ΑΓΩΓΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΓΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ

Σύγχρονη ελληνική μαγική εικόνα. Πόσες φορές έχουν γίνει επίσημα εγκαίνια και τελετές υπογραφής της συμφωνίας για το έργο κατασκευής του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη; Πάνω από έξη. Το έργο όμως ακόμη δεν έχει κάν ξεκινήσει. Γιατί; Διότι δεν έχουν εξασφαλισθεί ακόμη οι ποσότητες του καυσίμου που θα είναι σε θέση να γεμίσουν τον αγωγό. Και που σαν συνέπεια θα επιτρέψουν την Τραπεζική χρηματοδότηση του έργου και την έναρξη των εργασιών κατασκευής του!!

Όλα αυτά έχουν ξεκινήσει από το γεγονός της συμφωνίας ελέγχου πλειοψηφικά του έργου κατασκευής και λειτουργίας του αγωγού από την πλευρά της Ρωσίας. Που δεν είναι όμως σε θέση την ίδια στιγμή να τον γεμίσει με Ρωσικό πετρέλαιο. Εχει όμως την απαίτηση να τον ελέγχει. Και εφ΄όσον είμαστε Ελλάδα η κάθε καθυστέρηση έχει και τις συνακόλουθες φυσικές αρνητικές της συνέπειες. Ξεσηκώθηκαν λοιπόν στην Αλεξανδρούπολη οικολόγοι και άλλοι τινες αντιδρώντες στην κατασκευή του αγωγού. Και απειλούν με κινητοπιήσεις, μπουκοτάζ και άλλα τινα ευγενή, εν πολλοίς απερίσκεπτα και, κατά τα άλλα, καθαρά νεοελληνικά…

Μήπως όμως και στην περίπτωση του αγωγού αερίου South Stream βρισκόμαστε μπροστά σε μια παρόμοια προοπτική; Ποια διαβεβαίωση έχουμε από την Ρωσική πλευρά, με έγγραφα συμβόλαια, πως η Γκάζπρομ, η γιγαντιαία Ρωσική εταιρία εξόρυξης, παραγωγής, εκμετάλλευσης και μεταφοράς αερίου, έχει διαθέσιμες τις απαραίτητες ποσότητες του σχετικού προιόντος ώστε να μπορεί να γεμίσει τις πολλαπλούς αγωγούς μεταφοράς αερίου που έχει γενναιόδωρα υποσχεθεί; North Stream (προς Γερμανία), Blue Stream (προς Τουρκία), South Stream (σε τρείς τουλάχιστον παραλλαγές προς Σερβία, Βουλγαρία, Κροατία, Αλβανία και Ελλάδα) αλλά και αγωγούς ανατολικά προς την Κίνα και ενδεχόμενα προς την Ιαπωνία;

Τα υπαρκτά στοιχεία δείχνουν πως η Γκαζπρομ δεν παράγει αρκετό αέριο για να εκπληρώσει τις τρέχουσες υποχρεώσεις της. Και να καλύψει απόλυτα τις αυξανόμενες ανάγκες της εσωτερικής Ρωσικής αγοράς. Και αναγκάζεται να υποχρεώνει σε συγχωνεύσεις μαζί της άλλες μικρότερες ιδιωτικές εταιρίες (ΤΝΚ-ΒΡ, ΙΤΕRA) η να διαπραγματεύεται με άγχος την παραγωγή χωρών της Κεντρικής Ασίας (Τουρκμενιστάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν) ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της. Τι θα γίνει λοιπόν όταν οι ανάγκες αυτές πολλαπλασιασθούν;

Μήπως, όπως συνήθως συμβαίνει, δίχως την κατάλληλη προετοιμασία μπαίνουμε σε περιπέτειες που θα δημιουργήσουν γενικότερα καινούργια προβλήματα για τους εξωτερικούς και διεθνείς μας προσανατολισμούς; Ο εναγκαλισμός του Ρωσικού σχεδίου για τον αγωγό South Stream έχει ένα σαφές και ευδιάκριτο αποτέλεσμα. Εκλαμβάνεται σαν μπουκότ / υπονόμευση του ανταγωνιστικού ευρωπαικής έμπνευσης αγωγού Ναμπούκο (Τουρκμενιστάν, Αζερμπαιτζάν, Τουρκία, Βουλγαρία, Δυτική Ευρώπη). Κυρίως διότι και τα δύο σχέδια είναι φανερό πως επιχειρούν να προσελκύσουν την παραγωγή αερίου του Τουρκμενιστάν. Το οποίο έχει ήδη υποσχεθεί διπλάσιες περίπου ποσότητες αερίου από όσες έχει την δυνατότητα να παράγει σε Ρώσους, Ευρωπαίους και Κινέζους. Το πιο αξιόπιστο επιχειρηματικό σχέδιο είναι φανερό πως στο τέλος θα κερδίσει την προτίμηση της μουσουλμανικής κεντρασιατικής αυτής χώρας. Ποιες θα είναι οι συνέπειες για την χώρα μας αν με την στάση μας συμβάλουμε ώστε η Ευρώπη να χάσει τελικά τα σχετικά συμβόλαια;

