλον στα λεγόμενα μουλωχτά. Ούτε καν οι κουκουλοφόρο δεν ξεχύθηκαν στους δρόμους. Για να «ενημερώσουν» τα πλήθη γα το άδοξο αυτό τέλος της αμερικανικής ισχυρής παρουσίας στα οικονομικά δρώμενα της Βόρειας Ελλάδας.

Η κυβέρνηση, επί των ημερών της οποίας ολοκληρώθηκε το άπιαστο αυτό όνειρο του Γένους, είναι φανερό πως προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός. Σε βαθμό μάλιστα που σχεδόν απέφυγε έγκαιρα να το ανακοινώσει. Μήπως τυχόν, είπαν κάποιες κακές γλώσσες, το πληροφορηθούν εκθέτες και από άλλες χώρες και αποφασίσουν να κρατήσουν αποστάσεις από την μεγαλύτερη ετήσια εκδήλωση της Θεσσαλονίκης.

Προφανώς δεν εκτιμούν όλοι με τον ίδιο τρόπο την επίτευξη των δικών μας εθνικών στόχων. Και προβληματίζονται προφανώς για τους λόγους που οδήγησαν τους αμερικανούς στην κίνηση αυτή. Γιατί όμως η ενόχληση; Λογικά θα έπρεπε και εμείς οι ιθαγενείς να αναρωτηθούμε σχετικά. Η «θορυβωδώς ήσυχη» αποχώρηση αυτή των αμερικανών από την ελληνική οικονομία σε τι άραγε οφείλεται; Μήπως στα άθλια επιτεύγματα της δικής μας οικονομικής πολιτικής; Mήπως πάλι είναι αποτέλεσμα της απίστευτης γραφειοκρατίας, της ασυναγώνιστης διαφθοράς για χώρα της Ευρωπαικής Ενωσης η της ανασφάλειας που προκαλούν τα συνεχή φορολογικά μέτρα που ανατρέπουν προγραμματισμούς, σχέδια και στόχους;

Μπορεί τα αίτια της αποχής να είναι και καθαρά πολιτικά. Ο αντι-αμερικανισμός δεν κάνει κάποιους ενθουσιώδεις για επενδυτικές πρωτοβουλίες. Οι ειρωνικές αναφορές του αρχηγού του ελληνικού κράτους προς το πρόσωπο του αμερικανού προέδρου σίγουρα κάποιους ενοχλούν. Η μονοσήμαντη επίσης αναφορά στους αμερικανούς για κάθε κακό που γίνεται στη γή (αναλογισθείτε τις διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις και πορείες που θα είχαν πραγματοποιηθεί σε Αθήνα – Θεσ/νίκη αν οι αμερικανοί είχαν πρωταγωνιστήσει στα γεγονότα της Γεωργίας) έχουν πολύ κόσμο κουράσει. Και τα αποτελέσματα έχουν αρχίσει να φαίνονται.

Αξίζει να αναλογισθούμε μια πραγματικότητα. Για πολλές δεκαετίες η χώρα μας απολάμβανε σχετικά άκοπα την εύνοια της Δύσης. Σαν η μοναδική δημοκρατική χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ, της κυρίως Βαλκανικής. Είχαμε πολεμήσει τις δυνάμεις του φασιστικού άξονα. Και οι ελίτ της Δύσης θαύμαζαν την κλασσική παιδεία που είχαμε κληρονομήσει στην ανθρωπότητα. Σήμερα πλέον η γενιά του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου έχει φύγει από τα προσκήνιο. Οι ελίτ της Δύσης δεν διδάσκονται τους κλασσικούς. Αι τα Βαλκάνια είναι γεμάτα δημοκρατίες.
Καλό είναι να ξανασκεφθούμε με νηφαλιότητα τις επιλογές μας.

Πλήρες Άρθρο »