Αριστερός Ξεπεσμός;

Με τον απίστευτο τίτλο «Οι θλιβεροί φιλελεύθεροι» ο συντάκτης της Ελευθεροτυπίας Γιώργος Σταματόπουλος, απόφοιτος κι αυτός προφανώς της μεγάλης της ΚΝΕ Σχολής, κατακεραύνωσε όσους διαφωνούν με την απηρχαιωμένη ιδεοληψία του. Δεν χωράει αμφιβολία πως πολλοί συμπλεγματικοί ομοιδεάτες του θα χάρηκαν από την «καθαρότητα» των επιχειρημάτων. Και θα έπνιξαν την κοινωνική τους ζηλοφθονία κάτω από την υποτιθέμενη πολιτικότητα της αρθογραφίας.

Με αφορμή το ατύχημα στο Πέραμα, που στοίχισε την ζωή σε εκεί εργαζόμενους, ο συντάκτης της Ελευθεροτυπίας ξέρασε κακότητα και απίστευτη πολιτικο-κοινωνική εμπάθεια. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του οι φιλελεύθεροι, ανάμεσα στους οποίους προφανέστατα περιλαμβάνει όλους όσους δεν ενστερνίζονται, όπως αυτός και οι ατυχείς ομοιδεάτες του, την δικαίωση της επικείμενης εργατικής επανάστασης, ελάχιστα ενοχλήθηκαν από τους τραγικούς θανάτους.

Αν εξαιρέσει δηλ. κάποιος τους αριστερούς, προφανώς Κνίτικης κοπής, όλοι οι υπόλοιποι έλληνες απολαμβάνουν τις επιτυχίες του ντόπιου καπιταλισμού, κι’ απεχθάνονται περιθωριακούς φτωχούς εργαζόμενους όπως εκείνοι που δουλεύουν σκληρά στην ναυπηγο-επισκευαστική ζώνη. Μέσα στο απίστευτο αυτό παραλήρημα μίσους κι εμπάθειας οι φιλελεύθεροι εμφανίζονται σαν καινούργιες Αντουανέτες, που προβληματίζονται και για την πνευματική ακόμη ισορροπία των άτυχων εργατών μιά και αποφασίζουν να απασχοληθούν σε τέτοιες επικίνδυνες δουλειές.

Οι φιλελεύθεροι παρουσιάζονται ξεκομμένοι από την ζωή, περιφρονώντας τους μεροκαματιάρηδες έλληνες και πνιγμένοι στην χλιδή, τις ανέσεις και την ανηθικότητα. Παραλείπει βέβαια η εξιστόρηση αυτής της δήθεν κοινωνικής πραγματικότητας να σημειώσει πως η διαφθορά, η ανηθικότητα και οι απίστευτες ρεμούλες είναι αποτέλεσμα αριστερών πολιτικών προτεραιοτήτων. Ακόμη και το χάλι στην απουσία μέτρων ασφάλειας για τους εργαζόμενους δεν αποτελεί προιόν μας ώριμης καπιταλιστικής οικονομίας. Ο ορθολογικός και οξύς ανταγωνισμός εκεί δεν επιτρέπει τέτοιες «μυωπικές» εξαιρέσεις. Εξ άλλου τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα στον κόσμο εμφανίζονται στην κομμουνιστική Κίνα! Ποιοι όμως ακριβώς ξεσηκώνονται διαμαρτυρόμενοι όταν με την εφαρμογή αυστηρών μέτρων ασφαλείας αυξάνεται εξ’ αντικειμένου η ανεργία σε τομείς λχ. όπως οι ναυτικές επισκευές; Και οι δειλές δημόσιες υπηρεσίες συχνά υποκύπτουν, κάκιστα βέβαια, στην πίεση και κάνουν τα στραβά μάτια;

Η κατασπάραξη για ίδιον όφελος δημόσιων κονδυλίων ενός εκτεταμένου κυκλώματος κρατικών δαπανών δεν προέρχεται βέβαια από φιλελεύθερες πολιτικές επιλογές. Η αριστερά πιστεύει σε ένα γνωστό, απόλυτα χρεοκοπημένο και παμπάλαιο, τροπάρι. Μεγάλοι φόροι, θηριώδεις δημόσιες δαπάνες για εκτεταμένες παροχές προς όφελος των αδύνατων πολιτών. Μόνο που τελικά ο διογκωμένος δημόσιος κουρβανάς καταλήγει στις τσέπες «λειτουργών» του δημοσίου κι όχι στους πραγματικά αδύναμους από τους συμπολίτες μας. Πολύ συχνά μάλιστα ενισχύει τα εισοδήματα επιτηδείων που, σύμφωνα με την τελευταία συγκομιδή σκανδάλων τουλάχιστον, έχουν συνηθέστατα αριστερό, επαναστατικό, παρελθόν!

Αυτό που είναι αδύνατον να καταλάβουν οι μονόπατοι αναμασητές των Μαρξιανών τσιτάτων (γιατί ο ίδιος ο Μάρξ ποτέ δεν έγραψε τέτοιες ανοησίες) είναι πως δίχως κεφάλαιο και εργοστασιακές επενδύσεις δεν μπορεί να υπάρξει βιομηχανική εργατική τάξη. Αν δεν δαπανήσει κάποιος για την κατασκευή των υποδομών, για τον τεχνολογικό εξοπλισμό, για την αγορά πρώτης ύλης αλλά και για αμοιβές απασχολουμένων για το διάστημα που η επιχείρηση δεν παράγει ακόμη τίποτε (και δεν έχει βέβαια καθόλου έσοδα), δεν μπορεί να υπάρξει εργασία. Συχνά γράφονται τόσα για τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων. Διότι δεν μεταφράζονται άμεσα σε υψηλότερες αποδοχές. Οταν όμως υπάρχουν ζημιές; Θα συμφωνούσαν οι οπαδοί αυτών των απόψεων και σε αυτόματη τότε μείωση αποδοχών;

Η περιγραφή της ελληνικής οικονομίας σαν καθεστώτος φιλελεύθερου καπιταλισμού είναι που προκαλεί πραγματικά γέλια. Κάτι τέτοιο θα προυπέθετε χαμηλότατη άμεση φορολογία, απόλυτα ελεύθερο ανταγωνισμό, συρρικνωμένο δημόσιο τομέα, δραματικές περικοπές κρατικών δαπανών, ευέλικτη αγορά εργασίας και ελάχιστη ανάμιξη του κράτους στην οικονομία. Στην κρατικοδίαιτη Ελλάδα ισχύουν ακριβώς τα αντίθετα. Είναι τουλάχιστον σχιζοφρενικό να αποκαλείται «νεοφιλελεύθερη» μιά οικονομία της οποίας το 60% των δραστηριοήτων ελέγχεται άμεσα η έμμεσα από το δημόσιο. Κι αν το δημόσιο είναι αναποτελεσματικό και ανίκανο οφείλεται ακριβώς στην κουλτουρα του κρατισμού που οικοδομεί ένα κράτος ρεμούλας και συναλλαγής αντί για ένα αξιοκρατικό μηχανισμό λήψης καίριων και τολμηρών αποφάσεων.

Η απασχόληση στο δημόσιο δεν προέρχεται από κίνητρα προσφοράς σε συνανθρώπους αλλά από την σκοπιμότητα κατάληψης κάποιας θέσης που ανοίγει δρόμους σε λογής μεθόδους εξασφάλισης ενός άνετου οικονομικά μέλλοντος. Και αυτό κανείς βέβαια δεν μπορεί να με πείσει πως αποτελεί φιλελεύθερη αξιακή κληρονομιά. Το κράτος – γκουβερνάντα είναι κατάλοιπο μιάς μουσειακής αριστερής αντίληψης.

Για όλη αυτή την αθλιότητα όμως ο συντάκτης της «Ε» καταλογίζει εθύνες στους φιλελεύθερους. Με ανύπαρκτη λογική συνάφεια. Από την ώρα όμως που ΣΥΝασπιστικές γελοιότητες του τύπου «να μας δώσει ο Τσαβέζ της Βενεζουέλας φτηνό πετρέλαιο» η «θαυμάζουμε τον Μάο» γίνονται σιωπηλά αποδεκτές, το κάθε τι μπορεί να νομιμοποιηθεί. Εδώ έφτασε ο συγκεκριμένος συντάκτης να αναρωτηθεί αν θα βρεθώ στην ...ανεργία(!) εφ’ όσον θα έμενα εκτός Βουλής. Ασχετο βέβαια αν είχα χάσει την έδρα μου στο εκλογοδικείο ακριβώς λόγω ασύμβατης (τότε) παράλληλης με την Βουλή επαγγελματικής μου δραστηριότητας!! Το φαινόμενο είναι γνωστό. Οταν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με τις ιδεοληψίες μας, τό πρόβλημα το έχει η ...πραγματικότητα. Την μεταβάλλουμε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας και ούτε γάτα, ούτε ζημιά!

Συνιστώ λοιπόν να διαβάζετε μετά μανίας τα γραφτά του παραπάνω συντάκτη. Γα να έχετε την διασκέδασή σας εξασφαλισμένη.