Αντί για αγωγούς ενέργειας δεν θα είναι απίθανο να καταλήξουμε να διαχειριζόμαστε στο τέλος αγωγούς ονείρων η, ακόμη χειρότερα, αγωγούς εφιαλτών…

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΤΙΚΑ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΑΚΡΟ

Το ΚΚΕ δεν μας έχει συνηθίσει σε εκπλήξεις. Τουλάχιστον όσους είμαστε υποψιασμένοι για τις καταβολές αλλά και τις πεποιθήσεις του. Τον τελευταίο καιρό όμως δυσκολεύεται να κρύψει την πραγματική του πολιτική φυσιογνωμία. Παρά το χάιδεμα που απολαμβάνει από μέσα ενημέρωσης και πολιτικές παρατάξεις. Οι αντίπαλοί του θεωρούν αμαρτία την επίθεση στις θέσεις και τις απόψεις του. Λόγω των ιστορικών αγώνων των παλαιότερων στελεχών του. Τα πιό πολλά από τα οποία όμως αναγνώριαν τα λάθη και την παραπλάνησή τους. Και αποκήρυξαν το παρελθόν που και οι δεξιοί όμως αντίπαλοί του δεν τολμούν να καυτηριάσουν.

Το ΚΚΕ τελευταία διέπραξε το απίστευτο για αριστερό κόμμα ανοσιούργημα να καταγγείλει στη Ευρωβουλή τις προσπάθειες της Ευρώπης να επιβάλει στις χώρες – μέλη της πολιτικές σεβασμού των δικαιωμάτων των εθνικών τους μειονοτήτων. Με κατάπτυστους υπαινιγμούς για προετοιμασία δήθεν αποσχιστικών κινήσεων εμπνευσμένων από τις ΗΠΑ ευρωβουλευτές που ΚΚΕ επιμένουν στην κατάπνιξη τέτοιων πολιτικών. Το κόμμα, υποτίθεται δηλ., της εργατικης τάξης αντιτίθεται στην αναγνώριση δικαιωμάτων των πλέον εξαθλιωμένων μελών μιάς κοινωνίας. Των πολιτογραφημένων μεταναστών, των θρησκευτικά διαφορετικών και των προερχόμενων από διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Το ΚΚΕ φοβάται το διαφορετικό. Και κλείνει το μάτι στους ακροδεξιούς ρατσιστές. Υποδηλώνοντας στην ουσία την δική του βαθύτατη κι’ αποκρουστική ξενοφοβία.

Αλλά και η υποτιθέμενη κοινωνική του ευαισθησία είναι πολύ συζητήσιμη. Κατηγορεί τους πάντες για αντεργατική στάση, για έλλειψη περιβαλλοντικής ευαισθησίας και για αφοσίωη στις αρχές μιάς παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Οταν όμως κόμματα της δικής του ιδεολογίας προωθούν αντίστοιχες πολιτικές δεν έχει να παρατηρήσει απολύτως τίποτε. Η ιλιγγιώδης οικονομική πορεία της «κομμουνιστικής» Κίνας λ.χ. στηρίχθηκε πάνω στην ενθάρρυνση της ελεύθερης επιχειρηματικής δράσης και της ελάχιστης κρατικής παρέμβασης στην οικονομία. Η φορολογία στις επιχειρήσεις είναι ιδιαίτερα χαμηλή και – κυρίως – σταθερή σε βάθος χρόνου. Μιά ξένη επένδυση στην Κίνα γνωρίζει με απόλυτη ακρίβεια και σε απόλυτη χρονική διάσταση το πλήρες πλαίσιο μιάς ούτως η άλλως χαμηλής φορολογικής επιβάρυνσης. Η κρατική γραφειοκρατία επίσης αποφεύγει να παρεμβάλει εμπόδια και να προκαλεί καθυστερήσεις στην ίδρυση και στη λειτουργία νέων επιχειρηματικών μονάδων.

Τα ωράρια εργασίας τηρούνται εκεί με απόλυτη αυστηρότητα, οι αργίες είναι ελάχιστες μέχρι ανύπαρκτες ενώ ασφαλιστικές επιβαρύνσεις δεν υπάρχουν. Το κράτος είναι θεωρητικά υπεύθυνο για την φροντίδα της υγείας και της εισοδηματικής εξασφάλισης των εργαζομένων όταν βγούν από την ενεργό δράση, αλλά διαρθρωμένο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης – πάνω στην δυτική λογική – δεν υπάρχει. Πολύ συχνά δηλαδή, και για την πλειοψηφία του πληθυσμού, δεν υπάρχει καμία απολύτως κάλυψη.

