ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΣΤΗΝ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ

Δεν καταπολεμιέται η διαφθορά με ευχολόγια. Ούτε και με προσπάθειες ουσιαστικής συγκάλυψης γεγονότων και πραγμάτων. Η αλήθεια είναι πικρή. Στο σύστημα της συναλλαγής είναι οι περισσότεροι μέχρι τον λαιμό χωμένοι. Κι όσοι φωνάζουν περισσότερο για κάθαρση είναι συνήθως εκείνοι με την πιο λερωμένη γωνιά. Η υποκρισία χτυπάει κόκκινο. Κανένας δεν δέχεται να αντικρύσει την αλήθεια κατάματα. Γιατί αφορά σχεδόν τους πάντες.

Δεν είναι μοναχά το πολιτικό σύστημα που βουλιάζει στην διαφθορά. Οι καρχαρίες της δημόσιας συναλλαγής έχουν πιά βγεί στην παραλία. Ολόκληρη η κοινωνία είναι βουτηγμένη στον βόρβορο της συναλλαγής. Γιατί στην χώρα δεν υπάρχει εθνική αστική τάξη. Μιά ισχυρή κοινωνική ομάδα δηλ. που είναι έτοιμη ακόμη και να θυσιασθεί για να προσφέρει και να στηρίξει την κοινωνία. Και συνακόλουθα βέβαια απουσιάζει η αστική ηθική. Η αντίληψη δηλ. πως το δημόσιο χρήμα είναι άγιο. Γιατί ανήκει στο σύνολο. Κι όχι στις τσέπες του οποιουδήποτε. Η πεποίθηση, με άλλα λόγια, πως ο χρηματισμός δεν απαγορεύεται τόσο από τους νόμους όσο από την συνείδηση του δημόσιου λειτουργού.

Θυμάμαι ένα περιστατικό που έχει σημαδέψει την ζωή μου. Ημουν νεαρός φοιτητής σε Κολλέγιο της Οξφόρδης. Κι ένα φιλικό ζευγάρι από την Ελλάδα είχε έρθει για επίσκεψη. Αργά το βράδυ φρικτοί πόνοι έζωσαν τον φίλο μου. Ο Αγγλος γιατρός, που έφθασε γύρω στις 1 μετά τα μεσάνυχτα, διέγνωσε νεφρόπονο και προχώρησε στην κατάλληλη αγωγή. Σε ερώτησή μας πως θα έπρεπε να τον αμοίψουμε μας απάντησε: «Ανήκω στιο εθνικό σύστημα υγείας και δεν παίρνω χρήματα. Μου ζητάτε να προδώσω την χώρα και το επάγγελμά μου» !!

Δεν υπάρχει δυστυχώς διαπιστωμένη όαση ηθικότητας στην ελληνική κοινωνία. Η εξαπλωμένη εξάρτηση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού από τον δημόσιο τομέα έχει εκμαυλίσει την ιερότητα του δημόσιου χρήματος. Ο κρατικός κουρβανάς είναι εκεί για τον καθένα για να αρπάξει. Είναι απλά ζήτημα καπατσωσύνης και των κατάλληλων προσβάσεων. Επίσημα το πολιτικό σύστημα εξωθεί πολιτικούς και λαό στην διαφθορά. Υπεραμύνονται οι πάντες του πλέον διεφθαρμένου συστήματος επιλογής βουλευτών. Του περίφημου σταυρού προτίμησης. Πόση όμως απόσταση υπάρχει από το «κανε μου αυτή τη χάρη για να σε ψηφίσω», από το «κάνε μου αυτή την δουλειά για να σε λαδώσω»;

Παντού υπάρχει διαπιστωμένη διάβρωση. Στην τοπική αυτοδιοίκηση, στην δικαιοσύνη, στην εκκλησία, στις προμήθειες και σε άλλες δουλειές του στρατού, στον αθλητισμό, στην υγεία, στην παιδεία. Οσοι φωνάζουν συνήθως τρέμουν μην φτάσει το φώς των αποκαλύψεων στο δικό τους χώρο. Και κάποιοι άλλοι κραυγάζουν για να συμμετάσχουν στο εν εξελίξει παρτυ. «Λαδώστε η ακουμπείστε κάτι κι’ εδώ» δηλ., «για να μην φωνάζουμε».

Αυτά δεν είναι φαινόμενα καινούργια. Η παράδοση της διαφθοράς έχει βαθιές ρίζες στη χώρα. Γιατί δεν έχει μεγάλες ρίζες ο αστισμός. Από το χωριό στην πόλη. Κι από την αυλή του φτωχικού στις υπερβίλες της Εκάλης. Κι όλα αυτά σε λιγότερο από μιά γενιά. Με τύχη, καλές διασυνδέσεις κι όχι απαραίτητα πολύ σκληρή δουλειά. Και παντού το κράτος βαθειά αναμιγμένο. Στο θαυμάσιο βιβλίο του έγκριτου νομικού Τρ. Κουταλίδη «Ο Δικηγόρος», αποτυπώνεται με εξαιρετική γλαφυρότητα όσα επικρατούσαν σε άλλες εποχές. Η δυνατότητα λ.χ. που είχε ο Αριστ. Ωνάσης να υπαγορεύει τους νόμους που τον βόλευαν. Πόσες εταιρίες δεν ανδρώθηκαν στα μεταπολεμικά χρόνια με την κατά παραγγελία (δίχως διαγωνισμό δηλ.) για δεκαετίες προμήθεια προιόντων και υπηρεσιών στο Δημόσιο;

Αυτό που είναι καινούργιο σήμερα είναι η καταλυτική κυριαρχία των ΜΜΕ και η ταχύτητα της πληροφόρησης. Που μετατρέπει ολόκληρη την υφήλιο σε μικρό ηλεκτρονικό χωριό. Οσα λένε μάρτυρες στην Γερμανία γίνονται αυθημερόν είδηση στην Ελλάδα. Οι αναζητήσεις αμερικανών δικηγόρων στην Νέα Υόρκη και στην Ευρώπη παρουσιάζονται σαν στοιχεία δικογραφίας στις Βρυξέλλες, στην Αθήνα και το Μόναχο. Κάτι δηλ. που μπορεί να γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθεί στην μία πρωτεύουσα ξεσκεπάζεται, για άλλες σκοπιμότητες, στην άλλη. Και τα διεθνή ΜΜΕ - που δεν επενδύουν σε σχέσεις με ντόπιους επιχειρηματίες, δεν κυριαρχούνται από παρέες κοινού συντροφικού παρελθόντος (πόσοι αλήθεια εμπλεκόμενοι σε πρόσφατα σκάνδαλα στην Ελλάδα δεν προέρχονται από την «αντικαπιταλιστική» κομμουνιστική αριστερά;) και δεν στοχεύουν σε κρατικές καταχωρήσεις και σε διαφημίσεις μικρομεσαίων επιχειρηματιών - δεν μπορούν εύκολα να συγκρατηθούν.

Συνήθως η διαφθορά συνθλίβει εκείνους που δεν μπαίνουν στο σύστημα. Που επιχειρούν να πορευτούν με αυτονομία. Και με βάση κάποιους ηθικούς κανόνες. Και εκπαραθυρώνονται από την «πιάτσα». Που δεν μπορεί να τους χωνέψει. Σαν προδότες, γραφικοί, κοινωνικά - υποτίθεται – ανάλγητοι και τόσα άλλα. Οπου αυτό είναι δυνατόν, σπιλώνονται κιόλας. Σαν μάθημα σε ενδεχόμενους μελλοντικούς μιμητές τους. Κάποιοι ίσως να θυμούνται την φασαρία που είχε γίνει για το δήθεν σκάνδαλο της ΑΓΕΤ. Την ίδια ώρα δίνονταν στα μουλωχτά τα ψηφιακά της SIEMENS, στον ΟΤΕ. Ο καθένας καταλαβαίνει τις σκοπιμότητες που τότε επικράτησαν. Το σύστημα της κλεπτοκρατίας έτσι διαιωνίζεται. Δίχως να διαφαίνεται κάποιο φώς στο βάθος του τούνελ.

Προσωπικές αναφορές δεν χρειάζονται, νομίζω. Εγώ, ευτυχώς, δουλεύω για χρόνια κυρίως στο εξωτερικό για να ζήσω την οικογένειά μου. Θυμάμαι μόνο πως όταν αποχώρησα από την πολιτική ζωή το 1994 (και κακώς επέστρεψα, πιστεύοντας πως κάτι άρχιζε να αλλάζει, για ένα φεγγάρι το 2004) είχα σημειώσει πως, λόγω κατάντιας της πολιτικής, «ο λαός αρχίζει να μας απεχθάνεται. Σε λίγο θα μας φτύνει». Αυτό το «σε λίγο» φοβάμαι πως έφτασε. Δυστυχώς, οι προβλέψεις μου δικαιώθηκαν. Και είναι άγνωστο που θα οδηγήσει η κρίση.

Λύσεις υπάρχουν. Μόνο τυφλοί δεν τις βλέπουν. Η αρχή πρέπει να είναι η κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Που ξεκινάει την διαφθορά και ωθεί τους υποψήφιους σε εκτεταμένες συναλλαγές. Και η ύπαρξη κάποιου επαγγέλματος για τους βουλευτές. Πως είναι δυνατόν με την βουλευτική αποζημίωση και μόνο, και δίχως οικογενειακή περιουσία, κάποιοι να κάνουν εκλογές, να ζούν στις καλύτερες γειτονιές της Αττικής και της Αθήνας, να συντηρούν την οικογένειά τους και να εκπληρώνουν τις συχνότατα δαπανηρές πολιτικές τους υποχρεώσεις.

Ο περιορισμός της ανάμιξης του κράτους στην οικονομία πρέπει να είναι το επόμενο βήμα. Οχι για λόγους ιδεολογικούς. Αλλά για να περιορισθεί η συναλλαγή. Αμα το δημόσιο δεν μοιράζει λεφτά δεν υπάρχει και αντικείμενο διαφθοράς. Κοιτάξτε ποιοί τσιρίζουν ενάντια σε τέτοιες πολιτικές για να καταλάβετε πως επωάζεται η καταβύθιση στο τέλμα.