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΝΕΡΓΑΣΘΕΙΤΕ !!

Στις δύσκολες ώρες αναδεικνύονται οι εθνικές ηγεσίες. Που ξεπερνώντας φιλοδοξίες και στενά κομματικά συμφέροντα βλέπουν το μέλλον της χώρας. Είναι έτοιμες να προσφερθούν για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού και της κοινωνίας. Και η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε ένα τέτοιο κρίσιμο σταυροδρόμι. Και χρειάζεται ηγεσίες γενναίες. Φορτισμένες από αλτρουσιμό και αυταπάρνηση. Είμαστε κοντά σε ώρες μεγάλων αποφάσεων. Τα πολιτικά αναστήματα των ηγητόρων της χώρας τώρα ήρθε η ώρα να δείξουν την πραγματική τους διάσταση.

Η πολιτική σε μια δημοκρατία εκφράζεται μέσα από την αντιπαλότητα διαφορετικών προτάσεων που αποζητούν την έγκριση σε τελευταία ανάλυση του εκλογικού σώματος. Οταν το σώμα της πολιτικής είναι υγιές και οι θεσμοί λειτουργούν αποτελεσματικά η σύγκρουση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης αναζωογονεί την δημοκρατία και οικοδομέι την πρόoδο. Υπάρχουν όμως και ώρες που οι θεσμοί νοσούν. Και η πολιτική γίνεται αναποτελεσματική. Τότε η δημοκρατία βρίσκεται σε κρίση. Ο λαός δεν εμπιστεύεται τις ηγεσίες του. Και στρέφεται σε επίδοξους σωτήρες η ανορθόδοξους μεσσίες.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η απολυταρχία καραδοκεί. Και σε κάθε εποχή εκφράζεται με διαφορετική μορφή. Στα χρόνια του ψυχρού πολέμου τα δύο μεγάλα αντίπαλα ιδεολογικά στρατόπεδα δεν ανέχονταν εύκολα την εκδήλωση κρίσεων στα πολιτικά συστήματα που διαφέντευαν. Η εξωτερική επιβολή η οι στρατιωτικές παρεμβάσεις συχνά χαρακτήριζαν τις μεθόδους «επούλωσης», και όχι επίλυσης, των όποιων πολιτικών κρίσεων. Στις ημέρες μας των ανοιχτών πολιτικών και οικονομικών συνόρων και της ευρύτερης αποδοχής της τυπικής τουλάχιστον παρουσίας των δημοκρατικών διαδικασιών, η γνήσια δημοκρατία απειλείται από έναν διαφορετικό, αν κι όχι καινούργιο, εχθρό - την αδίστακτη ολιγαρχία.

Πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα εκμεταλλεύονται την μεταβατκή φάση που περνάει η ελληνική κοινωνία κι’ επενδύοντας σ’έναν ψευτο-φιλάνθρωπο κρατισμό καταβυθίζουν την χώρα στα αδιεξοδα και την ανυποληψία. Καταληστεύοντας τα δημόσια ταμεία με συναλλαγές αχρείαστες και υπερτιμολογημένες, φορτώνουν με καχυποψία σκανδάλων την οποιαδήποτε πρωτοβουλία των πολιτικών αρχών. Εκμεταλλευόμενοι το υπανάπτυκτο εκλογικό σύστημα (ο σταυρός προτίμησης αποτελεί τον πρόναο της διαφθοράς επιβάλλοντας σε υποψήφιους μεγάλες προεκλογικές δαπάνες και συνακόλουθα την εξάρτηση από εξω-πολιτικούς μηχανισμούς) κι’ ελέγχοντας σε μεγάλο βαθμό την ενημέρωση καθιστούν τους πολιτικούς όμηρους των διαθέσεων και των επιλογών τους.

Από τα πράγματα ένα κόμμα εξουσίας μοναχό του δεν είναι σε θέση να σπάσει τον Γόρδιο Δεσμό. Γιατί κάθε κίνηση που θα μπορούσε να κάνει προς την σωστή κατεύθυνση θα καταγγελθεί, θα υπονομευθεί και στο τέλος θα χλευασθεί. Η αντίπερα πολιτική όχθη, αναμένοντας τα οφέλη μιάς τέτοιας επίθεσης, αυτονόητα δεν συμπαρίσταται. Συμμετέχει αντίθετα στην αποδόμηση της οποιασδήποτε κυβερνητικής πρωτοβουλίας. Τελικός νικητής βέβαια παραμένει ο εσμός συμφερόντων του παρασκηνίου. Που αλώβητος, μαζί με τις στρατιές δημοσίων παραγόντων που ελέγχει, αναμένει να κατασπαράξει τον επόμενο αμφισβητία.
Την ίδια ώρα η χώρα παραπέει. Διαβρωμένη από την διαφθορά, με μειωμένα αντανακλαστικά στον διεθνή στίβο λόγω ασθενούς πολιτικού κέντρου και ανοιχτή σε διαβολές και εξευτελισμούς («χρυσό μετάλλιο στην ντόπα» μας απένειμε ο πολύς Πρόεδρος της ΔΟΕ, ενώ μας κατήγγειλε και για ανικανότητα αξιοποίησης των πανάκριβων Ολυμπιακών μας εγκαταστάσεων) κατρακυλάει στην ανυποληψία. Με άγνωστες για την ώρα συνέπειες για ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα.

Είναι φανερό πως ο τόπος δεν είναι εύκολο να απεξαρτηθεί από αφεντικά και νονούς με την δύναμη ενός μοναχά κόμματος εξουσίας. Η συνεργασία δεν είναι απλά απαραίτητη, αποτελεί εθνική ανάγκη. Σε όλα τα αρνητικά που μας κατατρέχουν υπάρχει και ένα σημείο ελπίδας. Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας σήμερα έχουν στην ηγεσία τους πρόσωπα κατά τεκμήριο αδιάβλητα. Νέους ανθρώπους, δίχως στερημένα παιδικά χρόνια και με αντιστάσεις λοιπόν στην έλξη του πλούτου, γεμάτους ιδεαλισμό κι’ αποφασιστικότητα να αλλάξουν τον τόπο. Στους δικούς τους ώμους έπεσε ο κλήρος να κάνουν την μεγάλη υπέρβαση. Να δώσουν τα χέρια για μια κοινή πολιτική παρουσία με στόχο την απελευθέρωση του τόπου από τα πλοκάμια μιάς αναχρονιστικής ολιγαρχίας.

Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο. Ενέχει παγίδες στην πρακτική του εφαρμογή και οι αντιστάσις θα είναι απερίγραπτες. Κόστος πολιτικό θα υπάρξει. Και ίσως για κάποιους θα είναι σοβαρότατο. Εν τούτοις, ο τόπος έχει ανάγκη από κάποια πρωτοβουλία εξόδου από τα αδιέξοδα. Για πρώτη φορά οφείλει να πρυτανεύσει στις επιλογές των ηγεσιών η ανάγκη ανάσχεσης της εθνικής κατρακύλας από την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των παρατάξεων και των κομμάτων των οποίων ηγούνται. Ας αναλογισθούν την ιστορία. Που σίγουρα θα τους δικαιώσει…

Πλήρες Άρθρο »

Οταν Σπέρνεις Ανέμους…

Η δυσαρέσκεια της Ρωσίας δεν κρύφτηκε ποτέ. Επανειλημένα η Μόσχα διατυμπάνισε σε όλους τους τόνους πως η μονομερής αναγνώριση του Κόσοβου από πολλές δυτικές χώρες αποτελούσε πρόκληση που θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου. Κάτω από το ασαφές επιχείρημα πως το Κόσοβο αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση (αν και η αναγνώρισή του τίναζε στον αέρα την επιχειρηματολογία της προηγούμενης Νατοικής επέμβασης στην περιοχή «για να μην υπάρξουν αλλαγές συνόρων») αγνοήθηκαν οι ευαισθησίες της Ρωσίας, περιφρονήθηκε ο ΟΗΕ και παραβιάσθηκαν κανόνες της διεθνούς νομιμότητας. Το διεθνές κύρος της Ρωσίας τσαλακώθηκε με την κα Ράις να τονίζει από νωρίς πως «είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε στην αναγνώριση». Προφανέστατα οι δυνατότητες ανταπόδοσης από την πλευρά της Μόσχας είχαν υποτιμηθεί.


Όταν ο κος Τσακαασβίλι αποφάσισε να λύσει μονομερώς το πρόβλημα της Νότιας Οσετίας οι εκτιμήσεις για μια πιθανότατα παθητική αντίδραση της Μόσχας φαίνεται πως ήσαν ακόμη ισχυρότατες. Η εισβολή της Ρωσίας ήταν αναπάντεχη. Η Δύση και το ΝΑΤΟ βρέθηκαν κυριολεκτικά στον αέρα. Μοιράζοντας υποσχέσεις για ασφάλεια που δεν μπορούσαν όμως στην πράξη να υλοποιήσουν, πολλοί αναγνώρισαν πως ήταν σοφή η απόφαση του Βουκουρεστίου να καθυστερήσει η ένταξη Γεωργίας και Ουκρανίας στην δυτική συμμαχία. Αν η Γεωργία ήταν μέλος του ΝΑΤΟ και η συμμαχία δεν θα ήταν σε θέση να συνοδεύσει τα λόγια με έργα, το αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό.


