ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ

Σκάνδαλα απιστίας κατά του δημοσίου, προσωπικές ιστορίες υπουργών, απίστευτες θεσμικές παραβιάσεις και επικείμενες δυσάρεστες εξελίξεις για ζητήματα όπως οι συναλλαγές δημοσίων προσώπων με την εταιρία Siemens και για το τι ακριβώς έγινε με τα δομικά ομόλογα που αγόρασαν τα ασφαλιστικά ταμεία κυριαρχούν στην ελληνική επικαιρότητα. Καταβαραθρώνοντας μια κοινωνία που έκπληκτη βλέπει σχεδόν τα πάντα να καταρρέουν γύρω της. Ο μέσος πολίτης δεν είναι πιά σίγουρος για τίποτε και για κανένα. Η διαφθορά στις συναλλαγές από εξαίρεση έγινε σχεδόν ο κανόνας. Και η χώρα απειλείται από κινδύνους σοβαρούς και πιθανότατα καταλυτικούς. Ποιος όμως έχει χρόνο, ικανότητες αλλά και διάθεση να ασχοληθεί με αυτά;

Ενώ πολιτικοί ταγοί, μέσα ενημέρωσης και κοινή γνώμη ζούν στους ρυθμούς των απίστευτων δολοπλοκιών ορισμένων καλογέρων του Αγίου Ορους η παγκόσμια οικονομική κρίση αρχίζει να τρώει τα σωθικά της ελληνικής κοινωνίας. Την ίδια ώρα δυσμενείς εξελίξεις σε ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα είναι ενδεχόμενο να προκαλέσουν αποτελέσματα δύσκολο να ελεγχθούν και να αντιστραφούν. Με νευρικές αντιδράσεις η κυβέρνηση δείχνει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά σαν δευτερεύουσας σημασίας μιά και το αποκλειστικό της σχεδόν ενδιαφέρον αναλώνεται στην αντιμετώπιση των κινήσεων διαφωνούντων βουλευτών της και στις μεθόδους προστασίας εκτεθειμένων της στελεχών.

Τα συνεπακόλουθα αυτής της κατάστασης είναι δύσκολο να εκτιμήσει κάποιος μέχρι που ακριβώς μπορούν να φθάσουν. Με την μοναχική μου φωνή μου επισημαίνω από καιρό τα αδιέξοδα που κατακλύζουν την κοινωνία αλλά και την πολιτική μας ζωή. Δίχως όμως κάποια εξουσία επιβολής αποφάσεων και καθοδήγησης μηχανισμών, μια φωνή σχολιαστού δεν είναι παρά μία ανάμεσα σε τόσες άλλες. Συχνά πολίτες με σταματούν στον δρόμο και μου παροτρύνουν «να κάνω κάτι». Οι πάντες κλείνουν τα μάτια στις δικές τους ευθύνες. Κι’ αποζητούν την όποια απροσδιόριστη λύση από αλλού. Ενώ, αντίθετα, η εποχή μας προσφέρει μεγάλες δυνατότητες για ουσιαστικές παρεμβάσεις των πολιτών.

Συχνά άλλοι παραπονιούνται κι άλλοι διαμαρτύρονται για την δύναμη που ασκούν οι μειοψηφίες. Που δίχως μεγάλη αντικειμενικά ισχύ, εν τούτοις κατορθώνουν με συγκροτημένη δράση να επιβάλουν ένα κλίμα ευνοικό για τα συμφέροντά τους. Τα δημόσια πρόσωπα συνήθως υποχωρούν στις πιέσεις τους κάτω από τον φόβο του περίφημου, συνήθως εικαζόμενου, πολιτικού κόστους. Τι θα συνέβαινε όμως αν το πολιτικό κόστος έδινε την εντύπωση πως θα είναι ίσως μεγαλύτερο αν τα πολιτικά πρόσωπα δεν κάνουν το ορθολογικά σωστό;

Οι ανώνυμοι πολίτες κατ’ αρχήν έχουν την δυνατότητα της απ’ ευθείας πίεσης προς τους πολιτικούς τους εκπροσώπους. Με επισκέψεις σε πολιτικά γραφεία, τηλεφωνήματα και τηλ. μηνύματα (SMS) , τηλεγραφήματα, φάξ, ηλεκτρονικά μηνύματα και απλά παραδοσιακά γράμματα μέσω του ταχυδρομείου κάντε την οργισμένη σας διάθεση γνωστή σε βουλευτές, κόμματα και κυβερνητικά γραφεία. Εξηγώντας πως πολιτικές ανορθολογικές η προσβλητικές προς την κοινή λογική και κάποιους ηθικούς κανόνες θα συνεπιφέρουν για τους δράστες πολύ μεγαλύτερο πολιτικό κόστος από την αντίστασή τους στα αιτήματα οργανωμένων μειοψηφιών.

Αν λ.χ. προβληματισμένοι οπαδοί της ΝΔ είχαν λειτουργήσει μαζικά έτσι λίγο πριν από την απουσία του κόμματος από την Βουλή, είναι πιθανότατο να είχαν επικρατήσει διαφορετικές σκέψεις στην κυβέρνηση και το κόμμα να έμενε στη Βουλή. Το ίδιο έχουν την ευκαιρία τώρα οι πολίτες να επιβάλουν στο ζήτημα λ.χ. των ρυθμίσεων για την Ολυμπιακή. Να κλείσει βέβαια μια ζημιογόνα και λειτουργικά αναποτελεσματική εταιρία του δημοσίου. Αλλά να φορτωθούν οι φορολογούμενοι με 1,3 δις, ευρώ για την «τακτοποίηση» του προσωπικού της, είναι κάτι εξωφρενικό. Κι’ οφείλουν οι πολίτες να αντιδράσουν. Και να δηλώσουν την δυσαρέσκειά τους για το αίσχος που ετοιμάζεται να γίνει.

Αλλά και προς τα μέσα της ενημέρωσης παρόμοιες κινήσεις μπορούν να φέρουν αποτελέσματα. Επιστολές, τηλεγραφήματα, φάξ, τηλεφωνήματα και e-mails δεν είναι εύκολο να αγνοηθούν από εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Εκεί όμως μπορούν να παίξουν κρίσιμο ρόλο και οι παράγοντες της αγοράς. Τα ΜΜΕ ζούν κατά κύριο λόγο από τις διαφημίσεις. Είναι παράδοξο λοιπόν επιχειρήσεις να χρηματοδοτούν ΜΜΕ που υβρίζουν την επιχειρηματικότητα, σπιλώνουν την ελεύθερη οικονομία της αγοράς και προπαγανδίζουν λαικισμούς κι’ ένα πρωτόγονο σοσιαλισμό. Σε διαφορετική περίπτωση οι άνθρωποι της αγοράς εισπράττουν αυτό ακριβώς το οποίο παρήγγειλαν. Δηλ. εξευτελισμούς, υποβάθμιση και λαική οργή.

Αφού οι πολιτικές αρχές φαίνεται να έχουν χάσει τον έλεγχο των εξελίξεων οι πολίτες δικαιούνται να αρχίσουν να παρεμβαίνουν για να μην πέσουμε στον γκρεμό. Τα προβλήματα ορθώνονται εμπρός μας. Κάποιοι πλέον οφείλουν να πάρουν στα χέρια τους τις ευθύνες για το μέλλον του τόπου…