ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Α.Ε.

Σε κάθε χώρα, σε όλα σχεδόν τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της γής, εμφανίζονται φαινόμενα διαφθοράς και ηθικής παρακμής. Μόνο που είναι μεμονωμένα και παροδικά. Αυτό που συμβαίνει στις ημέρες μας στην Ελλάδα είναι ανεπανάληπτο. Σχεδόν καθημερινά τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων πλημμυρίζουν από αποκαλύψεις χαριστικών κυβερνητικών αποφάσεων, αχαρακτήριστης για δημόσια πρόσωπα συμπεριφοράς πολιτικών στελεχών και ανερυθρίαστης παραδοχής επιλογών αμφιβητήσιμης ηθικής βάσης.

Αυτό που εξοργίζει είναι κυρίως η αδιαφορία των προσώπων που τα γεγονότα αυτά αφορούν να εγκαταλείψουν τους θώκους που έχουν καταλάβει και να δείξουν συγκλονισμένοι για τις συμπεριφορές τους. Ο όρος πολιτική ευθυξία έχει καταργηθεί φαίνεται από το ελληνικό λεξιλόγιο. Δίχως δεύτερη σκέψη κυβερνητικοί παράγοντες ξοδεύουν τις οικονομίες του ελληνικού λού είτε για την προσωπική τους καλοπέραση (πολυτελή υπηρεσιακά αυτοκίνητα, ανακαινίσεις γραφείων, πολυμελείς αποστολές στο εξωτερικό, διαμονές σε πανάκριβα ξενοδοχεία, μετακινήσεις με δαπάνες του κράτους μετά μελών των οικογενειών τους η με επιλεγμένους φίλους κλπ) είτε για την διεκπεραίωση ρυθμίσεων που ευνοούν οργανωμένα συμφέροντα ατόμων, εταιριών, μοναστηριακών ιδρυμάτων η και συγγενικών τους προσώπων.

Δεν μπορώ να ξεχάσω πως στα χρόνια των κυβερνήσεων των αειμνήστων Κ. Καραμανλή και Γ. Ράλλη τα ταξείδια υπουργών στο εξωτερικό γινόντουσαν με την συνοδεία δύο η τριών το πολύ υπηρεσιακών παραγόντων και με τα έξοδα συγγενικών προσώπων η στελεχών του πολιτικού γραφείου των Υπουργών πληρωμένα από την τσέπη τους. Και ο υπαινιγμός ακόμη για οικονομική κακοδιαχείριση – πολύ περισσότερο, και για ίχνος έστω, ατασθαλίας – σήμαινε αυτόματα την άμεση αποχώρηση του Υπουργού από την θέση του. Πιθανότατα κάτι τέτοιο οδηγούσε και στην οριστική του απομάκρυνση από την πολιτική ζωή.

Θυμάμαι πως το 1993 αποφάσισα να παραιτηθώ από Υπουργός Επικρατείας διότι απαντώντας στο briefing στους δημοσιογράφους είχα δηλώσει πως κάποιος συνεργάτης του τότε Πρωθυπουργού δεν είχε κυβερνητική θέση. Όπως αποδείχθηκε αργότερα την ίδια ημέρα, εξακολουθούσε να βρίσκεται σε επίκαιρη πολιτικά θέση. Αλλά στο κόμμα – κάτι που εγώ αγνοούσα. Εκτίμησα πως είχα παραπλανήσει τους εκπροσώπους του Τύπου και πως δεν είχα πλέον την αναγκαία αξιοπιστία για να παραμείνω στη θέση μου. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι απίστευτα. Υπουργοί ψεύδονται δίχως δισταγμό η βαφτίζουν το μαύρο κόκκινο και συνεχίζουν αδιάφορα την πορεία τους.

Το χειρότερο όμως είναι το κύκλωμα άμεσων η έμμεσων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που στελέχη και τα μέλη των οικογενειών τους προωθούν. Δίνοντας έτσι την εντύπωση πως η κυβέρνηση αναπτύσει δραστηριότητες ανώνυμης εταιρίας με στόχο τον ευρύτερο πλουτισμό – όχι υποχρεωτικά παράνομο αλλά ηθικά μεμπτό – φίλων, συγγενών και γνωστών. Η διαφθορά στις ημέρες μας έχει πάρει εκλεπτυσμένες και τεχνικά «ανώτερες» μορφές.

Σε μια θαυμάσια, υπό δημοσίευση, μελέτη ο Χαρίλαος Γκορίτσας* κατηγοριοποιεί τις μορφές σύγχρονης διαπλοκής. Οι δημόσιοι παράγοντες δεν χρηματίζονται άμεσα αλλά διευκολύνουν, άμεσα η έμμεσα, γνωστούς και συγγενικά πρόσωπα να δημιουργήσουν τεράστιες περιουσίες. Η πολιτική μετατρέπεται σε επιχειρηματικό σχεδιασμό. Και η κυβέρνηση σε εταιρία.

*«Στο Ονομα Του Συστήματος»