Η Μόσχα όμως δεν έμεινε εκεί. Γυρίζοντας την υπόθεση του Κόσοβου ανάποδα, αναγνώρισε τις αποσχισμένες περιοχές της Γεωργίας. Επιχειρηματολογώντας υπέρ της ανάγκης προστασίας του εκεί Ρωσικού πληθυσμού. Και προκαλώντας σοβαρή αναταραχή στην Ουκρανία (κυρίως) για την Ρωσόφωνη κατά πλειοψηφία Κριμαία, στην Μολδαβία για την Τρανσδνειστερεία και στο Καζακστάν για τις Ρωσόφωνες δυτικές του επαρχίες. Παράλληλα, τίναξε στον αέρα ένα ολόκληρο πλέγμα καθιερωμένων διεθνών πρακτικών νομιμοποιώντας επεμβάσεις για την προστασία μειονοτικών πληθυσμών. Κερδισμένοι θα βγούν από κάτι τέτοιο οι Αρμένιοι στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, οι Τούρκοι στην Κύπρο κι ενδεχόμενα οι Αλβανοί στο Τέτοβο και μελλοντικά (;) οι Βούλγαροι στην ΠΓΔΜ (δίχως να γνωρίζει κανείς πως θα προγραμματίσουν οι Τούρκοι κινήσεις αμφισβήτησης στην Δ. Θράκη).


Το νερό μπήκε ήδη στο αυλάκι της διεθνούς έντασης. Η Ρωσία δήλωσε πως αδιαφορεί πλέον για την ένταξή της στον Διεθνή Οργανισμό Εμπορίου. Και διέκοψε κάθε σχέση με το ΝΑΤΟ. Το Αζερμπαιτζάν, αψηφώντας τις ΗΠΑ, συμφώνησε να πουλήσει πετρέλαιο της Κασπίας στο Ιράν – μετά τις ζημιές του αγωγού στα εδάφη της Γεωργίας. Πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ πέρασαν ήδη τα Στενά κι’ αναπτύσσονται γύρω από την Κριμαία. Οι πιο διαλλακτικές απέναντι στη Ρωσία χώρες της Ευρώπης (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία) βρίσκονται ήδη με την πλάτη στον τοίχο. Η δε επερχόμενη νέα ηγεσία των ΗΠΑ (Μπάιντεν στο στρατόπεδο Ομπάμα και Ρόμπετ Κάγκαν στην πλευρά ΜακΚέην) συσπειρώνεται αρνητικά απέναντι σε μιά 'απολυταρχική' Ρωσική Ομοσπονδία. Η 'επιστροφή της ιστορίας' είναι εδώ.


Λάθη συσσωρεύονται στο όνομα του εθνικισμού και της όποιας περιφερειακής ισχύος. Οι τραγωδίες όμως συνήθως έχουν σαν αφετηρία λαθεμένες εκτιμήσεις. Το νερό δυστυχώς δεν γυρίζει πίσω. Μπήκαμε ήδη στο ναρκοπέδιο μιάς γενικότερης ρήξης. Από την οποία, αν τελικά πυροδοτηθεί, οι πάντες θα βγούν χαμένοι.

Πλήρες Άρθρο »

TENSION AND INSECURTY IN MOLDOVA

The ongoing crisis in the Caucasus has undoubtly rebounced upon the lands of Moldova. Although ruled by a revisionist and in name only Communist Party, Moldova has followed Ukraine and neighbouring Romania in adopting a clear pro-western stand. Despite not being outright pro-american, the Chisinau leadership has approached Europe eagerly. Administrative reform, the re-organization of the Parliament and numerous state-building projects are EU funded and initiated. The orientation of the regime is clearly pro-western and quite annoying for Moscow's Moldova watchers.

The main concern for Moldova's leadership and a source of strain that justifies insecurity is the pending issue of its secessionist province of Transdientsria which split from Chisinau during a brief but bloody conflict in 1992. The Russian minority in Transdniestria felt that its rights would not be guaranteed by a new, ethnically Moldovan state and began waging a separatist war. Moscow eventually got involved, siding with the Russian minority in Transdniestria, and elements of the Russian 14th Army — originally headquartered in the Moldovan capital during the Cold War — acted on their own to support the separatists.

There have been serious efforts during the last years for a settlement to be formented. Moldovan President Vladimir Voronin met frequently with the leader of Transdniestria, Igor Smirnov for the purpose of agreeing upon a viable solution. The war between Russia and Georgia however appears to have undermined all ongoing negotiations. Transdniestria has frozen all contacts with the Moldovan government, Russian news agency Interfax reported on Aug. 12. The statement from Transdniestria’s government said the reasons behind the breaking off of relations are the Moldovan government’s support for Georgia in its recent conflict with Russia, and Moldovan government officials’ failure to attend a scheduled meeting on economic cooperation with their Transdniestrian counterparts.

Moldova is a member of the, rather inactive, GUUAM security alliance (Georgia, Ukraine, Uzbekistan, Azerbaijan, Moldova) which upon its creation was considered by the Russian media as an anti-Russian alignment of nations diplomatically recognized by the USA. Since then many things have changed. Primarily, Uzbekistan became hostile to the West and did not pursue its membership in the group. Irrespective of these developments, Moldova had managed to keep a fair balance and avoided at all costs any acts of provocation towards Moscow.

The latest crisis however appears to have shifted the existing power relationships in the area. Russia sent the 58th army across the border to attack an American-backed state. Even the USSR's invasions of Hungary, Czechoslovakia and Afghanistan, the only precedents for such a war, were launched against countries solidly within Moscow's sphere of influence. Georgia is different: its pro-western government has close links to Washington, a Harvard-educated president and more than 100 US military advisers. Having established the precedent of defending Russian citizens by the use of military force - South Ossetians have been issued with Russian passports for two years - the Kremlin could put the same divide-and-rule techniques to use in Crimea, the province of Ukraine that is dominated by ethnic Russians, in ethnically Russian northern Kazakhstan, or in Baltic states with large Russian minorities. And obviously, the same can be true for Transdniestria.

Transdniestria has been seriously emboldened by the Russian intervention in Georgia. Nestled between Moldova proper to the west and Ukraine to the east, and with no access to the Black Sea, Transdniestria is far away from Russia, its main backer and security guarantor. Russia maintains a contingent of 1,200 troops there, leftovers from the once massive 14th Army. However, the encirclement of Transdniestria by Western-leaning powers was completed when Ukraine’s 2004 Orange Revolution brought pro-Western politicians to power in Kiev.

Russia’s willingness to actually use force, as it has done in Georgia on behalf of South Ossetia, reaffirms Transdniestria’s belief that Russia will not abandon it despite the geographic distance between them. With Russian “peacekeepers,” as Moscow calls them, present in Transdniestria, Moldova — and its potential allies Romania and Ukraine — will think twice about attempting to change the mainly Russian-speaking Transdniestria’s status quo. The reasoning goes that if Russia invaded Georgia for South Ossetia, it could take similar action to protect Transdniestria’s de facto independence.

'Russia will start taking on the US around the world more actively', says Dmitri Trenin, a Carnegie Moscow expert, as quoted in the Financial Times. 'This attitude wasn't there a month ago - we're in a different environment now. Russia wants to assert regional hegemony.'

Ukraine, which like Georgia has a pro-western government, has much at stake. Russia has accused Ukraine of selling arms to Georgia that have killed Russian soldiers. In turn, Ukraine has warned that if Russia's navy attacks Georgia, it will not be welcome back to the Crimean port of Sevastopol, where Russia's Black Sea fleet is based. Kiev wants Russia's fleet to leave Crimea when a 2017 lease agreement ends. Moscow is keen to stay.

Few expect the conflict to spread to Ukraine, a country of 46m citizens that borders and wants to join the European Union. But it could inspire separatists in Ukraine's Crimean peninsula and delay security guarantees for both Kiev and Tbilisi, which are both seeking Nato membership. The same of course is true for the Russians in Transdniestria. Although Chisinau does not expect outright acts of provocation, a clear nervousness has settled in. If Transdniestria stops shunning talks with Moldova it will at any rate be bolder and qute demanding. In short, the Transdniestrians feel that, with the events in Georgia, the tide has turned in favor of the Kremlin’s client regions.

The business environment, as things stand now in Moldova, is not settled. Expectations are abound. Some wait for the west's response to Moscow's bold move. Others fear for the Russian next step. As things stand now Washington does not have many cards to play. There is a possibility that islamic reactions in Russian territories may be encouraged. In the south Caucasus and in the middle Volga and the Urals ditsricts (Tatarstan and Vashkosrtostan) there may be a stirring aong local islamists. Saudi influence is considerable in these areas, especially through the funding of religious institutions. Some upsets may occur also in the Great Turan areas of central Siberia (Tuva, Yakutia, Buriatia).