Οι εταιρίες επίσης που αποδειγμένα εμπλέκονται σε παράτυπες συναλλαγές (δομημένα ομόλογα,υποκλοπές) η σε σκάνδαλα χρηματισμών (λ.x. SIEMENS) να υφίστανται και διοικητικές κυρώσεις. Υψηλότατες αποζημιώσεις και μεγάλα πρόστιμα προς το ελληνικό δημόσιο που εξηπάτησαν, αποκλεισμός για σημαντικό χρόνικό διάστημα από οικονομικές δραστηριότητες η έστω από τις δημόσιες προμήθειες της χώρας. Και προσφυγές σε καθαρά προσωπικό επίπεδο από το κράτος κατά ατόμων που είχαν συμμετοχή στις συναλλαγές αυτές.

Ψάξτε επίσης και τον πλούτο απίθανων ατόμων. Που από το τίποτε έγιναν βαθύπλουτοι. Και ζούν σαν Κροίσοι. Αυτοί οφείλουν να επιστρέψουν κάποιες από τις απίστευτες προσόδους τους στον κόσμο από τον οποίο τις πήραν. Εφ όσον έχουν έσοδα που προέρχονται πάνω από το 60% από συναλλαγές με το δημόσιο δεν είναι κακό να καταβάλουν κάποιον έκτακτο φόρο. Το έκανε ο Μπλέρ στην Αγγλία με τις ιδιωτικοποιημένες πρώην δημόσιες επιχειρήσεις. Δεν είναι κακό εμείς να το κάνουμε σε εθνικούς προμηθευτές, «συμβουλάτορες» (!) και εργολάβους.

Η άρνηση προώθησης τέτοιων πρωτοβουλιών αποδεικνύει πως κάτι εξακολουθεί να μην πηγαίνει καλά. Οσοι έχουν καθαρή συνείδηση δεν έχουν λόγο να αρνούνται τέτοια μέτρα. Αφού δeν φοβούνται γιατί δεν προχωρούν;

Πλήρες Άρθρο »

The Russian Factor in Europe’s Energy Security

The Russian Factor in Europe’s Energy Security

By Andreas Andrianopoulos
Public Policy Scholar, Woodrow Wilson Center
Conference on Black Sea Security Issues


A Russian Comeback and The Process of Consolidation in the Energy Sector

Rising from the shambles of its post-Soviet decay Russia relied upon its vast natural resources to re-emerge as a dominant power in world affairs. Oil, natural gas and valuable metals constitute the underground wealth that enabled Russia to reverse its fortunes. From the deep economic slump of the Yeltsin years, highlighted by the questionable privatizations of the country’s wealth and the almost total economic collapse of the central state, Russia managed to rise back achieving admirable levels of development. In the process the Russian people felt their self – esteem returning and their life plans restored in meaningful way.

The manner of restoring Russia’s economic environment did not adhere to the pure principles of a liberal minded market economy. While paying lip service to the ideas of free enterprise, free market and free competition the government of Vladimir Putin aimed at restorig the state to the top of the commanding heights of the economy. Relying upon the only government structure that had remained relatively intact during the abrupt collapse of the soviet political system, the secret service (named now FSB), President Putin rallied all efforts to build an efficient state administration.

Putin’s aim was of a dual essentially nature. To institute political stability and to safeguard a major control by the state over the country’s subsoil wealth, and especially oil and gas. In pursuing these objectives the Putin government came head to head with powerful economic interests. The so-called oligarchs, (Russian business echelons dominating the energy and minerals sectors of the economy with assets they had acquired under questionable procedures) were up to this point heavily engaged in the political process. They had every reason to oppose the government’s plans which appear to affect their fortunes on both levels – the political and the economic.

The government made it absolutely clear that it had no intention of upsetting their enterpreneurial endeavors. Provided they would not get involved in the political process. This was the basis of the government’s collision with the oil major’s Yukos owner Mikhail Khodorkovsky. The egotistical oligarch antagonized directly the President disclosing his goal to overthrow him by controlling Parliament. Claiming enormous back taxes due to the state and accusing Mr. Khondorkovsky for fraud, the government struck back. Mr. Khondorkovsky was imprisoned and the state owned Rosneft was enabled to acquire major Yukos assets, becoming thus the largest Russian oil conglomerate.

At the same time, gas giant Gazprom amassed smaller private gas companies, utilizing its monopoly status over the produce’s transport, and purchased from millionaire Abramovich the Siberian oil company Sibneft. The overall result is that the Kremlin presides, in all respects and purposes, over Russia’s energy policy. Only Lukoil, and some smaller oil and gas companies, do not adhere directly to the wishes of the Kremlin. They are obliged, however, to fall usually in line due to the size of the conglomerates that are directly influenced by government policy objectives.

Energy Realities, Pipeline Strategies and the Countries of Central Asia

Russia has found itself rather unexpectedly in control of wealth which is of paramount importance to global wellbeing. This inevitably influenced the country’s stance towards the outside world. The big industrial nations of the West and Japan along with the fast upcoming economies of South and East Asia are in desperate need of constant energy flows. And Russia appears to be in a position to guarantee, for some years to come at least, their stable supply. For the Russian Federation the pragmatic issue at hand is the actual availability of the required energy provisions.

Oil production has stopped increasing. After growing by just 2 percent in 2007, it has been sinking since the start of the year as oil firms face heavy taxes while trying to develop untapped fields in Russia's most difficult regions without the proper technology.. The needs, however, of domestic as well as foreign customers are rising. Although Russian oil per se is not such an indispensable item for European energy security, the curtailing of its production rates and the effort to control oil routes from all former Soviet Central Asia countries is worrisome. Russia is also in a position to create problems for nations of its close periphery (the so-called Near Abroad) by either halting the supply of oil or by diverting routes to other directions.

The problem of the availability of Russian energy supplies is real. And is looming threateningly above the security potential of Russia’s future gas supplies. Gazprom is dealing temporarily with the issue by the utilization of Central Asian resources and with the forceful acquisition of smaller private gas producing companies inside Russia itself. It forced ITERA to merge with her and gained a majority stake in the Vorkuta plant of TNK_BP. As a matter of fact, shortly after Gazprom became the majority shareholder of this last venture there was a ruling to divert the company’s gas supplies to Russia instead of to China as it had originally been planned.

For the Central Asian gas to become part of Gazprom’s supply arsenal some important steps are indispensable Safeguarding the acquiescence of their leadership to sign long term agreements with Gazprom for the transport and exploitation of their produce is one. The second relates to the difficult and expensive task of building pipeline networks for the transport of gas from Central Asian resource centers to and through Russia territory.

On both these objectives plans have been announced, thwarted and re-introduced again. It appears that Central Asians have been engagingly awakened to the worth and political significance of their resources. And they henceforth bargain sternly with Russia, China, India and the West as to the future fate of their gas reserves. Gazprom appears confident of having ascertained the amounts she needs from Turkmenistan and Kazakhstan. Simultaneously, however, Europe appears confident of having obtained from the same countries initial agreements for the supply of gas through alternative routes. China has come into the picture lately, along, very recently, with India claiming deals that would allow them to accept volumes of gas, after the construction of pipelines of course, from Turkmenistan mainly.

Gazprom’s business strategy appears to be the negotiation of long term contracts with prospective customers. In this way, the firm can extract higher prices for the supplied volumes while, at the same time, persuade Central Asian producers to seal almost monopsony contracts with the company on the basis of better guaranteed client agreements ('(We) first want to create a market for long-term contracts and make long-term forecasts based on the real situation on that market,' Alexei Medvedev, Gazprom’s vice-President was quoted as saying, with CEO Alexei Miller agreeing, in a recent gas summit). Russia, therefore, by means of Gazprom reaches to the West as a bargaining chip for its dealings with Central Asia as well as an effort to exert influence because of the energy needs it can allegedly satisfy.
Targeting European Unity and the South

Russia targets Europe in its effort to promote its novel global energy significance. Numerous projects have been announced, negotiated and planned focusing on Europe as the recipient of Russian energy. Kremlin glamours itself to be the guarantor of european energy security. Russia claims to be in a position to supply Europe with the gas energy she needs as well as play a major role in producing oil volumes that, according to circumstances, can safely satisfy the continent’s needs in periods of severe shortages.

The Soviet Union, during the Cold War years, did not fail even once to fulfill its gas supply obligations to the capitalist European West. This is constantly the argument that the Kremlin leaders today cast when confronted with the possible peril of depending almost totally to one supplier, and particularly Russia, for European energy needs. The memories of the crisis with Ukraine and the loss of gas supplies for a couple of days springs immediately to the mind. The Russians insist that it was all due to observing market rules and that, at any rate, it was Kiev and not Moscow that abruptly cut off supplies. Irrespective of where the right lies many western european capitals are uncomfortable with Russia holding the key to their warmth during the cold and long winter months.

Western commentators proclaim the emergence of a new Cold War atmosphere with the fastidious emergence of an autocracy. Russia, they claim, imposes a new form of modern political regime. Proclaiming nationalism, reflected in the country’s assertive use of its national resources, and taking pride upon its positive economic results – the product essentially of an international surge in energy prices – autocracy is projected as the most recent alternative to the democratic values of the west. There is a new political rivalry in the making. Which is quite acutely ideological. Democracy versus Autocracy. This is what is at stake for the future.

From the Kremlin’s point of view developments on the energy front are forcing Russia to react than to act. Although both sides declare their trust in friendship and cordial relations the Russians discerned from very early initiatives by the US to strike deals with nations at Moscow’s periphery for the construction of new pipelines. These plans referred to the establishment of new export routes for oil and gas supplies from the lands of Central Asia. The common characteristic of all those plans was the aim to bypass Russian territory in carrying energy products to the West.

