Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ «ΠΕΙΘΑΡΧΗΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»

Πολλές φορές η «Εστία» έχει αναφερθεί στον βόρβορο που έχει κατακλύσει την ελληνική δημόσια ζωή. Και με αγωνία έχει εκφράσει την απογοήτευση της κοινής γνώμης για την γενικότερη συμπεριφορά και απόδοση των πολιτικών μας ταγών. Εν τούτοις, τα φαινόμενα που εκτυλίσσονται γύρω μας αρχίζουν να αποκτούν ορισμένα ειδικά χαρακτηριστικά. Το χοντρό ψέμα κυριαρχεί πλέον ανερυθρίαστα στην καθημερινότητα των περισσότερων προσωπικοτήτων της κοινωνίας. Συγκρουσιακές μικρότητες που θα ήταν αδιανόητο χρόνια πριν να έλθουν στο προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου συνθέτουν το κύριο ζήτημα της τρέχουσας ειδησεογραφίας. Μιά αλλόφρων ατμόσφαιρα ενημέρωσης επιζητά σκάνδαλα, επικείμενους κινδύνους και κοινωνικο-οικονομικά αδιέξοδα για να εκπληρώσει έναν ρόλο διαμορφωτή της κοινής γνώμης.

Είναι φανερό πως ο κοινωνικός βυθός έχει πλέον ανεβεί ορμητικά στην επιφάνεια. Και επιβάλει τις δικές του αξίες, ιεραρχήσεις και επιλογές. Κάποτε τα μπουζουξίδικα αποτελούσαν καταφύγιο του κοινωνικού περιθωρίου. Η παρακολούθηση ελληνικών ταινιών συνιστούσε ομολογία έλλειψης καλλιέργειας και ύπαρξης κακού γούστου. Και η παρουσία καθηγητών πανεπιστημίου και εκπροσώπων του ελληνικού κοινοβουλίου λάμπρυνε μιά εκδήλωση προσθέτοντας κύρος και πνευματικότητα. Τώρα τα πάντα έχουν αντιστραφεί. Η χυδαία διασκέδαση αποτελεί κανόνα αξιολόγησης της πετυχημένης κοινωνικής ζωής. Οι παλιές ελληνικές ταινίες θεωρείται σήμερα πως εκφράζουν το απαύγασμα της λαικής τέχνης και πλημμυρίζουν τα προγράμματα των τηλεοράσεων. Βουλευτές και καθηγητές αποτελούν συνήθως αντικείμενα χλευασμού και καμιά φορά περιφρόνησης στην διαμορφούμενη κοινή συνείδηση. Και αγύρτες τηλεοπτικοί αστέρες μαζί με τσαρλατάνους συγγραφείς εθνικιστικών φαντασιώσεων συνθέτουν το καινούργιο πάνθεον της πνευματικής ηγεσίας του τόπου.

Δεν υπάρχει εθνική αστική τάξη. Σαν συνέπεια, είναι ανύπαρκτη η αστική ηθική. Που σαν συνεκτικός κρίκος κρατάει την ελίτ μιάς κοινωνίας ανέπαφη και ισχυρή. Το αποτέλεσμα είναι αποσύνθεση και διάλυση. Η χώρα δεν έχει ηγεσία. Σε κανένα σχεδόν επίπεδο. Προσωπικότητες δίχως κύρος και ηθικό βάθος εκφράζουν συχνά την πρωτοπορία στην πολιτική, τις επιχειρήσεις, τα μέσα ενημέρωσης και τον ακαδημαικό χώρο. Τα πόδια έχουν ανέβει υψηλότερα από το κεφάλι. Οι αξίες του περιθωρίου κατακλύζουν ανεξέλεγκτα το κέντρο της κοινωνικής ζωής. Και συνθέτουν την καινούργια ηθική τάξη. Τα πάντα επιτρέπονται. Φτάνει να υπάρχει η δίχως αναστολές τόλμη για την πραγματοποίησή τους. Και βέβαια όσο χαμηλότερο είναι το γενικότερο επίπεδο παιδείας της κοινωνίας τόσο λιγότερες είναι και οι ηθικές αναστολές. Θεός γίνεται το χρήμα,. Η απόκτησή του δίχως κόπο και ιδιαίτερη προσπάθεια συνθέτει την ουσία της κυρίαρχης κοινωνικής ιδεολογίας.

Μέσα στα πλαίσια αυτά δεν εκπλήσσουν οι πρόσφατες εξελίξεις. Η πολιτική εξουσία τρομοκρατημένη ψεύδεται και συγκαλύπτει. Τα μέσα ενημέρωσης εφευρίσκουν αληθινά η φανταστικά γεγονότα και καλλιεργούν ανασφάλεια, αμφισβήτηση και μηδενισμό. Η δικαιοσύνη, πελαγωμένη στην τρικυμιώδη κοινωνική πραγματικότητα που την περιβάλλει, αδυνατεί να στηριχθεί στο κύρος της και να αρθεί πάνω από την άρρωστη πολιτική ατμόσφαιρα που πνίγει την χώρα. Οι απιθανότητες και τα σενάρια γελοιότητας που διακινούνται δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη, γελοιοποιούν την όποια αξιοπιστία έχει απομείνει στα ήδη ηθικά καταρρακωμένα ΜΜΕ και τινάζουν την κοινωνική συνοχή στον αέρα.

Μέσα σε όλα αυτά η πολιτική δείχνει απολύτως αδύναμη να αντιδράσει. Διαπλοκές, εμπλοκές φίλων, συνεργατών και συγγενών και ένα γενικότερο οικονομικό περιβάλλον που προκαλεί ανησυχίες και κοινωνική καχεξία υπονομεύει την αποτελεσματικότητα των πολιτικών αρχών και περιορίζει τις περισσότερες δυνατότητες ελιγμών που θα είχαν. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες προς τα εμπρός που πολλοί εισηγούνται δεν είναι εύκολες. Κυρίως διότι δεν είναι εύκολη η κινητοποίηση ενός απογοητευμένου κόσμου για κατάκτηση καινούργιων στόχων. Ολοι προτιμούν σε τέτοιες ώρες την απόσυρση από τα γεγονότα. Να στέκονται καχύποπτοι απέναντι σε κάθε πρωτοβουλία. Και να απέχουν. Οπως λένε και οι Αμερικανοί, όταν οι ακαθαρσίες φθάνουν στον ανεμιστήρα τα κεφάλια χώνονται χαμηλά, κοντά στο πάτωμα.

Το επικίνδυνο τελικό αποτέλεσμα είναι η απαξίωση της πολιτικής. Και η ανάδειξη των λαθρεπιβατών των άκρων. Είναι δυστυχώς απογοητευτικό αλλά κόμματα και οργανισμοί του παραδεκτού πολιτικού διαλόγου δεν έχουν τύχη κάτω από τέτοιες συνθήκες. Οι μπαρουφολόγοι του λαικισμού και οι κήρυκες ανέφικτων εθνικιστικών παραδείσων είναι ενδεχόμενο να πλανέψουν για λίγο τα μυαλά των αποθαρρυμένων πολιτών.Τελικός όμως εισπράκτορας της γενικευμένης απογοήτευσης θα είναι ο άγνωστος για την ώρα –αλλά αναπόφευκτα επερχόμενος - κήρυκας μιάς ασαφούς ανανέωσης και μιάς εξωπραγματικής ηθικοπλαστικής εξυγίανσης. Το μήνυμά του θα είναι απλοικό αλλά πανίσχυρο. Η πραγματική διαφθορά, εφ’ όσον στήριγμά του θα είναι αναπόφευκτα ο άρρωστος δημόσιος τομέας, δεν πρόκεται να καταπολεμηθεί. Τελικό θύμα του όμως θα είναι οι ατομικές ελευθερίες. Μιά «πειθαρχημένη δημοκρατία» θα είναι το διακηρυγμένο του ιδανικό. Κι ο κόσμος, αηδιασμένος από την αβελτηρία και την διαφθορά της ανοιχτής δημοκρατίας, δεν θα διστάσει να τον ακολουθήσει.

Οι πολιτικές μας αρχές οφείλουν να αφυπνισθούν. Και να εγκαταλείψουν την αναπαραγωγή του παρελθόντος. Και τις ανούσιες αλληλοκατηγορίες. Να πάρουν πρωτοβουλίες. Ισως σκληρές. Αλλά αναπόφευκτες. Αν δεν φανεί πως η διαφθορά πραγματικά καταπολεμιέται, το μέλλον της ανοιχτής μας κοινωνίας είναι σκοτεινό.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ(;)

Η καταιγιστική κρίση ηθικής διάβρωσης που κατακλύζει την χώρα μαζί με την συνακόλουθη καθολική αμφισβήτηση των θεσμών – συμπεριλαμβανόμενης και της Δικαιοσύνης – έχει οδηγήσει πολλούς να πιστεύουν πως έφτασε το τέλος του δικομματισμού. Μαζί βέβαια και με το συχνά αναφερόμενο τέλος της μεταπολίτευσης. Δεν τελειώνει όμως έτσι ένα σύστημα που αποτελεί απλά προιόν εκλογικής μηχανικής. Ο εκλογικός νόμος δηλ. διαμορφώνει το κομματικό σύστημα. Μαζί βέβαια και με τις λαικές επιλογές – καθ΄όσον αφορά την ταυτότητα των δύο πρωταγωνιστών. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως με το ίδιο εκλογικό σύστημα το Πασόκ από μικρό κόμμα αμφισβήτησης έγινε παράταξη εξουσίας

Αυτό όμως που πραγματικά τελειώνει είναι η εποχή της λεγόμενης «δημοκρατικής αθωότητας» και η πίστη στην ειλικρίνεια και εντιμότητα πολιτικών, δημοσιογράφων και δικαστών. Ο κόσμος δεν πιστεύει πλέον σε διακηρύξεις και πλούσιες υποσχέσεις. Επιδιώκει ορατά εξυγιαντικά αποτελέσματα και έμπρακτες ηθικοπλαστικές συμπεριφορές. Μιά προοππτική διόλου εύκολη αν αναλογισθεί κανείς πως θα πρέπει να υλοποιηθεί σε ένα περιβάλλον μηντιακής ζούγκλας και αδίστακτων εκβιασμών. Δεν είναι εύκολο για κανέναν σήμερα να αποδείξει την ειλικρίνια των προθέσεών του όταν τα θιγόμενα συμφέροντα και μηχανισμοί καταφεύγουν σε χτυπήματα κάτω από την μέση για την συντριβή του «αντίπαλου».

Δυστυχώς ο κόσμος ακόμη παρασύρεται από παραπειστικά δημοσιεύματα και ψεύτικους ισχυρισμούς. Με κάλυψη την υποστήριξη δήθεν των λαικών συμφερόντων οι θιγόμενοι «νονοί» της ελληνικής οικονομίας σπιλώνουν κάθε πολιτικό πρόσωπο που θα τολμούσε να πάει κόντρα στις επιδιώξεις τους και υπονομεύουν κάθε πρωτοβουλία που αντιτίθεται στην συνεχιζόμενη άλωση του δημόσιου τομέα. Και στην κατεύθυνση αυτή βέβαια βοηθούν και οι ίδιοι οι πολιτικοί των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας με την προσκόλλησή τους σε παραδοσιακές αντιλήψεις ενίσχυσης των λαικών συμφερόντων μέσα από πολιτικές αξιοποίησης του δημόσιου τομέα.

Εξ ίσου απογοητευτικές είναι και οι θέσεις των μικρότερων κομμάτων της Αριστεράς αλλά και του κομματιδίου της άκρας δεξιάς. Ολοι αυτοί επιμένουν απλουστευτικά πως για τα πάντα σχεδόν είναι υπεύθυνη η παγκοσμιοποίηση και η οικονομία της αγοράς. Τα λαικά συμφέροντα θα εξυπηρετηθούν, υποστηρίζουν, με την ενίσχυση του δημόσιου τομέα και την προώθηση πολιτικών αναδιανομής των εισοδημάτων με την χρησιμοποίηση της άμεσης φορολογίας.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι καινούργιο. Ανεξάρτητα αν βαφτίζεται επιτηδευμένα «προοδευτικό». Απηχούν μάλιστα αυτές οι απόψεις αντιλήψεις των δεκαετιών του ’60 και του ’70, που παντού αλλού σχεδόν έχουν εγκαταλειφθεί. Το «σχεδόν» αναφέρεται σε ψήγματα της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, όπως λ.χ. η Βενεζουέλα και η Κούβα, όπου όμως τα αρνητικά αποτελέσματα των πολιτικών αυτών για τα λαικά στρώματα ιδιαίτερα αρχίζουν ήδη να είναι εμφανέστατα. Ακόμα και στη Ρωσία του Πούτιν οι καινούργιες τάσεις (όραμα 20ετίας) είναι προς την κατεύθυνση της μείωσης των άμεσων φόρων, της ενίσχυσης του ελεύθερου ανταγωνισμού, της καταπολέμησης της δημόσιας γραφειοκρατίας και του κρατικού επεκτατισμού στην οικονομία.

Ο δικομματισμός λοιπόν, με την έννοια της κυριαρχίας ΝΔ και Πασόκ, είναι ενδεχόμενο να κλονίζεται. Και τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς δείχνουν να ενισχύονται. Με την προοπτική βέβαια κάποιο από αυτά να αντικαταστήσει έναν από τους δύο μεγάλους στο πάνθεο της κυριαρχίας στην πολιτική μας σκηνή. Η ουσία όμως είναι πως ο δικομματισμός δεν δείχνει να υποχωρεί. Στον τομέα των πολιτικών τουλάχιστον. Η χώρα θα εξακολουθήσει να κυριαρχείται από πολιτικές γιγαντιαίων κρατικών παρεμβάσεων. Που θα έχουν στόχο είτε την ρουσφετολογία και την εξυπηρέτηση εργολαβικών και προμηθευτικών συμφερόντων είτε την οικονομική αναδιάταξη των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων με βάση επιχειρούμενες αλλαγές στη φορολογία εισοδήματος.

Το τελικό αποτέλεσμα δεν θα είναι άλλο από την αποτυχία και την συνέχιση η και εμβάθυνση του σημερινού τέλματος. Που αποτελεί προιόν του δικομματισμού. Οχι τόσο σε επίπεδο σταθερής εναλλαγής κομμάτων Οσο στην απουσία αλλαγής πολιτικών. Ακούγονται τελευταία φωνές καταγγελίας του διεθνούς καπιταλισμού. Πάνω στη βάση διαπιστωμένων αδυναμιών των διεθνών αγορών και κάποιου κλονισμού των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Το μήνυμα που οι αναλυτές αυτοί επιδιώκουν να μεταδώσουν στην ελληνική κοινωνία είναι πως το σύστημα της οικονομίας της αγοράς αντιμετωπίζει δυσκολίες. Και πως πνέει τα λοίσθια.

Παραβλέπουν όμως όλοι αυτοί κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες. Κατά κύριο λόγο πως οι δυσκολίες αυτές αναφέρονται στον εφαρμοσμένο υπερκαπιταλισμό ( σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Ράιχ) των ,μεγάλων χωρών της Δύσης, που γρήγορα όμως ανακτά τις αναγκαίες ισορροπίες επούλωσης των αδυναμιών του. Και δεν έχει σχέση βέβαια με τον περιθωριακό «καπιταλισμό» της ευρείας κρατικής παρέμβασης, των συντεχνιών και της σχεδόν ολοκληρωτικής ακινησίας που χαρακτηρίζει την ταλαίπωρη χώρα μας.

Η εξυγιαντική αριστερά λ.χ. της Ελλάδας ομιλεί για διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα των κρατικών επιχειρήσεων, για την πάταξη της εισφοροδιαφυγής και για την κατάργηση της αξιολόγησης στα κρατικά και την καταδίκη των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Δεν μας αποκαλύπτει όμως η ίδια Αριστερά πως θα καλύψει τα ελλείμματα των κρατικών αυτών επιχειρήσεων, τι θα κάνει με την εισφοροδιαφυγή για παράδειγμα της Ολυμπιακής αλλά και κάποιων χιλιάδων μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων, πως θα βγάλει την παιδεία από το τέλμα και πως θα εξυγιάνει τα αποσαθρωμένα δημόσια πανεπιστήμια...