Αξίζει επίσης να σημειώσουμε πως ρυθμίσεις προστασίας των εργαζομένων στον χώρο δουλειάς είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες. Στην Κίνα, και στα πλαίσια μιάς αχαλίνωτα ελεύθερης αγοράς εργασίας, σημειώνεται ο μεγαλύτερος αριθμός εργατικών ατυχημάτων από τον κόσμο ολόκληρο!! Μοναχά στα ορυχεία άνθρακα ο αριθμός των θανάτων στην Κίνα είναι εκατό φορές μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο στις Ηνωμένες Πολιτείες!! Εξη χιλιάδες εργάτες έχασαν την ζωή τους σε ορυχεία το 2004 στην Κϊνα, ενώ το 2003 ο αντίστοιχος αριθμός ήταν εξη χιλιάδες τετρακόσιοι!!

Στον τομέα προστασίας του περιβάλλοντος τα επιτεύγματα της «σοσιαλιστικής» Κίνας δεν είναι καλύτερα. Το μεγαλύτερο μέρος του άνθρακα που καίγεται στα εργοστάσια και τα σπίτια της Κίνας είναι «ακάθαρτος» με υψηλή περιεκτικότητα σε θειάφι κι εξαιρετικά επιβαρυντικός με επικίνδυνους ρύπους για την ατμόσφαιρα. Το 2003 μοναχά το 3% των εργοστασίων παραγωγής ρεύματος στην Κίνα είχαν τον οποιοδήποτε μηχανισμό αποτροπής ρύπανσης (στοιχεία όλα αυτά τη Asian Development Bank). Επίσης στην Κίνα υπάρχουν εννέα σε λειτουργία πυρηνικά εργοστάσια ενώ κατασκευάζονται άλλα πέντε. Αν δεν κάνω λάθος, το ΚΚΕ στην Ελλάδα δεν δέχεται ούτε ένα!!

Αλλά και στο ζήτημα της ανάπτυξης ενόπλων δυνάμεων στο εξωτερικό για την προστασία των δρόμων του πετρελαίου η πρακτική της Κίνας δεν ταυτίζεται με την στάση των ντόπιων ομοιδεατών της, σε σχέση ιδιαίτερα με τον τρόπο που αυτοί βλέπουν αντίστοιχες πρωτοβουλίες της Δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ. Αδιαφορώντας για την ωμή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Σουδάν (βλ. Νταρφούρ με το 1 εκατομ. νεκρούς και εκτοπισμένους) η Κίνα έχει επενδύσει εκεί σε πετρελαιοπηγές κατ’ ευθείαν - όχι δηλ. μέσω ιδιωτικών εταιριών – κι έχει αναπτύξει δικά της εθνικά ένοπλα τμήματα για τη προστασία τους. Το ίδιο έχει κάνει και κοντά στο Δέλτα του Νίγηρα στην Νιγηρία, προκαλώντας μάλιστα τις απειλές των ντόπιων μαρξιστών (!) ανταρτών του Mend (Κίνημα για την Χειραφέτηση του Δέλτα του Νίγηρα).

Για όλα αυτά, και τόσα άλλα (το ζήτημα των καταπιεσμένων μουσουλμάνων Ουιγούρων στο Ζινζιάνγκ, την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Θιβτ λ.χ.) το ΚΚΕ δεν βγάζει άχνα. Η κριτική του έτσι δεν μπορεί να γίνει πιστευτή. Ιδιαίτερα όταν είναι ολοφάνερο πως μπροστά στην ψηφοθηρία δεν διστάζει να ξεπουλήσει αρχές, ιδέες και ιστορικές ακόμη παρακαταθήκες. Η μυωπία είναι ένα ενοχλητικό φαινόμενο για κάθε άνθρωπο. Για ένα κόμμα όμως η πολιτική μυωπία αποτελεί δείγμα κυνισμού και υποκρισίας. Τα πολιτικά άκρα δεν είναι δυνατόν να αποζητούν την εύνοια των λαικών στρωμάτων ούτε και να εξασφαλίζιουν την ασυλία πολλών, διατεταγμένων σε τέτοια συμπεριφορά, μέσων ενημέρωσης.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

Ακουγα έναν ραδιοφωνικό σχολιαστή προ ημερών να επιχειρεί με πάθος να κατοχυρώσει τα «προοδευτικά» του πιστοποιητικά επιμένοντας πως τον εκφράζει απόλυτα η κραυγή «φονιάδες των λαών αμερικάνοι»!! Και βέβαια η υποστήριξη των ΗΠΑ προς την γειτονική ΠΓΔΜ διευκολύνει τους υποστηρικτές αυτής της κραυγής να περνάνε με επιτυχία την γραμμή του τερματισμού στον αγώνα κατάκτησης της ελληνικής κοινής γνώμης. Είμαστε μια κοινωνία που λατρεύει να είναι το θύμα. Και να αντιτίθεται στους ισχυρούς. Παράλληλα όμως η κοινή γνώμη εξάπτεται όταν οι όποιοι ισχυροί δεν είναι ανοιχτά – παρά την δική μας επικριτική απέναντί τους στάση – με το μέρος μας.