At any rate, none of these developments, which will deepen the split with the west, will materialize in the immediate future. It appears, therefore, that this is not a bad time for entering the Moldova market. Moldova's political regime is fairly stable. There is only the pending insecurity because of Russia'a newly acquired sense of over-confidence - and latent aggression, of course. With almost everyone in a limbo situation, opportunities arise. The climate of immobility that curretly prevails encourages daring moves which may be later accordingly appreciated. I would recommend that now is the time to enter the market.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΑΝΥΠΟΛΗΨΙΑΣ

Θα μιλήσω αρκετά δυσάρεστα. Αλλά αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα. Ο τόπος έφτασε σχεδόν στον πάτο. Της ανυπαρξίας και της σχεδόν ολοκληρωτικής ανυποληψίας. Θρασύτατα οικονομικά σκάνδαλα, αθλητικός ξεπεσμός ('είναι στο DNA των ελλήνων να κερδίζουν' αλλά και λίγη ντόπα για βοήθεια δεν κάνει κακό), διπλωματική περιθωριοποίηση και απίστευτες εσωτερικές εξελίξεις συνθέτουν ένα σκηνικό απόλυτης παρακμής. Κι αποκαλύπτουν ένα παρασκήνιο διαφθοράς και συνένωσης μετριοτήτων για προώθηση ευτελών προσωπικών επιδιώξεων. Ανθρωποι μέτριων οικονομικών δυνατοτήτων εμφανίζονται μετά την ανάμιξή τους στην πολιτική να κατέχουν σπίτια στα βόρεια προάστια, βίλες σε κοσμικά νησιά και ...πλούσιες συζύγους. Των οποίων οι τύχες φαίνεται να άνοιξαν μετά την είσοδο των ανδρών τους στην πολιτική ζωή !!

Αλλά και απίστευτες φιλοδοξίες ξεδιπλώνονται. Ατομα εξαιρετικά μικρού βεληνεκούς οραματίζονται σχεδόν τον ουρανό. Και δεν είναι καθόλου απίθανο να πετύχουν τους στόχους τους! Κι αυτό κάνει την παρακμή του τόπου ακόμη πιό εντυπωσιακή. Γιατί δεν προβληματίζεται κανείς πως δεν υπάρχει έλληνας υποψήφιος για κάποια σημαντική θέση στο διεθνές στερέωμα. Εχουμε τόσους πρώην Πρωθυπουργούς και αρχηγούς κομμάτων. Και όμως. Κανένας. δεν ακούγεται ποτέ για μεσολαβητής σε μεγάλα διεθνή ζητήματα, για Πρόεδρος της Ευρωπαικής Επιτροπής η για Γραμματέας λ.χ. του ΝΑΤΟ. Ποτέ έλληνας επίσημος δεν συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των διεθνών μέσων όταν επισκέπτεται κάποια σημαντική ξένη πρωτεύουσα. Ούτε και αναζητούνται προσωπικότητες με υψηλά αξιώματα στην χώρα μας σαν ομιλητές σε σημαντικά διεθνή φόρα όπου συζητούνται ζητήματα μεγάλου γενικότερου ενδιαφέροντος. Μοναδική εξαίρεση, που επιβεβαιώνει δυστυχώς τον κανόνα, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, που έχει κατορθώσει, σε καθαρά προσωπική βάση, να έχει μιά διεθνή παρουσία και αναγνώριση. Και αρκετά παράδοξα, τον ειρωνεύονται περιθωριακοί σχολιαστές και πολιτικάντηδες στην Ελλάδα ακριβώς γι' αυτό!!

Εχει παρατηρηθεί επίσης να ορίζονται Υπουργοί Εξωτερικών, Πρόεδροι Βουλής, και Πρόεδροι της Δημοκρατίας ακόμη, άτομα ελάχιστης δεθνούς αναγνώρισης, με άγνοια ξένων γλωσσών, και με παντελή αποχή από την ουσία των διεθνών εξελίξεων και των μηχανισμών που τις κινούν. Την ίδια ώρα η ακαδημαική και καλλιτεχνική αφρόκρεμα του τόπου τσαλαβουτά στην μετριότητα με στόχους περιορισμένους και με ειδικότητα την καλλιέργεια θερμών σχέσεων με την εκάστοτε ντόπια πολιτική εξουσία. Το βεληνεκές της χώρας συρρικώνεται. Και η διεθνής της θέση ασφυκτικά περιορίζεται. Η μέτρια παιδεία που χαρακτηρίζει εδώ και χρόνια το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει φτάσει πιά στην κορυφή. Και μας εκδικείται σαν κοινωνία και σαν μελλοντική δυναμική.

Η πρόσφατη κρίση στον Καύκασο έδειξε μερικές από τις αδυναμίες μας. Τουρκία, Ισραήλ και Αρμενία, χώρες μικρές αλλά με ενδαφέρον στην περιοχή, έδειξαν κινητικότητα, δραστηριοποιήθηκαν και έδωσαν δείγματα ουσιαστικής πολιτικής οντότητας. Η Ελλάδα έχει συμφέροντα στην περιοχή. Ο αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολις (αν γίνει τελικά) έχει ανάγκη μιά ήρεμη νότια Ρωσία και μιά ειρηνευμένη Υπερκαυκασία για να εξασφαλίσει καύσιμα για την πληρότητά του Για να πραγματοποιηθει ο αγωγός αερίου Μπακού - Τυφλίδας - Ερζερούμ, που θα προωθηθεί στην συνέχεια σε Ελλάδα και Ιταλία, οφείλει να έχει εξασφαλισμένη μιά σταθερή Γεωργία. Οι σχέσεις μας επίσης με την Ρωσία περνούν μιά περίοδο στενότερων και ουσιαστικότερων επαφών. Και είμαστε μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αυτά λογικά θα μας έδιναν την δυνατότητα να παρέμβουμε και να προσφέρουμε τις υηρεσιες μας για εμπέδωση της ειρήνης. Εν τούτοις δεν ήμασταν πουθενά. Οι ηγέτες μας έπαιζαν ρακέτες σε παραλίες του Αιγαίου κι έτρεχαν στην Μεγαλόχαρη για να πάρουν φώτιση, μπροστά στην προοπτική ενός φορτισμένου με οικονομικά σκάνδαλα φθινοπώρου.

Που πηγαίνουμε από εδώ κι εμπρός; Υπάρχει κάποια θετική προοπτική; Δυστυχώς δυκολεύομαι να αισθανθώ αισόδοξος. Σήμερα δάβασα πως στην Αργεντινή η αστυνομία εισέβαλε στα γραφεία της εκεί Siemens και κατέσχε υπολογιστές, έγγραφα και σημειώσεις. Λόγω του ότι διερευνώνται δωροδοκίες της δεκαετίας; του '90 για την ηλεκτρονική εκτύπωση νέων ταυτοτήτων. Εδώ γράφονται και αποκαλύπτονται στοιχεία χρηματισμών - για προμήθειες και παροχές υλικού σε όλους σχεδόν τους δημόσιους οργανισμούς της χώρας. Κι εμφανίζονται στελέχη της γερμανικής εταιρίας έτοιμα να αποκαλύψουν ονόματα παραληπτών. Και το επίσημο κράτος ακόμη ...ψάχνεται. Και σκέπτεται να ανακρίνει τους υπεύθυνους. Το πότε είναι ακόμη άγνωστο. Ισως όταν αποφασίσουν να μην αποκαλύψουν τίποτε.

Ενδιάμεσα θα αλλάξουν και πάλι τα φορολογικά δεδομένα της χώρας. Διότι υπάρχει, λένε οι αρχές, εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Και οι πολίτες έκθαμβοι διαπιστώνουν πως οι πολυτελώς διαβιούντες, και ελάχιστα φορολογούμενοι, πολιτικοί μεταβάλλουν και πάλι τις οικονομικές συνθήκες κατω από τις οποίες οι πολίτες ζούν. Και εξουθενώνονται, φορτιζόμενοι με απέχθεια για την οικονομική ζωή της χώρας.

Διαφθορά, οικονομική αβεβαιότητα, γενικότερο αίσθημα παρακμής και εθνική περιθωριοποίηση συνθέτουν το κλίμα που υποδέχεται τους έλληνες στο ξεκίνημα της νέας χειμερινής περιόδου. Η κοινωνία είναι όμως και η ίδια διαβρωμένη. Γι αυτό και απορροφά τους κραδασμούς της απίστευτης αυτής εθνικής ανυποληψίας. Δεν δείχνει να αποζητά το καινούργιο. Πασχίζει να συμβιβασθεί με το παλιό. Και γι' αυτό η απαισιοδοξία κυριαρχεί. Μέχρι να πιάσουμε πραγματικά πάτο. Και να ζήσουμε μιά σοβαρότατη κρίση. Ισως τότε το καινούργιο να αρχίσει να ξεχωρίζει. Και η αισιοδοξία να γυρίσει πίσω.

