Αριστερός Ξεπεσμός;

Με τον απίστευτο τίτλο «Οι θλιβεροί φιλελεύθεροι» ο συντάκτης της Ελευθεροτυπίας Γιώργος Σταματόπουλος, απόφοιτος κι αυτός προφανώς της μεγάλης της ΚΝΕ Σχολής, κατακεραύνωσε όσους διαφωνούν με την απηρχαιωμένη ιδεοληψία του. Δεν χωράει αμφιβολία πως πολλοί συμπλεγματικοί ομοιδεάτες του θα χάρηκαν από την «καθαρότητα» των επιχειρημάτων. Και θα έπνιξαν την κοινωνική τους ζηλοφθονία κάτω από την υποτιθέμενη πολιτικότητα της αρθογραφίας.

Με αφορμή το ατύχημα στο Πέραμα, που στοίχισε την ζωή σε εκεί εργαζόμενους, ο συντάκτης της Ελευθεροτυπίας ξέρασε κακότητα και απίστευτη πολιτικο-κοινωνική εμπάθεια. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του οι φιλελεύθεροι, ανάμεσα στους οποίους προφανέστατα περιλαμβάνει όλους όσους δεν ενστερνίζονται, όπως αυτός και οι ατυχείς ομοιδεάτες του, την δικαίωση της επικείμενης εργατικής επανάστασης, ελάχιστα ενοχλήθηκαν από τους τραγικούς θανάτους.

Αν εξαιρέσει δηλ. κάποιος τους αριστερούς, προφανώς Κνίτικης κοπής, όλοι οι υπόλοιποι έλληνες απολαμβάνουν τις επιτυχίες του ντόπιου καπιταλισμού, κι’ απεχθάνονται περιθωριακούς φτωχούς εργαζόμενους όπως εκείνοι που δουλεύουν σκληρά στην ναυπηγο-επισκευαστική ζώνη. Μέσα στο απίστευτο αυτό παραλήρημα μίσους κι εμπάθειας οι φιλελεύθεροι εμφανίζονται σαν καινούργιες Αντουανέτες, που προβληματίζονται και για την πνευματική ακόμη ισορροπία των άτυχων εργατών μιά και αποφασίζουν να απασχοληθούν σε τέτοιες επικίνδυνες δουλειές.

Οι φιλελεύθεροι παρουσιάζονται ξεκομμένοι από την ζωή, περιφρονώντας τους μεροκαματιάρηδες έλληνες και πνιγμένοι στην χλιδή, τις ανέσεις και την ανηθικότητα. Παραλείπει βέβαια η εξιστόρηση αυτής της δήθεν κοινωνικής πραγματικότητας να σημειώσει πως η διαφθορά, η ανηθικότητα και οι απίστευτες ρεμούλες είναι αποτέλεσμα αριστερών πολιτικών προτεραιοτήτων. Ακόμη και το χάλι στην απουσία μέτρων ασφάλειας για τους εργαζόμενους δεν αποτελεί προιόν μας ώριμης καπιταλιστικής οικονομίας. Ο ορθολογικός και οξύς ανταγωνισμός εκεί δεν επιτρέπει τέτοιες «μυωπικές» εξαιρέσεις. Εξ άλλου τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα στον κόσμο εμφανίζονται στην κομμουνιστική Κίνα! Ποιοι όμως ακριβώς ξεσηκώνονται διαμαρτυρόμενοι όταν με την εφαρμογή αυστηρών μέτρων ασφαλείας αυξάνεται εξ’ αντικειμένου η ανεργία σε τομείς λχ. όπως οι ναυτικές επισκευές; Και οι δειλές δημόσιες υπηρεσίες συχνά υποκύπτουν, κάκιστα βέβαια, στην πίεση και κάνουν τα στραβά μάτια;

Η κατασπάραξη για ίδιον όφελος δημόσιων κονδυλίων ενός εκτεταμένου κυκλώματος κρατικών δαπανών δεν προέρχεται βέβαια από φιλελεύθερες πολιτικές επιλογές. Η αριστερά πιστεύει σε ένα γνωστό, απόλυτα χρεοκοπημένο και παμπάλαιο, τροπάρι. Μεγάλοι φόροι, θηριώδεις δημόσιες δαπάνες για εκτεταμένες παροχές προς όφελος των αδύνατων πολιτών. Μόνο που τελικά ο διογκωμένος δημόσιος κουρβανάς καταλήγει στις τσέπες «λειτουργών» του δημοσίου κι όχι στους πραγματικά αδύναμους από τους συμπολίτες μας. Πολύ συχνά μάλιστα ενισχύει τα εισοδήματα επιτηδείων που, σύμφωνα με την τελευταία συγκομιδή σκανδάλων τουλάχιστον, έχουν συνηθέστατα αριστερό, επαναστατικό, παρελθόν!