Είναι όμως οι αμερικανοί οι πραγματικοί σημερινοί «φονιάδες των λαών»; Και πως δικαιαολογείται η εκκωφαντική απάθεια με την οποία η ελληνική κοινή γνώμη – όπως εκπροσωπείται τουλάχιστον από τα ΜΜΕ και τα πολιτικά κόμματα - αντιμετωπίζει τις διεθνέις εξελίξεις και ορισμένα τραγικά ιστορικά γεγονότα; Aς ξεκινήσιυμε από την βάση υποτίθεται της αντι-αμερικανικής μας στάσης. Εκπορεύετεται αυτή, υποστηρίζουν όλοι, από την εύνοια που οι αμερικανοί επέδειξαν απέναντι στη Απριλιανή δικτατορία και την ανοχή της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Αγνοούν όμως όλοι αυτοί πως η Σοβιετική Ενωση ήταν η πρώτη υπερδύναμη που αναγνώρισε τους Συνταγματάρχες σαν πολιτικό καθεστώς, ενώ στην Κύπρο η Δύση σιώπησε και δεν καταδίκασε πολύ νωρίτερα τις εγκληματικές πράξεις ΕΟΚΑ Β’ και Γρίβα κατά των τουρκοκυπρίων (βλ. έγκλημα Κοφινού) που ουσιαστικά έβαλαν από νωρίς τα θεμέλια της μετέπειτα ελληνικής τραγωδίας.

Σε τελευταία ανάλυση, αν είμαστε εμείς εξοργισμένοι με την Δύση για την Απριλιανή δικτατορία τι να πούν οι Γιαπωνέζοι για τις δύο ατομικές βόμβες και οι Βιετναμέζοι για τον μακρόσυρτο και αιματηρό πόλεμο που συντάραξε τα εδάφη τους; Εκεί όμως, η Δύση και οι ΗΠΑ ιδιαίτερα χαίρουν μεγάλης εκτίμησης και λαικής συμπάθειας. Φροντίζουμε να κατηγορούμε τους πάντες, και ορισμένους γείτονές μας ιδιαίτερα, για επεκτατισμό και υπονόμευση. Βαφτίζουμε όμως «αδελφή» μας την Σερβία, που όμως έχει επανειλημένα αγωνισθεί να μας αφαιρέσει την Θεσ/νίκη (ακόμα και η «Μακεδονία» δικό της δημιούργημα είναι). Βλέπουμε με απέχθεια την μικρή χώρα στα βόρεια σύνορά μας ενώ παραβλέπουμε την γειτονική Βουλγαρία της οποίας οι βλέψεις προκάλεσαν το Μακεδονικό ζήτημα στις αρχές του περασμένου αιώνα και της οποίας οι παν-σλαβικές βλέψεις παραμένουν ατόφιες.

Την ίδια ώρα καταγγέλουμε την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ αλλά μας ενοχλεί όταν οι τιμές του πετρελαίου τραβούν την ανηφόρα. Αν εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ την Μέση Ανατολή κι αφήσουν ανεξέλεγκτα την διαχείριση των πηγών ενέργειας στους ακραίους Αραβες ισλαμιστές, ποιά θα είναι τα αποτελέσματα για την οικονομία μας; Καταγγέλλονται οι αμερικανοί για τους σκοτωμούς στο Ιράκ. Αλλά εκεί μουσουλμάνοι κυρίως σκοτώνουν μουσουλμάνους. Κάτι που συνέβαινε και επί Σαντάμ Χουσείν. Αλλά κανένας δεν έδινε σημασία. Απλά, τότε Σουνίτες κατέσφαζαν ατιμώρητα, σαν κρατική αρχή, Σιίτες. Ενώ τώρα οι πολυπληθέστεροι Σιίτες εκτελούν Σουνίτες. Κι εκείνοι, λόγω απουσίας δικτατορίας και καταπίεσης, κατά διαστήματα ανταποδίδουν. Συχνά με την συμμετοχή της Αλ Καέντα βεβαίως.

Κανείς επίσης σήμερα δεν δίνει σημασία στις σφαγές στην Αλγερία, στα εγκλήματα στο Σουδάν και στις εκατόμβες θυμάτων ( 3 εκατ. σε τρία περίπου χρόνια ) στο Κονγκό. Αλλά και σε άλλους σκοτωμούς, και γενοκτονίες περίπου, στην Σρι Λάνκα και στην Βιρμανία. Γιατί δεν ακούστηκε ούτε μία διαμαρτυρία στην Ελλάδα για τα εγκλήματα στο Θιβέτ και την πραγματική γενοκτονία στην Τσετσενία;

Οσον αφορά τους ακραίους μουσουλμάνους, που η ελληνική τάση είναι να τους χαιδεύουμε με απόλυτη κατανόηση, έχουμε συνείδηση των στόχων και των απόψεών τους; Κάποιοι φιλειρηνιστές και αντιαμερικανοί στην Ελλάδα εκτιμούν πως τα χτυπήματα των φουνταμενταλιστών προκύπτουν σαν αποτέλεσμα οικονομικής εξαθλίωσης και αποικιοκρατικής αντιμετώπισης των μουσουλμάνων από τις ηγεσίες των κρατών της Δύσης. Στην πραγματικότητα οι ακραίοι ισλαμιστές έχουν δική τους αποσαφηνισμένη πολιτική ατζέντα που δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση των πιστών τους.