Για όσο λοιπόν η κοινωνία δεν συνειδητοποιεί τα αδιέξοδα και δεν επιζητεί κάτι άλλο, ο πολιτικο-ιδεολογικός δικομματισμός θα συνεχίσει να κυριαρχεί και η χώρα θα κολυμπάει στα προβλήματα και την απαισιοδοξία.

Πλήρες Άρθρο »

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ;

Η χώρα πνίγεται στις αναθυμιάσεις απίστευτων σκανδάλων που εμπλέκουν πολιτικά πρόσωπα, μεγαλοδημοσιογράφους, επιχειρηματίες και γιγαντιαίες πολυεθνικές ενώ η εμφανής ανικανότητα της φυσικής ηγεσίας της αστυνομίας να ελέγξει έστω και στοιχειωδώς αναμενόμενες κινητοποιήσεις φασιστικών ομάδων των δύο πολιτικών άκρων βυθίζει τις πόλεις μας στη βία, την ανασφάλεια και το χάος. Το ερώτημα στα χείλη όλων είναι που βρίσκεται ο πρωθυπουργός. Διότι οι υπουργοί είναι εκτελεστικά όργανα διορισμένα από αυτόν για την εφαρμογή μιάς πολιτικής που αυτός έχει εμπνευσθεί και επιδιώκει να εφαρμόσει. Οταν απουσιάζει ο πρωθυπουργός αποτελματώνεται η κυβέρνηση. Και ολόκληρη η χώρα αδρανεί.

Ο λαός και ειδικότερα το εκλογικό σώμα στον αρχηγό της κυβέρνησης χρεώνει την εκπλήρωση προεκλογικών υποχρεώσεων. Και όχι βέβαια στους επι μέρους υπουργούς που από τα πράγματα πρέπει να είναι αναλώσιμοι. Ούτε και είναι δυνατόν βέβαια οι υπουργοί να δημιουργούν όταν ο πρωθυπουργός απέχει. Θα μοιάζει τότε η κυβέρνηση με αμαξοστoιχεία που βαγόνια της τρέχουν γρηγορότερα από την μηχανή. Τότε ο εκτροχιασμός είναι αναπόφευκτος. Οφείλει λοιπόν ο πρόεδρος της κυβέρνησης να αποτυπώνει πολιτικές, να μοιράζει αρμοδιότητες και τομείς δουλειάς και βέβαια να παρακολουθεί την πορεία εφαρμογής τους.

Και στις κρίσεις βέβαια ο ρόλος του πρώτου είναι νευραλγικός. Δεν είναι σε θέση οι υπουργοί – ούτε βέβαια είναι και δουλειά τους - να πάρουν ευρύτερες πολιτικές πρωτοβουλίες. Να χειρισθούν πρόσωπα, να αποφασίσουν για την τύχη βουλευτών και στελεχών, να επιμερίσουν ευθύνες και να ανατρέψοιυν πολιτικούς συσχετισμούς (με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών λ.χ.). Οι υπουργοί διεκπεραιώνουν, αποτελεσματικά η μη, το έργο που ο πρωθυπουργός τους αναθέτει.

Το πρόσωπο λοιπόν στο οποίο οι πολίτες προσβλέπουν για την έξοδο από τα αδιέξοδα και τον σημερινό κοινωνικο-πολιτικό βόρβορο είναι ο πρωθυπουργός. Και αυτός οφείλει να ανταποκριθεί. Δραστηριοποιούμενος η παραιτούμενος. Διότι και η παραίτηση βρίσκεται μέσα στα πλαίσια του καλώς εννοούμενου δημοκρατικού παιχνιδιού. Να μην ξεχνάμε την Μάργκαρετ Θάτσερ, που παραιτούμενη της πρωθυπουργίας εξασφάλισε για την παράταξή της, με τον Τζών Μέητζορ, μιά ακόμη εκλογική νίκη.

Η παραίτηση όμως δεν είναι σήμερα απαραίτητη. Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι ένας πρωθυπουργός που κρατάει σφικτά τα ηνία και παίρνει δραματικές πρωτοβουλίες. Η εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού κερδίθηκε από την σημερινή κυβέρνηση πάνω σε δύο βασικά πολιτικούς άξονες. Την επανίδρυση του κράτους και την διακυβέρνηση με σεμνότητα και ταπεινότητα. Στο πρώτο κομμάτι η κυβέρνηση έχει σκοντάψει σοβαρότατα. Αντί να αλλάξει τις άρρωστες δομές της ελληνικής πολιτείας βολεύτηκε με αυτές. Και περιορίζεται στην απλή διαχείρισή τους. Και αυτό δεν το κάνει με τον πλέον επιτυχή τρόπο. Οι αυθαιρεσίες των λογής συνδικαλιστών του δημόσιου τομέα, η αδυναμία στην λήψη αποφάσεων υπουργών και λοιπών κρατικών στελεχών, η έκδηλη ανικανότητα της ηγεσίας της αστυνομίας στην επιβολή της τάξης και στην προστασία των πολιτών αλλά και των χαμηλόβαθμων στελεχών της, η αγέρωχη γραφειοκρατικοποίηση της κοινωνικής και της οικονομικής μας ζωής αλλά και η ίδρυση δεκάδων καινούργιων και συνάμα αδιέξοδων δημόσιων φορέων και οργανισμών υποδηλώνει την άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης από μιά κορυφαία προεκλογική της εξαγγελία.

Αλλά και στον τομέα της διαφθοράς οι κυβερνητικές επιδόσεις είναι απόλυτα απογοητευτικές. Η επωδός της παραπομπής των ζητημάτων στην δικαιοσύνη δεν πείθει. Διοτι ουδείς διακρίνει αποτελέσματα. Η δικαιοσύνη μετά από τρία περίπου χρόνια αναζητήσεων έκλεισε τον φάκελο των υποκλοπών. Οι «κουμπάροι» του σκανδάλου του γάλακτος και της επιτροπής ανταγωνισμού ξεχάσθηκαν. Ο αρμόδιος για την χωροταξία και το περιβάλλον υπουργός γράφεται πως οκοδομεί διαπιστωμένο αυθαίρετο!! Το ζήτημα των δομημένων ομολόγων, με τις εξακριβωμένο μίζες δις., κοντεύει να ξεχασθεί. Τα πορίσματα του πρώην εισαγγελέα Ζορμπά αγνοούνται επιδεικτικά και τίποτε άλλο δεν φαίνεται να κινείται. Στην υπόθεση Ζαχόπουλου η προσπάθεια φαίνεται να είναι το πως θα αποσυρθεί από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ενώ για τις δωροδοκίες δημοσίων προσώπων από στελέχη της Ζήμενς κρεμόμαστε (με φόβο;) από τα χείλη των Γερμανών δικαστών για κάποια αποκάλυψη. Η κυβέρνηση δεν έχει πείσει για την αποφασιστικότητά της να εκκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο στο σύνολό του από διαφθαρμένα πρόσωπα και μηχανισμούς. Η κοινωνική οργή διογκώνεται. Ελάχιστοι έχουν ελπίδες για το αύριο. Και δεν πιστεύουν πλέον σε κανένα.

Ο πρωθυπουργός οφείλει να κινηθεί αποφασιστικά προς την κατεύθυνση της ουσιαστικής υλοποίησης των προεκλογικών του δεσμεύσεων. Δίχως να νοιάζεται για τις όποιες παράπλευρες απώλειες. Η απομάκρυνση των ανεπαρκών στελεχών σε όλες τις βαθμίδες της διοίκησης και του κράτους θα πρέπει να είναι το πρώτο βήμα. Η ριζοσπαστική απαγκίστρωση από τον κρατισμό θα πρέπει να είναι το δεύτερο. Και η συντριβή της διαφθοράς, με αποκαλύψεις και τις συνακόλουθες ποινές, θα πρέπει να είναι το τρίτο. Στόχος δεν θα πρέπει να είναι η προφύλαξη προσώπων και η διάσωση της καριέρας κάποιων. Σκοπός θα πρέπει να είναι η προφύλαξη του πολιτικού μας συστήματος και γενικότερα της κοινωνικής συνοχής από την οριστική κατάρρευση.

Οι ηγεσίες και των δύο μεγάλων κομμάτων οφείλουν να έρθουν κοντά, Και σε συνεννόηση να προωθήσουν την κάθαρση. Για να προσφέρουν ελπίδα στον κόσμο. Aν δεν ξεκαθαρίσει το τοπίο των σκανδάλων ώστε να κατασιγάσει η οργή της κοινωνίας, σκοτεινό θα είναι το αύριο για την πολιτική σταθερότητα και την κοινωνική ειρήνη. Το ζήτημα πιά δεν θα είναι το μέλλον του πρωθυπουργού, της ΝΔ η της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το ερώτημα θα αφορά την σταθερότητα της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας.

Πλήρες Άρθρο »

Η υστερία και η αλήθεια

Οσο πλησιάζει η ώρα των τελικών αποφάσεων για τα περισσότερα ζητήματα της δημόσιας ζωής της χώρας οι έξαλλες φωνές αντίδρασης και πανικού πληθαίνουν. Και η επίκληση συνδρόμων καταστροφής και μελλοντικών φόβων πολλαπλασιάζονται. Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ ουρλιάζουν για τα δεινά που θα συμβούν στον φτωχό λαό από το ακριβό υποτίθεται ρεύμα που θα προκαλέσουν οι όποιες ιδιωτικοποιήσεις. Φροντίζουν όμως κινητοποιούμενοι να ζημιώνουν δραματικά την ΔΕΗ ευνοώντας έμμεσα άλλα ιδιωτικά συμφέροντα. Η σχέση επίσης της σημερινής τσουχτερής τιμής του ρεύματος, μαζί και με τις ενδεχόμενες μελλοντικές ενεργειακές ανεπάρκειες της χώρας, με τις δαπάνες ασφάλισης και παροχών για το προσωπικό δεν προβάλλονται πουθενά. Ούτε βέβαια και το πραγματικό πρόβλημα των ιδιωτικοποιήσεων. Που σηματοδοτούν το τέλος των κάτω από το τραπέζι παροχών, την αργομισθία των συνδικαλιστικών στελεχών και την ευνοιοκρατία των χαριστικών διορισμών στην επιχείρηση των παιδιών των στελεχών της.

Τα ίδια ακούμε και κατά καιρούς – όταν τα ΜΜΕ δεν έχουν άλλο «πιασάρικο» θέμα – για την ακρίβεια. «Δεν γίνονται έλεγχοι στην αγορά». «Οργιάζει η κερδοσκοπία». «Εξοντώνονται οι καταναλωτές», ουρλιάζουν τα Δελτία Βραδυνής Ψυχαγωγίας. Την ίδια ώρα όμως επιμένουμε να παίρνουν μεγάλες επιδοτήσεις και να πωλούν σε υψηλές τιμές οι αγρότες. Δεν θέλουμε να είναι ελεύθερες οι φτηνές εισαγωγές. Μας ενοχλούν τα φτηνά Κινέζικα. Δεν αντέχουμε όμως και τα ακριβά ντόπια. Τελικά τι θέλουμε; Να μην υπάρχει προφανώς αγορά. Ωστε να εξαλειφθεί και η κερδοσκοπία. Που αποτελεί την πεμπτουσία μιάς φιλελεύθερης οικονομίας. Υπάρχει όμως μιά μικρή, τόση δα, λεπτομέρεια. Οπου οι αντιλήψεις αυτές εξάλειψης του κέρδους και της αγοράς εφαρμόσθηκαν, οδήγησαν στον αφανισμό των προιόντων, στην μετατροπή των καταναλωτών σε υπηκόους – επαίτες κάποιων πραγματικά πανάκριβων αγαθών στη μαύρη αγορά. Η κατάργηση της κερδοσκοπίας οδηγεί στην εμπέδωση της κρατικής ασυδοσίας Και στην δυστυχία των λαικών κυρίως στρωμάτων.

Εκεί όμως που ο παραλογισμός, χέρι χέρι με την ανόητη υστερία, καταλαμβάνει την κεντρική πολιτική σκηνή είναι στα ζητήματα διεκδίκησης των εθνικών μας συμφερόντων. Ο μουσικοσυνθέτης, φιλόσοφος και τώρα γεωπολιτικός αναλυτής, μαζί με τον εθνικό μας πιά σήμερα διασκεδαστή και με κάποιες φυλλάδες εθνικιστικής υπερβολής, αποφάνθηκαν πως η καταστροφή βρίσκεται προ των πυλών. Σε ένα όργιο κινδυνολογίας και διαστρέβλωσης παρουσιάζουν την χώρα να βαδίζει στον Κεάδα. Διότι δεν πέτυχε να αλλάξει το όνομα ενός άλλου λαού. 45 χρόνια οι άνθρωποι αυτοί αποκαλούνταν «Μακεδόνες» και εμείς δεν λέγαμε τίποτα. Τρείς γενιές μεγάλωσαν με αυτό τον προσδιορισμό. Ελληνες πολιτικοί ηγέτες έπλεκαν το εγκώμιο του Τίτο ενώ οι Σλαύοι υπήκοοί του αποφάσιζαν, μπροστά στα μάτια μας, κάποιους συμπατριώτες τους να τους αλλάξουν εθνότητα και ονομασία. Ο μουσικοσυνθέτης, από τα ίδια τα Σκόπια, είχε καταγγείλει σαν αντιδραστική την πολιτική αντιπαράθεσης μαζί τους για την ονομασία. Πως θα τους αλλάξεις τώρα το όνομα;

Τώρα καταλάβαμε λ.χ. πως στο όνομα ΠΓΔΜ ( FYROM) η τελευταία λέξη είναι «Μακεδονία»; Εγώ το φώναζα από τότε, ειρωνευόμενος βέβαια όσους επέμεναν πως δεν θα πρέπει να υπάρχει η λέξη Μακεδονία στο όνομα. Και που όμως στήριζαν το FYROM!! Η υπόθεση υπήρξε από την αρχή χαμένη. Διαλέξαμε λάθος στόχο και πεδίο για να δώσουμε μάχη. Αυτοπαγιδευτήκαμε. Παραβλέποντας ακόμη και τα στοιχειώδη. Παράδειγμα: Αν αυτοί αποφάσιζαν από την αρχή να ονομασθούν λ.χ. Βαντάρσκα. Θα τους δεχόμασταν παντού και με τυμπανοκρουσίες. Ποιός θα τους εμπόδιζε όμως στην συνέχεια να αλλάξουν όνομα και να γίνουν «Μακεδονία»; Εξ άλλου και σε εμάς δεν ισχύει το διπλό όνομα; Είμαστε Ελληνες και Ελλάδα. Για όλο όμως τον υπόλοιπο κόσμο είμαστε Γραικοί (Greece, Greeks). Πολλές χώρες έχουν αλλάξει όνομα δίχως κανείς να μπορεί να κάνει το παραμικρό γι αυτό (η Δαχομέη έγινε Μπενίν, η Κευλάνη Σρι Λάνκα, η Ροδεσία Ζιμπάμπουε, η Καμπότζη Καμπουτσέα, το Σιάμ Ταυλάνδη, η Περσία Ιράν, η Αίγυπτος Ενωμένη Αραβική Δημοκρατία και αντίστροφα. Η Ανω Βόλτα μετονομάσθηκε σε Μπουργκίνα Φάσσο, η Βιρμανία σε Μπενίν, η Νοτιο-Δυτική Αφρική σε Ναμίμπια, η Ανατ. Βεγγάλη σε Μπανγκλαντές κλπ).

