ΣΥΝΕΡΓΑΣΘΕΙΤΕ !!

Στις δύσκολες ώρες αναδεικνύονται οι εθνικές ηγεσίες. Που ξεπερνώντας φιλοδοξίες και στενά κομματικά συμφέροντα βλέπουν το μέλλον της χώρας. Είναι έτοιμες να προσφερθούν για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού και της κοινωνίας. Και η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε ένα τέτοιο κρίσιμο σταυροδρόμι. Και χρειάζεται ηγεσίες γενναίες. Φορτισμένες από αλτρουσιμό και αυταπάρνηση. Είμαστε κοντά σε ώρες μεγάλων αποφάσεων. Τα πολιτικά αναστήματα των ηγητόρων της χώρας τώρα ήρθε η ώρα να δείξουν την πραγματική τους διάσταση.

Η πολιτική σε μια δημοκρατία εκφράζεται μέσα από την αντιπαλότητα διαφορετικών προτάσεων που αποζητούν την έγκριση σε τελευταία ανάλυση του εκλογικού σώματος. Οταν το σώμα της πολιτικής είναι υγιές και οι θεσμοί λειτουργούν αποτελεσματικά η σύγκρουση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης αναζωογονεί την δημοκρατία και οικοδομέι την πρόoδο. Υπάρχουν όμως και ώρες που οι θεσμοί νοσούν. Και η πολιτική γίνεται αναποτελεσματική. Τότε η δημοκρατία βρίσκεται σε κρίση. Ο λαός δεν εμπιστεύεται τις ηγεσίες του. Και στρέφεται σε επίδοξους σωτήρες η ανορθόδοξους μεσσίες.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η απολυταρχία καραδοκεί. Και σε κάθε εποχή εκφράζεται με διαφορετική μορφή. Στα χρόνια του ψυχρού πολέμου τα δύο μεγάλα αντίπαλα ιδεολογικά στρατόπεδα δεν ανέχονταν εύκολα την εκδήλωση κρίσεων στα πολιτικά συστήματα που διαφέντευαν. Η εξωτερική επιβολή η οι στρατιωτικές παρεμβάσεις συχνά χαρακτήριζαν τις μεθόδους «επούλωσης», και όχι επίλυσης, των όποιων πολιτικών κρίσεων. Στις ημέρες μας των ανοιχτών πολιτικών και οικονομικών συνόρων και της ευρύτερης αποδοχής της τυπικής τουλάχιστον παρουσίας των δημοκρατικών διαδικασιών, η γνήσια δημοκρατία απειλείται από έναν διαφορετικό, αν κι όχι καινούργιο, εχθρό - την αδίστακτη ολιγαρχία.

Πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα εκμεταλλεύονται την μεταβατκή φάση που περνάει η ελληνική κοινωνία κι’ επενδύοντας σ’έναν ψευτο-φιλάνθρωπο κρατισμό καταβυθίζουν την χώρα στα αδιεξοδα και την ανυποληψία. Καταληστεύοντας τα δημόσια ταμεία με συναλλαγές αχρείαστες και υπερτιμολογημένες, φορτώνουν με καχυποψία σκανδάλων την οποιαδήποτε πρωτοβουλία των πολιτικών αρχών. Εκμεταλλευόμενοι το υπανάπτυκτο εκλογικό σύστημα (ο σταυρός προτίμησης αποτελεί τον πρόναο της διαφθοράς επιβάλλοντας σε υποψήφιους μεγάλες προεκλογικές δαπάνες και συνακόλουθα την εξάρτηση από εξω-πολιτικούς μηχανισμούς) κι’ ελέγχοντας σε μεγάλο βαθμό την ενημέρωση καθιστούν τους πολιτικούς όμηρους των διαθέσεων και των επιλογών τους.

Από τα πράγματα ένα κόμμα εξουσίας μοναχό του δεν είναι σε θέση να σπάσει τον Γόρδιο Δεσμό. Γιατί κάθε κίνηση που θα μπορούσε να κάνει προς την σωστή κατεύθυνση θα καταγγελθεί, θα υπονομευθεί και στο τέλος θα χλευασθεί. Η αντίπερα πολιτική όχθη, αναμένοντας τα οφέλη μιάς τέτοιας επίθεσης, αυτονόητα δεν συμπαρίσταται. Συμμετέχει αντίθετα στην αποδόμηση της οποιασδήποτε κυβερνητικής πρωτοβουλίας. Τελικός νικητής βέβαια παραμένει ο εσμός συμφερόντων του παρασκηνίου. Που αλώβητος, μαζί με τις στρατιές δημοσίων παραγόντων που ελέγχει, αναμένει να κατασπαράξει τον επόμενο αμφισβητία.
Την ίδια ώρα η χώρα παραπέει. Διαβρωμένη από την διαφθορά, με μειωμένα αντανακλαστικά στον διεθνή στίβο λόγω ασθενούς πολιτικού κέντρου και ανοιχτή σε διαβολές και εξευτελισμούς («χρυσό μετάλλιο στην ντόπα» μας απένειμε ο πολύς Πρόεδρος της ΔΟΕ, ενώ μας κατήγγειλε και για ανικανότητα αξιοποίησης των πανάκριβων Ολυμπιακών μας εγκαταστάσεων) κατρακυλάει στην ανυποληψία. Με άγνωστες για την ώρα συνέπειες για ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα.

Είναι φανερό πως ο τόπος δεν είναι εύκολο να απεξαρτηθεί από αφεντικά και νονούς με την δύναμη ενός μοναχά κόμματος εξουσίας. Η συνεργασία δεν είναι απλά απαραίτητη, αποτελεί εθνική ανάγκη. Σε όλα τα αρνητικά που μας κατατρέχουν υπάρχει και ένα σημείο ελπίδας. Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας σήμερα έχουν στην ηγεσία τους πρόσωπα κατά τεκμήριο αδιάβλητα. Νέους ανθρώπους, δίχως στερημένα παιδικά χρόνια και με αντιστάσεις λοιπόν στην έλξη του πλούτου, γεμάτους ιδεαλισμό κι’ αποφασιστικότητα να αλλάξουν τον τόπο. Στους δικούς τους ώμους έπεσε ο κλήρος να κάνουν την μεγάλη υπέρβαση. Να δώσουν τα χέρια για μια κοινή πολιτική παρουσία με στόχο την απελευθέρωση του τόπου από τα πλοκάμια μιάς αναχρονιστικής ολιγαρχίας.

Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο. Ενέχει παγίδες στην πρακτική του εφαρμογή και οι αντιστάσις θα είναι απερίγραπτες. Κόστος πολιτικό θα υπάρξει. Και ίσως για κάποιους θα είναι σοβαρότατο. Εν τούτοις, ο τόπος έχει ανάγκη από κάποια πρωτοβουλία εξόδου από τα αδιέξοδα. Για πρώτη φορά οφείλει να πρυτανεύσει στις επιλογές των ηγεσιών η ανάγκη ανάσχεσης της εθνικής κατρακύλας από την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των παρατάξεων και των κομμάτων των οποίων ηγούνται. Ας αναλογισθούν την ιστορία. Που σίγουρα θα τους δικαιώσει…