Ο δάσκαλος και μέντορας του Μπίν Λάντεν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αμπντούλ Αζίζ στη Τζέντα, Δόκτορ Αμπντάλα Αζζάμ, ο επονομαζόμενος και «νονός της ζιχάντ» και ιδρυτής παλαιότερα της περιώνυμης Χαμάς, έχει διακηρύξει πως στόχος της ισλαμικής κινητοποίησης οφείλει να είναι η απελευθέρωση των ισλαμικών εδαφών. Με στόχο την αποκατάσταση της αρχαίας δόξας του Ισλάμ. «Ολα τα εδάφη, κι όχι μόνο το Αφγανιστάν, που ήσαν μουσουλμανικά πρέπει να μας επιστραφούν μέσα από τους ατομικούς αγώνες των μουσουλμάνων: μπροστά μας κείται η Παλαιστίνη, η Μπουχάρα, η Νότια Υεμένη, ο Λίβανος, το Τσάντ, η Εριθρέα, οι Φιλιππίνες, η Βιρμανία, η Τασκένδη και η Ανδαλουσία (στην σημερινή δηλ. Ισπανία!!)». Αυτό ήταν το όραμα του Αζζάμ. Και το ενστερνίσθηκε απόλυτα ο Μπίν Λάντεν. Συνιστώντας τον τελικό στόχο σήμερα των οπαδών της μαχητικής ζιχάντ.

Η Ευρώπη αποτελεί το καινούργιο τοπίο δράσης των ακραίων ισλαμιστών. Στα αχανή πεδία και τις απότομες βουνοπλαγιές του Αφγανιστάν και των εδαφών των φυλών του Βαζιρκιστάν στο δυτικό Πακιστάν εκπειαδεύονται και ετοιμάζονται οι αδίστακτοι φονιάδες. Υπήκοοι οι περισσότεροι απ’ αυτούς δυτικών κρατών που ετοιμάζονται να γυρίσουν πίσω και να σκορπίσουν τον θάνατο. Συνήθως είναι νέα παιδιά, επιστήμονες και μέλη μιάς σχετικά εύπορης μεσαίας τάξης. Είναι όμως αποφασισμένοι εγκληματίες που στοχεύουν να εκτελέσουν, μέσω συνήθως της προσωπικής τους θυσίας, ανύποτπους ανθρώπους.

Οι νεαροί μουσουλμάνοι που συνελήφθησαν για απόπειρα το 2006 να τινάξουν στον αέρα αεροπλάνα, βρέθηκαν σε μαγνητοσκοπημένα μηνύματα να ορκίζονται «να τιμωρήσουν και να ταπεινώσουν» όσους δεν πιστεύουν στο Ισλάμ αλλά και να διδάξουν στους δυτικούς «ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ»!! Ο κατηγορούμενος Ουμάρ Ισλάμ δηλώνει με έμφαση πως «το κάνουμε αυτό για να εξασφαλίσουμε την εύνοια και την αγάπη του Κυρίου μας, και ο Αλλάχ μας προτρέπει να πεθάνουμε και να σκοτώσουμε στο διάβα του». Ο κατηγορούμενος Αχμέντ Αμπντούλ Αλί φαίνεται στο βίντεο να λέει «ο σείχης Οσάμα σας έχει επανειλημένα καλέσει να εγκαταλείψετε τα εδάφη του Ισλάμ, και τώρα ήρθε η ώρα για σας να καταστραφείτε». Με άλλα λόγια όλα τα εδάφη που κάποτε ήσαν κάτω από την δικαιοδοσία του σουνιτικού χαλιφάτου (από την Ανδαλουσία μέχρι σχεδόν την Ινδονησία και από το Ταταρστάν στο Βόλγα και τα Βαλκάνια μέχρι την Σομαλία και την Μοζαμβίκη) ανήκουν στην αυτοκρατορία του Ισλάμ. Και οι σημερινοί του κάτοικοι, η έστω όσοι επιβουλεύονται τις επιδιώξεις της ακραίας ζιχάντ, είναι στο στόχαστρο των εκδικητών.

Αυτούς είναι υποχρεωμένη να πολεμήσει η Δύση. Και οι αριστερές περιστερές στη χώρα μας, στόχοι και οι ίδιοι ουσιαστικά μεσομακροπρόθεσμα της φουνταμενταλιστικής ισλαμικής εκδικητικής μανίας, χωρατεύουν κραυγάζοντας για «αμερικανούς φονιάδες των λαών». Αφέλεια, πολιτική μυωπία η εμπάθεια των ιδεολογικά ηττημένων; Οποιο κι αν είναι το κίνητρο, το τελικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ DNA ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

Στην στάση μας στο ζήτημα των Σκοπίων υπάρχει αντιφατικότητα. Εχουμε ξεσηκωθεί ώστε η γειτονική χώρα να αλλάξει το όνομά της – που εντούτοις για δεκαετίες ανεχόμασταν πλέκοντας συνάμα διακομματικά το εγκώμιο του Στρατάρχη Τίτο που το είχε αρχικά εμπνευσθεί – φοβούμενοι πως είναι ενδεχόμενο να εγείρει μελλοντικά αλυτρωτικά ζητήματα απέναντί μας. Η ελληνική στάση πηγάζει από τον φόβο μας πως η γειτονική χώρα επιβουλεύεται την εδαφική μας ακεραιότητα και στοχεύει – έστω μακροπόθεσμα – στην έγερση διεκδικήσεων εναντίον μας.