Το πρόβλημά μας δεν είναι πως λέγονται οι γείτονές μας. Αλλά να αποτρέψουμε πιθανό μελλοντικό αλυτρωτισμό. Και στον τομέα αυτό θα μπορούσαμε να έχουμε κερδίσει. Με πολλούς τρόπους. Ενας θα ήταν ίσως η απειλή αντιστροφής του αλυτρωτισμού αν δεν άλλαζαν πορεία. Και να γεμίζαμε την χώρα με ελληνικά σχολεία, πολιτιστικά κέντρα και επενδύσεις. Το ζήτημα σήμερα είναι πως εξαντλούμε την πολιτική και διπλωματική μας δράση για ένα ζήτημα επιπέδου πραγματικής υποσημείωσης στα διεθνή δεδομένα αλλά και στην ιεράρχηση των εθνικών μας συμφερόντων. Είναι φανερό πως είμαστε μπλεγμένοι σε ένα περίτεχνο σκακιστικό/διπλωματικό παιχνίδι. Οπου παρασυρόμαστε με όλες μας σχεδόν τις δυνάμεις σε ένα σημείο της σκακιέρας (στο Σκοπιανό) ενώ το πραγματικό μας πρόβλημα βρίσκεται στην αντίπερα πλευρά (στο Αλβανικό). Οταν το καταλάβουμε θα είναι αργά. Και με εξαντλημένα τα περισσότερα διπλωματικά μας ερείσματα.

Χαμόγελα όμως προκαλούν και οι κινδυνολογίες για το Κυπριακό. Πικρά δάκρυα χύνονται για τον Τάσσο. Που είπε το «όχι» στο Σχέδιο Ανάν. Δίχως καμία καταστροφή υποτίθεται να χτυπήσει το νησί. Ομως το Κυπριακό πλέον σήμερα σε όλο σχεδόν τον κόσμο δεν αποτελεί ζήτημα εχθρικής εισβολής. Αλλά πρόβλημα απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Η ελληνική Κύπρος δεν αποτελεί πιά το χαιδεμένο παιδί του ΟΗΕ. Αλλά μάλλον το μαύρο πρόβατο και εκεί και στην ΕΕ. Ακόμα και η Ρωσία έκανε τους απαξιωτικούς της υπαινιγμούς με αφορμή την αναγνώριση του Κόσοβου. Δηλαδή τι περίμεναν κάποιοι πως θα ήταν η «καταστροφή»; Η εισβολή κάποιας ξένης δύναμης; Τι πέτυχε τελικά ο Τάσσος; Μοναχά την εγκατάλειψή του τελικά από την απογοητευμένη πλειοψηφία του Κυπριακού εκλογικού σώματος.

Αλλά και οι κραυγές καταγγελίας των αμερικανών πλημμυρίζουν από υποκρισία. Οι ΗΠΑ κοιτάζουν τα δικά τους συμφέροντα. Και όχι βέβαια απαραίτητα τα ελληνικά. Αν εκτιμούμε πως χρειαζόμαστε την βοήθειά τους είναι ανάγκη να προετοιμαζόμαστε γι’ αυτό. Και δεν σημαίνει βέβαια αυτό πως τους θεωρούμε δεδομένους, σαν συμμάχους, κι από εκεί και πέρα κάνουμε τα δικά μας. Οτι κι αν συμβαίνει στον κόσμο, ακόμα κι αν σφάζονται η δολοφονούνται δυτικοί, το κυρίαρχο κλίμα στην Ελλάδα είναι ο αντι-αμερικανισμός. Ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας έκανε μήνυση σε διεθνές δικαστήριο εναντίον του αμερικανού προέδρου για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράκ. Δεν ενοχλήθηκε όμως από τις διώξεις νομικών και δημοσιογράφων – μαζί με εκτελέσεις – από το καθεστώς του Φιντέλ στην Κούβα. Κάθε μήνα σχεδόν υπάρχουν πορείες στην αμερικανική πρεσβεία. Ποτέ όμως καμία διαμαρτυρία για σφαγές στο Σουδάν, στο Κογκό, στην Τσετσενία η την Σομαλία. Και ο έλληνας Πρόεδρος ειρωνεύτηκε δημόσια των Πρόεδρο των ΗΠΑ, μαζεύοντας κολακευτικότατα σχόλια από τον ελληνικό τύπο. Ολα αυτά ενδεχομένως κάποτε ανταποδίδονται. Και ο λογαριασμός καμιά φορά είναι βαρύς.

Η μυωπία σε κάνει να μην μπορείς συνήθως να δείς μακριά. Η βλακεία όμως σε τυφλώνει απόλυτα.

Πλήρες Άρθρο »

ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ

Υπάρχει μιά δεδομένη από χρόνια αρχή στην οικονομική επιστήμη πως όταν επιδοτείς κάτι εισπράττεις πάντα μια αυξημένη δόση αυτού που επιδοτείς. Οταν επιδοτείς συγκεκριμένα γεωργικά προιόντα αυξάνεται η παραγωγή αυτής ακριβώς της κατηγορίας των προιόντων. Οταν επιδοτείς τις εξαγωγές κάποιων αγαθών αυξάνεται ακριβώς η παραγωγή τέτοιων αγαθών. Συνακόλουθα, όταν επιδοτείς την φτώχεια αυξάνεται σχεδόν πάντοτε η φτώχεια και η μιζέρια.

Το περίεργο είναι πως οι κυβερνήσεις, που περιλαμβάνουν στις τάξεις τους συνήθως έγκυρους οικονομολόγους, δεν μαθαίνουν ποτέ το μάθημα αυτό. Η μάλλον το μαθαίνουν περιπτωσιολογικά και κατά τομέα. Στον αθλητισμό λ.χ. το έχουν κάνει περίπου βίωμά τους. Επιδοτώντας τον πρωταθλητισμό, εξασφαλίζουν πολλούς πρωταθλητές κι αστέρια των γηπέδων και του στίβου. Ενώ συνήθως αδιαφορούν για την παιδεία, την επιχειρηματικότητα, τις νέες ιδέες και την ευρηματικότητα.

Οι ώριμες βέβαια κοινωνίες επιλέγουν να επιδοτούν τομείς που προετοιμάζουν το μέλλον και την αυριανή ανάπτυξη της κοινωνίας. Ενισχύουν έτσι την παιδεία, την πρόσβαση σε νέες τεχνολογίες κι επιβραβεύουν την αξιοσύνη στη γνώση και στην ανακάλυψη νέων αρχών, ιδεών και προτάσεων. Αυτές βέβαια είναι οι φιλελεύθερες παλιές δημοκρατίες της Δύσης καθώς και κάποιες καινούργιες χώρες της Ασίας με βαθύ όμως πολιτισμό και μεγάλη εθνική αυτοπεποίθηση (Σιγκαπούρη, Ν. Κορέα και τελευταία η Κίνα). Αντίθετα, χώρες με βαθειά σύνδρομα πολιτικής ανασφάλειας, ξενοφοβίας και καταπιεσμένα συμπλέγματα εθνικής η πολιτικής καταξίωσης και φυλετικής ανωτερότητας φροντίζουν να επικεντρώνουν τις οικονομικές τους προσπάθειες σε τομείς κρατικής η καθεστωτικής προβολής. Τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού, στην Ευρώπη κυρίως, παλαιότερα αλλά ακόμη και σήμερα η Κούβα βρίσκονταν σ αυτό το μοντέλο ανάπτυξης και λειτουργίας.

Η εξασφάλιση μεταλλίων σε διεθνείς αγώνες και η κατάκτηση διεθνών ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων λογίζεται σαν επίτευγμα σοβαρότερο από την πρόοδο στις επιστήμες, την προώθηση νέων ανακαλύψεων και την εξασφάλιση διεθνών επιτευγμάτων στην επιχειρηματική δράση, στην λειτουργία των χρηματαγορών και στους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. Ο λαός δυστυχώς δεν βγαίνει συνήθως στους δρόμους να πανηγυρίσει επιτεύγματα στην παιδεία, στις επιστήμες και στην επιχειρηματική δράση. Αλλά πολλές κυβερνήσεις, ακόμη και σήμερα σε καθεστώτα δημοκρατίας, οραματίζονται να βγάλουν τον λαό να πανηγυρίζει στους δρόμους. Γι’ αυτό επιδοτούν τις φιέστες, τους πανηγυρισμούς και τα μέσα που είναι δυνατόν να προκαλέσουν κάτι τέτοιο. Μέσα στο πλαίσιο αυτό η ανοχή της ντόπας δεν είναι παρά μιά μικρή, και για πολλούς ασήμαντη, λεπτομέρεια.

Τέτοιες κυβερνήσεις αντίστοιχα δεσμεύονται να ξοδέψουν χρήματα όχι για να βελτιώσουν τις υποδομές λειτουργίας της κοινωνίας αλλά για να επιδοτήσουν τους αναξιοπαθούντες, τους φτωχότερους και τους λεγόμενους μη προνομιούχους. Μαζικά λοιπόν πανηγύρια για λαικά θεάματα με δαπάνες πακτωλών χρημάτων σε επιδοτήσεις πρωταγωνιστών κι «αστέρων» ενώ η πραγματική κοινωνική κατάσταση διατηρείται σε τέλμα. Και το κενό επιχειρείται να καλυφθεί με επιδοτήσεις των αναξιοπαθούντων που και πάλι αναδεικνύει το «φιλολαικό» δήθεν προφίλ των κυβερνώντων.

Την σχετική μανέστρα φαίνεται να την χαλάει η ίδια η εξέλιξη της κοινωνίας. Και οι αλλαγές που έχουν συμβεί στον κορμό της δίχως να το έχουν απόλυτα αντιληφθεί οι πολιτικοί της ταγοί. Κοντά στις χιλιάδες των ανθρώπων που βγαίνουν στους δρόμους για τον πανηγυρισμό της κατάκτησης κάποιου αθλητικού τίτλου διαπιστώθηκε ξαφνικά, στην Ελλάδα λ.χ., πως μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι – ίσως και εκατομμύρια – εξοργίσθηκαν. Με τα προνόμια που αποκαλύφθηκε πως απολαμβάνουν οι εκλεκτοί των ατομικών σπόρ και με την δυσαρέσκεια των ποδοσφαιριστών της εθνικής μας ομάδας λ.χ. επειδή αμοίφθηκαν με 200 εκ. δρχ. «μόνο» περίπου έκαστος για τον θρίαμβό τους!!

Στο μυαλό των πολιτικών κι επικοινωνιακών ταγών της χώρας η κοινωνία μας έχει ακόμη την δομή των μεταπολεμικών χρόνων. Υπάρχει δηλ. μιά μεγάλη και καταπιεστική άρχουσα τάξη, μιά μικρή μεσαία τάξη κι ένα μεγάλο στρώμα αδικημένων, υποβαθμισμένων και οικονομικά εξαθλιωμένων πολιτών. Επιτιθέμενοι λοιπόν φραστικά η και πολιτικά στους έχοντες κι επιδοτώντας τους μη έχοντες εξασφαλίζουν την ανοχή η και την στήριξη της κοινωνίας. Η πραγματικότητα είναι όμως πλέον πολύ διαφορετική. Σήμερα υπάρχει μιά πολύ μικρή αλλά οικονομικά ισχυρότατη και με διεθνή πλοκάμια άρχουσα τάξη, μιά πολύ μεγάλη κι αρκετά ανασφαλής μεσαία κι μιά αριθμητικά συρρικνωμένη και πολύ χαμηλών εισοδημάτων εργατική κι αγροτική τάξη. Της οποίας όμως αυτής της τελευταίας τα μέλη προσβλέπουν και φιλοδοξούν να ενταχθούν κι αυτοί στα μεσαία στρώματα.

Κανένας πια η έστω ελάχιστοι διακατέχονται από την εθνική ανασφάλεια που εκτιμούν πως υπάρχει οι πολιτικοί εκπρόσωποι. Και σίγουρα τους ενοχλεί να ξοδεύονται πόροι για επιδοτήσεις δραστηριοτήτων δίχως ουσία και περιεχόμενο. Ο πρωταθλητισμός λ.χ. αφορά τους ίδιους τους πρωταθλητές. Που είναι κι επαγγελματίες. Και μπορούν να απευθυνθούν για στήριξη στους χορηγούς τους κι’ οχι στον κρατικό κουρβανά. Δεν αφορά λοιπόν τον κόσμο που θα ήθελε το κράτος να ξοδεύει για την άθληση των παιδιών του, κι όχι για τις «ιδιαίτερες συνθήκες» προπόνησης κάποιων επιλεγμένων αστεριών.

Αυτές οι νέες κοινωνικές πραγματικότητες επιβάλλουν και νέες αντιμετωπίσεις των οικονομικών και πολιτικών δεδομένων. Οχι στις επιδοτήσεις που ενισχύουν την αδράνεια και την κοινωνική ακινησία. Αν είναι να επιδοτηθεί κάτι ας είναι ο πρωταθλητισμός στη γνώση, στην επιχειρηματικότητα, στις νέες ιδέες και στις πρωτότυπες πρωτοβουλίες. Για να εισπράξουμε επι τέλους και κάτι χρήσιμο από τα λεφτά που δαπανούμε...

Πλήρες Άρθρο »

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Η ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ;

Είναι μάλλον σχήμα οξύμωρο να παλεύουν στην Ελλάδα κόμματα και κυβερνήσεις για βελτίωση των οικονομικών συνθηκών και για προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Στην χώρα επικρατεί ένα καθεστώς απροκάλυπτης κλεπτοκρατίας. Η γιγαντιαία γραφειοκρατία που έχει αναπτυχθεί στη χώρα και ο αγώνας δρόμου πολιτών να τρυπώσουν στο δημόσιο και να μεγαλώσουν τις στρατιές των λεγομένων κρατικών λειτουργών, διατρανώνει ακριβώς την παθογένεια του συστήματος. Κατά κανόνα ο απεριόριστος αριθμός των απασχολουμένων στο δημόσιο υποδηλώνει ένα τεράστιο όγκο ανθρώπων αδύναμων να ανταγωνισθούν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Ο εισοδισμός όλων αυτών στο δημόσιο αντικατοπτρίζει με σαφήνεια την πίστη τους πως, παρά τις ονομαστικά χαμηλές αμοιβές που εκεί εξασφαλίζουν, υπάρχουν άδηλοι πόροι που μεσο-μακροπρόθεσμα θα τους διευκολύνουν να φτιάξουν την ζωή τους.

Κατά συνέπεια η γραφειοκρατία δημιουργεί όλο και περισσότερη γραφειοκρατία. Οσο πιό σφιχτά τυλιγμένη σε φορείς, οργανισμούς και υπηρεσίες του κράτους είναι η οποιαδήποτε οικονομική ιδιωτική δραστηριότητα τόσο δυσκολότερη είναι η ρήξη του σχετικού Γόρδιου Δεσμού. Τα προνόμια και η απολαβή εξουσιών των λειτουργών του δημοσίου τόσο λιγότερο κινδυνεύουν όσο περισσότερες είναι οι διαδικασίες που τους δίνουν εξουσίες αφαιρώντας τες από την κοινωνία των πολιτών. Μάχη με την γραφειοκρατία εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να γίνει, εφ’ όσον το δημόσιο συνεχίζει να απολαμβάνει τις εξουσίες που έχει με διάφορους τρόπους εξασφαλίσει. Οι έλεγχοι και οι διάφοροι κανονισμοί, που υποτίθεται πως έχουν θεσπισθεί για την προάσπιση της διαφάνειας και της ηθικότητας, δεν είναι παρά εργαλεία διεύρυνσης της διαφθοράς και κατοχύρωσης της αυθαιρεσίας των δημοσίων υπηρεσιών.

Για όσο διάστημα το κράτος θα διατηρεί τις εξουσίες και τον όγκο του η διαφθορά δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Διότι αντικειμενικά δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Ούτε βέβαια και η χώρα θα μπορέσει ξεφύγει από το δόκανο της υπανάπτυξης, των ελλειμμάτων και της φτώχειας. Και βέβαια, επενδύσεις δεν πρόκειται να γίνουν. Διότι κανείς δεν έχει την διάθεση να φέρει χρήματα σε μιά χώρα για να ωφελήσει τα στελέχη της δημόσιας γραφειοκρατίας. Οι επενδύσεις γίνονται με στόχο την οικονομική ωφέλεια του επενδύοντος. Και το σχετικά γρήγορο κέρδος. Κάτι τέτοιο είναι μάλλον ανέφικτο με βάση τα δεδομένα της ελληνικής οικονομικής πραγματικότητας (συνεχή φορολογικά νομοσχέδια, άπειρες εξουσίες της κρατικής γραφειοκρατίας, πανάκριβες και χαμηλής ποιότητας υποδομές, κυκεώνας αδειών και κρατικών κανονισμών, κρατισμός σε κάθε βήμα κοινωνικο-οικονομικής δράσης).

