ΣΥΜΒΟΛΑ ΦΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΝΟΧΕΣ

Μέσα στο τέλμα της πολιτικής ανυποληψίας που μας καταβροχθίζει αντικρίζει κανείς με έκπληξη τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς να βγαίνουν σχετικά αλώβητα. Και μάλιστα να επιμένουν με πάθος σε συνθηματολογίες και επιχειρήματα που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον έλεγχο της λογικής.
Ο κ. Τσίπρας επισκέπτεται την Βενεζουέλα για να εξασφαλίσει φτηνό πετρέλαιο. Κι αφού βέβαια η επίσκεψή του στο νερό ολοκληρώνει την …νεωτερική του πολιτική εμφανιζόμενος στην εκδήλωση του Προεδρικού Μεγάρου (όπου ο ενδυματολογικός κωδικός ήταν επίσημο ρούχο) με τζήν, αθλητικά παπούτσια και μια συμπαθή νεαρή κομμώτρια από την Σιέρρα Λεόνε! Η μια εκδοχή είναι πως η εκδήλωση είναι πλέον εντελώς άχρηστη. Και οφείλει να καταργηθεί. Εφ’ όσον όμως κάποιος ακόμη την δέχεται, οφείλει να την σεβασθεί. Και να την τιμήσει.

Μετά από όλα αυτά ουσιαστική κριτική δεν υπήρξε. Το Κνίτικης αντίληψης κόμμα αυτό της Αριστεράς βρίσκεται στο απυρόβλητο. Ισχυριζόμενο μάλιστα πως δεν έχει ανάμιξη στην όλη διάβρωση του συστήματος διότι δεν μοιράζει δουλειές ούτε και είχε ποτέ εξουσίες. Ξεχνούν όμως όσοι συναρπάζονται από τέτοιου είδους αφέλειες πως περισσότερη ζημιά κάνουν στους ειδήμονες της μίζας οι φωνές και οι αντιδράσεις των «απ’ έξω», παρά η συγκατάβαση των «από μέσα». Γιατί άραγε ο Τραπεζίτης Ανδρεάδης χρηματοδοτούσε προ-δικτατορικά την ΕΔΑ; Προσδοκούσε να την δεί ποτέ στην εξουσία; Tην σιωπή της βέβαια επιθυμούσε να εξαγοράσει!!

Αλλά και το ΚΚΕ ξιφουλκεί, με την συνεπικουρία φιλικών του γραφίδων, κατά των άκαρδων φιλελεύθερων που κυνικά δήθεν αντιμετωπίζουν τα εργατικά ατυχήματα όπως αυτό στο Πέραμα. Και υπόσχονται ένα καθεστώς διακυβέρνησης των εργατών. Οπου τέτοια φαινόμενα θα είναι ανύπαρκτα. Εχω όμως επανειλημμένα ζητήσει από την κα Παπαρήγα να μας πληροφορήσει για τις εντυπώσεις της από το ταξίδι που τελευταία έκανε στην Κίνα. Οπου κυριαρχεί και εκεί το αδελφό λεγόμενο κόμμα των εργατών. Και όπου σημειώνεται ο μεγαλύτερος αριθμός εργατικών ατυχημάτων σε ολόκληρη την υφήλιο.

Πως γίνεται αυτό; Νυχθημερόν ακούμε επικριτικούς Φιλιππικούς εναντίον του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Δεν έχουμε δικαίωμα να διατυπώσουμε παράλληλα ερωτήματα για τα συμβαίνοντα στα καθεστώτα των σοσιαλιστικών παραδείσων; Oσα απαράδεκτα συμβαίνουν στις Δυτικές Δημοκρατίες, υπάρχουν μηχανισμοί για την αντιμετώπισή τους. Και για την καταδίκη των ενόχων. Στα κράτη όμως του ολοκληρωτισμού ο λαός παραμένει ανίσχυρος. Αντικρίζοντας με απόγνωση την καθημερινότητα αλλά και το σκοτεινό αύριο.

Ο συγγραφέας Steven Heller σε ένα εντυπωσιακό καινούργιο του βιβλίο (IRON FISTS: Branding the 20th-Century Totalitarian State, 2008) αποκαλύπτει τον δυναμικό τρόπο με τον οποίο τα φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα του μεσοπολέμου χρησιμοποίησαν την δύναμη της εικόνας και τα ΜΜΕ για να αποτυπώσουν την δημόσια ταυτότητά τους. Και οι διαφορές ανάμεσά τους ήσαν σχεδόν ανύπαρκτες. Και τώρα όμως τα Μέσα αισθάνονται κάποιο δέος απέναντι στις ολοκληρωτικές ιδεολογίες. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Χαιδεύοντας την φρίκη.

Και κάνοντας σκληρές επιθέσεις σε ο,τιδήποτε διαλλακτικό και φιλελεύθερο.