Ταυτόχρονα όμως διακηρύσσουμε τα φιλικά μας αισθήματα προς τους Σκοπιανούς. Διαβεβαιώνοντας τους πάντες πως η αλλαγή και μόνο του ονόματος θα διαλύσει κάθε σύννεφο καχυποψίας. Σαν αδέλφια πλέον θα πορευθούμε προς το μέλλον! Κανένας ουδέτερος παρατηρητής δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά τετοιες διακηρύξεις. Ο ραδιούργος υπονομευτής της εθνικής μας ακεραιότητας θα μετατραπεί άξαφνα σε ειλικρινή φίλο επειδή κάποια κυβέρνησή του αποφάσισε να κάνει μιά μικρή υποχώρηση. Ο αλυτρωτισμός, δηλαδή, και η υπονόμευση εξαντλούνται στην μη χρησιμοποίηση του προσδιορισμού «Νέα» η «Ανω» μπροστά από την λέξη Μακεδονία;

Τέτοιου είδους αφέλειες ελάχιστους πείθουν. Ούτε συμβάλλουν στην γενικότερη εικόνα σοβαρότητας που θα θέλαμε διεθνώς να προβάλουμε.Η αντιφατικότητα και η υποκρισία τείνουν να μετατραπούν πλέον σε εθνοτικά μας χαρακτηριστικά. Διότι και η ιστορία του ντόπινγκ έτσι μας παρουσίασε στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης. Είμαστε η χώρα που δεν παύει επίσημα να υπεραμύνεται της ανάγκης απο-εμπορευματοποίησης των Ολυμπιακών Αγώνων (αλλά και του αθλητισμού γενικότερα). Δεν χάνουμε όμως ευκαιρία απόδειξης πως είμαστε οι πρώτοι στην εξαπάτηση, στην νόθευση και στην κοροιδία. Μέσα μάλιστα σε ένα περιβάλλον συσκότισης και ατιμωρησίας.

Σε πολλές χώρες η ντόπα, η βία και η διαφθορά έκαναν την εμφάνισή τους στους αθλητικούς στίβους. Εκεί όμως οι απαράδεκτες ...νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις των κουτόφραγκων η των μισητών αμερικανών τσάκισαν τους παραβάτες, τιμώρησαν ομάδες και οπαδούς, διέκοψαν πρωταθλήματα κι’ απαγόρευσαν σε φιλάθλους να ακολουθούν τις ομάδες τους σε αναμετρήσεις στο εξωτερικό. Εδώ, στην υπερήφανη και μόνιμα αδικημένη υποτίθεται Ελλάδα, εξαντληθήκαμε σε δηλώσεις, τηλεοπτικές κονταρομαχίες αλλά και σε τελικά χαιδέματα προς τους αδικημένους, υποτίθεται, πρωταθλητές αλλά και προς τους φανατικούς κι οργανωμένους οπαδούς των σωματείων μας.

Αλλά, να μην το ξεχνάμε. Είναι στον DNA των ελλήνων να νικάνε. Και των ελλήνων οπαδών, φαντάζομαι, να αγριεύουν και να λυσσάνε. Κι άμα λάχει να βοηθάει και κανένα φάρμακο τους πρώτους η κανένας λοστός τους δεύτερους, στα κομμάτια να πάει... Εμείς, σε τελευταία ανάλυση, θα αγιάσουμε;

H γενική, πάντως, παράκρουση εκδηλώθηκε και στο ζήτημα της Ολυμπιακής φλόγας. Ξεσηκώνονται για ψύλλου πήδημα λογής προοδευτικοί - κατά κανόνα μασκοφόροι μαλλιάδες. Για τις κάμερες στους δρόμους, για το άσυλο, για το Ιράκ, για το Κόσοβο. Ο κατάλογος δεν τελειώνει. Για τους ξυλοδαρμένους μοναχούς του Θιβέτ όμως ανένας δεν νοιάστηκε. Δεν τους καταπιέζουν βλέπετε οι αμερικάνοι!! Το DNA της υποκρισίας σε όλο του το μεγαλείο.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ

Αμα απλώσεις μια κουβέρτα στον κήπο και την γεμίσεις τρόφιμα είναι σίγουρο πως σύντομα θα πλημμυρίσει από μυρμήγκια. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την οικονομία της χώρας. Μόλις η κυβέρνηση αποφασίσει να αρχίσει να μοιράζει λεφτά μαζεύονται δίχως χρονοτριβή λογής επιτήδιοι. Τρωκτικά του δημόσιου τομέα, βολεμένες συντεχνίες, ειδικά συμφέροντα και κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές με τις αυλές τους ξεπροβάλλουν από το πουθενά με αιτήματα ξεχυλισμένα, υποτίθεται, από κοινωνική ευαισθησία. Η κυβέρνηση αδυνατεί να συγκρατηθεί και σύντομα το δημόσιο θησαυροφυλάκιο αγκομαχά κάτω από το βάρος των παροχών που καλείται να ικανοποιήσει.