Η πρόσφατη αποκάλυψη της υπόθεσης Siemens φέρνει τον βόρβορο της κλεπτοκρατίας που βαρύνει την δημόσια ζωή του τόπου στην επιφάνεια. Πριν από 15 περίπου χρόνια αποφάσισα να αποχωρήσω από την πολιτική ζωή όταν διαπίστωσα πως ήταν αδύνατον να σταματήσει ο δρόμος της διαφθοράς και της παρακμής. Μίλησα τότε αφηρημένα για καρχαρίες, αλλά τα πρόσωπα και οι καταστάσεις ήσαν σε όλους γνωστά. Κανένας όμως δεν αποφάσιζε να κινηθεί αποφασιστικά για να αντιστραφεί η κατηφόρα. Είχα καταγγείλει τότε και τους προμηθευτές τεχνολογίας για παρανομίες στο ζήτημα των περίφημων ψηφιακών συστημάτων του ΟΤΕ. Ο εισαγγελέας τότε Ζορμπάς είχε ασκήσει 7 ποινικές διώξεις γιά κακούργημα. Το αποτέλεσμα ήταν ο Ζορμπάς να μετατεθεί στα Ιωάννινα, η έρευνα να προσαράξει στα αβαθή, το Χρηματιστήριο να αρνηθεί να δώσει στη Βουλή και την Δικαιοσύνη στοιχεία για συναλλαγές που μπορεί να έπαιξαν και ρόλο δωροδοκίας και το ζήτημα να κλείσει.

Τώρα τα μαντάτα έρχονται από την Γερμανία. Και αφορούν και τις τότε υποθέσεις. Καθώς και πολλές καινούργιες. Οι ελληνικές αρχές, σύμφωνα και με την μηνυτήρια αναφορά της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, απέφυγαν για μεγάλο διάστημα να ζητήσουν στοιχεία από την έρευνα που γίνεται στην Γερμανία. Η χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων όμως που έρχεται από εκεί θα μας σκεπάσει. Και τότε η κλεπτοκρατική βάση της Δημοκρατίας μας θα έρθει αποκρουστικά στην επιφάνεια. Και η δυσωδία θα πνίξει τους πάντες. Το σύστημα θα κλυδωνισθεί. Νέες πρωτοβουλίες είναι απαραίτητες, για να μην μπούμε σε σοβαρές περιπέτειες.

Χαρακτηριστικό της γενικής διάβρωσης είναι το φαινόμενο που πριν τρία χρόνια είχε έρθει στην επικαιρότητα. Κι’ αντιμετωπίσθηκε σαν σκάνδαλο μεν, αλλά μικρής εμβέλειας μόνο. Το εκπληκτικό δεν ήταν οι αφελείς δηλώσεις του τότε Υφυπουργού Οικονομικών για μειωμένες δόσεις «γρηγορόσημου» προς τους εφοριακούς (η τελεωνειακούς) υπαλλήλους. Το ανεπανάληπτο, και που χαρακτηρίζει το επίπεδο της κοινωνίας μας, είναι πως μερικές εκατοντάδες δημόσιοι λειτουργοί άκουγαν τον πολιτικό τους προιστάμενο να τους αποκαλεί απροκάλυπτα ουσιαστικά επίορκους και απατεώνες και δεν βρέθηκε ένας να διαμαρτυρηθεί και να τον βάλει στη θέση του!! Το ακόμα πιό εντυπωσιακό είναι πως το σύνολο των ΜΜΕ βρήκε αυτή την απάθεια των λειτουργών του δημοσίου απόλυτα φυσιολογική και ανάξια έστω και του πιό μικρού σχολιασμού...

Το μήνυμα αυτής της καθολικής σιωπής είναι πραγματικά εκρηκτικό. Η διαφθορά έχει πλέον γίνει αποδεκτός τρόπος κοινωνικής συμπεριφοράς. Και η ενόχλησή μας εκφράζεται μοναχά στις περιπτώσεις που κλονίζονται τα τείχη υποκρισίας που έχουν οικοδομηθεί γύρω μας. Ενοχλήθηκαν όλοι από το γεγονός πως ο Υφυπουργός συνέστησε «να παίρνουν» λιγότερα. Ουδείς εντυπωσιάσθηκε από την έμπρακτη αποδοχή του συνόλου των παρόντων δημοσίων λειτουργών πως «τα παίρνουν».

Προσωπικά δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις του Πρωθυπουργού για καταπολέμηση της διαφθοράς. Αδυνατώ όμως να καταλάβω τα εργαλεία και τα μέσα που προτίθεται να χρησιμοποιήσει για να το πετύχει. Η περίφημη «επανίδρυση του κράτους» που συνιστούσε ένα ψήγμα ελπίδας για κάτι διαφορετικό εξαντλήθηκε σε κοινοτοπίες και ανούσιους Υπουργικούς βερμπαλισμούς. Ούτε μιά δημόσια υπηρεσία δεν εξετάσθηκε αν είναι χρήσιμη κι αν εξυπηρετεί τους στόχους για τους οποίους ιδρύθηκε. Κανένας φορέας, οργανισμός, ίδρυμα, ινστιτούτο, αρχή, εταιρία του δημοσίου, κέντρο, ομάδα, συμβούλιο και πάει λέγοντας δεν καταργήθηκε. Τα πάντα παραμένουν εκεί που ήσαν. Και η «νέα διακυβέρνηση» δημιουργεί με πάθος τα καινούργια δικά της. Κανένας δεν τολμά να αντικρίσει κατάματα το απεχθές όραμα της κλεπτοκρατίας. Που εκφράζεται μέσα από τον ανεκτό, δυστυχώς σχεδόν σε όλους, νεοελληνικό κρατισμό.

Πλήρες Άρθρο »

ΟΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΟΙΔΑ

Εδώ και χρόνια έχω άδεια οπλοφορίας. Που έχω υποχρέωση να ανανεώνω πληρώνοντας ένα σεβαστό ποσό σαν παράβολο και καταθέτοντας πιστοποιητικό γιατρού πως δεν έχω παραφρονήσει. Εν τούτοις στην Κρήτη η πολιτεία κάνει τα στραβά μάτια σε εκατοντάδες ορεσίβιους – και οχι μόνο – που κατέχουν ολόκληρο οπλοστάσιο από όπλα παλιάς αλλά και τελευταίας τεχνολογίας. Υπουργοί και πολλοί άλλοι δημόσιοι λειτουργοί συνδιασκεδάζουν με τέτοιους οπλοφόρους απολαμβάνοντας τους ήχους των πολυβόλων που γαζώνουν τον αέρα. Η αιτιολογία πουν συχνά προβάλλεται είναι πως στην Κρήτη η σχετική ανοχή οφείλεται σε παλιά έθιμα. Αλλά πουθενά ο σχετικός νόμος για την οπλοφορία δεν περιλαμβάνει εξαιρέσεις για λόγους παράδοσης η τοπικών εθίμων. Και αν η δική μου οικογένεια, με Μανιάτικες ρίζες, κουβαλάει συνήθειες οπλοφορίας από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας γιατί δεν δικαιούμαι και εγώ να φέρω όπλα δίχως την σχετική άδεια της αστυνομίας;

Πληρώνω επίσης φόρους. Χρηματοδοτώντας έτσι, μεταξύ άλλων, την – λαθεμένη κατά την γνώμη μου – επίσημη πολιτική καταστολής στο πρόβλημα των ναρκωτικών, Ετήσια ξοδεύονται εκατομμύρια (ίσως και δις) ευρώ στην προσπάθεια της πολιτείας να καταπολεμήσει την εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών. Η πολιτική βέβαια αυτή της καταστολής το μόνο που πετυχαίνει είναι την άνοδο της τιμής των ουσιών αυτών και τον πλουτισμό παραγωγών και εμπόρων. Τώρα μάλιστα αποδεικνύεται πως οι αρχές του κράτους μας γνωρίζουν περιοχές της χώρας που περίπου ελεύθερα καλλιεργείται το χασίς και οι «εξαθλιωμένοι» δήθεν αγρότες μας θησαυρίζουν. Το άβατο των Ζωνιανών στην Κρήτη δεν αποτελεί τελικά το μοναδικό σημείο της χώρας που παράνομες καλλιέργειες χασίς και οργανωμένα εργαστήρια επεξεργασίας λογής ναρκωτικών ουσιών λειτουργούν κάτω από την ανοχή – η και την προστασία – κρατικών αρχών.

Είναι αυτονόητο πως μιά πολιτική νομιμοποίησης της χρήσης των ουσιών αυτών θα στερήσει δις. ευρώ από δεκάδες παράγοντες τέτοιων «παράνομων» (;) κυκλωμάτων. Εν τούτοις, όλοι εμείς οι υπόλοιποι φόρους πληρώνουμε. Για την δίωξη υποτίθεται όλων αυτών των κυκλωμάτων. ΄Τελικά όμως καταλήγουμε να χρηματοδοτούμε δημόσιες υπηρεσίες που όμως εξυπηρετούν συμφέροντα αντίθετα με τα καλώς εννοούμενα δικά μας... Κανένας εισαγγελέας δεν έχει μέχρι τώρα εντοπίσει το πρόβλημα ώστε να πάρει κάποιες πρωτοβουλίες; Τελικά, γιατί να πληρώνουμε φόρους;

Διαπιστώνουμε όμως και την συνεχιζόμενη αυθαιρεσία συνδικαλιστών. Του δημόσιου πάντα τομέα της οικονομίας. Που έχοντας εξασφαλίσει λογής εξοργιστικά προνόμια, επιμένουν να αγνοούν τα συμφέροντα των φορέων – εταιριών στις οποίες δουλεύουν και συνεχώς παραφέρονται. Το θέαμα συνδικαλιστών της ΔΕΗ να καταλαμβάνουν – με το καφεδάκι στο χέρι – τα γραφεία της Διοίκησης της εταιρίας απεικονίζει την κατάσταση μερικής διάλυσης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Αγνοούν οι κύριοι αυτοί πως οι επιχειρήσεις στις οποίες απασχολούνται στόχο έχουν τη εξυπηρέτηση των πελατών τους. Κι όχι την καλοπέραση των υπαλλήλων τους. Και πως εκεί έχουν προσληφθεί για να εργάζονται και να εφαρμόζουν οδηγίες. Και όχι για να διοικούν.

Ουδεμία όμως από αυτές τις αυθαιρεσίες δεν έχει σαν συνέπεια την μείωση των υποχρεώσεων – και σαν συνέπεια των φόρων – των πολιτών απέναντι στην επιβίωση των εταιριών αυτών. Το είδαμε το έργο αυτό στην Ολυμπιακή, στις Αστικές Συγκοινωνίες, στον ΟΤΕ. Τώρα το βλέπουμε και στην ΔΕΗ. Οι μέτοχοι άραγε της επιχείρησης γιατί αδρανούν; Εχουν δικαίωμα παρέμβασης εφ’ όσον κάποιοι προκαλούν ζημιά στον προγραμματισμό αλλά και στην δημόσια εικόνα της εταιρίας. Αλλά και το κράτος οφείλει να αντιμετωπίσει δραστικά τέτοια φαινόμενα διότι, σε τελευταία ανάλυση, διαχειρίζεται χρήματα φορολογουμένων που συχνά διοχετεύονται σε τέτοιες, σχεδόν απόλυτα, κρατικές εταιρίες.

Υπάρχουν όμως και οι έξυπνοι επιχειρηματίες. Που προμηθεύουν αποκλειστικά σχεδόν το δημόσιο. Με προιόντα και υλικά που μπορεί να χειάζονται η και όχι. Με διαγωνισμούς «μιλημένους» η και με απ’ ευθείας αναθέσεις. Και οι εργολάβοι. Που κάνουν τις τύχες τους με αποκλειστικό σχεδόν πελάτη το κράτος. Με δουλειές συχνά ανεξέλεγκτες. Με αποτελέσματα πολλές φορές πενιχρά. Που σε πολύ λίγες περιπτώσεις αντέχουν στο χρόνο. Με πελατεία όμως σταθερή. Και όχι ιδιαίτερα απαιτητική. Το χρήμα όμως ρέει. Από τις τσέπες των φορολογουμένων βέβαια. Που κάνει κάποιους πλούσιους όχι με βάση την αποτελεσματικότητα και τις ικανότητές τους στον ελεύθερο ανταγωνισμό του ιδιωτικού τομέα. Αλλά με στήριγμα τις γνωριμίες, τις διασυνδέσεις και τις κάτω από το τραπέζι συμφωνίες με παράγοντες του κράτους.

Με τέτοιες αντιλήψεις και μεθοδεύσεις η χώρα είναι αδύνατον να βηματίσει με σταθερότητα πάνω στον δρόμο της σύγχρονης ανάπτυξης και ευημερίας. Με την επικράτηση στο κλίμα των ιδεών ενός θολού αριστερισμού κάθε ορθολογικό βήμα επιβολής του νόμου και της λογικής καταδικάζεται και απορρίπτεται. Και διαιωνίζεται έτσι η αυθαιρεσία, η αδικία, ο φαβοριτισμός και εν τέλει ο νόμος της ζούγκλας. Η χώρα αντί για εμπρός κινείται ταχύτατα προς τα πίσω. Η κοινωνική αναταραχή δεν είναι καθόλου απίθανη.

Το τελικό συμπέρασμα είναι πως στην χώρα δεν λειτουργεί η ισονομία. Με κραυγαλέο μάλιστα τρόπο. Τα κορόιδα πληρώνουν. Και οι έξυπνοι (και οι κατάλληλα δικτυωμένοι) απολαμβάνουν. Μέχρι πότε οι έλληνες φορολογούμενοι θα αδρανούν;

Πλήρες Άρθρο »

ΥΠΑΡΧΕΙ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΑΤΟΣ;

Μένει κανείς άφωνος με όσα συμβαίνουν στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Ενω υπάρχουν αντικειμενικά οι δυνατότητες η χώρα να μεγαλουργήσει αυτό που επικρατεί είναι απογοήτευση, σαπίλα και κοινωνική παρακμή. Σε μιά εποχή που όλοι ομολογούν πως «το μικρό είναι όμορφο», χώρες δηλ. με μικρό πληθυσμό και ασήμαντη έκταση πρωταγωνιστούν στις διεθνείς οικονομικές, ερευνητικές, επιστημονικές και κοινωνικές εξελίξεις κυρίως λόγω εθνικής ομοιογένειας και ευελιξίας προσαρμογής στα νέα δεδομένα, η Ελλάδα βυθίζεται στην ανυποληψία, την αδράνεια και τον αναχρονισμό.

Ιεράρχες κηρύσσουν τον εθνικιστικό φανατισμό, δικαστικοί λειτουργοί παραβιάζουν πρώτοι αυτοί τους νόμους (με την διαρροή των απορρήτων υποτίθεται στοιχείων της όποιας ανάκρισης), τα ηλεκτρονικά κυρίως μέσα ενημέρωσης διαδίδουν χυδαιότητα, ανασφάλεια και αποβλάκωση ενώ η πολιτική διδάσκει ανηθικότητα, αναποτελεσματικότητα, υποχωρητικότητα και την τεχνική του εύκολου βολέματος.

Σε κάθε γιορτή, επαίτειο η αργία η ειδησεογραφία πλημμυρίζει από γοερές κραυγές απόγνωσης για τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν από τις υψηλές τιμές και την καθημερινή ακρίβεια. Την ίδια ώρα δεν υπάρχει θέρετρο εντός Ελλάδος, Ευρώπης, των ΗΠΑ η και της μακρυνής Ασίας που να μην κατακλύζεται από έλληνες επισκέπτες που ξοδεύουν αδιαμαρτύρητα για την πρόσκαιρη καλοπέρασή τους. Παράλληλα, πανάκριβα μαγαζιά, καφέ και υπερκαταστήματα γεμίζουν από πελάτες που δίχως έλεγχο διασκεδάζουν η αγοράζουν οτιδήποτε μεγάλης αξίας προιόν βρίσκεται μπροστά τους. Οι «πεινασμένοι της απόλυτης ευημερίας» συμπατριώτες μας συνθέτουν ένα ανίκητο πάζλ που μοναχά τα ανοητεύοντα ΜΜΕ θα έπρεπε να κληθούν να λύσουν.

