ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΡΗΧΟΤΗΤΑ

Κάτω από διαφορετικές πολιτικές συνθήκες δεν θα υπήρχε καν λόγος για τούτο το σχόλιο. Όμως γράφονται κείμενα και δημοσιεύονται σε περίοπτη θέση έγκυρου δημοσιογραφικού οργάνου της Αριστεράς (ΑΥΓΗ) και υπογράφονται από πρόσωπο με υπεύθυνη πολιτική θέση (τον εκπρόσωπο Τύπου του ΣΥΝ). Οι απόψεις αυτές προφανώς εκφράζουν μια παράταξη που αυξάνει την πολιτική της απήχηση και φιλοδοξεί να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Αποτελούν λοιπόν θέσεις μιάς οιονεί πρότασης εξουσίας. Και είναι κατά συνέπεια αδύνατον να μείνουν ασχολίαστες.

Το εκπληκτικό στην συγκεκριμένη περίπτωση (Ανδρέας Καρίτζης, «Η Οπτική Γωνία τηε Αριστεράς στην Οικονομία») είναι η προβολή μιάς άποψης που φαντάζει απόλυτα εξωπραγματική. Και εντυπωσιάζει το πως βρέθηκε εφημερίδα των Αθηνών που αποφάσισε να την δημοσιεύσει. Διότι δεν στηρίζεται ούτε καν σε κάποια οικονομική θεώρηση των πραγματικών εξελίξεων. Ούτε βέβαια και έχει κάποιο κορμό ορθολογικής μετατροπής της σε πρακτική πολιτική πρόταση. Αποτελεί απλό ευχολόγιο αριστερόστροφης απλοικότητας. Που και σε φοιτητικό αμφιθέατρο ακόμη με δυσκολία στις ημέρες μας θα ακουγόταν.

Το επιχείρημα είναι απλό. Η Αριστερά είναι εδώ για τους εργαζόμενους. Οφείλει να φροντίζει λοιπόν για υψηλότερες αποδοχές και γενικότερα για παροχές. Καθώς και για την βελτίωση των ικανοτήτων τους. Αυτά. Από εκεί και πέρα όποιον πάρει ο χάρος. Οι κακοί υπόλοιποι φροντίζουν για τα συμφέροντα μόνο του κεφαλαίου. Και οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να προσαρμοσθούν. Ετσι και μέσα από αυτή την απίστευτη Αριστερή πρόταση (!) το κεφάλαιο υποχρεωτικά θα προσαρμοσθεί.

Ο συγγραφέας δεν έχει ακούσει πουθενά για κεφαλαιουχικές επενδύσεις, για πρόσοδο κεφαλαίου μέσα από χρηματοοικονομικά εργαλεία δίχως την χρήση μισθωτής εργασίας, για την διεθνή μεταφορά της πρωτογενούς μεταποίησης (outsourcing) ώστε να υπάρχει φτηνότερη πρώτη ύλη και ανταγωνισμός των αγορών για την καλύτερη προσφορά συνθηκών κατασκευής του τελικού προιόντος και προσέλκυση επενδύσεων. Κοντολογής, φαίνεται να μην προβάλλεται η θεμελιώδης ερώτηση. Μπορεί να υπάρξει εργασία δίχως κεφαλαιουχική επένδυση; Κι αν η απάντηση είναι μέσω του κράτους, το επόμενο ερώτημα είναι μέσω ποιών φορολογικών εσόδων θα εξασφαλίσει το κράτος τους πόρους για να πραγματοποιήσει τις επενδύσεις αυτές;

Αν το κεφάλαιο απέχει, σε τελική απόληξη, δεν θα υπάρξει εργασία. Αν αυτή αποτελέσει προιόν δημόσιας πρωτοβουλίας, θα καταλήξουμε σε κεντρικά σχεδιαζόμενη οικονομία, Σε απίστευτα χαμηλό βιοτικό επίπεδο, σε ελλείψεις προιόντων και σε αστυνομοκρατία. Για την κατάπνιξη των φυσιολογικών συνακόλουθων λαικών αντιδράσεων. Το έργο το έχουμε ξαναδεί (υπαρκτός σοσιαλισμός) και ζήτησαν, όσοι το υπέστησαν, τα χρήματά τους πίσω. Αν τέτοια είναι η καινούργια πρόταση του ΣΥΝ, με τις υγείες μας. Και αυτών κυρίως που τον υποστηρίζουν στις δημοσκοπήσεις.

Γιατί κατάντησε εκεί ο δημόσιος διάλογος; Οι μόνες πολιτικές συζητήσεις που κεντρίζουν το ενδιαφέρον είναι αυτές που αναφέρονται σε σκάνδαλα και σε αντάρτικα βουλευτών. Κουβέντα για την ουσία δεν γίνεται. Και δεν ενδιαφέρει και κανέναν. Γι’ αυτό και τέτοιες προτάσεις προβάλλονται. Σχεδόν βαριεστημένα. Και κανείς δεν δίνει σημασία…