Πλήρες Άρθρο »

ANTIΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΣ ΜΕ ΑΚΡΑΙΟ ΙΣΛΑΜ;

Η κρίση στον Καύκασο άνοιξε την πόρτα σε εντυπωσιακές αλλαγές στην παγκόσμια πολιτική αρχιτεκτονιή. Μας έδωσε να καταλάβουμε πως τα πράγματα αλλάζουν. Οι αλλαγές βέβαια δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί. Είμαστε για την ώρα στη φάση των πόνων του τοκετού. Κάποια πράγματα όμως αρχίζουν να ξεδιαλύνουν.

Σε παγκόσμιο επίπεδο οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι η αποκλειστική πλανητική στρατιωτική δύναμη. Με επιρροές και συμφέροντα που εκτείνονται σε όλες τις ηπείρους της γής. Δεν έχουν όμως την δυνατότητα στρατιωτικής παρουσίας παντού την ίδια στιγμή. Γι' αυτό και σε περιφερειακό επίπεδο υπάρχουν σοβαρές δυνάμεις που έχουν την δυνατότητα να ασκούν επιρροή, ακόμη και με στρατιωτικά μέσα, ενάντια στις θελήσεις των ΗΠΑ. Η Ρωσία το απέδειξε αυτό στον Καύκασο. Η Τουρκία το δείχνει αρκετά συχνά στα εδάφη του Ιρακινού Κουρδιστάν ενώ η δυνατότητα του Ιράν να ανατρέπει η να ενισχύει τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στο (σιιτικό) Ιράκ και το Αφγανιστάν (μέσω των Περσόφωνων Χαζάρας) είναι δεδομένη. Εξ ίσου σημαντικός είναι ο ρόλος της Ινδίας και της Κίνας στην στενή τους περιφέρεια.

Εξυπακούεται πως οι Αμερικανοί δύσκολα θα ανεχθούν περιφερειακές δυνάμεις να τσαλακωσουν την πλανητική τους υπόσταση. Γι' αυτό και όσοι αντιστρατεύονται τις επιρροές και τις επιδιώξεις τους στα διάφορα 'καυτά' πεδία είναι δεδομένο πως θα αντιμετωπίσουν την αντίδρασή τους. Οταν αυτές οι αντιδράσεις ξεδιπλωθούν και αποσαφηνισθούν θα μπορουμε να μιλάμε για την τελική μορφοποίηση του παγκόσμιου πολιτικού τοπίου.

Αυτό που τώρα αντικρύζουμε είναι η μέση της διαδρομής. Οι Ρώσοι έκαναν σαφές στον Καύκασο πως για τις χώρες που βρίσκονται γύρω από τα σύνορά τους ο λόγος και τα συμφέροντά τους οφείλουν να έχουν πρώτη προτεραιότητα. Και πως είναι αποφασισμένοι να μην παίζουν παιχνίδια. Μετά την Γεωργία, η Μολδαβία δείχνει να έχει σειρά. Αν επιχειρήσει να αμφισβητήσει το δικαίωμα της Υπερδνιστερείας να διατηρεί την σχετική της ανεξαρτησία. Αλλά και η Ουκρανία, το Καζακστάν και ορισμένες Βαλτικές χώρες πρέπει να δείξουν ιδιαίτερη προσοχή λόγω παρουσίας μεγάλων Ρωσικών μειονοτήτων στα εδάφη τους.

Σε όλα αυτά οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντιδράσουν άμεσα. Με έμμεσο τρόπο πολλά όμως μπορούν να συμβούν. Το κυρίαρχο, σχεδόν υπαρξιακό, πρόβλημα της Ρωσίας είναι η ενότητα του εδαφικού της χώρου. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, και σε αντίθεση με τις άλλες παλιές ευρωπαικές αυτοκρατορίες, η Ρωσία τραβήχτηκε στα ηπειρωτικά εθνικά της σύνορα. Που αποτελούν και την καρδιά του εθνικού της χώρου. Δεν είναι σαν την Γαλλία η την Βρετανία, που εγκαταλείποντας τις αποικίες ξαναγύρισαν στην μακρινή πατρίδα. Της Ρωσίας οι αποικίες αποτελούσαν συνέχεια του εθνικού εδαφικού κέντρου. Ο όποιος κλυδωνισμός στο κέντρο αυτό μπορεί να ισοδυναμεί με εφιάλτη αποσύνθεσης.

Η Ρωσία όμως δεν είναι φυλετικά και θρησκευτικά ομοιογενής. Και με την βοήθεια χωρών που εξάγουν ακραίες ισλαμικές συνταγές (λ.χ. Σαουδική Αραβία) οι ΗΠΑ θα μπορούσαν σε βάθος χρόνου να αναμοχλεύσουν πάθη και να προκαλέσουν ρήξη στην καρδιά των Ρωσικών εδαφών. Αναταραχές στην Τσετσενία, στο Νταγκεστάν, στην Ιγκουσέτια, στην Μπαλκίρια αλλά και στα Ταταρικά εδάφη του κεντρικού Βόλγα και των Δυτικών Ουραλίων (Ταταρστάν, Βασκορτοστάν) δεν θα είναι έξω από τις δυνατότητες ενός τέτοιου σχεδιασμού.

Ο πόλεμος στην Γεωργία προκάλεσε ρήξη στο διεθνές πολιτικό σκηνικό. Αυτό που θα προκύψει μετά το καταλάγιασμα της σκόνης, δεν θα μοιάζει με το πρόσφατο παρελθόν.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΥΚΑΣΟ: ΒΛΑΚΕΙΑ Η ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ;

Οι διαθέσεις της Ρωσίας δεν ήταν δυνατόν να παρερμηνευθούν. Από τον Ιούνιο του 2004, ο Πρόεδρος τότε Πούτιν είχε αποσαφηνίσει στόχους και προτεραιότητες. Μιλώντας σε ένα συνέδριο διεθνών ειδικών, στο Πανεπιστήμιο Λέβ Γκουμίλεφ στην πρωτεύουσα του Καζακστάν Αστάνα κι ενώπιον των περισσότερων ηγετών των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών, δεν είχε μασήσει τα λόγια του. 'Οι ιδέες του Γκουμίλεφ που είχε πρώτος διατυπώσει την αρχή του νεο-Ευρασιατισμού', είχε τονίσει ο Πούτιν, 'και που αποβλέπουν στην ένωση των κρατών της Ευρασίας ενάντια στην υπερ-Ατλαντική Δύση κινητοποιούν σήμερα πιά τις μάζες των χωρών μας'. 'Η προστασία από εξωγενείς απειλές κι από τον αυξανόμενο παγκόσμιο ανταγωνισμό', είχε σημειώσει ο Ρώσος Πρόεδρος, 'μπορεί να πραγματοποιηθεί μοναχά μέσα απο κινήσεις ενωτικές κι αποφασιστικές... Η Ευρασία είναι ο μοχλός για την επίτευξη των στόχων αυτών. Και η Ρωσία αποτελεί την καρδιά της Ευρασίας... Οι επι μέρους εθνικισμοί και οι ανόητες προσωπικές φιλοδοξίες μπορούν μοναχά να αποτρέψουν την προσπάθειά μας. Αλλά δεν είμαστε ανόητοι'. Και κλείνοντας αναφώνησε: 'Εξυπνοι λαοί του κόσμου ενωθείτε!'

Τα λόγια αυτά ήχησαν τότε κάπως παράταιρα κι' ασυνήθιστα. Δεν χωρούσε όμως αμφιβολία για τους στόχους στους οποίους αποσκοπούσαν. Μετά από οκτώ χρόνια είναι φανερό πως πολλοί στη Δύση, και σε κάποιες χώρες της Ρωσικής περιφέρειας, δεν είχαν τότε ακούσει. Και ήρθε η κρίση στην Γεωργία και στον νότιο Καύκασο για να επιβεβαιώσει τις Ρωσικές επιδιώξεις. Για κάποιους η ρήξη ξέσπασε αναπάντεχα. Για κάποιους άλλους ήταν κάτι αναμενόμενο. Η αλήθεια είναι πως και οι μεν και οι δε ετοιμάζονταν για ενδεχόμενη ανάφλεξη αλλά δούλευαν και για κάποια συνεννόηση.