Irrespective of Moscow’s capability to realize those multiple schemes, due primarily to its production shortages and to the high costs involved, it has nevertheless struck quite hard at the heart of western camaraderie. Russians do not hesitate to show their affection for selected European capitals. In a clear sign of an ongoing special relationship President Dmitry Medvedev, shortly after his inauguration, welcomed German Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier as the first prominent foreign guest to the Kremlin. It was also announced that Medvedev would visit Germany. He did not shy his words when referring to his trip: 'Given the privileged nature of our relationship, my first visit to Europe in early June (2008) will be to Germany,' he said, according to an Interfax report (15 May, 2008) (Germany is by far Russia’s single biggest trading partner, with a record $52.8 billion in bilateral trade last year. German firms invested $3.4 billion into Russia last year and have major investments in the energy sector). The appointment likewise of former German Chancellor Gerhard Schroeder at the head of the Norde Stream project and the repeated overtures to former Italian Prime Minister and European Commission President Romano Prodi to become Chairman of the South Stream demonstrates the slickness of the Kremlin maneuvering.

A Double Bluff?
The real issue is whether these inimical initiatives have any substance and a foothold in reality. For Russia, to exploit energy as a tool of diplomacy requires a great gamble. With large chunks of the population still well below the poverty line (see “20 Million Live in Poverty in Russia”, The Washington Post, May 15, 2008) and oil and gas money – through the Stabilization Fund - tied mostly to programs of social support and renewal, stoppage of energy supplies to the West is not realistically an option. Likewise, Brussels, and the West in general, tacitly recognize that besides Russia there is no other viable choice for Europe to guarantee adequate supplies of energy – gas mainly. The Central Asia card is still extremely precarious and insecure. The countries in the region are not entirely reliable, the promise their supplies to almost everyone who comes with a proposal and for their product to reach western markets needs time, heavy investment and a lot of construction work.

It is becoming obvious that irrespective of rhetoric, reality commands cooperation. And cooperation is going to be. There will be competition, especially for the markets in Turkmenistan, Kazakhstan and Uzbekistan. But both sides will be forced, by the course of events and economic necessity, to withdraw their bluffs. Good faith and upright good sense will have to be established. For everybody’s welfare.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Υπάρχουν στιγμές που σε πλημμυρίζει η απόγνωση. Γι’ αυτά που γίνονται. Και για εκείνα που ακούς. Η τελευταία μόδα των μπλόγκς δίνει φωνή και σε ένα κομμάτι της κοινωνίας που δεν είχε πολλές ευκαιρίες μέχρι τώρα να ακουσθεί. Ταυτόχρονα όμως αποκαλύπτει και τις αδυναμίες που χαρακτηρίζουν την σημερινή Ελλάδα. Παρακολούθησα, με αφορμή μια δήλωσή μου για την ακρίβεια που προκαλείται από την άνοδο τη τιμής του πετρελαίου, τα σχόλια που φιλοξενήθηκαν σε γνωστό μπλόγκ. Που με οδήγησαν σε ορισμένα, όχι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, συμπεράσματα.

Ο κόσμος είναι κυριολεκτικά απληροφόρητος. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά με βάση ελλιπείς γνώσεις η και διαστρεβλωμένες αντιλήψεις για την πραγματικότητα αναπτύσσει σκληρές πεπεοιθήσεις που κατά περίπτωση οδηγούν σε φανατισμό και φραστικές τουλάχιστον ακρότητες. Διαπιστώνει λοιπόν κανείς την εκτόξευση ύβρεων, ανώνυμα πάντα, πάνω σε ζητήματα για τα οποία είναι φανερό πως η πραγματική γνώση είναι ανύπαρκτη. Δεν είναι λοιπόν τυχαία τα χάλια του τόπου και η καταβύθισή μας σε επίπεδα σχεδόν απελπισίας σε θέματα ανεύρεσης, προώθησης και εφαρμογής καινούργιας γνώσης. Οταν η βλακεία θεωρείται εξυπνάδα, η εκτόξευση ύβρεων πρωτοπορία και η άγνοια προοδευτική αντίληψη τότε το αύριο δεν μπορεί να φαντάζει ιδιαίτερα αισιόδοξο.

Ας αρχίσουμε από την ενέργεια. Και από τα προβλήματα των ημερών. Κάποιοι καταλογίζουν ακόμη ευθύνες για την ακρίβεια στην απελευθέρωση του συστήματος τιμών του 1993! Αυτό όμως που τότε έγινε ήταν να επιβαρύνεται τελικά ο καθένας με το κόστος της δικής του κατανάλωσης. Μέχρι τότε, μέσω της κρατικής παρέμβασης και επιδότησης, ο φορολογούμενος αγρότης η εργάτης επιδοτούσε την φτηνότερη βενζίνη του γιάπι με το σπόρ αυτοκίνητο, της κυρίας που πάει για ψώνια αλλά και του όποιου άλλου αυτοκινητιστή. Το σημαντικότερο όμως είναι πως η τιμή της βενζίνης δεν αυξήθηκε λόγω απελευθέρωσης αλλά λόγω της αψυχολόγητης κρατικής φορολόγησής τότε με 50 δρχ. Αφού βέβαια είχα εγώ αποχωρήσει από το αρμόδιο Υπουργείο. Σήμερα πάντως, και σε όσες χώρες του κόσμου είχε παραμείνει το καθεστώς της επιδότησης (τριτοκοσμικές η μέλη του ΟΠΕΚ) το σύστημα καταργείται η αναθεωρείται. Λόγω δυσβάστακτου κόστους για τους προυπολογισμούς. Και μιλάμε και για χώρες που εξάγουν πετρέλαιο (λ.χ. Ιράν, Νιγηρία)! Με δραματικές τώρα πλέον οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.

Υπάρχει επίσης ένα σοβαρότατο ζήτημα με όσους φωνάζουν για την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος. Αμφιβάλλω αν όσοι κραυγάζουν σκέπτονται τις συνέπειες. Η μείωση εκπομπών αερίων διοξειδίου του άνθρακα (όπως ορίζει το Κυότο) για τις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες θα πρέπει να τις φέρει σε επίπεδα εκπομπων αερίων της περασμένης 70ετίας. Οταν οι πληθυσμοί ήσαν υποδιπλάσιοι και τα κατά κεφαλήν εισοδήματα κατά πολύ μικρότερα. Με τις σημερινές ανάγκες πως θα φθάσουμε σε τέτοια επίπεδα; Προφανώς με περικοπές στο επίπεδο της ζωής μας (δηλ. ξεχάστε ψυγεία, θερμοσίφωνες, τηλεοράσεις επίπεδης οθόνης, κλιματιστικά μηχανήματα, βόλτες με το αυτοκίνητο κλπ). Πόσοι είναι διατεθειμένοι να δεχθούν κάτι τέτοιο; Το ακριβό πετρέλαιο, και συνακόλουθα η αύξηση της τιμής της βενζίνης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε τέτοιες εξελίξεις. Διαπιστώνουμε όμως σε όλο τον κόσμο σχεδόν εξεγέρσεις και κοινωνικές αναστατώσεις λόγω των φαινομένων αυτών.

Δεν αποτελεί λοιπόν αυτό υποκρισία; Κάποιοι φωνάζουν πολύ δυνατά για κάτι σου σίγουρα δεν θέλουν ποτέ να συμβεί. Το ίδιο φαινόμενο διαπιστώνεται σε κάθε τομέα που έχει σχέση με την ενέργεια. Πολλοί, οι προοδευτικοί κυρίως, χαίρονται όταν ο Πρόεδρος του Ιράν η ο Τσαβές της Βενεζουέλας στρέφονται κατά της Δύσης. Λουφάζουν όμως όταν εξ’ αιτίας των εντάσεων που προκαλούνται ακριβαίνει το πετρέλαιο. Και αυξάνει βέβαια και η τιμή της βενζίνης. Η οποία προκαλείται και από την έλλειψη πολλών διυλιστηρίων. Που σε καθεστώς ολιγοπωλίου διυλίζουν αναγκαστικά ακριβά. Αλλά οι απανταχού οικολόγοι δεν επιτρέπουν την δημιουργία νέων διυλιστηρίων σε ολόκληρο τον κόσμο. Οταν όμως ακριβαίνει η βενζίνη εύλογα σιωπούν...

Και τα τρόφιμα όμως γιατί ακριβαίνουν; Γιατί γίνονται πανάκριβα το πετρέλαιο και η βενζίνη. Κι επειδή, λόγω κυρίως της «καταραμένης» της παγκοσμιοποίησης, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που μέχρι πριν λίγο καιρό τρέφονταν με λίγους κόκους ρυζιού, τώρα καταναλώνουν κρέας, κοτόπουλα, μακαρόνια, γάλα και οπωροκηπευτικά. Η Κίνα καταναλώνει γύρω στο 13% της παγκόσμιας παραγωγής γάλακτος. Και μέχρι το 2027 θα έχει ανάγκη να καταναλώνει από μόνη της, σε ετήσια βάση, παραπάνω από την αναμενόμενη τότε παγκόσμια παραγωγή!! Αλλά γιατί ακριβαίνουν , ανάμεσα σε άλλους λόγους, τα αλεύρια, τα ρύζια και τα μακαρόνια; Διoτι κάτω από την πίεση των οικολόγων πολλοί στράφηκαν στα βιοκαύσιμα. Που όμως απαιτούν καλαμπόκι για την παραγωγή τους. Και μείωση των καλλιεργιών σιτηρών. Ακούσατε καμιά φωνή συγγνώμης από τους περιβαλλοντολόγους;

Και ποιό περιβάλλον σε τελευταία ανάλυση κινδυνεύει από το διοξείδιο του άνθρακα που προκαλείται από ανθρώπινες ενέργειες; Στην Γροιλανδία λυώνουν οι πάγοι κάποιοι μας λένε. Αλλά το νησί λέγεται «πράσινο» (Greenland) γιατί ακριβώς από τον Μεσαίωνα ήταν καταπράσινο και ήταν γεμάτο καλλιέργειες. Υπήρχε τότε βιομηχανικό διοξείδιο του άνθρακα που είχε λυώσει τους πάγους; Η απλά υπάρχουν κύκλοι στο παγκόσμιο κλίμα που διαμορφώνουν διαφορετικές κάθε φορά ατμοσφαιρικές συνθήκες... Στα μέσα της 10ετίας του ’70 οι περιβαλλοντολόγοι επιστήμονες περίμεναν εποχή πολικού ψύχους!!