Οι πολίτες βέβαια έχουν την δυνατότητα να απαιτήσουν από τις πολιτικές αρχές διορατικότητα, ποιότητα, δυναμισμό και προοπτική. Οταν οι πολίτες βολεύονται με μετριότητες, τέτοιες ακριβώς θα εισπράξουν. Οταν συνεχίζουν να εμπιστεύονται ΜΜΕ που αερολογούν και να υποστηρίζουν πολιτικές παρατάξεις που δεν λένε απολύτως τίποτα για την ουσία των προβλημάτων τότε εξυπακούεται πως η κατάσταση θα χειροτερεύει. Η πολιτική ζωή της χώρας σήμερα εκφράζεται με το τρίπτυχο: απογοήτευση, μετριότητα και δυσοίωνες προοπτικές. Αυτό το τρίπτυχο τα λέει όλα. Τα πόδια έχουν ανεβεί πολύ ψηλά και χτυπάνε πλέον το κεφάλι. Ασίγαστες φιλοδοξίες, δίχως αίσθηση της πραγματικότητας και των ρεαλιστικων δεδομένων, κατακλύζουν το πολιτικό μας προσωπικό. Ο καθένας, ανεξάρτητα από προσόντα και ουσιαστικό κύρος, μπορεί να προσβλέπει στο ο,τιδήποτε. Δεν υπάρχει πλέον ιεραρχία και αναγνώριση αυθεντίας και γνώσεων. Ο πάτος έφτασε και πλημμύρισε την επιφάνεια.


Από την άλλη μεριά τα προβλήματα παραμένουν και μεγαλώνουν. Οι πολιτικές αρχες απεραντολογούν ενώ κάποιοι με αφέλεια ομιλούν για πράγματα απίθανα και εξωπραγματικά. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ζούν σε ένα κόσμο ονειρικό, απομακρυσμένο από την ζοφερή καθημερινή πραγματικότητα. Ομιλούν για μιά «άλλη πολιτική» που όμως αποφεύγουν να εξειδικεύσουν. Ο εχθρός είναι πάντα η παγκοσμιοποίηση και ο νεοφιλελεύθερισμός. Και στόχος είναι μιά κοινωνία αλληλεγγύης, ομορφιάς και απόλυτης σχεδόν ευτυχίας. Ο οδικός χάρτης όμως που οδηγεί στο ιδανικό αυτό αποτέλεσμα δεν αποσαφηνίζεται. Με επικοινωνιακού τύπου επισκέψεις στον Τσαβέζ της Βενεζουέλας - αγνοώντας πως οι «τρέλες» του συνέβαλαν στην αύξηση κατά 10 $ περίπου της τιμής του πετρελαίου, που βασανίζει τους φτωχούς έλληνες συνανθρώπους του – ο επικείμενοις νέος ηγέτης της ανανεωτικής, λεγόμερνης, Αριστεράς αποδεικνύει πως πρόκειται για λίγο από τα ίδια.

Αδιανόητη επίσης είναι η ανοχή της κοινωνίας απέναντι σε συνδικαλιστές του δημόσιου κυρίως τομέα. Που αφού απλώνουν δίχτυα πατρωνείας για τον διορισμό τους σε επιχειρήσεις κοινής ωφελείας στη συνέχεια αποθρασύνονται και απαιτούν συνδιοίκηση και συναπόφαση. Με ποιά λογική οι εργαζόμενοι έχουν άποψη για επιχειρηματικές και επενδυτικές πρωτοβουλίες των φορέων που εργάζονται; Και μέσω ποιάς δεοντολογίας κυβέρνηση και διοικήσεις αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τέτοιες συμπεριφορές και συνδιαλέγονται με τους φορείς τους;

Αλλά και οι επιμέρους κυβερνητικές επιλογές πέφτουν στο κενό. Οπως οι πρωτοβουλίες στο λεγόμενο ασφαλιστικό. Που είναι μεθοδολογικά ατυχέστατες και επί της ουσίας εντελώς αναποτελεσματικές και αδύναμες να αλλάξουν το οτιδήποτε. Ζούμε περισσότερο, γεννάμε λιγότερα παιδιά και εκ των πραγμάτων τα λεφτα ενός διανεμητικού συστήματος είναι αδύνατον να είναι αρκετά. Το ασφαλιστικό, με βάση το σημερινό σύστημα, δεν έχει μέλλον. Αν δεν κατανοήσιυμε την απλή αυτή πραγματικότητα τότε απλά υπεκφεύγουμε και αερολογούμε. Θα γίνει κάτι επί της ουσίας; Αμφιβάλλω. Διότι όλοι – και κυρίως οι πολιτικοί - τρέμουν την αλλαγή. Μοναδικοί πετυχημένοι – μέσω δικτυομένων κυρίως αλλά και ημιμαθών δημοσιογράφων - θεωρούνται αυτοί που δεν κάνουν απολύτως τίποτε. Και ο πολύς κόσμος βέβαια σιγοντάρει. Οι περισσότεροι βολεύονται με το τέλμα, την ακινησία και την διατήρηση των άθλιων κεκτημένων.

Κι όλα αυτά βέβαια κορυφώνονται αρνητικά στο επίπεδο της ηθικής. Οπου ολόκληρη η κοινωνία στενάζει κάτω από την σήψη και το ηθικό τέλμα. Δεν υπάρχει δυστυχώς στη χώρα αστική ηθική. Που αποτελεί συνήθως το εργαλείο συνοχής μιάς σύγχρονης δυτικής κοινωνίας. Γιατί δεν υπάρχει στη χώρα εθνική αστική τάξη. Η ταχύτατη κοινωνική αναρρίχηση – με κάθε μέσο - αποτελεί αυτοσκοπό. Και στοιχείο μάλιστα κομπορημοσύνης. Σε κάθε κοινωνία είναι αξιοθαύμαστη η επιτυχία κάποιου που ξεκινά από χαμηλά και κατακτά τα ύψη. Οταν όμως γίνεται κανόνας τα πράγματα σκουραίνουν. Διότι η αναρρίχηση γίνεται συνήθως μέ μέσα αμφισβητούμενα. Μοναχά στην Ελλάδα θα διαπιστώσει κανείς πως τα ίδια προσωπα εναλλάσσονται με θαυμαστή ευκολία από το αστυνομικό δελτίο στις σελίδες κοινωνικής γκλαμουριάς των εφημερίδων. Κυριαρχεί το «δεν κλέβω μήπως και με πιάσουνε». Δεν υπάρχει το «δεν κλέβω διότι δεν μου το επιτρέπει η συνείδησή μου». Κι αυτό είναι δοσμένο από την κοινωνική κάποιου καταγωγή. Η συνειδησιακή ηθική στάση εμπεδώνεται από το οικογενειακό περιβάλλον και τον άμεσο κοινωνικό περίγυρο. Δεν αποκτάται με την ανάγνωση νόμων, κανόνων και το άκουσμα παροτρύνσεων. Κι εκεί υπάρχει έλλειμμα παραδοσιακά υπαρκτής εθνικής αστικής τάξης.

Ισως στο μέλλον η κατάσταση να βελτιωθεί. Μέχρι τότε όμως η αγωνία είναι αν υπάρχει και χαμηλότερα πάτος στον οποίο θα φθάσουμε...

Πλήρες Άρθρο »

Εφιάλτης με το Πετρέλαιο

Το εκχυλιστικό ξέσπασμα των τιμών του αργού πετρελαίου σε επίπεδα πάνω από 110 δολ. το βαρέλι δεν αποτελεί προιόν «ανήθικων» κερδοσκοπικών παχνιδιών. Αποτελεί την φυσική συνέπεια μιάς σειράς γεγονότων και καταστάσεων που αναπόφευκτα οδηγούσαν στην κατάληξη αυτή.

Η εισβολή των Τούρκων στο Βόρειο Ιράκ και οι αμφιβολίες για ενδεχόμενες επιπτώσεις στη διαθεσιμότητα των πετρελαίων του Κιρκούκ υπήρξε ένα απ’ αυτά. Η έκρηξη σε διυλιστήριο του Τέξας (Big Springs) αφαίρεσε από τις αγορές περίπου 57.000 βαρέλια ημερησίως. Η σοβαρή διαρροή σε πετρελαιαγωγό της Νιγηρίας και η διακοπή διάθεσης αργού από τη Ρωσική εταιρεία Lukoil προς τη Γερμανία λόγω κάποιας αντιδικίας για τις τιμές αύξησε τις πιέσεις στις αγορές.

Η αντιδικία τέλος της κυβέρνησης Τσάβεζ στη Βενεζουέλα με την εταιρεία Exxon αλλά και η γενικότερη μείωση των παγκόσμιων αποθεμάτων (και ιδιαίτερα των ΗΠΑ) στο χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας 5ετίας, συνέβαλαν στο κλίμα ανασφάλειας που προκλήθηκε.

Σε όλα αυτά προστέθηκε και η άρνηση του ΟΠΕΚ (Οργανισμού Πετρελαιο – Εξαγωγικών Κρατών) να αυξήσει την παραγωγή που οδήγησε τελικά τις τιμές στα ύψη. Η μοναδική σχέση της δραματικής αύξησης των τιμών με χρηματαγορές συνδέεται με την πτώση του δολαρίου. Η αμφιβολία για την πορεία των χρηματιστηρίων επηρέασε επενδυτές να πουλήσουν μετοχές και να στραφούν σε εμπορεύματα – κυρίως πρώτες ύλες – ρίχνοντας ιδιαίτερο βάρος στο πετρέλαιαο.

Η κίνηση αυτή όμως δεν είναι ένδειξη κάποιας σκόπιμης συνωμοσίας. Αποτελεί φυσιολογική στροφή έλλογων επενδυτών που τρέμουν τις μεγάλες ζημιές από την απαξίωση των επενδύσεών τους και οδηγούν τα κεφάλαιά τους σε σιγουρότερους χώρους. Και οι πρώτες ύλες τώρα (πετρέλαιο, αέριο, χάλυβας. αλουμίνιο κλπ) φαντάζουν καταφύγια ασφάλειας μέσα στην ρευστότητα των ημερών.

Όλα αυτά όμως δεν δικαιολογούν την αύξηση των τιμών στο πρατήριο. Κυρίως, διότι μαζί με την αύξηση της τιμής του βαρελιού του πετρελαίου περίπου αντίστοιχα ανέβηκε και η αξία του ευρώ απέναντι στο δολάριο. Κι επειδή εμείς ζούμε στη ζώνη του ευρώ, δεν ακρίβυνε ουσιαστικά τόσο πολύ για εμάς η πρώτη ύλη.

Μιά ενδεχόμενη πτώση του ευρώ θα αποτελέσει πραγματικο εφιάλτη για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας. Με τον προυπολογισμό να τινάζεται στον αέρα και τον πληθωρισμό να εκτινάσσεται στα ύψη. Από χρόνια φώναζα και προειδοποιούσα για το ενδεχόμενο το πετρέλαιο να ξεπερνούσε τα 100 δολάρια. Η μακαριότης όμως πλάκωνε τα πάντα. Η κοινή γνώμη (μέσω των ΜΜΕ) αδιαφορούσε. Και κανένα μέτρο δεν πάρθηκε για να πάψουμε να είμαστε η πλέον ενεργοβόρος οικονομία της ευρωζώνης. Τώρα ο εφιάλτης πλησιάζει. Ποτέ όμως δεν είναι αργά. Μέτρα λοιπόν για κατανάλωση ενέργειας τώρα. Και ενίσχυση των δυνατοτήτων και των εξουσιών της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Επίσης τώρα.

Πλήρες Άρθρο »

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ Η ΤΣΙΠΑ

Ενας νεαρούλης παλαιο-Κνιτάκος που εκτοξεύθηκε απρόσμενα στην ηγεσία του Συνασπισμού έχει κερδίσει τις εντυπώσεις και αποτελεί καίριο ζήτημα συζήτησης στην ελληνική κοινωνία. Δεν είναι βέβαια οι πολιτικές του θέσεις που συγκινούν τους έλληνες. Ούτε και ο, ανύπαρκτος κατ’ ουσία, ορθολογικός πολιτικός του λόγος. Αλλά ούτε και η έλλειψη εικόνας εμπιστοσύνης, σιγουριάς και εγγύησης που αποπέμπει η παρουσία και το ειδικό του πολιτικό βάρος.

Αυτό που εκτόξευσε με δύναμη καταπέλτη τον νεαρό Τσίπρα στην κορυφή των προτιμήσεων των ελλήνων για την ηγεσία της χώρας τους είναι η κάθετη απογοήτευση από την συμπεριφορά των δύο μέχρι σήμερα κομμάτων εξουσίας. Αλλά και το σκηνικό χαβαλέ κι ωχαδερφισμού που με επιμονή καλλιεργείται τα τελευταία χρόνια από το περιβάλλον των ΜΜΕ.

Η ελληνική δημόσια ζωή δεν βρίσκεται απλά σε κάποια φάση κρίσης. Αλλά παράγει και αναπαραγάγει αποτελμάτωση και αδιέξοδα. Μετά το δημιουργικό κοινό επίτευγμα των Ολυμπιακών Αγώνων η χώρα κατρακύλησε στην αδράνεια, την ανυποληψία και τα αδιέξοδα. Η κυβέρνηση της ΝΔ από διαπύρσιος κήρυκας εντιμότητας, κάθαρσης και διαφάνειας μετατράπηκε σε φορέα διαφθοράς, παρακμής και κλεπτοκρατίας. Ενώ κανένας δεν αμφισβητεί την προσωπική εντιμότητα και τις καλές προθέσεις του Πρωθυπουργού χρεώνεται όμως με την αδιαφορία και την ανοχή που προφανέστατα δείχνει σε ανεπαρκείς συνεργάτες και ψοφοδεείς Υπουργούς.

Η αξιωματική αντιπολίτευση από την άλλη μεριά δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την πορεία της κοινωνίας. Ενώ τα πνεύματα κλείνουν, τα ακραιοσυντηρητικά αντανακλαστικά θεριεύουν και ένα είδος κλειστοφοβικού αλλά καλοπερασάτου ατομισμού πλημμυρίζει την κοινωνική πραγματικότητα το Πασόκ καταφεύγει σε παλαιο-σοσιαλιστικά συνθήματα της δεκαετίας του ’70 για τα αυτιά κυρίως της κρατικοδίαιτης και φαυλοσυνδικαλισμένης του πελατείας. Η κοινωνία μπατάρει συντηρητικά και το σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος, με πρωτοπορία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ονειρεύεται αριστερά!

Τα ΜΜΕ πάλι, και ιδίως τα ηλεκτρονικά, στον βωμό της φτηνής εξασφάλισης μετρημένης τηλεθέασης υποκύπτουν στα χαμηλού επιπέδου γούστα της άκριτης και κατά βάση ακαλλιέργητης τηλεοπτικής πιάτσας. Το αποτέλεσμα είναι το αύνολο της κοινωνίας να βομβαρδίζεται με τηλεοπτικά προιόντα που αντανακλούν τις προτιμήσεις ενός κατά βάση, από πλευράς καλλιέργειας, γνώσεων και δημιουργικής δράσης, περιθωρίου. Οι ασυνάρτητοι τηλεοπτικοί καυγάδες, οι ημίγυμνες μοντέλες και τα πνευματικά μπλοκέ καλλιεπή αγόρια, οι χαζοχαρούμενες σειρές και οι κραυγές συμπαράστασης από εκατομμυριούχους αστέρες σε κακοπάσχοντες συνταξιούχους και, μέσω των reality shows, η εκμετάλλευση πνευματικά καθυστερημένων συμπολιτών μας βομβαρδίζουν ανατρεπτικά κάθε προσπάθεια οικοδόμησης μιάς συνεκτικής, και με στοιχεία στιβαρής ηγεσίας, αστικής τάξης.