Ας δούμε κατ' αρχήν το πλαίσιο της κρίσης. Η υποτιθέμενη αυτονομιστική νότια Οσετία δεν είναι στην πραγματικότητα παρά μιά πολιτειακή οτνότητα στα χέρια κάποιων Ρώσων επιτηδείων δήθεν εθνικιστών για να εκβιάζουν το Κρεμλίνο και να εξασφαλίζουν σημαντικά οικονομικά οφέλη. Κϋριος μοχλός πλουτισμού είναι ο αγωγός αερίου. Που μεταφέρει ενέργεια από την Ρωσία για την περίπτωση που η Γεωργία αποφασίσει να κόψει τις δικές της παροχές. Η κατασευή, οι διακλαδώσεις, οι παροχές κλπ απαιτούν σηαντικά έργα υποδομής απορροφώντας μεγάλα ποσά. Που δίως διαφάνεια κανείς δεν γνωρίζει που ακριβώς καταλήγουν. Ολόκληρη η κεντρική ηγεσία της Νότιας Οσετίας απαρτίζεται από Ρώσους αξιωματούχους που κάποια στιγμή αποφάσισαν να γίνουν Οσέτιοι εθνικιστές. Πρώην στρατιωτικοί διοικητές της Πέρμ στα Ουράλια, επικεφαλής αστυνομικών αρχών σε γειτονικές δημοκρατίες, διοικητικο΄πι παράγοντες σε Ομπλάστ της ρωσόφωνης Ουκρανίας κλπ συνθέτουν την ηγετικλη ομάδα της Νότιας Οσετίας. Της οποίας μάλιστα ο 'Πρόεδρος' δεν εμφανίζεται συχνά σε δημόσιες εκδηλώσεις στη χώρα του. Εκτιμάται λοιπόν πως η ειρήνευση της περιοχής και η εξασφάλιση της όποιας ομαλότητας (είτε ολοκληρωτκή ενσωμάτωση στη Ρωσία είτε συμφωνία με την Γεωργία) θα αποδυναμώσει τους μηχανισμούς που εκμεταλλεύοντια σήμερα την χλωρα και κάποιοι θα ζημιωθούν επιχειρηματικά.

Από τα πράγματα λοιπόν και το Κρεμλίνο και η Τυφλίδα γνωρίζουν πως λύση στο πρόβλημα της περιοχής αποκλείεται να δοθεί δίχως αναταράξεις και δυσάρεστες συνέπειες. Στα πλαίσια αυτά μέσα υπάχουν και συγκεκριμένοι εθνικοί σχεδιασμοί. Οι Ρώσοι δεν θα έβλεπαν με άσχημο μάτι μιά ρήξη που θα τους έδινε την δυνατότητα να αποδείξουν την ετοιμότητα των ενόπλων τους δυνάμεων και να διαμηνύσουν σε χώρες της γεωγραφικής τους περιφέρειας πως αυτοί εξακολουθούν να είναι τα αφεντικά της περιοχής. Οι Γεωργιανοί από την άλλη πλευρά δεν θα δίσταζαν να εμπλακούν σε μιά στρατιωτική ρήξη εφ' όσον βέβαια είχαν την εγγύηση της Δύσης πως η Ρωσική αντίδραση θα ήτνα σύμετρη και πιθανότατα ελάχιστης εμβέλειας.

Αυτό που τελικά έγινε προκαλεί πολλά ερωτηματικά. Οι βομβαρδισμοί από τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις στα νότια του Τσχινγκάλι προς τα γύρω Γεωργιανά χωριά δεν έγιναν για πρώτη φορά το 3ήμερο πριν από τις 8 Αυγούστου. Αυτή την φορά όμως η Γεωργία, και παρά το προχωρημένο των διαπραγματεύσεων με την Ρωσία για την διευθέτηση των μεταξύ τους διαφορών, αντέδρασε βίαια. Και εισέβαλε στην Νότια Οσετία. Σαν να εισβάλουν οι ελληνικές ενοπλες δυνάμεις από το Ναύπλιο προς το ...Τολό! Γιατί έγινε αυτό; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα ρίξει σε φώς σε πολλά ακατανόητα πράγματα.

Μιά εκδοχή είναι η παταγώδης αποτυχία των συστημάτων ροής πληροφοριών Οχι της Γεωργίας μοναχά βέβαια, Αλλά και των Αμερικανών, που με συμβούλους εκπαιδεύουν και εποπτεύουν την οργάνωση των ενόπλν της δυνάμεων. Κάτι όμως δύσκολα πιστευτό. Μιά άλλη εκτίμηση, εξ ίσου χλωμή, είναι πως δεν περίμεναν την άμεση και καταιγιστική Ρωσική αντίδραση. Μένοντας ακόμη στην χλωμή Ρωσική στάση στην ανεξαρτοποίηση του Κόσοβου. Με βάση όμως την γνώση των περισσότερων ειδικών για την Ρωσία η επιβολή της εικόνας κυριαρχίας στην άμεση γειτονιά του αποτελεί για το Κρεμλίνο ζωτική αναγκη. Και η οικονομική ευρωστία της Ρωσίας μαζί με την αυτοπεποίθηση που έχει πλημμυρίσει την ηγεσία της χώρας ήταν σίγουρο πως θα την οδηγούσε σε κινήσεις επιβολής της εικόνας της παλινορθούμενης μεγάλης δύναμης.

Υπάρχει όμως και μιά τρίτη εκδοχή. Πως η Γεωργία και οι Δυτικοί αποζητούσαν μιά τέτοια αντίδραση της Ρωσίας. Διότι αποενοχοποιούνται οι Αμερικανοί για παρεμβάσεις στρατιωτικές δίχως την έγκριση του Συμβ. Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αξιολογούνται επίσης οι πραγματικές δυνατότητες της Ρωσικής στρατιωτικής μηχανής, το επίπεδο εκσυγχρονισμού των συβατικών της όπλων και η πειθαρχία και αποτελεσματικότητα των μονάδων κρούσης που χρησιμοποιεί. Σε όλα αυτά θα πρπει να προστεθούν και εκτιμήσεις για την αναζωπύρωση της Ρωσοφοβίας σε Δύση αλλά και στους λαούς της στενής γεωγραφικής της περιφέρειας. Κοντολογής, υπάρχουν εκτιμητές (Robert Kagan στην Washington Post και Richard Beeston στους Times του Λονδίνου) που υποστηρίζουν πως η κίνηση της Ρωσίας να εισβάλει στην Γεωργία θα της στοιχίσει σοβαρότατα στο μέλλον.

Ανεξάρτητα από εκτιμήσεις και από επιπτώσεις σε βάθος χρόνου τα σημερινά δεδομένα είναι περίπου σαφή. Η Ουάσιγκτον αναγκάσθηκε να φάει τα λόγια της και να αφήσει έκθετο έναν ενθουσιώδη σύμμαχό της. Αδιάφορο αν αυτός κινήθηκε μόνος του η με δική της ενθάρρυνση. Η Μόσχα επέβαλε την εικόνα μιάς πανίσχυρης περιφερειακής δύναμης ξεκαθαρίζοντας σε ηγέτες και χώρες της γειτονιάς της πως αυτή είναι το αφεντικό. Και πως η Δύση, πέρα από τα λόγια δεν υπάρχουν πολλά που μπορεί να κάνει για να τους υποστηρίξει σε κάποια σοβαρή κρίση. Τρόμαξε τα γειτονικά της κράτη με σημαντικές Ρωσικές μειονότητες. Λιθουανία, Εσθονία, Ουκρανία, Καζακστάν και Ουζμπεκιστάν βλέπουν με άλλο μάτι πλέον την θέση και τις απαιτήσεις των Ρωσικών πληθυσμών που ζούν στα εδάφη τους.

Η Ρωσία έδειξε επίσης πως μπορεί και πάιζει με δεξιοτεχνία τα χαρτιά της. Διέσπασε την Δυτική Ευρώπη πάνω στη βάση των χωρών που την έχουν ανάγκη η είναι πελάτες της στον τομέα της ενέργειας. Και απέδειξεπως οι ΗΠΑ χρειάζονται πολύ περισσότερο την καλή της θέληση και πιθανότατα και τις καλές της υπηρεσίες σε τομείς πολύ πιό ζωτικούς (λ.χ. Ιράν, Συρία, Αφγανιστάν) από τις μικρές εντάσεις σε χώρες του 'αδιάφορου' για πολλούς Καύκασου.

Το τελικό συμπέρασμα είναι πως, στην φάση αυτή τουλάχιστον, η Μόσχα βγαίνει κερδισμένη και η Δύση τσουρουφλισμένη. Μιά νέα γεωπολιτική πραγματικότητα ξεδιπλώνεται. Σύντομα θα δούμε θεαματικότερες εξελίξεις. Ας ελπίσουμε δίχως αθώα θύματα...

Πλήρες Άρθρο »

ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΚΑΥΚΑΣΟ;

Δεν είναι η πρωτη φορά που αίμα κυλάει στον Καύκασο. Πριν από λίγα μόλις χρόνια ο γνωστός συγγραφέας Τζών Λε Καρέ εξηγούσε σε ένα σημείωμα στο τέλος του βιβλίου του (Our Game) πως πολλοί αναρωτιόνταν αν οι περιοχές για τις οποίες μιλούσε ήσαν πραγματικές η δημιουργήματα της φαντασίας του. Ινγκουσέτια, Βόρεια και Νότια Οσετία, Καμπαρντίνο - Μπαλκάρια, Σιρκισία, Νταγκεστάν, Τσετσενία, Αμπχασία ηχούν εξωπραγματικές, άγνωστες στον κύριο κορμό της δυτικής γνώσης και εμπειρίας.