Είναι φανερό πως η στροφή προς το περιβάλλον έγινε από όλους εκείνους που κατά βάση στρέφονται ενάντια στην οικονομία της αγοράς. Κι’ αναζητούν από εκεί την υιοθέτηση μέτρων παρέμβασης στην οικονομία. Αφού απέτυχαν κυριολεκτικά να περάσουν από την πόρτα, τώρα επιχειρούν να μπούν από το παράθυρο. Και προωθούν απόψεις ακραίες, αντιδεοντολογικές και κατά βάση αντι-λαικές. Που όμως υιοθετούν πολλές κυβερνήσεις με αποτέλεσμα να προκαλέσουν οικονομικές δυσκολίες και συνακόλουθα λαικές αντιδράσεις. Βούτυρο δηλ. στο ψωμί της αναχρονιστικής κι’ αμετανόητης αριστεράς. Που θα ομιλεί τότε για μέτρα άκαρδα και «νεοφιλελεύθερα»!!

Η άγνοια λοιπόν ποδηγετεί την κοινωνία. Και επιβάλλει μιά δικτατορία σκοταδισμού.

Πλήρες Άρθρο »

ΘΥΜΑ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Οφείλω να ομολογήσω ότι λάθεψα. Για χρόνια πίστευα πως δεν είναι δυνατόν ο ολοκληρωτισμός να επιβιώσει όταν αρχίσουν να κυριαρχούν ελεύθερες οικονομικές επιλογές. Η εκτίμησή μου ήταν πως με το άνοιγμα των οικονομικών οριζόντων οι άνθρωποι δεν θα ήταν δυνατόν να ποδηγετηθούν πολιτικά. Διότι θα άλλαζαν οι αντιλήψεις τους, θα ζητούσαν περισσότερες επιλογές, θα ήθελαν να έχουν την ευχέρεια να διαλέγουν πολύ περισσότερα πράγματα.

Το παραδειγματα της Κίνας αλλά και της Ρωσίας δείχνουν το ακριβώς αντίθετο. Η οικονομική ευημερία και η απαλλαγή του άγχους της καθημερινής σχεδόν επιβίωσης έχει γεμίσει τους Ρώσους πολίτες ευφορία και αισιοδοξία. Ελάχιστοι νοιάζονται για το γεγονός πως η πολιτική τους σκηνή δεν είναι ολόιδια με τις υπόλοιπες της Δυτικής Ευρώπης. Δεν συγκρούονται σε καθημερινή σχεδόν βαση κόμματα και πολιτικές προσωπικότητες. Η Δούμα (η Ρωσική Βουλή) κυριαρχείται ουσιαστικά από το κυβερνητικό κόμμα με ελάχιστες έδρες να ανήκουν σε κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης. Και που και αυτά σπάνια σηκώνουν τους τόνους απέναντι στην πλειοψηφία. Τα ΜΜΕ δεν ασχολούντια πολύ με την πολιτική, παρά μοναχά για την παρουσίαση των κυβερνητικών θέσεων και πρωτοβουλιών.

Ολα αυτά γίνονται σε ένα κλίμα συντεταγμένης ομαλότητας, με την έννοια πως δεν υπάρχει καθεστωτική λογοκρισία. Απλά τα μέσα ανήκουν σε φορείς που με τον ένα η τον άλλο τρόπο (είτε μέσω δημόσιων επιχειρήσεων όπως η Γκάζπρομ είτε λόγω συμφερόντων των ιδιοκτητών τους) δεν έχουν την διάθεση να ασκήσουν σοβαρή κριτική. Η εξαπλούμενη ευημερία και τα χρήματα που διακινούνται και κάνουν ορατό πλέον για εκατομμύρια Ρώσους το όραμα της μεσαίας τάξης έχει αμβλύνει τα όποια πολιτικά αντανακλαστικά και την διάθεση κριτικής στάσης απέναντι στο σύστημα. Με το βαρέλι το πετρέλαιο στα 130 δολάρια και την ζήτηση φυσικού αερίου στα ύψη είναι σίγουρο πως οι πολιτικές ανησυχίες θα είναι αρκετά μακριά από τους οραματισμούς του Ρωσικού λαού.

Με στόχο την καθημερινή σχεδόν βελτίωση της καλοπέρασης των μαζών το καθεστώς στο Πεκίνο φροντίζει να κρατήσει τα ηνία του πολιτικού ελέγχου απρόσβλητα. Είναι ένα ζήτημα που έχει κυρίως να κάνει με νοοτροπίες και αντιλήψεις. Ενας λαός συνηθισμένος στην στέρηση, τις κακουχίες και συχνά ακόμη και την πείνα. Βρέθηκε ξαφνικά να κολυμπά σε ένα δίχως όρια καπιταλισμό. Με τις δυνατότητες πλουτισμού απεριόριστες. Με το ατομικό βιοτικό επίπεδο να ανεβαίνει με ζαλιστικές ταχύτητες. Με τον πλούτο να ορμά ασυγκράτητα σε νοικοκυριά που μέχρι πριν λίγες δεκαετίες με δυσκολίες τα έφερναν οικονομικά βόλτα.

Οπως σημειώνει σε μιά πετυχημένη του επιστολή αναγνώστης του Βρετανικού περιοδικού Prospect, «το καθεστώς στηρίζει την νομιμοποίησή του πάνω στην ικανότητά του να πετυχαίνει συνέχεια όλο και υψηλότερα επίπεδα ζωής για τις μάζες». Η πολιτική αυτή στηρίζεται πάνω σε έναν απόλυτο ματεριαλισμό. Το αποτέλεσμα είναι πως οι αξίες που εκπέμπει πλέον σήμερα η Κινεζική κοινωνία είναι ένα «ήθος» απόλυτης ατομικότητας συνδεμένης με τον στόχο του γίνε – πλούσιος – γρήγορα. Οι περισσότεροι νέοι Κινέζοι σήμερα κινητοποιούνται πάνω στην λογική του «Αμερικανικού ονείρου». Και όπως πολλοί παρατηρητές επισημαίνουν, δεν υπάρχει καποιο «Κινέζικο όνειρο»...

Η κατάρρευση του υποτιθέμενου κομμουνιστικού ήθους είναι απόλυτη. Ο καπιταλισμός κυριαρχεί απολυτα στις αξίες της Κινεζικής κοινωνίας. Ο ολοκληρωτισμός όμως παραμένει ακλόνητος. Η Κίνα είναι σήμερα ο «παράδεισος του καπιταλιστή». Ελεύθερη αγορά με σκληρούς κανόνες ελεύθερου ανταγωνισμού, με σκληρή πολιτική παρεμπόδιη κάθε λογής κοινωνικών, εργατικών η άλλων παρεμβάσεων. Σίγουρα, η πολιτική σκληρότητα και οι αυθαίρετες παρεμβάσεις των δημοσίων αρχών δεν συνιστούν ένα ελκυστικό σύστημα κοινωνικής εξέλιξης.

Σε πρόσφατη εργασία της η Kellee Tsai, του Πανεπιστημίου John Hopkins εδώ στην Ουάσιγκτον, ασχολείται με τη σχέση δημοκρατίας και οικονομίας της αγοράς στην Κίνα (Capitalism without Democracy: The Private Sector in Contemporary China, 2008). Με συμπεράσματά αποκαλυπτικά. Οι περισσότεροι επιχειρηματίες είναι στην Κίνα στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος αλλά με εξαιρετικά επιθετικούς οικονομικούς προσανατολισμούς. Η σχέση με το Κόμμα είναι μάλλον απολιτική. Περισσότερο δείχνει την πίστη σε ένα φορέα που εξασφαλίζει την οικονομική δράση από παρενέργειες, ανατροπές και διακοπές.

Σύμφωνα με την Tsai οι επιχειρηματίες στην Κϊνα δεν έχουν ίχνος πολιτικών ανησυχιών. Σε καμία περίτπωση δεν δείχνουν έτοιμοι να συμβάλουν σε πολιτικές ανακατατάξεις. Σε μιά χώρα που καθημερινά γεννιούνται 44.000 μωρά, ο πληθυσμός δηλ. μιάς μεγάλης σχετικά ελληνικής πόλης, και που οι καταναλωτές της απορροφούν το 13% της παγκόσμιας παραγωγής γάλακτος με μιά αυξητική τάση του 25% ετήσια (δηλ. το 1027 η Κϊνα θα καταναλώνει από μόνη της παραπάνω από την παγκόσμια παραγωγή) το όραμα είναι τα περισσότερα λεφτά. Σε βάρος βέβαια της Δημοκρατίας.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΙΔΕΟΛΗΨΙΩΝ

1. Από τις θέσεις και απόψεις που έχετε διατυπώσει διαφαίνεται καθαρά ότι είστε υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς. Γιατί κατά την γνώμη σας στην ελληνική αγορά δεν έχει παρατηρηθεί -σχεδόν ποτέ- πτώση των τιμών που να είναι απόρροια αυτού του ανταγωνισμού; Ποιες είναι οι αιτίες που δεν λειτουργεί ο ελεύθερος ανταγωνισμός στη χώρα μας;

Κατ αρχήν το ίδιο το κράτος τον υπονομεύει κρατώντας κλειστά επαγγέλματα, μοιράζοντας αντι-παραγωγικά χρήματα (από δραστηριότητες δηλ. που δεν παράγουν πλούτο – εργολαβίες, προμήθεις, επιδοτήσεις, αργομισθίες) και ανατρέποντας τις λογικές της αγοράς με ρυθμίσεις φορολογικές, ασφαλιστικές και δανειακές (λχ. ρύθμιση για τα λεγόμενα πανοτόκια). Ολα αυτά ανατρέπουν τις ομαλές οιοκονομικές συναλλαγές και τινάζουν στον αέρα κάθε λογική ανταγωνισμού. Οι τιμές ανεβαίνουν γιατί υπάρχουν διαθέσιμα χρήματα που αγοράζουν τα ακριβότερα προιόντα. Πως μιλάμε πραγματικά για απλησίαστη ακρίβεια σε μιά χώρα που ανεβαίνουν κατακόρυφα οι πωλήσεις καινούργιων (και πολυτετλών μάλιστα) αυτοκινήτων, τα ακριβά μαγαζιά είναι πάντα γεμάτα και στις διακοπές δεν υπάρχει θέρετρο σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική που να μην πλημμυρίζει αππο έλληνες επισκέπτες. Τέλος υπάρχει και ζήτημα λειτουργίας του ανταγωνισμού και θεσμικά στην Ελλάδα. Η Επιτροπή είναι εντελώς αδύναμη, δίχως σωστή στελέχωση και αδυναμίες γφια εξέταση γρήγορα όλων των υποθέσεων. Ολοι γνωρίζουν πως υπάρχουν καρτέλ στην χώρα. Στις τηλεπικοινωνίες, στις υωηλές τεχνολογίες, στην διακίνηση και διάθεση αγροτικών προιόντων, στην διαμόρφωση των τιμών των εφημερίδων, στην μεταφορά και διανομή φυσικού αερίου, στην μέτρηση τηλεθέασης κλπ Και δεν γίνεται απολύτως τίποτε. Πρέπει να καταργηθούν τα Υπουργεία Εμπορίου και Βιομηχανίας, που σήμερα είναι ουσιαστικά άχρηστα, και να ιδρυθεί Υπιουργείο Ανταγωνισμού και Ιδιωτικοποιήσεων. Και να σταματήσει το κράτος να ιδρύει φορείς και να μοιράζει απλόχερα λεφτά, πυροδοτώντας την άνοδο των τιμών.