Από την χύμα αυτή πολιτικο-κοινωνική πραγματικότητα δεν αποτελεί έκπληξη η ανάδειξη στα πρωτεία των προτιμήσεων της κοινής γνώμης ενός πρώην Κνίτη. Του οποίου ο πολιτικός λόγος αντανακλά φόβο για το αύριο, δαιμονοποίηση του σήμερα και εξιδανίκευση του χθές. Εκφράζει όμως τους απογοητευμένους νέους. Που αντί για μαχητές του αύριο έχουν μεταβληθεί σε αδιάφορους παρατηρητές του τώρα. Εξ αιτίας της έλλειψης τσίπας ολόκληρου του πολιτικού συστήματος.

Πλήρες Άρθρο »

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ

Σύσσωμα τα κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης, δίχως να υπολείπεται πολύ και το ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη, ξιφούλκησαν πρόσφατα εναντίον του κοινού εχθρού. Που δεν είναι άλλος βέβαια από τον νεοφιλελευθερισμό, τις ανοιχτές αγορές και την δαιμονοποιημένη παγκοσμιοποίηση. Το πρόβλημα όμως με την ελληνική πραγματικότητα είναι πως οι επιθέσεις αυτές γίνονται εναντίον ενός ανύπαρκτου αντιπάλου. Η Αριστερά στην Ελλάδα θυμίζει πυγμάχο που εισέρχεται μαινόμενος στο ρίγκ βομβαρδίζοντας με γροθιές τον αέρα. Μια και αντίπαλος δεν έχει ακόμη εμφανισθεί. Προφανώς ο πυγάχος θα εξαντληθεί, καταναλώνοντας τις δυνάμεις του αντιμαχόμενος το τίποτα.

Σε ολόκληρο τον κόσμο η Αριστερά, στεγνή από ιδέες και με κλονισμένη πολιτική παρουσία, εμφανίζεται να ψάχνει για ταυτότητα και περιεχόμενο. Στην Ελλάδα παρουσιάζεται ικανοποιημένη, αυτάρκης και αισιόδοξη. Και καταδικάζει εμφαντικά πολιτικές επιλογές που εν τούτοις δεν υπάρχουν. Κατασκευάζει εικονικές πραγματικότητες για να δικαιολογήσει την αναχρονιστική πολιτική της παρουσία. Η Αριστερά στην Ελλάδα γιγαντώνεται με την χρήση συνθημάτων και ενός ξύλινου πολιτικού λόγου που παραπέμπει στις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Κι’ επιχειρεί να νεκραναστήσει εννοιολογικά τις πολιτικο-κοινωνικές συνθήκες της εποχής εκείνης. Που από τα πράγματα βέβαια δεν υπάρχουν πιά.

Το Πασόκ ανακάλυψε ξανά τον Μαρξισμό! Κι’ αποφάσισε να ξεσκεπάσει τις αδυναμίες της «προσκυνημένης» σοσιαλδημοκρατίας. Γκρεμίζοντας πάνω στην πορεία αυτή τις ...απεχθέστατες αγορές. Το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός δεν έχουν λόγο να ταξιδέψουν πολύ. Τα ιδεολογικά πλαίσια της ΚΝΕ, στην οποία οι περισσότεροι σημερινοί τους ηγέτες γαλουχήθηκαν και ανδρώθηκαν, δίνουν απάντηση σε κάθε ερώτημα. Για τα πάντα υπεύθυνος είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Η ιδιωτική επιχειρηματική δράση, οι ιδιωτικοποιημένες δημόσιες επιχειρήσεις, οι απορρυθμισμένες αγορές, οι λιγότεροι φόροι και γενικά ο περιορισμός του δημόσιου τομέα καταδυναστεύει τα λαικά στρώματα. Ευνοώντας σκανδαλωδώς την πλουτοκρατία!!

Το πρόβλημα με όλες αυτές τις διακηρύξεις είναι πως ο εχθρός που περιγράφουν δεν ...υπάρχει! Μόνο κάποιος με ζωηρότατη φαντασία θα μπορούσε να περιγράψει την, περικυκλωμένη από τον πλέον αδυσώπητο κρατισμό, ελληνική οικονομία σαν νεοφιλελεύθερη. Και πολύ περισσότερο, να καταγγείλει τις πολιτικές της κυβέρνησης Καραμανλή σαν εργαλεία μείωσης του δημόσιου τομέα κι ενίσχυσης των μηχανισμών της αγοράς. Ο κρατισμός, και με κυβέρνηση ΝΔ, κυριαρχεί στην Ελλάδα. Και συνακόλουθα υποφέρουν οι πολίτες και κλυδωνίζεται το σύστημα.

Είναι σχεδόν κωμικό τα κόμματα της Αριστεράς να καταγγέλουν σαν αδιέξοδες, πολιτικές που, στην γενικότερη φιλοσοφία τους, ουσιαστικά υπόσχονται όχι μόνο να διατηρήσουν αλλά ακόμα και να μεγενθύνουν. Εχει δίκιο το ΚΚΕ που ομιλεί για πέντε κόμματα και δύο πολιτικές. Μόνο που η δική του διαφέρει μόνο στην ποσόστωση. Της γενικευμένης δηλ. κυριαρχίας του κρατισμού. Κι όχι στην ποιότητα του περιεχομένου.

Επαναστάτες χωρίς αιτία λοιπόν οι αγωνιστές της υποτιθέμενης αμφισβήτησης των κυβερνητικών επιλογών. . Υπόσχονται την παλινόρθωση του χθές. Σε μιά κοινωνία που τα έχει εντελώς χαμένα. Αλλά που πορεύεται όμως και με τα μάτια ερμητικά κλειστά.

Πλήρες Άρθρο »

ΛΥΘΗΚΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;

Κορύφωση των μεταρρυθμιστικών πρωτοβουλιών της κυβέρνησης. Ξεσήκωμα των συνδικάτων, του δημόσιου βασικά τομέα, και πλημμυρίδα απεργιών που δυσκόλεψε αφάνταστα την ζωή των πολιτών - της πρωτεύουσας κατά κύριο λόγο. Υπερβολική όξυνση του πολιτικού κλίματος με κατάληξη την επίκληση ανάγκης δημοψηφίσματος σαν εργαλείου βασικά νομοθετικής κωλυσιεργίας. Και όλα αυτά για ένα νομοθέτημα αμφίβολης κατανόησης για τους περισσότερους αλλά με φιλόδοξους από την πλευρά της κυβέρνησης στόχους.

Σε όλο το διάστημα αυτό ο αέρας, τουλάχιστον στη διάρκεια που οι εξαιρεμένοι από τις καινούργιες διατάξεις του νομοσχεδίου δημοσιογράφοι δεν απεργούσαν, ήταν γεμάτος λόγια. Αλλά και τα λόγια ήσαν παραγεμισμένα με αέρα. Ελάχιστοι κατάλαβαν τις διατάξεις ενός μακρόσυρτου νομοθετήματος που κατά κύριο λόγο αφορά στη διοικητική δομή της ασφάλισης. Ενας κυκεώνας ρυθμίσεων κατά βάση καταπιάνεται με την κατάργηση ταμείων και με την συγχώνευση άλλων. Ελάχιστες διατάξεις αφορούν στην ουσία του προβλήματος. Αλλά κι’ αυτές εκφράζονται με απίστευτο νομικισμό που ελάχιστοι πολίτες δύνανται να κατανοήσουν. Το χειρότερο όμως είναι αν τις κατάλαβαν οι ίδιοι οι νομοθέτες. Ενα κείμενο με πάνω από 100.000 λέξεις, που ειδκοί επεξεργάζονταν για δύο και πάνω χρόνια, κλήθηκαν οι σχετικά ανύποπτοι – και σίγουρα όχι ειδικοί - βουλευτές να μελετήσουν και να εγκρίνουν σε τρείς μόλις ημέρες! Συνακόλουθα, από κανέναν και από πουθενά δεν τέθηκε η πλέον εύλογη ερώτηση. Με την τελική ψήφιση του νόμου του Υπ. Απασχόλησης λύνεται το πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα;

Πολύ φοβάμαι πως η απάντηση, αν είχε δοθεί, δεν θα ήταν θετική ούτε και ευχάριστη. Και δεν θα συνέφερε βέβαια κανέναν. Ούτε την κυβέρνηση, που προκάλεσε απίστευτη αναστάτωση ουσιαστικά για το τίποτε. Αλλά ούτε και τα συνδικάτα, που κινητοποιήθηκαν καθαρά συντεχνιακά για την διάσωση προνομίων και σκανδαλωδών περιπτωσιολογικών ρυθμίσεων. Παράδειγμα η κινητοποίηση των εργαζομένων στην ΔΕΗ. Για την διατήρηση μιάς διάταξης, που είχαν ψηφίσει κατά το παρελθόν και τα δύο κόμματα εξουσίας, σύμφωνα με την οποία εγγύηση για την βιωσιμότητα του ταμείου των εργαζομένων αποτελεί η περιουσία της επιχείρησης!! Σαν η περιουσία λ.χ. μιάς όποιας ιδιωτικής εταιρίας να μπαίνει σαν εγγύηση για το συνταξιοδοτικό ταμείο (το επικουρικό λ.χ.) των εργατών της. Απίστευτα πράγματα...

Το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης δεν είναι όσο εμφανίζεται περίπλοκο. Το αναδιανεμητικό σύστημα που ισχύει στην Ελλάδα (δηλ. να μην εισπράττουν οι ασφαλισμένοι ακριβώς όσα περίπου συνεισφέρουν αλλά σαφώς περισσότερα μέσω της παρέμβασης του δημόσιου ταμείου) και ουδείς επιθυμεί να μεταρρυθμίσει, προβλέπει εισφορές από εργοδότες, εργαζόμενους και συνεισφορά του κράτους. Μέσα από πολλές στρεβλώσεις που έχουν τελικά επιβληθεί (κοινωνικοί πόροι για κάποιους, απαλλαγή εισφοράς εργοδότη για ορισμένους, ανύπαρκτη εισφορά στην πράξη εργαζομένων για άλλους, κλπ) το σύστημα γενικά για να επιβιώσει απαιτεί μιά σχέση εργαζόμενου – συνταξιούχου 4 προς 1. Αυτό που ισχύει σήμερα είνα μιά αναλογία 1,75 προς 1. Ο λόγος είναι απλός. Γεννιούνται τα τελευταία χρόνια λιγότεροι έλληνες και ζούμε όλοι περισσότερα χρόνια. Το σύστημα λοιπόν ασφυκτιά. Και δεν πρόκειται μεσο-μακροπρόθεσμα να επιβιώσει.

Εφ΄ όσον το σύστημα δεν αλλάξει με την εισαγωγή ενός κεφαλαιοποιητικού μοντέλου ασφάλισης, όπου θα υπάρχουν ατομικοί λογαριασμοί με βάση τις καταβολές του καθενός στο σύστημα δίχως την παραμικρή κρατική παρεμβολή, τέσσαρες μοναχά λύσεις υπάρχουν. Εφ όσον δεν καταφύγουμε βέβαια στις ευφάνταστες επιλογές που είχαν εμφανισθεί προ ετών στην Καλιφόρνια. «Σώστε την κοινωνική ασφάλιση, πατήστε έναν ηλικιωμένο» έγραφαν πολλά αυτοκόλητα σε προφυλακτήρες αυτοκινήτων. Η, όπως οι Υδραίοι των Μεσαιωνικών χρόνων, που κατακρήμνυζαν στο κενό όσους ηλικιακά δεν ήσαν πλέον σε θέση να εργασθούν.

Για να σοβαρευθούμε όμως, οι πραγματικές λύσεις είναι μοναχά τέσσαρες. Μία είναι η αύξηση των εισφορών. Αλλη η αύξηση των ορίων ηλικίας. Επίσης λύση θα ήταν η μείωση των παροχών. Είτε, τέλος, η αύξηση της φορολογίας. Ενας συνδυασμός επίσης όλων η κάποιων από τις παραπάνω θα ήταν μιά ενδεχόμενη ρπόσθετη επιλογή. Οσοι αντιδρούν στις δειλές ρυθμίσεις της κυβέρνησης προσφεύγουν ουσιαστικά στην τέταρτη λύση. Η αύξηση όμως των φόρων θα αποτελέσει αντικίνητρο για κάθε καινούργια πρωτοβουλία στον επιχειρηματικό στίβο και θα τρομοκρατήσει ενδεχόμενους ξένους επενδυτές. Καταλήγοντας στην πράξη στην αύξηση της ανεργίας. Που σημαίνει λιγότερες εισφορές και μεγαλύτερο τελικά ασφαλιστικό έλλειμμα.

Η αναφερόμενη επίσης συχνά αναζήτηση λύσης μέσα από την αυστηρή πάταξη της εισφοροδιαφυγής δεν βρίσκεται σε επαφή με τα πραγματικά γεγονότα. Αυτοί που κυρίως εισφοροδιαφεύγουν δεν είναι οι άγριοι καπιταλιστές που αποκομίζουν τεράστια κέρδη «πίνοντας το αίμα των εργαζομένων». Είναι μικρές επιχειρήσεις και μεσαίες βιοτεχνίες που δυσκολεύονται να επιβιώσουν. Ημικρατικές επίσης επιχειρήσεις και φορείς αδυνατούν να πληρώσουν με συνέπεια τις εισφορές που οφείλουν. Σε αντίθετη περίπτωση θα βάλουν λουκέτο. Με συνέπεια την αύξηση της ανεργίας και την διεύρυνση των κοινωνικο-ασφαλιστικών ελλειμμάτων. Από πότε λ.χ. έχει να πληρώσει εισφορές εργαζομένων η Ολυμπιακή Aεροπορία; Eίναι η δημόσια ζωή έτοιμη να αποφασίσει το κλείσιμο κρατικών επιχειρήσεων, άλλων δημόσιων φορέων αλλά και πολλών δήμων και κοινοτήτων; Μαζί βέβαια και με μερικές χιλιάδες μικρές βιοτεχνίες και εμπορικά μαγαζιά;

Η γνώμη μου είναι πως το αναδιανεμητικό σύστημα στην Ελλάδα δεν μπορεί να σωθεί. Διότι οικοδομήθηκε πάνω σε λανθασμένες και εξοργιστικά άδικες βάσεις. Μερικοί παίρνουν συντάξεις μεγαλύτερες από τους μσιθούς και τα εισοδήματα της ενεργού επαγγελματικής τους δραστηριότητας. Αλλοι εισπράττουν από ταμεία στα οποία δεν έχουν συνεισφέρει ποτέ το παραμικρό. Σε άλλες περιπτώσεις, κυρίως σε κρατικές επιχιερήσεις, το κοινωνικό σύνολο συντηρεί ταμεία των οποίων οι συνταξιούχοι δεν κατέβαλαν παρα ελάχιστες εισφορές εργαζομένων. Γι αυτό και η υποτιθέμενη μεταρρύθμιση δεν έλυσε παρά ελάχιστα προβλήματα.

Πλήρες Άρθρο »

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ

Εχει αποδειχθεί σε παγκόσμια κλίμακα πως «το μικρό» πλέον σήμερα «είναι όμορφο». Σε μιά εξαιρετική του ανάλυση στους Financial Times ο Gideon Rachman υποστήριξε με αδιαμφισβήτητα επιχειρήματα πως όσο μικρότερη σε μέγεθος και πληθυσμό είναι μιά χώρα τόσο μεγαλύτερα είναι και τα πλεονεκτήματα που διαθέτει για ευημερία, σταθερότητα και γοργή ανάπτυξη (For nations, small is beautiful, 3 Δεκεμβρίου 2007).

Σε όλα σχεδόν τα συγκριτικά μεγέθη ευημερίας, κοινωνικής προστασίας και σταθερότητας με προοπτική ανάπτυξης οι μικρότερες χώρες εξασφαλίζουν τα πρωτεία. Από τις πέντε πλουσιότερες χώρες του κόσμου οι τέσσερις έχουν πληθυσμό κάτω από 5 εκ. κατοίκους. Το Global Peace Index, ένα κέντρο ανάλυσης του περιοδικού Economist που μετράει τα θετικά πολιτικο-κοινωνικά στοιχεία μιάς χώρας, διαπιστώνει πως οκτώ από τις πρώτες δέκα πιό ειρηνικές και σταθερές χώρες του κόσμου έχουν πληθυσμό κάτω των 10 εκ. κατοίκων.