Κι όμως για την Ρωσία. ο Καύκασος και οι περίεργοι κι’ ατίθασοι λαοί του αποτελούν μέρος της ευρύτερης λαικής φαντασίας. Ο ακατανίκητος Σείχης Σαμίλ, που γύρω στα μέσα του προηγούμενου αιώνα βύθισε στην απόγνωση τα Ρωσικά αυτοκρατορικά σχέδια αποτελεί, και λόγω Λέοντος Τολστόι, μιά άγρια φιγούρα του παρελθόντος που ξυπνάει όμως και σήμερα φοβίες ισλαμικής αναβίωσης και φανατικής τρομοκρατικής δράσης. Για να καθυποτάξουν οι Ρώσοι κατά το παρελθόν μαινόμενους μουσουλμάνους και σκληροτράχηλους χριστιανούς Καυκάσιους (Βαλκίριους και Γεωργιανούς) έχυσαν ποταμούς αίματος κι αναγκάσθηκαν να κατασφάξουν γυναίκες, ηλικιωμένους και παιδιά.

Για τους Ρώσους ο Καύκασος είναι πυριτιδαποθήκη. Και η ανεξάρτητη Γεωργία υπονομεύει τις προσπάθειές τους. Προσφέροντας καταφύγιο σε Τσετσένους αυτονομιστές και σε Νταγκεστανούς τρομοκράτες. Και επιχειρώντας μέσω ένταξης στο ΝΑΤΟ να αμφισβητήσει εκ του ασφαλούς τις όποιες Ρωσικές κινήσεις «ειρήνευσης» της περιοχής. Οι «αυτόνομες» Αμπχασία και η Νότια Οσετία αποτελούν Ρωσικά προγεφυρώματα μέσα στην Γεωργία για την άσκηση επιρροής επάνω της.

Υπήρχαν τελευταία ενδείξεις πως Ρώσοι και Γεωργιανοί βρίσκονταν σε δρόμο διευθέτησης των μεταξύ τους διαφορών. Οι Γεωργιανοί θα σταματούσαν την προώθηση μέσω των εδαφών τους οπλισμού από το Αζερμαιτζάν προς τους Τσετσένους και θα περιόριζαν τις φιλοδοξίες των Λεζγκίνων (λαού του ΝΑ Καυκάσου) για τα παλιά τους εύφορα εδάφη στο Νταγκεστάν. Και οι Ρώσοι, με την σειρά τους, μάλλον θα εγκατέλιπαν την Νότια Οσετία. Αυτό φυσικά δεν άρεσε στους αυτονομιστές του μικροσκοπικού Τσχινβάλι (πρωτεύουσας της Ν. Οσετίας).και φυσικά, όπως πολλοί ανέμεναν, προκάλεσαν την ανάφλεξη.

H σύγκρουση δεν ξεκίνησε για τα πετρέλαια. Οι Ρώσοι έχουν ήδη συμβιβασθεί με τον αγωγό Μπακού – Τυφλίδας – Τσευχάν και δεν θα διακινδύνευαν ρήξη για την ακύρωσή του. Θα μπορούσαν πολύ ευκολότερα να τον υπονομεύσουν ξεσηκώνοντας τους αυτονομιστές της Αζαρίας και τις Αρμενικές μειονότητες στον νότο της Γεωργίας τα εδάφη των οποίων διασχίζει. Εχουν στα χέρια τους άλλα όπλα (νομικό καθεστώς της Κασπίας, διευκόλυνση του αγωγού της Βόρειας Κασπίας που φέρνει μέσω Ρωσίας πετρέλαια του Καζακστάν κα).

Το ερώτημα είναι γιατί η Γεωργία ενεπλάκη σε μιά σύγκρουση που δεν ήταν δυνατόν να κερδίσει...

Πλήρες Άρθρο »

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΡΗΧΟΤΗΤΑ

Κάτω από διαφορετικές πολιτικές συνθήκες δεν θα υπήρχε καν λόγος για τούτο το σχόλιο. Όμως γράφονται κείμενα και δημοσιεύονται σε περίοπτη θέση έγκυρου δημοσιογραφικού οργάνου της Αριστεράς (ΑΥΓΗ) και υπογράφονται από πρόσωπο με υπεύθυνη πολιτική θέση (τον εκπρόσωπο Τύπου του ΣΥΝ). Οι απόψεις αυτές προφανώς εκφράζουν μια παράταξη που αυξάνει την πολιτική της απήχηση και φιλοδοξεί να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Αποτελούν λοιπόν θέσεις μιάς οιονεί πρότασης εξουσίας. Και είναι κατά συνέπεια αδύνατον να μείνουν ασχολίαστες.

Το εκπληκτικό στην συγκεκριμένη περίπτωση (Ανδρέας Καρίτζης, «Η Οπτική Γωνία τηε Αριστεράς στην Οικονομία») είναι η προβολή μιάς άποψης που φαντάζει απόλυτα εξωπραγματική. Και εντυπωσιάζει το πως βρέθηκε εφημερίδα των Αθηνών που αποφάσισε να την δημοσιεύσει. Διότι δεν στηρίζεται ούτε καν σε κάποια οικονομική θεώρηση των πραγματικών εξελίξεων. Ούτε βέβαια και έχει κάποιο κορμό ορθολογικής μετατροπής της σε πρακτική πολιτική πρόταση. Αποτελεί απλό ευχολόγιο αριστερόστροφης απλοικότητας. Που και σε φοιτητικό αμφιθέατρο ακόμη με δυσκολία στις ημέρες μας θα ακουγόταν.

Το επιχείρημα είναι απλό. Η Αριστερά είναι εδώ για τους εργαζόμενους. Οφείλει να φροντίζει λοιπόν για υψηλότερες αποδοχές και γενικότερα για παροχές. Καθώς και για την βελτίωση των ικανοτήτων τους. Αυτά. Από εκεί και πέρα όποιον πάρει ο χάρος. Οι κακοί υπόλοιποι φροντίζουν για τα συμφέροντα μόνο του κεφαλαίου. Και οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να προσαρμοσθούν. Ετσι και μέσα από αυτή την απίστευτη Αριστερή πρόταση (!) το κεφάλαιο υποχρεωτικά θα προσαρμοσθεί.

Ο συγγραφέας δεν έχει ακούσει πουθενά για κεφαλαιουχικές επενδύσεις, για πρόσοδο κεφαλαίου μέσα από χρηματοοικονομικά εργαλεία δίχως την χρήση μισθωτής εργασίας, για την διεθνή μεταφορά της πρωτογενούς μεταποίησης (outsourcing) ώστε να υπάρχει φτηνότερη πρώτη ύλη και ανταγωνισμός των αγορών για την καλύτερη προσφορά συνθηκών κατασκευής του τελικού προιόντος και προσέλκυση επενδύσεων. Κοντολογής, φαίνεται να μην προβάλλεται η θεμελιώδης ερώτηση. Μπορεί να υπάρξει εργασία δίχως κεφαλαιουχική επένδυση; Κι αν η απάντηση είναι μέσω του κράτους, το επόμενο ερώτημα είναι μέσω ποιών φορολογικών εσόδων θα εξασφαλίσει το κράτος τους πόρους για να πραγματοποιήσει τις επενδύσεις αυτές;

Αν το κεφάλαιο απέχει, σε τελική απόληξη, δεν θα υπάρξει εργασία. Αν αυτή αποτελέσει προιόν δημόσιας πρωτοβουλίας, θα καταλήξουμε σε κεντρικά σχεδιαζόμενη οικονομία, Σε απίστευτα χαμηλό βιοτικό επίπεδο, σε ελλείψεις προιόντων και σε αστυνομοκρατία. Για την κατάπνιξη των φυσιολογικών συνακόλουθων λαικών αντιδράσεων. Το έργο το έχουμε ξαναδεί (υπαρκτός σοσιαλισμός) και ζήτησαν, όσοι το υπέστησαν, τα χρήματά τους πίσω. Αν τέτοια είναι η καινούργια πρόταση του ΣΥΝ, με τις υγείες μας. Και αυτών κυρίως που τον υποστηρίζουν στις δημοσκοπήσεις.

Γιατί κατάντησε εκεί ο δημόσιος διάλογος; Οι μόνες πολιτικές συζητήσεις που κεντρίζουν το ενδιαφέρον είναι αυτές που αναφέρονται σε σκάνδαλα και σε αντάρτικα βουλευτών. Κουβέντα για την ουσία δεν γίνεται. Και δεν ενδιαφέρει και κανέναν. Γι’ αυτό και τέτοιες προτάσεις προβάλλονται. Σχεδόν βαριεστημένα. Και κανείς δεν δίνει σημασία…

Πλήρες Άρθρο »

ΣΥΜΒΟΛΑ ΦΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΝΟΧΕΣ

Μέσα στο τέλμα της πολιτικής ανυποληψίας που μας καταβροχθίζει αντικρίζει κανείς με έκπληξη τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς να βγαίνουν σχετικά αλώβητα. Και μάλιστα να επιμένουν με πάθος σε συνθηματολογίες και επιχειρήματα που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον έλεγχο της λογικής.
Ο κ. Τσίπρας επισκέπτεται την Βενεζουέλα για να εξασφαλίσει φτηνό πετρέλαιο. Κι αφού βέβαια η επίσκεψή του στο νερό ολοκληρώνει την …νεωτερική του πολιτική εμφανιζόμενος στην εκδήλωση του Προεδρικού Μεγάρου (όπου ο ενδυματολογικός κωδικός ήταν επίσημο ρούχο) με τζήν, αθλητικά παπούτσια και μια συμπαθή νεαρή κομμώτρια από την Σιέρρα Λεόνε! Η μια εκδοχή είναι πως η εκδήλωση είναι πλέον εντελώς άχρηστη. Και οφείλει να καταργηθεί. Εφ’ όσον όμως κάποιος ακόμη την δέχεται, οφείλει να την σεβασθεί. Και να την τιμήσει.

