ΕΠΕΤΕΙΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 

ΕΠΕΤΕΙΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Μια και ζούμε στον αστερισμό των επετείων με κατέπληξε η αδιαφορία αυτών που γιορτάζουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου για τα προβλήματα ανελευθερίας που υπάρχουν στην χώρα. Κυρίως αυτών που έχουν να κάνουν με τα ατομικά δικαιώματα και τον σεβασμό τους. Οσοι έλληνες ανήκουν σε μειονότητες, θρησκευτικές η εθνικές, είναι πολίτες άλλης κατηγορίας. Δυσκολεύονται όχι μόνο να προβάλουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους αλλά και υφίστανται ντε φάκτο διακρίσεις για ακριβώς αυτό τον λόγο. Δεν υπάρχει έλληνας μουσουλμάνος η αυτοπροσδιοριζόμενος σαν μακεδόνας που να έφθασε σε ψηλά κλιμάκια της δημόσιας ζωής. Είναι αυτό τυχαίο; Αν το δεχτούμε σαν τέτοιο, οι συμπτώσεις είναι πραγματικά σατανικές…

Γίναμε όμως μάρτυρες και της περίπτωσης του Γρηγόρη Βαλλιανάτου. Που έχασε την δουλειά του γιατί είχε απόψεις και είχε το θάρρος να τις εκφράζει. Σε άλλη ευρωπαική χώρα η απόλυση κάποιου για τις ιδέες του θα είχε προκαλέσει παρέμβαση του εισαγγελέα. Ανεξάρτητα αν αυτή αφορούσε σε πολιτικό κόμμα. Με Πρόεδρο που σέβεται τα ατομικά δικαιώματα αλλά αναγκάζεται να συμβιώνει με κάποια στελέχη που αποπνέουν μεσαιωνική μούχλα.

Στις ημέρες του Πολυτεχνείου η επιβολή της μουγκαμάρας ακόμη και για επαγγελματική επιβίωση αποτελεί πρόκληση. Όπως σημείωσε στην ΑΥΓΗ πρόσφατα ο Δ. Γουσέτης, αυτή η συμπεριφορά είναι τραγική για τα παιδιά μας. Το μήνυμα είναι: «…Κρατάτε πισινή. Όπως έλεγε σε μια παλιά ταινία ο Ντίνος Ηλιόπουλος, «η Ελλάδα είναι χώρα των πισινών». Την ίδια διαπαιδαγώγηση της μουγγαμάρας και των πισινών μας προσέφερε και η χούντα. Γεγονός που συμβάλλει στη θεωρία ότι η δικτατορία δεν υπήρξε σημείο ασυνέχειας στην πορεία της χώρας».