Στον πίνακα ανταγωνιστικότητας του World Economic Forum πέντε από τις επτά περισσότερο ανταγωνιστικές χώρες του κόσμου έχουν κάτω από 10 εκ. κατοίκους, ενώ σε μιά άλλη κατάταξη, με βάση δείκτες όπως η προσδοκία ζωής η το επίπεδο της παιδείας, (Human Development Index) μόνο μία πολυπληθής μεγάλη χώρα, η Ιαπωνία, τοποθετείται ανάμεσα στις δέκα πρώτες.

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο Rachman είναι πως οι μικρότερες χώρες έχουν την δυνατότητα να κινούνται ευέλικτα, να έχουν μεγαλύτερη εθνική και φυλετική ομοιογένεια και να κινητοποιούν τις μικρές τους κονωνίες με μεγαλύτερη ευκολία προς στόχους καινούργιους και δημιουργικούς.Στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου και των προστατευτικών οικονομικών συστημάτων οι μεγάλες σε πληθυσμό και έκταση χώρες είχαν σημαντικά πλεονεκτήματα. Ο μεγάλος όγκος επέτρεπε την ύπαρξη ισχυρών ενόπλων δυνάμεων για προστασία από εξωτερικές επιβουλές αλλά και σημαντικών συστημάτων ασφαλείας για την εξασφάλιση εσωτερικής συνοχής και του κατευνασμού τυχόν εθνικών, θρησκευτικών η και ιδεολογικής φύσης εξεγέρσεων. Αλλά και για την ανάπτυξη της οικονομίας, ο μεγάλος πληθυσμός διευκόλυνε την ανάπτυξη σημαντικών αγορών και επιπβράβευε τις καινοτόμες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες.

Με την κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ολόκληρη σχεδόν η υφήλιος έγινε μιά ενιαία αγορά. Ενώ οι στενές εμπορικές σχέσεις και τα ανοιχτά σύνορα κατεύνασαν τις εθνικές και ιδεολογικές διενέξεις. Για την ισχύ μιάς χώρας σήμερα σημασία δεν έχουν τα εδάφη που μπορούν να κατακτηθούν. Αλλά οι αγορές στις οποίες είναι σε θέση ένα κράτος να κυριαρχήσει. Οπως έχω από χρόνια σημειώσει, η γεωοικονομία έχει πλήρως αντικαταστήσει την γεωπολιτική, σαν μέθοδος αξιολόγησης των διεθνών εξελίξεων και ισορροπιών.

Μέσα στα πλαίσια αυτά οι μικρές χώρες έχουν αρχίσει να μεγαλουργούν. Διότι προσαρμόζονται γρηγορότερα και ευκολότερα σε καινούργια δεδομένα και γιατί μπορεί ο μικρότερος και περισσότερο ομοιογενής τους πληθυσμός να κινητοποιηθεί σε νέες κατευθύνσεις και να εγκαταλείψει παλιές κακές συνήθειες και πρακτικές.
Με την εξαίρεση της Ελλάδας βέβαια. Που αποδεικνύεται μιά από τις ελάχιστες μικρές χώρες που αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις. Και που συχνά μένει τραγικά πίσω από αυτές.
Με ηγεσίες αδύναμες, που φοβούνται να προχωρήσουν σε ανατρεπτικές πρωτοβουλίες. Με μιά κοινωνία στατική, ικανή να προσεγγίζει το μοντέρνο μοναχά μέσα από το λάιφ στάιλ και την ελαφρότητα ανόητων τηλεοπτικών εκπομπών. Mε καταφυγή σε εύκολες εξάρσεις ρηχού εθνικισμού που σκεπάζει την έλλειψη δημιουργικών πρωτοβουλιών και πραγματικής πνευματικής πρωτοπορείας. Με εξοργιστική αδιαφορία για τις συχνές πιά εξάρσεις ρατσιστικής βίας και παράλογης ξενοφοβίας. Και με την ολοκληρωτική απουσία σχεδίου, οράματος και κάποιων – των οποιωνδήπτε – ονείρων για το μέλλον. Κοντολογής, η χώρα πορεύεται αγκαλιά με την οπισθοδρομηση και την παρακμή...

Το παράλογο είναι πως μοναχοί μας μετατρέπουμε τα πλεονεκτήματά μας σε μειονεκτήματα. Το μικρό μέγεθος και η εθνική ομοιογένεια της χώρας υπονομεύονται από μικρο-φιλοδοξίες, από την ασίγαστη δίψα πλουτισμού και αναγνώρισης κάθε λογής μετριοτήτων κι από την παράνοια και ανοησία ηγεσιών και καθώς και των υπεύθυνων της λαικής ενημέρωσης (πολλά κόμματα, αμέτρητα σχεδόν μέσα ενημέρωσης, κρατικοδίαιτη - περίπου αποκλειστικά - μεγαλοεπιχειρηματική τάξη, αλαζονικοί συνδικαλιστές, διάσπαρτη διαφθορά). Δίχως αίσθηση του μέτρου και υπολογισμού και αξιολόγησης της πραγματικότητας και του διεθνούς περιβάλλοντος η χώρα εκπέμπει απιθανότητες που την καθιστούν γελοία κι’ αναξιόπιστη. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ειρωνεύεται δημόσια ηγέτη μεγάλης παγκόσμιας δύναμης. Αρχηγός ισχυρού κόμματος της Αντιπολίτευσης υπαινίσσεται, αναπόδεικτα, χρηματισμό Κοινοτικού Επιτρόπου. Φέρελπις νεαρός υποψήφιος Αρχηγός κόμματος της Αριστεράς επισκέπτεται, πάνω στη φάση του αυταρχικών προοπτικών δημοψηφίσματος, τον καταγέλαστο Πρόεδρο της Βενεζουέλας Τσάβεζ. Τι βλέπει με όλα αυτά ο κόσμος στην Ελλάδα;

Σωρευτικά, τα προβλήματα υποδηλώνουν μιά χώρα με αβέβαιο παρόν και σκοτεινά διαγραφόμενο μέλλον. Η κοινωνία κινητοποιείται για ρυθμίσεις (στο ασφαλιστικό) που ακόμη δεν έχουν κάν εμφανισθεί!! Συλλογική όμως αδιαφορία καλύπτει την τραγική παρακμή της εθνικής παιδείας. Που αντικατοπτρίζεται σε διεθνή έρευνα με κεντρικό σημείο την αδυναμία μαθητών σχολείων να ...κατανοήσουν απλά γραπτά κείμενα.

Εξ’ ίσου ψυχρά οι νεοέλληνες αντικρύζουν – και ανέχονται βέβαια - κυβερνητικούς παραλογισμούς και αντιπολιτευτικές υστερίες. Οι απόλυτοι ερασιτεχνισμοί στο ζήτημα του ΟΤΕ (με κορύφωση βέβαια την απαγόρευση (!) αγοράς μετοχών πέραν ενός ορίου), οι διαχρονικά λανθασμένοι χειρισμοί στην προβληματική πλέον ΔΕΗ, τα πισωγυρίσματα στο απαράδεκτο καθεστώς της Ολυμπιακής και το χάος στο ασφαλιστικό, δεν δείχνουν μοναχά ηγεσίες σε σύγχιση. Και συνδικαλιστές και ΜΜΕ σε υπαρξιακή υστερία. Αλλά και μιά κοινωνία αδύναμη να αδράξει το μέλλον. Και συνειδητά να απορίψει τα περιττώματα, επιλέγοντας πρόσωπα και πολιτικές που θα την εντάξουν σε ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

Οι μικρές χώρες λοιπον σήμερα μεγαλουργούν. Με την εξαίρεση της Ελλάδας. Που πορεύεται στο αύριο με το βλέμμα όμως έντονα προσκολημένο στο χθές.

Πλήρες Άρθρο »

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΣΤΟ ΑΚΡΑΙΟ ΙΣΛΑΜ

Η στάση της Δύσης στο Κόσοβο φαντάζει κίνηση αφύσικης εξιλέωσης ορισμένων κέντρων εξουσίας απέναντι στους μουσουλμάνους οπαδούς της Σαρία (ισλαμικού ιερού νόμου). Πολλοί εκτιμούν πως Αμερικανοί και Βρετανοί κυρίως, αλλά και ηγετικοί κύκλοι άλλων ευρωπαικών χωρών, επιμένουν για την ανεξαρτησία των Αλβανών της περιοχής ώστε να βελτιωθεί η εικόνα της Δύσης στον μουσουλμανικό κόσμο. Η προσπάθεια απόσχισης του Κόσοβου από την εθνικά ομοιογενή Σερβία γίνεται με τα μάτια στραμένα στην Σαουδική Αραβία, στο Ιράκ, στο Ιράν, στο Πακιστάν, το Αφγανιστάν και την Ινδονησία. Η ουσία είναι πως κόβεται το έδαφος ενός εθνικού κράτους – το μοναδικό στο οποίο γίνεται κάτι τέτοιο που δεν αποτελούσε συστατικό μέρος παλιάς Συνομοσπονδίας – για την δημιουργία δύο κρατών. Και πιθανότατα θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.

Οταν έγινε η επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαυία τότε για το Κόσοβο ήμουνα απόλυτα πεπεισμένος για την ορθότητά της. Διότι απέτρεπε μία ακόμη, τραγική για την Ευρώπη, εθνοκάθαρση κι εμπόδιζε μιά επέκταση του πολέμου στα νότια Βαλκάνια. Που θα την προκαλούσε η αναπόφευκτη πίεση κατά του χριστιανικού πληθυσμού στη νότια Αλβανία και η συνακόλουθη, σχεδόν αναγκαστική, εμπλοκή της Ελλάδας, της Τουρκίας και ίσως και της Βουλγαρίας. Οι απερίσκεπτοι χειρισμοί του Μιλόσεβιτς θα προκαλούσαν αλλαγές συνόρων και θα τίναζαν τα Βαλκάνια στον αέρα. Η ανεξαρτοποίηση όμως του Κόσοβου μπορεί να καταλήξει σε ακόμα χειρότερα αποτελέσματα.

Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού πολλοί λαοί εγκλωβισμένοι στις αφιλόξενες αγκαλιές των λαικών δημοκρατιών ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Με μιά όμως σημαντική λεπτομέρεια. Ολες οι καινούργιες χώρες που δημιουργήθηκαν δεν έγιναν στη βάση εθνικών η θρησκευτικών προσδιορισμών. Αποτελούσαν απλά «Δημοκρατίες» στα πλαίσια κυρίως Ομοσπονδιακών Δημοκρατιών. Τυχόν ανεξαρτοποίηση του Κόσοβου θα είναι η πρώτη αυτοδιάθεση πλειοψηφικών θρησκευτικών η εθνικών ομάδων. Στη λογική του δόγματος του Γ. Ουίλσων για την αυτοδιάθεση των λαών, που επικαλούνται οι εμπνευστές της επιλογής της ανεξαρτοποίησης των Αλβανών της Σερβικής αυτής επαρχίας, θα υπάρξουν δεκάδες εθνικές αναταράξεις.

Αν ανεξαρτοποιηθούν οι πλειοψηφούντες Αλβανοί στο Κόσοβο γιατί δεν θα εξασφαλίσουν την ίδια αντιμετώπιση και οι Σέρβοι μέσα στην Βοσνία (Ρεπούμπλικα Σέρπσκα); Και τι θα γίνει με τους Αλβανούς στην ΠΓΔΜ, τους τουρκο-μουσουλμάνους στη Βουλγαρία, τους Ούγγρους στην Τρανσυλβανία, τους Ρώσους στην Ουκρανία και την Τρανσδνιστερεία, τους Τατάρους, τους Τσετσένους και τους εθνικά Μογγόλους στην Ρωσία, τους Ουιγούρους στην Κίνα και τόσους άλλους αλλού. Με ποιά δικαιολογία η διεθνής κοινότητα θα αρνηθεί σε όλους αυτούς αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία;

Το σοβαρότερο όμως είναι πως η χειρονομία της ανεξαρτοποίησης γίνεται στο όνομα της προσέγγισης της Δύσης με τον ισλαμικό κόσμο. Σε μιά σημαντική του παρέμβαση στο American Thinker, o καθηγητής Walid Phares εξήγησε τα προβλήματα που έτσι δημιουργούνται (“Be Wise on Kosovo”, 13 Δεκ. 2007). Oι φανατικοί προπαγανδιστές του Σαουδαραβικού Βαχαμπισμού θα αισθανθούν πλέον πανίσχυροι επιβάλλοντας τις αρχές τους σε μιά σημαντική ευρωπαική επαρχία. Και εφ’ όσον το κριτήριο της εθνικής ανεξαρτησίας θα συνδέεται με την θρησκευτική πλειοψηφία που θα κατοικεί σε μιά περιοχή, ποιός θα εμποδίσει την προβολή τέτοιων αιτημάτων από συμπαγείς μουσουλμανικές κοινότητες μέσα σε δυτικοευρεωπαικές χώρες;

«Μήπως οι ΗΠΑ θα επιχειρήσουν να ευχαριστήσουν τους (ακραίους μουσουλμάνους) Βαχαμπιστές» σημειώνει ο Phares «επιβάλλοντας στην Ινδία να εγκαταλείψει το Κασμίρ, στις Φιλιππίνες να αφήσουν το Μιντανάο, στην Ρωσία να κόψει κάθε δεσμό με την Τσετσενία, στην Κύπρο να εγκαταλείψει τον Τουρκοελεγχόμενο βορά της και τελικά ακόμα και το Ισραήλ να κόψει την μισή Γαλιλαία προς όφελος της μουσουλμανικής του μειονότητας;»

Και ολοκληρώνει πως «η λογική αυτή που εφαρμόζεται στο Κόσοβο θα λειτουργήσει σαν προηγούμενο για να επιβάλει θύλακες της Σαρία παντού στην Δύση και στον κόσμο ολόκληρο. Ακόμα και οι Κοσοβάροι» τονίζει «δεν θα πρέπει να δεχθούν ο αγώνας τους να καπελωθεί από τους Βαχαμπιστές η από δυτικούς πολιτικούς που προσπαθούν να τους κολακεύσουν. Αυτό εγκυμονεί κινδύνους για όλους».

Ακόμα υπάρχει χρόνος για να επικρατήσει η λογική. Η ανεξαρτησία του Κοσόβου θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Με ανυπολόγιστες συνέπειες και καταστροφές.

Πλήρες Άρθρο »

ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Σ’ αυτή την χώρα έχουμε μάθει να μιλάμε. Και να μιλάμε πολύ. Αυτό που ποτέ δεν μάθαμε όμως είναι να συνεννοούμεθα. Να λέμε δηλαδή κατανοητά πράγματα απευθυνόμενοι σε, κατά τεκμήριο, λογικούς ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει στις ημέρες μας με το ασφαλιστικό ζήτημα. Ακούμε διακηρύξεις, προθέσεις, καταγγελίες, κινδυνολογίες και καλέσματα σε κινητοποιήσεις και ξεσηκωμούς. Αυτό όμως που λείπει είναι η νηφάλια και ολοκληρωμένεη πληροφόρηση. Για το ποιό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Και για τις δυνατότητες που υπάρχουν ώστε αποτελεσματικά να αντιμετωπισθεί.

Το ζήτημα δεν είναι ιδιαίτερα περίπλοκο. Απλά, οι διάφοροι παράγοντες της δημόσιας ζωής το κάνουν να εμφανίζεται σαν τέτοιο. Με δηλώσεις συγκεχυμένες και με καταγγελίες πολιτικο-ιδεολογικά φορτισμένες. Η ουσία του προβλήματος είναι στη βάση της απλή. Γεννάμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια λιγότερα παιδιά. Και ζούμε περισσότερα χρόινια. Οι διαθέσιμοι λοιπόν νέοι εργαζόμενοι για την συντήρηση με τις εισφορές τους του ασφαλιστικού συστήματος γίνονται όλο και λιγότεροι. Ενώ οι ηλικωμένοι που περιμένουν να συντηρηθούν από αυτό πολλαπλασιάζονται. Και ζούν πολύ περισσότερα χρόνια από όσα αναλογούν στα χρήματα που έχουν καταβάλει στο σύστημα για την χρηματοδότηση των γηρατειών τους.

