ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Είναι πολύ νωρίς για να κατασταλάξουμε για το τι ακριβώς συνέβη το βράδυ του περασμένου Σαββάτου στα Εξάρχεια. Τα πλήρη γεγονότα δεν είναι γνωστά. Και οι αυτόπτες μάρτυρες και άλλοι παράγοντες που βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα περισσότερο συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν την υπόθεση. Απαράδεκτη είναι και η στάση πολλών δημοσιογράφων που δίχως γνώση των γεγονότων «φονιά» ανεβάζουν και «δολοφόνο» κατεβάζουν τον δράστη αστυνομικό. Το γεγονός είναι πως ένα νέο παιδί έχασε την ζωή του. Κι ένας οικογενειάρχης αστυνομικός κατέστρεψε την δική του.

Τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία είναι δύο. Ο μικρός μαθητής δεν είχε ευκαιρίες να αδικηθεί ώστε να προλάβει να μισήσει την κοινωνία. Και η σχετικά εύπορη οικογένειά του καθώς και τα σχολεία του στα βόρεια προάστια δύσκολα δικαιολογούν την αντι-εξουσιαστική, λεγόμενη, συμπεριφορά του. Αν οι αναρχικές του πεποιθήσεις υπήρξαν προιόντα μιάς περιπλάνησής του στα μονοπάτια της γνώσης, τότε θα γνώριζε πως οι επαναστάσεις έχουν και κόστος. Ουδείς υφίσταται επιθέσεις δίχως να αμύνεται. Αυτό ισχύει και για την δημοκρατία. Αλλά και πως το πεζοδρόμιο είναι επικίνδυνο. Οπου κυκλοφορούν, ακόμη και με στολή, άνθρωποι καμιά φορά απρόβλεπτοι. Ισως και επικίνδυνοι. Το τραγικό λοιπόν γεγονός στα Εξάρχεια ήταν ενδεχόμενο κάποια στιγμή να συμβεί. Από την άλλη πλευρά, ένας νέος άνθρωπος – ο αστυνομικός - με λαική καταγωγή και με αγωνία για την εξασφάλιση του μεροκάματου, έρχεται αντιμέτωπος με ασαφείς εντολές από τους ανωτέρους του και με προσβλητικούς προπηλακισμούς από περισσότερο ευνοημένα απ’ αυτόν μέλη της κοινωνίας. Και η εκπαίδευσή του για τέτοια γεγονότα είναι από ελλειμματική μέχρι προβληματική. Το μίγμα για την έκρηξη είναι εκεί. Και το μοιραίο συνέβη. Κι άλλα είναι πιθανό στο μέλλον να συμβούν.

Δύο είναι οι ουσιαστικοί υπεύθυνοι. Η ηγεσία της αστυνομίας από την μια μεριά. Που τόσα χρόνια δεν είναι σε θέση να αποτυπώσει μια σαφή συμπεριφορά απέναντι στην κατάφωρη παραβίαση των νόμων. Ουδείς συλλαμβάνεται για τα επεισόδια και τους βανδαλισμούς. Και οι αστυνομικοί μένουν απροστάτευτοι, δίχως μπούσουλα και σαφείς εντολές. Ο άλλος υπεύθυνος είναι η οικογένεια του άτυχου 15χρονου. Που προφανέστατα δεν φρόντισε την επιμέλεια του παιδιού της ώστε να αναπτύξει, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε τουλάχιστον, μια προσωπικότητα συμβατή με τους κανόνες της κοινωνίας στην οποία μεγάλωνε. Σε άλλη δυτική χώρα πιθανότατα θα είχε διωχθεί για αμέλεια φροντίδας ανηλίκου.