Μετά από όλα αυτά ουσιαστική κριτική δεν υπήρξε. Το Κνίτικης αντίληψης κόμμα αυτό της Αριστεράς βρίσκεται στο απυρόβλητο. Ισχυριζόμενο μάλιστα πως δεν έχει ανάμιξη στην όλη διάβρωση του συστήματος διότι δεν μοιράζει δουλειές ούτε και είχε ποτέ εξουσίες. Ξεχνούν όμως όσοι συναρπάζονται από τέτοιου είδους αφέλειες πως περισσότερη ζημιά κάνουν στους ειδήμονες της μίζας οι φωνές και οι αντιδράσεις των «απ’ έξω», παρά η συγκατάβαση των «από μέσα». Γιατί άραγε ο Τραπεζίτης Ανδρεάδης χρηματοδοτούσε προ-δικτατορικά την ΕΔΑ; Προσδοκούσε να την δεί ποτέ στην εξουσία; Tην σιωπή της βέβαια επιθυμούσε να εξαγοράσει!!

Αλλά και το ΚΚΕ ξιφουλκεί, με την συνεπικουρία φιλικών του γραφίδων, κατά των άκαρδων φιλελεύθερων που κυνικά δήθεν αντιμετωπίζουν τα εργατικά ατυχήματα όπως αυτό στο Πέραμα. Και υπόσχονται ένα καθεστώς διακυβέρνησης των εργατών. Οπου τέτοια φαινόμενα θα είναι ανύπαρκτα. Εχω όμως επανειλημμένα ζητήσει από την κα Παπαρήγα να μας πληροφορήσει για τις εντυπώσεις της από το ταξίδι που τελευταία έκανε στην Κίνα. Οπου κυριαρχεί και εκεί το αδελφό λεγόμενο κόμμα των εργατών. Και όπου σημειώνεται ο μεγαλύτερος αριθμός εργατικών ατυχημάτων σε ολόκληρη την υφήλιο.

Πως γίνεται αυτό; Νυχθημερόν ακούμε επικριτικούς Φιλιππικούς εναντίον του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Δεν έχουμε δικαίωμα να διατυπώσουμε παράλληλα ερωτήματα για τα συμβαίνοντα στα καθεστώτα των σοσιαλιστικών παραδείσων; Oσα απαράδεκτα συμβαίνουν στις Δυτικές Δημοκρατίες, υπάρχουν μηχανισμοί για την αντιμετώπισή τους. Και για την καταδίκη των ενόχων. Στα κράτη όμως του ολοκληρωτισμού ο λαός παραμένει ανίσχυρος. Αντικρίζοντας με απόγνωση την καθημερινότητα αλλά και το σκοτεινό αύριο.

Ο συγγραφέας Steven Heller σε ένα εντυπωσιακό καινούργιο του βιβλίο (IRON FISTS: Branding the 20th-Century Totalitarian State, 2008) αποκαλύπτει τον δυναμικό τρόπο με τον οποίο τα φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα του μεσοπολέμου χρησιμοποίησαν την δύναμη της εικόνας και τα ΜΜΕ για να αποτυπώσουν την δημόσια ταυτότητά τους. Και οι διαφορές ανάμεσά τους ήσαν σχεδόν ανύπαρκτες. Και τώρα όμως τα Μέσα αισθάνονται κάποιο δέος απέναντι στις ολοκληρωτικές ιδεολογίες. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Χαιδεύοντας την φρίκη.

Και κάνοντας σκληρές επιθέσεις σε ο,τιδήποτε διαλλακτικό και φιλελεύθερο.

Πλήρες Άρθρο »

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ κ. ΓΚΡΟΥΕΦΣΚΙ

Το εθνικιστικό παραλήρημα του Σκοπιανού Πρωθυπουργού τον οδηγεί σε αδιέξοδα πολύ επικίνδυνα για την σταθερότητα της περιοχής αλλά και για τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων. Το ζήτημα δεν είναι αν θα φέρει σε δύσκολη θέση την Αθήνα, όπως με αφέλεια ο ίδιος δείχνει να πιστεύει. Ο κίνδυνος είναι πως πιθανότατα θα τινάξει στον αέρα την ασφάλεια της χώρας του και πιθανότατα να προκαλέσει καινούργιες εντάσεις στην νότια Βαλκανική.

Η στάση του νομιμοποιεί απόλυτα μιά ενδεχόμενη αλλαγή στάσης των Αθηνών. Που σε συνεννόηση η όχι με την Βουλγαρία είναι σε θέση να απειλήσει αυτή την ίδια την ύπαρξη της μικρής του χώρας. Δεν θα είναι πλέον απίθανο να αρχίσουν να ακούγονται στην Ελλάδα φωνές για θέματα σεβασμού δικαιωμάτων μειονοτήτων μέσα στην ίδια την γειτονική χώρα και να γίνονται αναφορές στην κατάσταση του Αλβανόφωνου πληθυσμού. Παρά τους σχετικούς κινδύνους που μιά τέτοια κίνηση περιέχει για όλους, ο Σκοπιανός Πρωθυπουργός οφείλει να καταλάβει πως ενδεχόμενα θα προκαλέσει τις αντιδράσεις των ακραίων και θα εισέλθει σε περιπέτειες αυτός και η χώρα του αν συνεχίσει πάνω στην γραμμή των προκλήσεων.

Με βάση επίσης την ίδια την κίνηση των Σκοπιανών, να επιδιώξουν δηλ. την ιστορική τους ταύτιση με τους Μακεδόνες του Αλέξανδρου ενώ ταυτόχρονα δεν αρνούνται την φυλετική τους προέλευση από τους Σλαύους εποίκους της περιοχής κατά τον 6ο αιώνα, θα προκληθούν νέες πηγές αναστατώσεων. Οι γείτονες Βούλγαροι θα επιμείνουν εντονότατα στην Σλαυική βάση της εθνοφυλετικής προέλευσης του μη Αλβανόφωνου λαού της περιοχής. Ενώ στην Ελλάδα ήδη γράφτηκαν σχόλια για έγερση διεκδικήσεων στη βάση του (βίαιου;) εκσλαυισμού των ελληνικής καταγωγής Μακεδόνων. Εφ΄ όσον επίσημα σήμερα αυτο-ταυτίζονται οι κάτοικοι των Σκοπίων με τα Μακεδονικά – Ελληνικά φύλλα της αρχαιότητας, υποδηλώνεται η ύπαρξη καταπιεσμένης ελληνικής συνείδησης που θα μπορούσε να απελευθερωθεί. Ο κ. Γκρουέφσκι δηλαδή σκάβει τον λάκκο μέσα σον οποίο ο ίδιος κινδυνεύει βρεθεί.

Οι ασκοί του Αιόλου υπάρχει πιθανότατα κίνδυνος να ανοίξουν. Και να ξεσπάσουν θύελλες. Στο συναρπαστικό του βιβλίο, και δυστυχώς μη μεταφρασμένο στα ελληνικά, Κατάκτηση (Conquest: How Societies Overwhelm Others. Oxford: Oxford Univ. Press, 2008) o David Day περιγράφει διεξοδικά την «τεχνική» της έγερσης εθνικών διεκδικήσεων, της μετατροπής τους σε υπαρκτό πολιτικό ζήτημα, της απειλούμενης ρήξης και της τελικής απόληξης με βάση τους συσχετισμούς δύναμης των εμπλεκομένων. Καλό θα ήταν ο κ. Γκρουέφσκι να μελετήσει βαθιά την σχετική πραγματεία. Ωστε να συνειδητοποιήσει το ναρκοπέδιο στο οποίο οδηγεί την χώρα του.

Αποτελεί όμως η «Κατάκτηση» καλό αντικείμενο μελέτης και για τις δικές μας πολιτικές ηγεσίες. Για να συναισθανθούν τις παγίδες και να νοιώσουν την ανάγκη γρήγορων κινήσεων απεμπλοκής πριν τα πράγματα πάρουν στροφές ανεπίστρεπτης αντιπαλότητας με καταστρεπτικές τελικές συνέπειες. Οφείλουμε πάντα να θυμόμαστε πως ο εθνικισμός και οι διεκδικήσεις δεν υπήρξαν τα σύγχρονα χρόνια ιδανικοί σύντροφοι της πορείας του έθνους μας.

Πλήρες Άρθρο »