Τον λογαριασμό τελικά πληρώνει ο φορολογούμενος. Αποστερείται μέρος του πλούτου που με κόπο δημιούργησε ώστε οι πολιτικοί να ικανοποιήσουν τα καπρίτσια ορισμένων η να εξαγοράσουν τις ψήφους κάποιων άλλων. Το τελικό αποτέλεσμα είναι αποθάρρυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, οικονομικό τέλμα, ανεργία και γενικότερη κοινωνική αναστάτωση και παρακμή.

Το μόνιμο κλίμα δυσπραγίας και κακομοιριάς που χτυπάει για καιρό την χώρα δεν είναι παρά αποτέλεσμα τέτοιων πολιτικών επιλογών. Η κουβέρτα έχει απλωθεί διάπλατα εδώ και πολλά χρόνια. Και τα τρωκτικά έχουν μαζευτεί, κάνοντας μεθοδικά την δουλειά τους. Τα σωθικά της οικονομίας μας έχουν λιανιστεί σε όφελος των καλοβολεμένων ολίγων. Σε βάρος των σκληρά εργαζόμενων πολλών. Και το κακό είναι πως όσοι αντιπολιτεύονται την σημερινή κυβέρνηση υπόσχονται όλοι ακόμη μεγαλύτερο άπλωμα της κουβέρτας.

Το πρόβλημα είναι γενικότερο. Από χρόνια επισημαίνω πως ο κόσμος ολόκληρος, με επικεφαλής τις ΗΠΑ του κ. Μπούς - αλλά και με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις βέβαια, είχε αρχίσει να εγκαταλείπει τις αρχές της ελεύθερης κι’ ανεμπόδιστης οικονομίας της αγοράς. Και πως τα αρνητικά αποτελέσματα που αναπόφευκτα θα έρχονταν, ήταν αδιανόητο να χρεωθούν στις ελεύθερες αγορές. Κάτι που ετεροχρονισμένα σήμερα κάνουν αρκετοί έλληνες και ξένοι σχολιαστές. Που βολικά βέβαια ξεχνούν τις τότε θριαμβολογίες τους πως, «ο Μπούς εγκαταλείπει τον νεοφιλελευθερισμό». Πολλές χώρες, ενθαρρυμένες από τα θετικά αποτελέσματα δύο δεκαετιών περίπου πολιτικής ελεύθερων αγορών, είχαν αρχίσει να απλώνουν την κουβέρτα.

Είναι εκπληκτικό αλλά ο «σοσιαλδημοκράτης» Μπίλ Κλίντον στις ΗΠΑ υπήρξε περισσότερο «σφιχτός» δημοσιονομικά και πιο πιστά αφοσιωμένος στην λογική της μη παρέμβασης στις αγορές από τον συντηρητικό Τζώρτζ Μπούς. Κορυφαίοι οικονομολόγοι αλλά και οικονομικά φιλελεύθερα κέντρα ερευνών στην Ουάσιγκτον επεσήμαιναν από πολύ νωρίς τα προβλήματα που επρόκειτο να δημιουργηθούν. Εγκυροι συγγραφείς καταδίκαζαν από το 2002 τις πολιτικές των Ρεπουμπλικάνων, προβλέποντας τις τωρινές εξελίξεις. Προστατευτικοί δασμοί και επιδοτήσεις υπονόμευαν την λειτουργία του δημοκρατικού καπιταλισμού. Όταν αρχίσεις να μοιράζεις χρήματα δεν υπάρχει τελειωμός. Μια κουλτούρα ασυδοσίας και οικονομικής ανευθυνότητας αναπτύσσεται.

Τα μεγάλα προβλήματα ήδη εμφανίσθηκαν. Η αμερικανική οικονομία κλυδωνίζεται. Οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ με θράσος χρηματοδότησαν τους ανεύθυνους Τραπεζίτες που προκάλεσαν την κρίση των στεγαστικών δανείων. Απαξιώνοντας έτσι την υγιή οικονομική δραστηριότητα. Η κουβέρτα απλώθηκε σαν τον τραχανά. Τα μυρμήγκια μαζεύονται. Η δυσπραγία απειλεί…


Επί τη ευκαιρία: Τη Μάργκαρετ Θάτσερ θεωρούν οι Βρετανοί ως την καλύτερη πρωθυπουργό της χώρας τη μεταπολεμική περίοδο, σύμφωνα με δημοσκόπηση του YouGov που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Daily Telegraph. Ακολουθούν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο Τόνι Μπλερ, ενώ ο Γκόρντον Μπράουν συγκεντρώνει ποσοστό μόλις 1%.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ

