ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΣΥΓΧΥΣΕΙΣ

Στο κείμενό μου για την υποτιθέμενη «εξέγερση» των νέων (επειδή - κατά κάποιους - δεν θα μπροούν να αποκτήσουν τα δάνεια η τα γκάμπριο αυτοκίνητα των γονιών τους!!) υπήρξαν δεκάδες σχόλια, επικριτικά κι επιδοκιμαστικά. Μοναχά όμως ο κ. Πιστοφίδης απάντησε επώνυμα. Αισθάνομαι έτσι την υποχρέωση να σχολιάσω τις κρίσεις του. Επιμένει πως τώρα που φοβάμαι «βγαίνει ο αληθινός εαυτός μου». Δεν εξηγεί όμως τι είναι ακριβώς αυτό που φοβάμαι. Μήπως το ενδεχόμενο να καταρρεύσει το πολιτικό μας σύστημα; Μόνο αφελείς θα μπορούσαν να πιστέψουν πως ένα σύστημα υπάρχει η πιθανότητα να καταρρεύσει επειδή κάποιοι κουκουλοφόροι αφήνονται ανεμπόδιστα να καταστρέψουν μαγαζιά και φώτα της τροχαίας!! Αλλά και γιατί να ανησυχώ για ενδεχόμενα αδιέξοδα στα οποία θα μπορούσε να οδηγηθεί ένα σύστημα στηριγμένο στην διαφθορά και την αβελτηρία ενός εκτεταμένου κρατισμού; Tο μόνο αποτέλεσμα στο οποίο είναι ενδεχόμενο να οδηγήσουν οι δράσεις των «επαναστατών του φραπέ», είναι η υπερ-ενίσχυση τελικά του ίδιου του συστήματος. Μέσω της ισχυροποίησης των πλέον συντηρητικών αντανακλαστικών της κοινωνίας.

Αυτό που εσφαλμένα φοβάται ο κ. Πιστοφίδης από τις δικές μου προτροπές για εφαρμογή των νόμων, θα το εισπράξει δυστυχώς από την ανοχή της ανομίας και την τελική καταλυτική αντίδραση της κοινωνίας. Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω στο σχόλιό του είναι η προφανής ταύτιση της ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας με την ανοχή της εφαρμογής του νόμου της ζούγκλας. Ο φιλελευθερισμός ποτέ και πουθενά δεν ευαγγελίζεται την αυθαιρεσία και την ασύδοτη και άνευ ορίων προβολή των επιδιώξεων του καθενός. Ο σεβασμός `των αναπαλλοτρίωτων ατομικών δικαιωμάτων δηλαδή, προυποθέτει ένα περιβάλλον νομιμότητας και σταθερότητας. Αυτό σημαίνει άσκηση των δικαιωμάτων του καθενός μέχρι εκεί που δεν παραβιάζονται τα δικαιώματα των άλλων. Ελευθερία δίχως περιορισμούς δηλ. Μέχρις όμως εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων.

Δεν διακρίνω επίσης την λογική του επιχειρήματος πως είμαι εναντίον του κράτους «όταν μιλάει για τον άνθρωπο» και υπέρ του αστυνομικού κράτους όταν «καταπιέζει τον σιχαμερό λαουτζίκο». Εδώ προβάλλει ξεκάθαρη η σύγχυση της αριστερής συλλογιστικής. Εάν το «κράτος αποτελεί όργανο στα χέρια του κεφαλαίου για την καταπίεση των εργαζομένων» όπως σημειώνει ο Μαρξισμός και υπαινίσσεται ο κ. Πιστοφίδης, τότε γιατί να μην το καταργήσουμε; Με αποτέλεσμα βέβαια να μην πληρώνουν φόρους οι έχοντες και οι «νοικοκυραίοι», και να προστατεύονται οι ισχυροί από ιδιωτική αστυνομία επιβάλλοντας βίαια τις απόψεις τους στους ανυπεράσπιστους αδύναμους.

Τελικά θέλουμε η δεν θέλουμε το κράτος στα πλαίσια της εφαρμογής των νόμων που ένα δημοκρατικό σύστημα θεσπίζει για την καλύτερη λειτουργία του; Όταν εγώ υποστηρίζω το λιγότερο κράτος, εξυπακούεται πως ελπίζω αυτό να συμβεί μέσα από την ελεύθερη πολιτική βούληση της κοινωνίας στην οποία ζώ. Δεν ζητώ να παραβιάζονται οι θεσπισμένοι νόμοι σε όφελος της επιχειρηματικής τάξης. Προσπαθώ να κινητοποιήσω τους πολίτες προς την κατεύθυνση πολιτικών επιλογών που θα απελευθερώσουν και συνάμα θα δυναμώσουν την ελληνική αγορά. Με αποτέλεσμα την διεύρυνση του εθνικού πλούτου. Και την μεγαλύτερη συμμετοχή του λαού στην ευημερία.

Ρόλος της αστυνομίας δεν είναι η προστασία των ισχυρών. Αλλά η εξασφάλιση σιγουριάς και ασφάλειας προς τους αδυνάτους. Διαφορετικά το πολίτευμα είναι απολυταρχική ολιγαρχία όχι δημοκρατία. Η σιγουριά όμως δεν εξασφαλίζεται αν δεν τηρούνται οι νόμοι. Αν οι νόμοι είναι κακοί, σε μια δημοκρατία αλλάζουν. Αλλά νόμοι να μην τηρούνται, με την επιταγή μάλιστα πολιτικών κομμάτων και αυτάρεσκων διανοουμένων, αποτελεί δύσμορφη απόφυση του δημοκρατικού συστήματος. Με κατεύθυνση το χάος, και τελικά τον ολοκληρωτισμό. Κι αν υπάρχει στην Ελλάδα ατιμωρησία επωνύμων, αυτό οφείλεται στα παραθυράκια των νόμων που τα κόμματα ψηφίζουν και οι εκλογείς επικροτούν επανεκλέγοντας τους ίδιους και τους ίδιους?

Αν το ρίγος που διαπέρασε τον κ. Πιστοφίδη οφείλεται στην πεποίθησή μου πως οι νόμοι οφείλουν να εφαρμόζονται ανεξάρτητα σε ποιόν αφορούν, τότε όλοι εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να έχουμε υποστεί ηλεκτροσόκ από τον σαφέστατο περί του αντιθέτου υπαινιγμό. Πως δηλ. η εφαρμογή των νόμων θα εξαρτάται από την έγκριση του, από ορισμένους κύκλους της αριστεράς καθοριζόμενου, λαικού κινήματος. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν το λεγόμενο «λαικό κίνημα» διαλύει τα πανεπιστήμια κάνοντας ελκυστικότερη την ιδιωτική παιδεία, κλείνει τα σχολεία βυθίζοντας την ελληνική μέση εκπαίδευση στην ανυποληψία, βυθίζει στο χάος και την καταστροφή σχεδόν μετά από κάθε διαδήλωση το εμπορικό κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων και ταλαιπωρεί τους βιοπαλαιστές πολίτες στην καθημερινότητά τους.