Από τα πράγματα λοιπόν το σύστημα βρίσκεται σε αδιέξοδο. Και βαθμηδόν καταρρέει. Αν συνυπολογίσει μάλιστα κάποιος σε όλα τα παραπάνω πως στον κύριο ασφαλιστικό φορέα (το ΙΚΑ) καθώς και στο ΝΑΤ έχουν ενσωματωθεί κατά καιρούς χρεοκοπημένα ταμεία καθώς και άνθρωποι που δεν έχουν καταβάλει το παραμικρό για την ασφάλειά τους (αντιστασιακοί, Κων/πολίτες κλπ) ενώ πολλά άλλα ταμεία επιβαρύνουν το κοινωνικό σύνολο η τους καταναλωτές με ειδικούς πόρους η έμμεσες επιβαρύνσεις, το αδιέξοδο φαντάζει ολοκληρωτικό. Οχι μόνο λόγω της δεδομένης ηλικιακής ανισορροπίας αλλά και εξ’ αιτίας της αυτονόητης διατρέβλωσης των δεδομένων μιάς ορθολογικής οικονομικής δραστηριότητας (σε πολλές ΔΕΚΟ οι υπάλληλοι δεν καταβάλουν σχεδόν τίποτε για τις πλουσιοπάροχες συντάξεις τους, ενώ στις κατασκευές δεν υπάρχει ασφαλιστική ουσιαστικά επιβάρυνση των εργαζομένων, τα πάντα πληρώνει ο εργοδότης). Η ασφάλιση λοιπόν δεν σώζεται. Ριζικές αλλαγές είναι απαραίτητες.

Υπάρχουν στο τραπέζι προτάσεις για την οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος; Η απάντηση δυστυχώς είναι αρνητική. Το υπάρχον αναδιανεμητικό σύστημα της υποτιθέμενης «αλληλεγγύης των γενεών» δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει. Γιατί απλούστατα, στην σημερινή του μορφή είναι εξώφθαλμα ετεροβαρές. Δηλαδή, η περίφημη αλληλεγγύη λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο σε όφελος των σημερινών συνταξιούχων και ηλικιωμένων. Οι νέοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα. Παρά μοναχά αδιέξοδα, φτώχεια και μιζέρια. Η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί όπλο πλέον στα χέρια των παλιότερων γενεών σε βάρος των νέων.

Μοναδική βιώσιμη λύση ειναι η προσφυγή σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Στην κατάργηση δηλ. του αδιέξοδου μηχανισμού ενός εικονικού ουσιαστικά συστήματος εισφορών εργαζομένων, εργοδοτών και, θεωρητικά, του κράτους και στην οικοδόμηση μιάς κοινωνίας ατομικής ευθύνης όπου ο εργαζόμενος θα διαφεντεύει τις τύχες και το βιός του. Για τους νέους ασφαλισμένους το κεφαλαιοποιητικό σύστημα θα εγκαταστήσει ένα καθεστώς πραγματικής και ουσιαστικής απελευθέρωσης. Το σύνολο των εισφορών (εργαζόμενου και εργοδότη) θα ανήκει στον ασφαλισμένο. Και τοποθετημένα τα χρήματα αυτά σε προσωπικούς λογαριασμούς θα μπορούν να επενδύονται κατά το δοκούν από ειδικούς, επιλεγμένους από τον ίδιο τον εργαζόμενο (η τον φορέα που αυτός θα έχει επιλέξει).

Αυτόματα, οι μισθοί των εργαζομένων θα αυξηθούν (διότι θα αλλάξει ο τρόπος υπολογισμού και θα μειωθούν οι εισφορές) ενώ, δίχως την παραμικρή πλέον ανάμιξη του κράτους, τα χρήματα που θα εισρέουν στους ατομικούς λογαριασμούς θα είναι αποκλειστικής ιδιοκτησίας και διαχείρισης του ασφαλισμένου. Θα γνωρίζει κάθε στιγμή τα χρήματα που υπάρχουν κατατεθειμένα – και επενδυμένα - στο όνομά του. Τα ποσά που θα βρίσκονται στη διάθεσή του όταν, και όποτε, αποφασίσει να συνταξιοδοτηθεί. Θα είναι επίσης σε θέση να διαμορφώσει μόνος του το ύψος των μελλοντικών του απολαβών αποφασίζοντας πότε θα βγεί στη σύνταξη και τι χρήματα θα καταβάλει. Για τους σημερινούς λοιπόν νέους, αλλά και τους μελλοντικούς εργαζόμενους, το κεφαλαιοποιητικό σύστημα αποτελεί μιά αποκάλυψη ανακούφισης, δικαίωσης και ανεμπόδιστης δημιουργίας.

Καθ’ όσον αφορά πους παλιούς ασφαλισμένους είναι αυτονόητο πως τα ώριμα δικαιώματά τους, ανεξάρτητα από κόστος, δεν πρόκειται να θιγούν. Οσοι επιθυμούν θα μπορούν να ενταχθούν στο νέο σύστημα, μεταφέροντας ατόφια τα μέχρι τότε ποσά των καταθέσεών τους (εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων) στους νέους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Διαφορετικά, θα είναι σε θέση να παραμείνουν στο παλιό σύστημα, που απο τα πράγματα θα χρηματοδοτείται, μέχρι την εξάντληση του αριθμού των παλιών ασφαλισμένων, από τον προυπολογισμό. Η μεταβατική φάση δεν θα είναι εύκολη. Θα είναι όμως αποτελεσματική και ουσιαστική.

Κάθε άλλη πρόταση βρίσκεται εκτός ρεαλιστικής πραγματικότητας. Διότι το σωρευτικό έλλειμμα της κοινωνικής ασφάλισης ξεπερνάει τα 230 δισ. ευρώ!! Και είναι τουλάχιστον ασόβαροι οι ισχυρισμοί πως το πρόβλημα είναι δυνατόν να ξεπερασθεί με τις επιπέδου ασπιρίνης προτάσεις της κυβέρνησης και τα κούφια λόγια της αντιπολίτευσης. Οι δε απόψεις των συνδικαλιστών περί προβλήματος εισροών και ζητήματος εισφοροδιαφυγής είναι τουλάχιστον αφελείς. Η εισφοροδιαφυγή είναι προιόν κρίσης της οικονομίας. Και επικεντρώνεται κυρίως στον χώρο των μικρομεσαίων και κάποιων «ευαίσθητων» επιχειρήσεων (η Ολυμπιακή λ.χ. από πότε έχει να πληρώσει το οτιδήποτε στο ΙΚΑ;). Η απόλυτη καταπολέμησή της (που εγώ εντούτοις εκτιμώ πως θα πρέπει να γίνει) θα σημάνει αύξηση της ανεργίας. Και συνακόλουθα καινούργιες απώλειες πόρων για την ασφάλιση.

Πλήρες Άρθρο »

0ΛΥΜΠΙΑΚΑ....ΘΑΥΜΑΤΑ

Μερικά πράγματα δυσκολεύομαι να τα καταλάβω. Γιατί θα έπρεπε δηλαδή η κυβέρνηση να δώσει μάχη στις Βρυξέλλες για την διάσωση της Ολυμπιακής; Τι ακριβώς θα προσπαθούσε να διασώσει; Είναι σαν καρκίνωμα που κάποιος θα επιθυμούσε να συντηρήσει. Η Ολυμπιακή δεν είναι παρά μιά απόλυτα αποτυχημένη επιχειρηματική πρωτοβουλία που οφείλει να απομακρυνθεί από τον χάρτη της αγοράς. Και δεν απέτυχε τώρα. Οπως παραπλανητικά επιμένουν συνδικαλιστές και αριστεροί αντιπολιτευόμενοι. Ηταν θνησιγενής από τα χρόνια που ακόμα ήταν σε χέρια ιδιώτη. Μόνο που ή τότε «διαπλοκή» είχε εξασφαλίσει την ευεργετική κρατική παρέμβαση σαν σωσίβιο στα αδιέξοδα που αντιμετώπιζε ο επιχειρηματίας.

Με ιδιαίτερη «ιδιοφυία» είχε προβλεφθεί η κάλυψη των έξτρα δαπανών της από τον δημόσιο προυπολογισμό καθώς και η απόθεσή της στα χέρια του κράτους μόλις ο ιδιώτης επιχειρηματίας έκρινε πως δεν τον συνέφερε πλέον η συντήρησή της από την τσέπη του. Ετσι έγινε δημόσιος ο λεγόμενος εθνικός αερομεταφορέας. Με το ξεκίνημά της δηλαδή η Ολυμπιακή υπήρξε μιά αμαρτωλή ιστορία. Που έγινε «αυτηρά ακατάλληλη» μόλις ανέλαβε το κράτος, και ουσιαστικά μαζί με τους συνδικαλιστές, την διοίκησή της. Το δημόσιο την φόρτωσε υπαλλήλους αμφίβολης χρησιμότητας αλλά και αποδοτικότητας. Οι συνδικαλιστές φρόντισαν ώστε όλοι οι εργαζόμενοι να απολαμβάνουν παροχών απίστευτων σε έκταση και γενναιοδωρία.

Για το κράτος η Ολυμπιακή υπήρξε διοικητικό του υπομάγαζο. Την διέθετε στα κόμματα για μεταφορά ψηφοφόρων (αλλά και εκλογικού υλικού) στη διάρκεια των εκλογών. Κυβερνητικά στελέχη αλλά και αναγνωρίσιμοι παράγοντες του δημόσιου βίου (δημοσιογράφοι, μεγαλοεπιχειρηματίες, διπλωμάτες, δικαστές κλπ), μπαινόβγαιναν με ελάχιστο πραγματικό κόστος στις καλύτερες θέσεις αεροπλάνων αλλά και των αιθουσών πολυτελείας εδάφους. Κρατικές τράπεζες αγόγγυστα δάνειζαν – και με την συζητήσιμη για την νομιμότητά της έγκριση της Τράπεζας της Ελλάδος – την καταχρεωμένη και οικονομικά αφερέγγυη εταιρία. Αεροπλάνα διετίθεντο ανεξέλεγκτα για τις μετακινήσεις κορυφαίων κρατικών αξιωματούχων (με συνοδεία συνήθως δημοσίων παραγόντων, επιχειρηματιών, συγγενών και δημοσιογράφων) με στάσεις κάποιες φορές σε εξωτικά θέρετρα για την απόλαυσή τους!!

Και όλο αυτό το διάστημα ο φορολογούμενος κατέβαλε ανύποπτος τον οβολό του. Πλήρωνε για τις ανέσεις, τις δημόσιες σχέσεις, την ματαιοδοξία αλλά και τις απολαβές παραγόντων του κράτους και καλοπληρωμένων εργαζομένων. Πόσες φορές κανονικοί επιβάτες δεν μετακινήθηκαν από τις πληρωμένες τους θέσεις για το βόλεμα συγγενών η και μετακινούμενων πληρωμάτων; Πως είναι δυνατόν οι συνδικαλιστές να κατηγορούν το κράτος για κακοδιαχείριση όταν πάντοτε οι ίδιοι μετείχαν με αντιπροσώπους τους στα ΔΣ της εταιρίας; Πότε διαφώνησαν για τις υπερβολικές παροχές. Πότε απαίτησαν την πληρωμή των χρεών του κράτους και των κομμάτων. Πότε εναντιώθηκαν στην πριβέ διάθεση ολόκληρων αεροσκαφών για Προέδρους, Πρωθυπουργούς, ακόμη και, Υπουργούς;

Αξίζει όμως να σταθούμε λίγο στις παροχές. Που στον μεγαλύτερο βαθμό βούλιαξαν την εταιρία. Και για τις οποίες οι εργαζόμενοι είναι απόλυτα συνυπεύθυνοι. Μιά ματιά στις εκλογικές μπροσούρες των συνδικαλιστικών παρατάξεων που διεκδικούσαν την διοίκηση των σωματείων (17 τον αριθμό!!) της Ολυμπιακής και εκθέτουν τα «επιτεύγματά» τους αφήνει τον απλό πολίτη πραγματικά άφωνο. Στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος οι εργαζόμενοι της Ολυμπιακής δικαιούνται να φθάνουν 20 λεπτά αργότερα από την ώρα έναρξης τη εργασίας και να φεύγουν 20 λεπτά νωρίτερα από το τέλος του ωραρίου. Με αποτέλεσμα την ανάγκη ύπαρξης μιάς έξτρα βάρδιας. Που συμπληρώνεται είτε με υπερωρίες, είτε με εποχικό προσωπικό!! Ουσιαστικά, τα πρόσθετα που πλήρωσε η Ολυμπιακή μέσα στο 2007 για υπερωρίες, έξτρα βάρδιες κλπ ισοδυναμούν, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της «Καθημερινής», με την μέση ετήσια αμοιβή επιπλέον 1.500 εποχικών υπαλλήλων - κοντά δηλ. στα 30 εκ. ευρώ!!

Υπάρχουν όμως και άλλα πολλά σχετικά επιτεύγματα. Πέραν των υψηλότατων αμοιβών, των δωρεάν μετακινήσεων υπαλλήλων αλλά και μελών των οικογενειών τους και την ενσωμάτωση στους μισθούς λογής άλλων παροχών (τροφής λ.χ) ουσιαστικά οι εργαζόμενοι στον εθνικό αερομεταφορέα εξαιρούνται της εισοδηματικής πολιτικής μιά και , σύμφωνα με ανακοίνωση των συνδικαλιστών τους, «βρέξει - χιονίσει ο βασικός μισθός θα αυξάνεται κατά 2,75% και το σύνολο των αποδοχών μας κατά 5,2%». Υπάρχουν όμως κι’ άλλα. Οπως η εξομοίωση των εκτός έδρας παροχών των απλών υπαλλήλων (εργάτες, υπάλληλοι εδάφους, οδηγοί, φύλακες κλπ) με τους μηχανικούς. Και το εξωφρενικό επίπεδο, για τους υπόλοιπους έλληνες εργαζόμενους, του μέσου όρου των συνολικών μεικτών αποδοχών του τακτικού προσωπικού της Ολυμπιακής – Υπηρεσίες, που για το 2007 θα βρίσκεται κοντά στις 50.000 ευρώ. Δεν είναι τυχαίο πως κι όταν αυξάνονται τα έσοδά της μεγαλώνουν και οι ζημιές της

Δεν υπάρχει λοιπόν σωτηρία για την ΟΑ. Και δεν θα πρέπει να υπάρξει ούτε καν ιδέα για την αναζήτηση λύσης για την επιβίωσή της. Δεν είναι τυχαίο πως δεν υπάρχει ιδιώτης που να επιθυμεί να την αγοράσει. Ούτε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν θα την ήθελαν αν το κράτος (αφού την έκλεινε) τους την έδινε όπως είναι σήμερα - μαζί με τις αποζημιώσεις τους για κεφάλαιο κίνησης. Μοναδική λύση είναι η πτώχευσή της. Και η προσεκτική φροντίδα για την λειτουργία του αληθινού ανταγωνισμού. Κι αν θέλει το κράτος να πηγαίνουν αεροπλάνα σε γραμμές άγονες και αντι-οικονομικές να κάνει κοινωνική πολιτική. Πληρώνοντας, αν έχει βέβαια τις δυνατότητες, και τον σχετικό λογαριασμό...

ΥΓ. Δεν θα συμφωνήσω με την «Εστία» στο ζήτημα του φόρου κατοχής ακινήτων. Τα ακίνητα δεν έγιναν με κλεμένα λεφτά. Αλλά με χρήματα ήδη φορολογημένα. Και πλήρωσαν φόρους κατά την κατασκευή. Γιατί η κατοχή τους να φορλογείται και πάλι; Και μάλιστα σε ετήσια βάση! Αφού η κυβέρνηση είναι ολοφάνερο πως λυπάται που δεν ανήκει στην Αριστερά του κ. Τσίπρα, θα πρότεινα μια συμφερότερη για τα έσοδά της λύση. Να κηρύξει την ιδιοκτησία «ποινικό αδίκημα». Και να καθορίσει υψηλές τιμές εξαγοράς των σχετικών ποινών!!...

Πλήρες Άρθρο »