Η αλήθεια συχνά δεν αρέσει. Κι αυτό ιδιαίτερα ισχύει στην πολιτική. Με κορύφωση βέβαια τον τομέα των εξωτερικών σχέσεων μιάς χώρας. Αρέσει η ενδοσκόπηση και η άγνοια των παραμέτρων του διεθνούς περιβάλλοντος. Αποτέλεσμα είναι γεγονότα που επωάζονται για καιρό να ξεσπούν άξαφνα σαν απροσδόκητες εξελίξεις. Και συχνά να προκαλούν παραλογισμούς και επικίνδυνες εθνικιστικές εξάρσεις.

Αν θέλουμε όμως να μην επαναλαμβάνουμε παρόμοια λάθη στο μέλλον και να μαθαίνουμε από το παρελθόν οφείλουμε να κοιτάμε την αλήθεια κατάματα. Ακόμα κι αν κάτι τέτοιο στην αρχή προκαλεί αντιδράσεις και επιθετικότητα.

Για πολλούς εμφανίσθηκε σαν παράλογο το γεγονός πως η Ελλάδα στο Βουκουρέστι βρέθηκε σχεδόν μόνη. Με την πλάτη καρφωμένη περίπου στον τοίχο. Ένα κράτος, παλιός σύμμαχος, πως ήταν δυνατόν να μην βρεί την συμπαράσταση των περισσότερων μελών της συμμαχίας, αναρωτήθηκαν πολλοί σχολιαστές αλλά και σημαντικά πολιτικά πρόσωπα της χώρας. Υπάρχουν γεγονότα όμως που εξηγούν τις εξελίξεις. Και που κάνουν σχεδόν ακατανόητη, στο παγκόσμιο πλαίσιο, την …ελληνική και όχι την συμμαχική συμπεριφορά!!

Ας ξεκινήσουμε από τα περίπου αυτονόητα. Και που σχετίζονται με δραματικά λάθη της εξωτερικής μας πολιτικής. Οταν οι ΗΠΑ απροσδόκητα αναγνώρισαν την γειτονική χώρα σαν Μακεδονία η ελληνική αντίδραση υπήρξε από διακριτική έως ανύπαρκτη. Αντιδρώντας σπασμωδικά στην απόφαση της Αμερικής, το μήνυμα που εκπέμψαμε ήταν αυτό της ανοχής και του συμβιβασμού. Μπορούσαμε να είχαμε τότε καταγγείλει την ενδιάμεση συμφωνία και, παρεμβαίνοντας στο ΝΑΤΟ, να επισημαίναμε την καθαρά αντι-συμμαχική συμπεριφορά των αμερικανών.

Η τότε ηγεσία του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών κινήθηκε πάνω στην γραμμή του «μην ταράζετε τα νερά», αλλά και δέχθηκε ακόμη σαν βάση συζήτησης την στην συνέχεια απίθανη πρόταση Νίμιτς για διπλή ονομασία!! Το παιχνίδι είχε αρχίσει ήδη από τότε να χάνεται.

Ποτέ επίσης το κλίμα ψυχρότητας με τις ΗΠΑ, που εκδηλώθηκε, καταιγιστικά στην αρχή, με την Νατοική επέμβαση στο Κόσοβο και συνεχίσθηκε με την επίσκεψη – ντροπή του Μπίλ Κλίντον στην Αθήνα, δεν βελτιώθηκε. Σε πρώτη ευκαιρία κόμματα, πολιτικές ηγεσίες αλλά και η κορυφή της πολιτειακής πυραμίδας – ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας – πρόβαλαν καθαρά αντι-αμερικανικές θέσεις, εκτοξεύοντας επιθετικά η και ειρωνικά ακόμη σχόλια.

Την ίδια ώρα οι γειτονικές μας χώρες, διαβλέποντας την πορεία των διεθνών υποθέσεων και αντιλαμβανόμενες πως τα δεδομένα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δεν υπάρχουν πιά, καλλιεργούν την προσωπικότητα του πιστού σε όλα φίλου και συμπαραστάτη προς τις ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο πως η ΠΓΔΜ έχει στείλει – αν και δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ - το ένα τέταρτο των μικρών της ενόπλων δυνάμεων σε νατοικές αποστολές. Σε αναλογία δηλ. δέκα φορές παραπάνω από την ελληνική συμβολή. Η οποία είναι (λ.χ. Αφγανιστάν, Κόσοβο) πάντοτε υπό όρους. Δεν είναι δηλ. διαθέσιμη για κάθε είδους αποστολή.

Ζυγίζοντας συμφέροντα και καταστάσεις η Δύση δεν μας αγκαλιάζει όπως παλιά. Εξετάζοντας τα δεδομένα, ας χαράξουμε επιτέλους μια σοβαρή πολιτική.

Πλήρες Άρθρο »