Αυτό που είναι αδύνατον να καταλάβουν οι μονόπατοι αναμασητές των Μαρξιανών τσιτάτων (γιατί ο ίδιος ο Μάρξ ποτέ δεν έγραψε τέτοιες ανοησίες) είναι πως δίχως κεφάλαιο και εργοστασιακές επενδύσεις δεν μπορεί να υπάρξει βιομηχανική εργατική τάξη. Αν δεν δαπανήσει κάποιος για την κατασκευή των υποδομών, για τον τεχνολογικό εξοπλισμό, για την αγορά πρώτης ύλης αλλά και για αμοιβές απασχολουμένων για το διάστημα που η επιχείρηση δεν παράγει ακόμη τίποτε (και δεν έχει βέβαια καθόλου έσοδα), δεν μπορεί να υπάρξει εργασία. Συχνά γράφονται τόσα για τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων. Διότι δεν μεταφράζονται άμεσα σε υψηλότερες αποδοχές. Οταν όμως υπάρχουν ζημιές; Θα συμφωνούσαν οι οπαδοί αυτών των απόψεων και σε αυτόματη τότε μείωση αποδοχών;

Η περιγραφή της ελληνικής οικονομίας σαν καθεστώτος φιλελεύθερου καπιταλισμού είναι που προκαλεί πραγματικά γέλια. Κάτι τέτοιο θα προυπέθετε χαμηλότατη άμεση φορολογία, απόλυτα ελεύθερο ανταγωνισμό, συρρικνωμένο δημόσιο τομέα, δραματικές περικοπές κρατικών δαπανών, ευέλικτη αγορά εργασίας και ελάχιστη ανάμιξη του κράτους στην οικονομία. Στην κρατικοδίαιτη Ελλάδα ισχύουν ακριβώς τα αντίθετα. Είναι τουλάχιστον σχιζοφρενικό να αποκαλείται «νεοφιλελεύθερη» μιά οικονομία της οποίας το 60% των δραστηριοήτων ελέγχεται άμεσα η έμμεσα από το δημόσιο. Κι αν το δημόσιο είναι αναποτελεσματικό και ανίκανο οφείλεται ακριβώς στην κουλτουρα του κρατισμού που οικοδομεί ένα κράτος ρεμούλας και συναλλαγής αντί για ένα αξιοκρατικό μηχανισμό λήψης καίριων και τολμηρών αποφάσεων.

Η απασχόληση στο δημόσιο δεν προέρχεται από κίνητρα προσφοράς σε συνανθρώπους αλλά από την σκοπιμότητα κατάληψης κάποιας θέσης που ανοίγει δρόμους σε λογής μεθόδους εξασφάλισης ενός άνετου οικονομικά μέλλοντος. Και αυτό κανείς βέβαια δεν μπορεί να με πείσει πως αποτελεί φιλελεύθερη αξιακή κληρονομιά. Το κράτος – γκουβερνάντα είναι κατάλοιπο μιάς μουσειακής αριστερής αντίληψης.

Για όλη αυτή την αθλιότητα όμως ο συντάκτης της «Ε» καταλογίζει εθύνες στους φιλελεύθερους. Με ανύπαρκτη λογική συνάφεια. Από την ώρα όμως που ΣΥΝασπιστικές γελοιότητες του τύπου «να μας δώσει ο Τσαβέζ της Βενεζουέλας φτηνό πετρέλαιο» η «θαυμάζουμε τον Μάο» γίνονται σιωπηλά αποδεκτές, το κάθε τι μπορεί να νομιμοποιηθεί. Εδώ έφτασε ο συγκεκριμένος συντάκτης να αναρωτηθεί αν θα βρεθώ στην ...ανεργία(!) εφ’ όσον θα έμενα εκτός Βουλής. Ασχετο βέβαια αν είχα χάσει την έδρα μου στο εκλογοδικείο ακριβώς λόγω ασύμβατης (τότε) παράλληλης με την Βουλή επαγγελματικής μου δραστηριότητας!! Το φαινόμενο είναι γνωστό. Οταν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με τις ιδεοληψίες μας, τό πρόβλημα το έχει η ...πραγματικότητα. Την μεταβάλλουμε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας και ούτε γάτα, ούτε ζημιά!

Συνιστώ λοιπόν να διαβάζετε μετά μανίας τα γραφτά του παραπάνω συντάκτη. Γα να έχετε την διασκέδασή σας εξασφαλισμένη.