ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ

Ενας από τους πρώτους στόχους της Αριστεράς (και όχι μόνο) στην Ελλάδα έγινε πραγματικότητα. Η Αμερική θα βρίσκεται έξω από την Ελλάδα. Οι ΗΠΑ δεν θα λάβουν μέρος με περίπτερο στην φετεινή Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης.

Περιέργως το γεγονός δεν έτυχε της ανάλογης ενθουσιώδους υποδοχής. Δεν άκουσα τους ΠΑΣΟΚους της παλιάς σχολής να αναφωνούν «ο αγώνας τώρα δικαιώθηκε»! Ούτε και τους αμφισβητίες πολιτικούς ακροβολιστές των Τσίπρα – Αλαβάνου να διατρανώνουν τον ενθουσιασμό τους για το μεγάλο επίτευγμα της φυλής.

Ούτε και το ΚΚΕ όμως δεν πανηγύρισε. Αντίθετα, όλοι σχεδόν φρόντισαν το ζήτημα να περάσει μάλλον στα λεγόμενα μουλωχτά. Ούτε καν οι κουκουλοφόρο δεν ξεχύθηκαν στους δρόμους. Για να «ενημερώσουν» τα πλήθη γα το άδοξο αυτό τέλος της αμερικανικής ισχυρής παρουσίας στα οικονομικά δρώμενα της Βόρειας Ελλάδας.

Η κυβέρνηση, επί των ημερών της οποίας ολοκληρώθηκε το άπιαστο αυτό όνειρο του Γένους, είναι φανερό πως προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός. Σε βαθμό μάλιστα που σχεδόν απέφυγε έγκαιρα να το ανακοινώσει. Μήπως τυχόν, είπαν κάποιες κακές γλώσσες, το πληροφορηθούν εκθέτες και από άλλες χώρες και αποφασίσουν να κρατήσουν αποστάσεις από την μεγαλύτερη ετήσια εκδήλωση της Θεσσαλονίκης.

Προφανώς δεν εκτιμούν όλοι με τον ίδιο τρόπο την επίτευξη των δικών μας εθνικών στόχων. Και προβληματίζονται προφανώς για τους λόγους που οδήγησαν τους αμερικανούς στην κίνηση αυτή. Γιατί όμως η ενόχληση; Λογικά θα έπρεπε και εμείς οι ιθαγενείς να αναρωτηθούμε σχετικά. Η «θορυβωδώς ήσυχη» αποχώρηση αυτή των αμερικανών από την ελληνική οικονομία σε τι άραγε οφείλεται; Μήπως στα άθλια επιτεύγματα της δικής μας οικονομικής πολιτικής; Mήπως πάλι είναι αποτέλεσμα της απίστευτης γραφειοκρατίας, της ασυναγώνιστης διαφθοράς για χώρα της Ευρωπαικής Ενωσης η της ανασφάλειας που προκαλούν τα συνεχή φορολογικά μέτρα που ανατρέπουν προγραμματισμούς, σχέδια και στόχους;

Μπορεί τα αίτια της αποχής να είναι και καθαρά πολιτικά. Ο αντι-αμερικανισμός δεν κάνει κάποιους ενθουσιώδεις για επενδυτικές πρωτοβουλίες. Οι ειρωνικές αναφορές του αρχηγού του ελληνικού κράτους προς το πρόσωπο του αμερικανού προέδρου σίγουρα κάποιους ενοχλούν. Η μονοσήμαντη επίσης αναφορά στους αμερικανούς για κάθε κακό που γίνεται στη γή (αναλογισθείτε τις διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις και πορείες που θα είχαν πραγματοποιηθεί σε Αθήνα – Θεσ/νίκη αν οι αμερικανοί είχαν πρωταγωνιστήσει στα γεγονότα της Γεωργίας) έχουν πολύ κόσμο κουράσει. Και τα αποτελέσματα έχουν αρχίσει να φαίνονται.

Αξίζει να αναλογισθούμε μια πραγματικότητα. Για πολλές δεκαετίες η χώρα μας απολάμβανε σχετικά άκοπα την εύνοια της Δύσης. Σαν η μοναδική δημοκρατική χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ, της κυρίως Βαλκανικής. Είχαμε πολεμήσει τις δυνάμεις του φασιστικού άξονα. Και οι ελίτ της Δύσης θαύμαζαν την κλασσική παιδεία που είχαμε κληρονομήσει στην ανθρωπότητα. Σήμερα πλέον η γενιά του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου έχει φύγει από τα προσκήνιο. Οι ελίτ της Δύσης δεν διδάσκονται τους κλασσικούς. Αι τα Βαλκάνια είναι γεμάτα δημοκρατίες.
Καλό είναι να ξανασκεφθούμε με νηφαλιότητα τις επιλογές μας.