2. Ποιες εκτιμάται ότι είναι οι πραγματικές αιτίες της αλματώδους αύξησης της τιμής του πετρελαίου; Πιστεύεται ότι αυτή η άνοδος θα συνεχιστεί; Ποιος είναι ο αντίκτυπος στη διεθνή οικονομία, αλλά και ποιες οι επιπτώσεις στην ελληνική;

 

Αιτία είναι η αλματώδης και ασυγκράτητη αύξηση της ζήτησης και η στασιμότητας, ίσως και η ελαφρή κάμψη, της προσφοράς. Το χρηματιστήριο στο Σικάγο, γιατί το έχω ακούσει και αυτό, δεν έχει άμεση σχέση με την ακρίβεια. Το πετρέλαιο που εκεί αγοράζεται με μελλοντικά στοιχήματα είναι 'χάρτινο' πετρέλαιο και δεν έχει σχέση με τα βαρέλια των αγορών. Ούτε και επηρεάζουν τις τιμές τους. Εξ άλλου, αυτά τα στοιχήματα αμέσως ρευστοποιούνται. Απλά κάποιο,ι λόγω πτώσης του δολλαρίου, μεταφέρουν χρήματα στα προιόντα (commodities) και ποντάρουν σε ακριβότερο μελλοντικά πετρέλαιο και μέταλα. Γι αυτό μόλις ανέβηκε λίγο το δολάριο, έπεσε το πετρέλαιο. Κανείς όμως - οι πετρελαικές εταιρίες δηλ. - δεν κρατάει προιόντα για εξασφάλιση υψηλότερων τιμών. Διότι τους βολεύει τωρα που οι τιμές είναι υψηλά να πουλήσουν όσο περισσότερο μπορούν. Δεν ξέρουν τι θα γίνει με τις τιμές σε λίγο κσιρό. Κι αυτά που λέει ο ΟΠΕΚ και το Ιράν πως οι τιμές είναι αποτέλεσμα κερδοσκόπων είναι παραμύθια. Το ίδιο το Ιράν παράγει τις ίδιες ποσότητες (με μιά μικρή κάμψη) εδώ και καιρό ενώ έχει αυξηθεί η κατανάλωση μέσα στην ίδια την χώρα. Το ακριβό πετρέλαιο είναι καθιαρά και κατά κύριο λόγο αποτέλεσμα αυξημένης διεθνούς ζήτησης. Και στάσιμης παραγωγής. Απλά, όταν ανεβαίνει η τιμή και στοιχιματίζουν πολλοί για τιμές γύρω στα 180 η και 200 $ πολλοί (η Κίνα λ.χ. και αρκετοί Ευρωπαίοι) αυξάνουν τις αγορές τους για ασφάλεια. Και η τιμή έτσι αυξάνει κι άλλο. Με αντίκτυπο βέβαια στις μεταφορές, στα τρόφιμα, τις ζωοτροφές κλπ. Μαζί βέβαια και με τις καινούργιες καταναλωτικές συνήθειες μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων Ινδών, Κινέζων κλπ. Αναλογισθείτε πως οι Ινδοί σήμερα (1 δισ. άνθρωποι) έχουν ακόμη τις διατροφικές συνήθειες των Αγγλων του 1850! Την ίδια ώρα το 38% των γιατρών στις ΗΠΑ, το 36% των επιστημόνων στην ΝΑΣΑ, το 34% των επιστημόνων της Microsoft, to 28% των αντίστοιχων της ΙΒΜ και το 17% της Intel είναι Ινδοί! Ο καθένας καταλαβαίνει τι έρχεται...


3. Κατά το πρόσφατο παρελθόν συναντήσατε το νέο πρόεδρο της Ρωσίας, Ntmitri Medvedev. Ποια είναι η γνώμη που σχηματίσατε; Πιστεύεται ότι θα αλλάξει κάτι στην πολιτική της Ρωσίας και προς ποια κατεύθυνση; Επίσης πιστεύεται ότι η χώρα μας μπορεί να προσβλέπει σε ουσιαστικά οφέλη με δεδομένες και τις παραδοσιακά στενές σχέσεις φιλικές που διατηρεί με την Ρωσία; Εάν ναι, σε ποιους τομείς αλλά και σε ποιο ορίζοντα;

Η Ρωσία θα κάνει άλματα προς τα εμπρός. Φτάνει να ξεπεράσει κάποιες σημαντικές δυσκολίες που έχουν να κάνουν με την έλλειψη υψηλής τεχνολογίας στις επιχειρήσεις αξιοποιήσης πρώτων υλών (ενέργεια, μέταλλα). Η πολιτική Πούτιν ήταν η αποπομπή των ξένων. Κάτι παρόμοιο με τις φοβίες της Γαλλίας και σήμερα της Γερμανίας. Οταν όμως λείπουν οι ξένες επενδύσεις, λείπουν και οι νέες τεχνολογίες. Και η παραγωγή πέφτει. Με όλες τις σχετικές συνέπειες. Συμβαίνει σήμερα στη Ρωσία, συμβαίνει και στη Βενεζουέλα, συμβαίνει και στο Ιράν. Επίσης η Ρωσία οφείλει να ξεφύγει από το μικρόβιο της «Ολλανδικής» λεγόμενης «ασθένειας». Δηλ. να εξαρτάται απόλυτα από τα χρήματα που εισπράττει από την ενέργεια. Με αποτέλεσμα να έχει μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα, το ρούβλι να ανεβαίνει, τα εισαγόμενα να είναι φθηνα και η εθνική βιομηχανία να παραπαίει λόγω αδυναμίας ανταγωνισμού. Ο Μεντβέντεφ τα έχει όλα αυτά επισημάνει έγκαιρα. Το ζήτημα είναι να επιβληθεί και να αλλάξει την τροχιά της Ρωσικής οικονομίας. Το πολύ θετικό είναι πως είναι νομικός και πιστεύει απολυτα στην «τάξη του νόμου». Κάτι που η Ρωσία έχει απόλυτη ανάγκη. Μαζί και με τον έλεγχο των μονοπωλίων και των τεράστιων συγχωνεύσεων. Να στηριχθούμε στην Ρωσία σαν χώρα δεν θα το συνιστούσα. Η Ρωσία κοιτάιε τα συμφέροντά της κα κάνει μπίζνες με το αέριο και το πετρέλαιο. Γεωστρατηγικά οι Ρώσοι είναι Σλαύοι και επιζητούν την αδιαμφισβήτητη καθιέρωσή τους στον χώρο. Κι εμείς έχουμε μπόλικες διαφορές με Σλαύους στην γειτονιά μας. Ας προσέξουμε λίγο. Κι επίσης οι σχέσεις του Κρεμλίνου με τον Ερντογάν είναι εξαιρετικές. Για οικονομικούς αλλά και στρατηγικούς λόγους (η Τουρκία δεσπόζει στον κόμβο της Ευρασίας και μπορεί να παίξει ουσιαιστικό ρόλο στον Καύκασο).

4. Πως σχολιάζετε την πολιτική της κυβέρνησης στον τομέα της ενέργειας; Που οφείλονται κατά τη γνώμη σας οι καθυστερήσεις στα έργα των αγωγών του φυσικού αερίου;

Στην αδυναμία μας βασικά να διαπραγματευτούμε σωστά. Υπάρχουν συμφωνίες που δεν συνοδεύονται από δεσμεύσεις για το προιόν που αφορούν. Υπαρχει Ρωσικό πετρέλαιο και αέριο για να γεμίσουν οι αγωγοί για τους οποίους μιλάμε; Δίχως αυτό δεν υπογράφονται συμβόλαια δανειοδότησης από τις Τράπεζες. Και τα όποια έργα καρκινοβατούν. Υπάρχουν και προβλήματα περαν της δικής μας δυνατότητας παρεμβασης. Η συμφωνία Ρωσίας - Καζακστάν για τον αγωγό της Κασπίας παίζει μεγάλο ρόλο στην υλοποίηση του αγωγού Μπουργκάς -Αλεξανδρούπολη. Οι συμφωνίες με Τουρκμενιστάν και οι αντίστοιχες Τουρκμενιστάν – Αζερμαπαιτζάν έχουν μεγάλη σημασία για την υλοποίηση και την έκταση του South Stream. Ολα αυτά θέλουν παρακολούθηση και σοβαρότητα.

5. Πως κρίνεται τις αντιδράσεις πολιτών σε περιοχές, απ’ όπου θα περάσει ο αγωγός φυσικού αερίου ή θα δημιουργηθεί κόμβος; Έχουν παρατηρηθεί σε άλλες χώρες, προβλήματα περιβαλλοντικής φύσης, από τη διέλευση ανάλογων αγωγών;

Το έχει η φυλή μας να είναι αρχικά σε όλα αρνητική και επικριτκή. Τι θέλουν επιτέλους οι οικολόγοι. Να μην κάνουμε τίποτα; Φοβούνται τους αγωγούς, δεν θέλουν λιμάνια φόρτωσης πετρελαίου, δεν τους αρέσουν οι ανεμογεννήτριες διότι θα χαλάσει η μορφή κάποιων βραχονησίδων, οι ηλιακοί θερμοσίφωνες καταστρέφουν την όψη των νησιών μς, τα διυλιστήρια ρυπαίνουν το περιβάλλον και καλή λύση είναι τα βιοκαύσιμα. Μόνο που αυτά κάνουν το στάρι δυσεύτερο και πανάκριβο. Με αποτέλεσμα να είναι απλησίαστο το ψωμί, οι ζψοτροφές και τελικά το κρέας. Η βενζίνη πολές φορές ανεβαίνει διότι δεν υπάρχουν πλέον νέα διυλιστήρια. Που δεν τα θέλουν βέβαια οι οικολόγοι. Και οι βενζίνες γίνονται πανάκριβες. Τελικά τι θέλουν; Να γυρίσουμε στους σκοτεινούς χρόνους του Μεσαίωνα; Πολλοί απ αυτούς – οι περισσότεροι ίσως – είναι ιδεολογικά αριστεροί. Αλλ΄δεν λένε τίποτα για τις καταστροφές στο περιβάλλον που έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν οι ομοιδεάτες τους σε διάφορες γωνιές της γής. Οσοι αντιδρούν λοιπόν να ιεραρχήσουν τις επιθυμίες τους και να μας πού ευθέως αν θέλουν πανάκριβη και απλησίαστη για τα μεσαία και τα μικρά εισοδήματα ενέργεια. Η χώρα υποφέρει, αιχμάλωτη όπως είναι αριστερών ιδεοληψιών.


6. Πως σχολιάζεται τις νέες κινητοποιήσεις στον χώρο της εκπαίδευσης; Εκτιμάται ότι το περιβόητο άρθρο 16 αποτελεί την πραγματική αιτία των κινητοποιήσεων

Οι επαναστατημένοι νέοι της Αριστεράς κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να εξευτετλίσουν το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Και να διευκολύνουν την μελλοντική καρριέρα των πλουσιότερων παιδιών που με σπουδές σε καλά σχολεία και σε πανεπιστήμια του εξωτερικού θα είναι πλήρως εξοπλισμένα για την δύσκολη εποχή της γνώσης που βρίσκεται ήδη δίπλα μας. Η Μαριέτα Γιαννάκου έκανε μια ηρωική προσπάθειααναμόρφωσης του πανεπιστημιακού συστήματος πιυ όμως έμειεν ημιτελής διότι αφέθηκε μόνμη της. Το κόμμα της λάκισε. Και έχασε και την προσωπική της εκλογή στην Αθήνα. Οι σημερινοί συμπατριώτες μας είναι φανερό πως δίχως ενημέρωση και με σταρβλά κίνητρα, οδηγούνται σε πορεία αυτοκαταστροφής. Και η ανοχή που δείχνει το κατά τα άλλα μεγάλο κράτος για τα αίσχη που γίνοται σε χώρους της παιδείας είναι εγκληματική. Που ακούσθηκε να χτίζονται γραφεία καθηγητών, να εγκλωβίζονται οι πρυτανικές αρχές μέσα στα κτίρια των Σχολών τους και να γίνονται και βιαιοπραγίες. Και η Δικαιοσύνη και οι Αρχές να αδιαφορύν. Από φόβο μήπως τους καταγγείλουν οι πρώην και νύν Κνίτες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ!! Αυτή λοιπόν την παιδεία θέλουν – της μετριότητας και της παρακμής – και αυτή την παιδεία εισπράττουν...

Πλήρες Άρθρο »

ΚΡΑΤΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Τα ελληνικά παράδοξα κορυφώνονται. Οι συντριπτικά πλειοψηφούντες οπαδοί του εκτεταμένου κρατικού παρεμαβατισμού στη χώρα μένουν φαντάζομια άφωνοι μπροστά στην απόλυτη αδυναμία του κράτους αυτού να αντιμετωπίσει και στοιχειώδεις του υποχρεώσεις. Κλασσικό παράδειγμα αυτά που συμβαίνουν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Οπου οπαδοί της Αριστεράς κάνουν ότι μπορούν ώστε στο τέλος μοναχά τα παιδιά των πλουσίων οικογενειών να μπορούν πραγματικά να σπουδάζουν. Πηγαίνοντας στο εξωτερικό και παίρνοντας πτυχία απο σχολεία καταξιωμένα και με διεθνή αναγνώριση.

Το ζήτημα όμως δεν βρίσκεται στις θέσεις και τις απόψεις της αριστεράς, αλλά στις ευθύνες του κράτους για την πορεία αυτοκαταστροφής που ακολουθεί η παιδεία. Eίναι δυνατόν οι όποιοι γνήσιοι η υποτιθέμενοι φοιτητές να εγκλωβίζουν καθηγητές για ώρες στα γραφεία της πρυτανείας η να χτίζουν τα γραφεία κάποιων από αυτούς; Να καταστρέφονται επίσης πανάκριβοι εξοπλισμοί των πανεπιστημίων από χάσκοντες μπροστά στους φακούς των τηλεοράσεων αποβλακωμένους νεολαίους και κανένας ουσιαστικά να μην αντιδρά;

Στη διάρκεια των εξεγέρσεων του 1968 ημουνα και εγώ ανάμεσα στους κινητοποιούμενους φοιτητές της εποχής εκείνης. Αγωνιζόμασταν όμως τότε στα πλαίσια μιάς γενικότερης, πανευρωπαικής ουσιαστικά, ιδεολογικής ανασύνταξης. Και είχαμε γνώση των ευθυνών μας. Μιλώντας τότε στην τηλεόραση του BBC, εκπροσωπώντας τους εξεγερμένους φοιτητές του Πανεπιστημίου μου, αποσαφήνιζα πως θα είχαμε και ατομικές ευθύνες για κάθε πράξη (βιαιοπραγίας, καταστροφής, βανδαλισμού) που θα συνέβαιανε. Και παίρναμε μέτρα για να τις αποτρέψουμε.

Οι τωρινοί «αγωνιστές» κινούνται απόλυτα εκ του ασφαλούς. Με τα κόμματα της Αριστεράς στο κατόπι και την κυβέρνηση και τις δημόσιες αρχές πανικόβλητες οι υποτιθέμενοι αμφισβητίες του λεγόμενου κατεστημένου – τις απαράδεκτες μετριότητες του οποίου βέβαια με πάθος στηρίζουν – τραμπουκίζουν στα σίγουρα δίχως συνέπειες. Το κρατικίστικο πολιτικό σκηνικό στηρίζει ενός κράτους ανύπαρκτου. Ενός δημόσιου τομέα ικανού για να βάζει εμπόδια στους δημιουργικούς και δυναμικούς έλληνες. Και ασπίδα όμως υπεράσπισης των ανικάνων, των μετριοτήτων και των κάθε λογής υπονομευτών της προοδου.

Αυτό που είναι πραγματικά εκπληκτικό είναι η εκτίμηση από κόμματα και οπαδούς της Αριστεράς πως είμαστε όλοι τυφλοί. Η, έστω, ηλίθιοι. Ακούμε καταγγελίες για αστυνομικές επιθέσεις, όταν μέσα από τις τηλεοράσεις αντικρύζουμε μασκοφόρους «διαδηλωτές» να κραδαίνουν στυλάρια και να τα κατεβάζουν με μανία – εντελώς απρόκλητα – στα κεφάλια των παραταγμένων ειδικών αστυνομικών δυνάμεων. Στέλεχος σοβαρό του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε για τα έκτροπα στα Πανεπιστήμια πως υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση που, «ρίχνει συνεχώς 'λάδι στη φωτιά', επιμένοντας να προωθήσει, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, ένα καταδικασμένο στις συνειδήσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας και αναποτελεσματικό νόμο». Δηλαδή, η εφαρμογή ψηφισμένου από την εθνική αντιπροσωπεία νόμου προκαλεί τους διαδηλωτές και τους «εξωθεί» - πέρα προφανώς από τις δεδομένες ειρηνικές τους προθέσεις – σε πράξεις βανδαλισμού και βίας. Η στάση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα πως κυριάρχος πολιτικός θεσμός της χώρας δεν είναι το Κοινοβούλιο αλλά οι αίθουσες συνεδριάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ κι άλλων συναφών «δημοκρατικών δυνάμεων».

Εξυπακούεται πως κάτω από την ίδια λογική έχει απόλυτη βάση το χιουμοριστικό σύνθημα κάποιων: «Καταργήστε την αστυνομία. Κάνει νευρικούς τους εγκληματίες».

Οι παραλογισμοί όμως δεν έχουν τέλος. Ανεξάρτητα από τα αίσχη που έδειξαν οι οθόνες των τηλεοράσεων, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ βγήκε δημόσια να υποστηρίξει πως οι φοιτητές στην Θεσσαλονίκη απλά στάθηκαν όρθιοι μπροστά στον πρύτανή. Δηλαδή δεν τον ξυλοκόπησαν αλλά ούτε και τον κατακράτησαν. Ισως μάλιστα, στα πλαίσια αυτής της λογικής, να έχει και ευθύνες που δεν τους έδωσε καρέκλα να καθήσουν. Και κινδύνευσαν να λιποθυμήσουν από εξάντληση!!

Είδαμε όμως και την εισβολή στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Που παρουσιάθηκε σαν απλό χάππενινγκ σε αγαστή συνεργασία με «χαρούμενους»(!) υπαλλήλους του Υπουργείου. Με ποιό τρόπο η εισβολή στην είσοδο ενός Υπουργείου βοηθάει στην προστασία του περιβάλλοντος μοναχά οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην στελέχη του ΚΚΕ, μπορούν να εξηγήσουν. Ιδιίως μάλιστα που δεν ξεστόμησαν λέξη όσα χρόνια η αγαπημένη τους τότε Σοβιετική Ενωση, μιά και ήσαν στελέχη του ΚΚΕ, κατέστρεφε το φυσικό περιβάλλον της Κεντικής Ασίας, του Βόλγα και των Ουραλίων στο όνομα της ευρύτερα αποδεκτής τότε σοσιαλιστικής ανάπτυξης.

Ο δε αποκλεισμός της ΔΕΗ στην Πτολεμαίδα με στόχο την προσληψη ατόμων της περιοχής σαν υπαλλήλων της, του οποίου υπεραμύνθηκε ο νεαρός Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αλήθεια πως εισάγει μιά πραγματικά πρωτότυπη μέθοδο καταπολέμησης της ανεργίας. Οσοι βρίσκονται χωρίς δουλειά δεν θα έχουν παρά να κάνουν κατάληψη στα γραφεία της επιχείρησης στην οποία επιθυμούν να διορισθούν. Είναι αυτονόητο πως συντομότατα έτσι η ανεργία θα έχει εξαρθρωθεί. Αν στην πορεία αυτή θα την έχει ακολουθήσει και η οικονομία είναι μιά λεπτομέρεια που δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα τα στελέχη της Αριστεράς.

Στη χώρα κυριαρχεί ένα περίεργο είδος κρατιστών. Που θέλουν το κράτος μηχανισμό καταλήστευσης των εισοδημάτων και του πλούτου μας. Και δυνάστη κάθε επιχειρηματικής και γενικότερα οικονομικής μας πρωτοβουλίας. Το θέλουν όμως ανύπαρκτο στην επιβολή της τάξης και στον σεβασμό των νόμων. Το κράμα αυτό γιγάντωσης από την μιά και ανικανότητας από την άλλη συνθέτει ακριβώς το δράμα της σύγχρονης Ελλάδας.

Πλήρες Άρθρο »

GREECE AND RUSSIA:Dancing to the tunes of Bouzouki or Balalaika?

Many wonder about the aims of the recent Greek – Russian rapprochement. Expressed mainly on issues of energy (oil and gas) Greece and Russia have come quite close in sharing head of state visits and mutual concerns about regional developments.

There is an old tendency in Greece, strongly instilled in cultural traits, to view the east as the spiritual basis of its existence. It is not the left but the very conservative right that traditionally regarded the west with concern and suspicion. Not having undergone the experience of the enlightenment, the Greek nation has been left with the fundamental values of the medieval Christian orthodoxy dominating its psyche and world view.

Greek cultural and emotional attachment to the east was violently ruptured during the post – second world war civil strife. The communist party associated closely with its soviet counterpart frightened conservative and commerce oriented Greeks who joined the west. Ever since that time Greece became a loyal ally of the USA and a founding member of NATO. The fear of communist infiltration and possible subversion influence Greece to diverge from its cultural heritage and turn its interest and focus towards the West.

The collapse of the Soviet Union gradually diminished those long standing fears and a new era appeared to rise. The Greek church felt immediately the proximity with Moscow and on the occasion of a feud with the Patriarchate in Istanbul appeared reaching to the Russian church for support and cooperation. With the demise of the former Greek Archbishop Christodoulos this rapprochement did not continue. Opening to the east however became again part of cultural and religious zeal.

When Russia took the initiative to offer Greece a helping hand on various energy projects a jubilant nation reacted with enthusiasm to the novel prospect. Pundits, politicians and community leaders considered the Russian gesture as support for political ends. These initiatives coincided with difficulties that the Greek foreign policy was facing on various fronts – Cyprus solution, Tyrkey’s negotiations to the EU, recognition of the FYROM. Thus, for many in Athens the Kremlin was looked upon as a substitute to reserved – towards Greek pursuits – western attitudes.

Faced with this climate of outright enthusiasm many western observers even considered the possibility that there may be Greek politicians with possibly a secret pro – Moscow agenda. Taking a cooler view at events however it is quite obvious that Greek reactions are obviously exaggerated and that Moscow aims mainly at specific business advantages.

As the leader of the Slavic world and with close ties to the Erdogan government in Ankara it would be extremely difficult for Russia to appear as championing Greek national pursuits. Likewise, the relationship has been construed as a result mainly of Russian energy initiatives rather than as a product of Greek foreign policy plans. Athens was driven to the relationship by simply reacting, almost dazzled, to the mostly unexpected Russian overtures. Which of course flattered its national ego and carried important geo-economic advantages. But it is Moscow that plays the tune pursuing its own economic ends.

By bringing Greece (after Germany, Hungary and Italy) within its well designed energy web Moscow persuades its gas providers in Turkmenistan and Kazakhstan that it has enough customers to fulfill its dues and that they should agree to allow their product to be carried through Gazprom’s pipelines. Faced with difficulties in producing adequate for its export obligations gas Russia needs badly the gas of Central Asia. On the oil level, Russia managed to guarantee for its own company Transneft the control of the Burghas – Alexandroupolis pipeline, although she is not able to fill it with Russian oil. At the same time, as a byproduct, Russia can use this new pipeline as an alternative route in case Belarus or Lithuania continue to raise issues and pose obstacles to the Druzhba oil route to Europe. And also manages to appear, in the eyes of the west, as a powerful broker able to further its interests in Europe no matter what the reactions of Brussels or some of the new EU members are.

The Russophobic paranoia however that permeates the pages of certain analyses of Kremlin’s political aims, do not stand up to serious scrutiny. For the simple fact that Russian energy cannot be employed as a tool of extortion and b;ackmail towards the west. For the simple reason that Moscow needs desperately the remittances its energy exports accrue. There can be some flag waving and extremely short term diplomatic dancing. But there can never occur a serious threat to European energy security.

In all, as far as Greek – Russian relations are concerned, it is obvious that the shots are called by the Kremlin and Athens simply reacted to Moscow’s initiatives. There are no deeply thought plans neither is there a far reaching political strategy. The jingles of the balalaika are much stronger than the tunes of the bouzouki playing a syrtaki dance.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΛΛΑΔΑ «ΠΝΙΓΕΤΑΙ» ΣΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Περίεργα πράγματα!! Δίχως να ακριβαίνει το νόμισμα, με τις εισαγωγές στα ίδια επίπεδα (μιά και στον τόπο δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα) και με μοναδικη διαφοροποίηση την αύξηση του πετρελαίου, στην Ελλάδα οι τιμές έχουν πραγματικά τρελλαθεί. Τραβούν την ανηφόρα παράλογα και δίχως προοπτική. Στην Κίνα λ.χ. όπου οι τιμές του πετρελαίου και η σχετική στασιμότητα της Αμερικανικής οικονομίας – που είναι ο βασικός της πελάτης – έχουν δημιουργήσει σημαντικές αδυναμίες, αρκετές επιχειρήσεις κλείνουν γιατί, λόγω ανταγωνισμού, τους είναι αδύνατο να ανεβάσουν τις τιμές των προιόντων τους.

Τι συμβαίνει λοιπόν στην Ελλάδα; Κατά βάση το πρόβλημα έχει να κάνει με το περισσευούμενο χρήμα (χρήμα δηλ. αδήλωτο, και που δεν προέρχεται από παραγωγική διαδικασία) που κυκλοφορεί και καταναλώνει τις υψηλότερες τιμές. Το πράγμα είναι σχετικά απλό. Αν δεν υπήρχε χρήμα να αγοράσει τα ακριβά προιόντα, αυτά απλά δεν θα ακρίβαιναν. Ουδείς θα έβγαζε προιόντα που κανείς δεν θα αγόραζε.

Το άλλο πρόβλημα έχει να κάνει με την ανυπαρξία ουσιαστικά πραγματικού ανταγωνισμού. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού έχει σχεδόν το προσωπικό που είχε επί των ημερών μου και χειρίζεται ζητήματα που έχουν παραπεμφθεί για κρίση εδώ και δέκα περίπου χρόνια. Στην Ρωσία, μιά χώρα που ακόμη ψάχνεται για την εφαρμογή κανόνων αγοράς, οι αρμόδιες αρχές ανταγωνισμού είναι στελεχωμένες με 2.000 περίπου υπαλλήλους και τμήματα στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της χώρας.

Μιά πρώτη λοιπόν λύση είναι η κατάργηση του Υπουργείου Εμπορίου και η μετατροπή του σε Υπουργείο Ανταγωνισμού (και Ιδιωτικοποιήσεων). Η εκπαίδευση όλων του των στελεχών στις αρχές του ανταγωνισμού και της οικονομίας της αγοράς θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα. Και η επάνδρωση με αναλυτές και εξειδικευμένους σε ζητήματα αντι-τράστ και συγχωνεύσεων ώστε σύντομα να μπορούν να εντοπίσουν, νε ελέγξουν και να εισηγηθούν κινήσεις και αποφάσεις, το δεύτερο.

Το σημαντικότερο όμως ζήτημα συνδέεται με τις ποινές. Αυτό που συμβαίνει στη χώρα είναι τραγελαφικό. Ο νόμος του ανταγωνισμού προβλέπει πως οι ποινές δεν εφεσιβάλλονται. Εν τούτοις τα Δικαστήρια παρεμβαίνουν με βάση τις λεγόμενες «γενικές αρχές του δικαίου». Με αποτέλεσμα μέχρι σήμερα σχεδόν καμία ποινή, χρηματική πάντα, να μην έχει καταβληθεί.

Η λύση είναι η νομοθετική καθιέρωση της δυνατότητας του Υπουργού να επιβάλει υψηλά πρόστιμα μετά από διαπίστωση πρακτικών τράστ και καρτέλ στην αγορά. Οι ποινές να είναι υποχρεωτικά καταβλητέες μέσα σε δέκα το πολύ ημέρες. Και σε περίπτωση άρνησης να αφαιρείται η άδεια λειτουργίας της επιχείρησης (και της επαγγελματικής δράσης των ιδιοκτητών) οριστικά. Κι εφ’ όσον αργότερα η επιχείρηση δικαιωθεί, τα ποσά να επιστρέφονται...

Μιά τέτοια πολτική δεν είναι αντίθετη με τις αρχές μιά γνήσιας οικονομίας της αγοράς. Ο Φρήντριχ Χάυεκ, ο γνησιότερος εκπρόσωπος του σύγχρονου φιλελευθερισμού, δεν είχε μασήσει τα λόγια του. «Η μοναδική κρατική παρέμβαση που επιτρέπεται στην οικονομία είναι για την επιβολή του ανταγωνισμού...»

Πλήρες Άρθρο »

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΝΕΥΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

Aν ζούσαν οι πρόγονοί μας και μας έβλεπαν, σίγουρα θα έμεναν άφωνοι. Από το πόσο καλύτερα απ’ αυτούς περνάμε. Κι όμως, νοιώθουμε στενάχωρα. Ισως και δυστυχισμένα. Διότι πιστεύουμε πως τα πράγματα δεν πάνε καλά. Και πως η ζωή μας χειροτερεύει.

Οταν ήμουνα φοιτητής μετρούσαμε τα τηλέφωνα, τα ψυγεία και τις τηλεοράσεις για να εντοπίσουμε ρυθμούς ανάπτυξης και δείκτες ευημερίας. Την χώρα μάστιζε η μετανάστευση, ενώ οι συμφοιτητές μας από την επαρχία δεν είχαν δεύτερο ρούχο να φορέσουν ούτε και περισσευούμενα λεφτά για καφετέριες και νυχτερινές εξόδους. Σουπερμάρκετς και Πολυκαταστήματα αντικρύζαμε μοναχά στον κινηματογράφο. Και η ακρίβεια δεν αποτελούσε ποτέ ζήτημα της καθημερινότητας. Δεν υπήρχαν τότε σχεδόν συνταξιούχοι (το ΙΚΑ λ.χ. δεν κάλυπτε ολόκληρη την χώρα) και ήταν άφαντο το καλάθι της νοικοκυράς, μιά και δεν θα ήξερε από που και με τι να το γεμίσει.

Η σημερινή όμως στενοχώρια δεν είναι αδικαιολόγητη. Οι δείκτες ευημερίας αλλάζουν ανάλογα με τους ρυθμούς και το επίπεδο της ζωής. Μπορεί σήμερα οι τηλεοπτικές συσκευές, τα ιδιωτικά αυτοκίνητα και τα ψυγεία να μην αποδεικνύουν ευημερία και πλούτο. Το πόσα όμως από αυτά μπορεί να έχει ο καθένας υποδηλώνουν για κάποιους υστέρηση και δείχνουν κοινωνικές διαφορές. Ο αγώνας της ζωής σήμερα είναι το λαχανιασμένο τρέξιμο προς τα πάνω. Και τα όποια αναχώματα προκαλούν σύγχιση και κοινωνικές νευρώσεις.

Που εντοπίζεται λοιπόν η τρέχουσα κακοδιάθεση; Στο ότι η ζωή δεν δείχνει να βελτιώνεται με τους μέχρι τώρα ρυθμούς. Οι νευρώσεις με άλλα λόγια της σημερινής μεσαίας τάξης συνδέονται με τις αγωνιώδεις προσδοκίες του αύριο. Κι’ όχι τόσο με το σήμερα και το χθές. Η ανασφάλεια κυριαρχεί στις διαθέσεις του κόσμου. Κι’ αυτή προέρχεται από γεγονότα που δεν μπορεί κανείς εύκολα να κατανοήσει. Οϋτε μάλιστα να αισθανθεί πως κάποιοι, οι πολιτικοί του ηγήτορες έστω, είναι σε θέση να ελέγξουν.

Η ενέργεια ακριβαίνει, κάνοντας δυσπρόσιτα πολλά καθημερινά κεκτημένα. Η παγκοσμιοποίηση κάνει πλούσιους μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους που μέχρι πρότινος τρέφονταν με ελάχιστους κόκους ριζιού. Τώρα απαιτούν κρέας, ψωμί, οπωροκηπευτικά και κοτόπουλα. Κάνοντας την τροφή πανάκριβη. Η ζωή γεμίζει ρίσκα – ανθυγιεινές τροφές, εγκληματικότητα, ανασφάλεια στους δρόμους, ρευστότητα στο κόστος της στέγασης. Ακόμα και το σχολείο δεν προσφέρει πάντα ασφάλεια (βία, ναρκωτικά, αδιάφοροι δάσκαλοι).

Το κόστος εισόδου σήμερα στην μεσαία ταξη έχει ακριβήνει πολύ. Πιό πολλά παιδιά σε πανεπιστήμια και σε καλά σχολεία. Ακριβότερη υγεία, μιά και ζούμε περισσότερο και η επιστήμη μπορεί, με κόστος όμως, στο καθετί να παρεμβαίνει. Απαραίτητη η εξοχική κατοικία. Το κυριότερο όμως είναι η εξαφάνιση της σιγουριάς. Το αύριο είναι γεμάτο ερωτηματικά. Σύμφωνα με τον Peter Gosselin στο μπεστ σέλλερ του 'High Wire', οι ζωές των σύγχρονων αστών έχουν γίνει «ταυτόχρονα πλουσιότερες αλλά και παρακινδυνευμένες».

Η ανασφάλεια χτυπάει την πόρτα της πολιτικής. Υπάρχει απάντηση; Ζητούνται πολιτικές θέσεις που να εμπνέουν σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΑΡΑΜΕΛΟΥΝ ΜΕ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Να βάλουμε κατ’ αρχήν κάποια πράγματα στην θέση τους. Αν πρόκειται όλα τα αρνητικά (από την ασθένεια των πτηνών, τα μολυσμένα τρόφιμα στην αγορά, τους σεισμούς στην Κίνα, τις εωτερικές δυσκολίες στο Πασόκ και τα πατσουλί πουκάμισα του κ. Τσίπρα) να τα βαφτίζουμε νεοφιλελεύθερα και ότι θετικό προκύψει να λογίζεται σαν αριστερό, τότε η συζήτηση από την αρχή τελειώνει. Ο αναγνώστηςδεν χρειάζεται να προχωρήσει παρακάτω. Ολα λύθηκαν και η πολιτική ισοροπία είναι αποκατεστημένη.

Αν θελήσουμε όμως να ψάξουμε σοβαρότερα τα πράγματα διαπιστώνουμε μπόλικα παράδοξα. Συνηθίζουν οι πολιτικοί σχολιαστές στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πρώην, νύν η και αντεπιστέλλοντα μέλη της ΚΝΕ, να αναζητούν νεοφιλελεύθερες παγίδες και να προσάπτουν απόλυτες ευθύνες στην οικονομία της αγοράς για το καθετί. Σκιαγραφούν συνήθως με επιτυχία ορισμένες πτυχές των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων. Το συνηθέστερο επιχείρημα είναι πως η αγορά πρέπει να είναι απόλυτα ελεύθερη. Γιατί έτσι θα λειτουργήσει ο ανταγωνισμός και θα μειωθεί τελικά η ανεργία. Κι αφού αυτά προφανέστατα δεν συμβαίνουν, η χρεωκοπία της νεοφιλελεύθερης επιλογής θεωρείται αυατπόδεικτη.

Ολοι όμως αυτοί οι επιθετικοί σχολιαστές είναι φανερό πως έχουν εντρυφήσει με πάθος στις διδασκαλίες αριστερών αναζητητών της αλήθειας. Η έστω στις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ (δεν λέω του ΚΚΕ διότι θεωρείται πλέον κάπως ντεμοντέ). Δεν έχουν όμως ιδέα από μελέτες για την οικονομία της αγοράς και για τους προβληματισμούς του γνήσιου νεοφιλελευθερισμού. Κι όταν δεν γνωρίζεις κάτι είναι μεγαλύτερη η άνεση με την οποία το καταδικάζεις. Ο νεοφιλελευθερισμός λ.χ. δεν σημαίνει απλά ελευθερία της αηοράς. Αλλά μείωση φόρων, περικοπή δημοσίων δαπανών και περιορισμό του δημόσιου τομέα και γενικά απορύθμιση των μηχανισμών λειτουργίας των αγορών.

Που βρίσκονται όλα αυτά στην ελληνική πραγματικότητα; Το δημόσιο ελέγχει για την ώρα πάνω από το 60% της οικονομικής δραστηριοτητας. Τα κλειστά επαγγέλματα ζούν και βασιλεύουν. Η φορολογία (ατόμων και επιχειρήσεων) είναι ακόμη, με διεθνή κριτήρια, γιγαντιαία. Και ο δημόσιος τομέας συνεχίζει να μεγαλώνει (τουλάχιστον 300 νέοι φορείς διαφόρων τύπων δημιουργήθηκαν από το 2002 και δώθε). Ολα αυτά σημαίνουν δαπάνες. Και χρήμα που κυκλοφορεί στην αγορά από δραστηριότητες που δεν παράγουν πλούτο.

Σαν συνέπεια, το μόνο στο οποίο όλα αυτά οδηγούν είναι ακρίβεια!! Πως θα υπήρχε διαφορετικά ακρίβεια αν δεν υπήρχαν χρήματα (άσπρα και μαύρα) διαθέσιμα για την αγορά των ακριβών αυτών προιόντων; Και είναι δυστυχώς αυτά χρήματα που κυκλοφορούν από λεφτά που κσορπάει το κράτος. Δίχως να παράγουν πλούτο - είναι δηλ. εντελώς αντι-παραγωγικές.
Στο (νεοφιλελεύθερο !!) εξωτερικό οι τιμές δεν ανεβαίνουν επειδή τα εισοδήματα είναι ελεγμένα. Το δημόσιο δεν σκορπάει χρήματα και οι εμπορικές επιχειρήσεις θα αυξήσουν τις πωλήσεις τους μόνο αν κάνουν προσφορές και τα προιόντα τους φτηνότερα και πιό ελκυστικά!! Να μην μιλάμε λοιπόν στην Ελλάδα για το φάντασμα ενός φιλελευθερισμού που όλοι καταδικάζουν και που πουθενά βέβαια δεν υπάρχει...Επειδή ακριβώς δεν είναι νεοφιλελεύθερη, η κοινωνία, είναι παραμελημένη.

Πλήρες Άρθρο »